De zoektocht naar perfectie

Al weet ik intussen beter, in zowat alles wat ik doe, leg ik de lat hoog. Als ik iets doe, wil ik het goed doen, zoniet ‘perfect’. Dat zorgt ervoor dat ik aan het einde van de rit zelden tevreden ben over mijn prestatie. Want hoe weet je nu of iets écht af is? Wat kan ik doen om het nog beter te maken? Wanneer is goed ook echt goed genoeg?

workers-408998_1920Mensen die mij goed kennen, noemen mij soms een perfectionist. Er was een tijd dat ik daar trots op was. Want streven naar perfectie, is er iets mooiers dan dat? Nu zie ik het in een ander licht: perfectie bestaat niet. De perfectie najagen is als zoeken naar een eenhoorn in een wei vol paarden. Je vindt het dier niet en de zoektocht houdt nooit op. Loslaten brengt rust, maar net dat is zo moeilijk. Want stel je voor dat die eenhoorn daar wat verder staat, verstopt achter die kudde bruine merries? Wanneer stop je met zoeken? De stress die daarbij komt kijken, put je uit en maakt je onzeker.

stress-391657_1920

Ook in mijn hobby steekt het af en toe de kop op. Mijn drang naar perfectie begint nog voor ik de schaar ergens in zet. Wat als ik het nu eens niet tot een goed einde kan brengen? Wat zegt dat over mij? Faalangst vlamt op, doet mijn hart sneller slaan en mijn bloed racen. Eens de drempelvrees overwonnen, ga ik er volle vaart tegenaan. Rustig mijn tijd nemen zit er meestal niet in. Het moet vooruit gaan, want treuzelen, daar doe ik niet aan mee. Ik ga zelden een uurtje achter mijn machine zitten, omdat ik weet hoe moeilijk ik midden in de rit kan stoppen. Nog even dit spelden, nog snel dat naaien, die foute naad uithalen… voor ik het weet, is het middernacht en ga ik vol adrenaline naar bed.

board-786119_1920

Handwerk mag niet perfect zijn, hoor ik vaak zeggen. Mijn verstand weet dat… ik ben menselijk en geen mens is perfect. Mijn naaiwerk dus ook niet. Toch richt ik mijn blik in eerste instantie op de foutjes en dan pas op het geheel. Soms moet ik mijn teleurstelling wegslikken voor ik blij kan zijn met wat ik gemaakt heb. Dan geef ik mijn creatie -en dus ook mezelf- schoorvoetend bloot aan de wereld, verwacht ik negatieve reacties en ben ik evenzeer bang van de positieve. Want hoe kan ik complimentjes aanvaarden over iets wat niet perfect is?

still-2607435_1920

Maar er is hoop. Stilaan begin ik de schoonheid van de imperfectie in te zien, zie ik een foutje niet langer als een falen van mezelf als hobbynaaister. Dat kleine rimpeltje, dat hoekje dat niet helemaal mooi afgerond is, dat licht asymmetrisch voorpand… al die dingen zorgen ervoor dat de kritische kijker opmerkt dat iets zelfgemaakt is. Het geeft karakter en meerwaarde aan je naaisel. De eerste keer dat ik een zelfgemaakt cadeautje afgaf, moest ik op mijn tong bijten om de ontvanger niet op de foutjes te wijzen. Nu geef ik mijn naaisel fier af, ook al is het niet perfect.

smiley-452694_1920

Want perfectie bestaat niet, toch?

Tot snel,
Lieve

6 reacties op ‘De zoektocht naar perfectie

  1. Zo mooi gezegd. Ik denk dat dit iets is dat we allemaal in min of meerdere maten moeten leren. Ik kan soms zo blij zijn met een mooie naad (lol, alleen naaisters begrijpen dat), maar toch blijf ik dat ene scheve steekje dan zien. Maar ik heb ook geleerd naar het geheel te kijken, en dat kan echt voldoening geven.

    Like

  2. Ik hoop dat je de gulden middenweg kan vinden. Zelf heb ik ook wel wat last van perfectionisme, al kan ik het bij het bloggen en naaien vrij goed loslaten. Het helpt daarbij vooral dat ik kan zien dat ik mensen blij maak met mijn stukken, ook al zit er een foutje in. Op het werk en bij het rode kruis ga ik dan weer wel voor perfectie, al heb ik bij het laatste gelukkig ook mensen die mij erop wijzen dat fouten nodig zijn om later tot perfectie te komen en ze deel uit maken van het leerproces

    Like

    1. Het begint stilaan te lukken… al moet ik daar wel bewust mee bezig zijn, want mijn eerste reactie op een foutje of onnauwkeurigheid is altijd weer teleurstelling, en mijn zelfbeeld dat weer een deuk krijgt. Maar ik werk eraan!

      Like

  3. Herkenbaar! Wat mij wel helpt is het dan aan iemand anders laten zien. Zij kijken naar het geheel en ik alleen naar die scheve naad. En mensen zijn toch vooral onder de indruk van dat je zoiets zelf kunt maken 🙂 Ook een optie is mijn man vragen wat hij er mis aan ziet, hij wijst zelden naar wat mij stoort. Stiekem ben ik ook altijd blij als er in een gekocht kledingstuk een foutje zit hihi

    Like

    1. Meestal ziet mijn man exact wat mij stoort… Ook al zo’n perfectionist, en hij is intussen (door al mijn verhalen) heel goed op de hoogte van naaien en wat erbij komt kijken. Maar inderdaad… andere mensen zien er meestal niets mis aan, dus ik ben gestopt met ze erop te wijzen.

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s