Een klein zwart tasje, dat ontbrak nog in mijn – intussen fameuze – tassencollectie. De Neo van Kaur Threads naaide ik intussen al heel vaak, maar is zo leuk om te maken. Bovendien is het tasje perfect voor een avondje uit.

Zwart is niet alleen stijlvol, zwart is zelden ook ‘gewoon zwart’. Ik kocht twee prachtige soorten kunstleer bij ZipperZoo: een heerlijke croco (opgelet, limited edition!) en het zware kwaliteit Lux kunstleer. Allebei supermooi en stevig, maar opgelet: ze zijn zwaarder dan standaard kunstleer.

Net daaraan heb ik mij deze keer zwaar ‘mispakt’. Onder de klep in het voorpand zit namelijk een steekvak. Ik maakte de fout om zowel de volledige body als het steekvak in Lux kunstleer te maken. Op zich had mijn machine het niet moeilijk om die dikke lagen op elkaar te stikken, maar in de geplooide hoekjes van het tasje kwamen er ineens wel héél veel lagen samen. Mensenlief, ik heb gevloekt! Het is uiteindelijk gelukt, maar ik kon het geworstel met de tas niet meteen verwerken.

Ritsen en fournituren in mat zwart kocht ik – speciaal voor dit chique tasje – bij Serial Bagmakers. Zag je de leuke ritstrekkers? Details zijn enorm belangrijk bij het tassenmaken. Die trekken misschien niet meteen de aandacht, maar maken wel het verschil als iemand je tas wat dichter bekijkt. Daarom besteed ik vaak veel tijd aan het leggen van de puzzel: de juiste stoffen combineren met de perfecte fournituren, da’s al even leuk als de rest van het proces.

Zo ontdekte ik bij Serial Bagmakers een nieuwe manier om een magneetsluiting te plaatsen in een tas. Eigenlijk had ik altijd een beetje schrik dat de pootjes van de sluiting door mijn stof zouden scheuren, hoe goed ik ze ook verstevigde. Maar als je bovenaan de foto kijkt, zie je daar de achterkant van de magneetsluiting. Dat zwarte bolletje is een rivet of holniet. Je kan de sluiting als laatste in je tas aanbrengen, door alle lagen heen. Zoiets kan onmogelijk doorscheuren, denk ik dan. De afwerking vind ik bovendien ook heel stijlvol.

Al bij al was ik heel tevreden met het mooie tasje, maar het geworstel met de hoekjes en de lichte draaiing van het tasje daardoor, kon ik niet verkroppen. Ik doe mijn uiterste best om mijn perfectionisme onder controle te houden, maar dat lukte mij in dit geval niet. Ik gaf het tasje weg aan een meisje in de buurt, die er heel blij mee was. Want natuurlijk ziet zij de ‘foutjes’ niet, waar ik mijn oog steeds op laat vallen.

Op die manier ben ik toch nog blij met dit chique zwarte tasje, al was het maar omdat iemand anders er heel gelukkig mee is. Bovendien heb ik nu een ‘legitieme’ reden om opnieuw een zwart tasje te maken… (LOL)

Tot snel,
Lieve