Mijn max van een maxi jurk

Nu de zon zich van haar beste kant laat zien, heb ik alweer wilde plannen om zomeroutfits te maken. Topjes, shorts, rokjes (ik heb geen enkel zelfgemaakt rokje in mijn kast!)…  Ook kijk ik eens met een kritische blik naar de naaisels die ik niet meer draag. Er is een zelfgemaakt item dat dit jaar niet vaak de binnenkant van mijn kast zal zien, want ik ben er verliefd op. Mijn maxi jurk, die ik op het einde van vorige zomer maakte en waar ik niet meer mee kon pronken. Daar komt dit jaar verandering in. Doorgaan met het lezen van “Mijn max van een maxi jurk”

Gezwicht voor kaki

Er is maar één kleur die ik nooit draag, uit principe. En dat is kaki. Ik loop al heel de dag rond in een kaki plunje en de kleur is geen topper voor mijn teint dus…. geen kaki in mijn kast of onder mijn naaimachine! Doorgaan met het lezen van “Gezwicht voor kaki”

Een Girl op het bal

Begin januari kreeg ik op een luie zaterdagmiddag plots een berichtje van Linda, een dame die volgens mij de overtreffende trap van jurken naait, want ze gaat naar historische bals in zelfgenaaide outfits. Voor zij die denken dat een Girl in Uniform steeds in sportoutfits of jeansbroeken rondloopt: niets is minder waar. De hoepeljurken in de Sissi-films deden me steeds zwijmelen en wat leek het me leuk zo’n jurk te mogen aantrekken. Dus toen Linda me vertelde dat er die avond een operabal was in Gent en er plots iemand weggevallen was, en of ik misschien geïnteresseerd was? Ik wist niet meer waar te springen van enthousiasme.

Image_1578848229

Linda stelde me twee zelfgemaakte jurken voor waar ze me wel in kon spelden: een regency dress van 1870 of een bustle anno 1800. Euh….  gelukkig kon Google me snel duidelijk maken wat het ene en het andere voorstelde, en koos ik voor het laatste: een bustle jurk waar je door een soort hoepel op je achterste plots met een uitgestoken gigantisch, wiegende kont kunt pronken. Fan-tas-tisch!

Image_1578848396

Omdat er natuurlijk weinig tijd was om andere accessoires te vinden, griste ik gewoon een parelsnoer mee, stak ik mijn haar op en trok ik naar Gent met mijn trouwschoenen en een witte panty. We spraken af in een hotel om ons in de historische correcte onderjurken en jurk te hijsen (en in mijn geval te spelden). Ik kreeg wel wat richtlijnen over de volgorde van mijn laagjes kledij en wat voor- en achterkant waren, maar na een tijdje leek Linda tevreden met mijn Victoriaans kostuum. Zij had zich samen met een vriendin in schitterende outfits à la Francaise gehesen van midden 1800, met een soort hoepels op de heupen die ze paniers noemen. Prachtig om te zien, maar niet te makkelijk om met vier vrouwen met elk een hoepelstructuur als onderkleding, in een lift te passen. Gelukkig kennen we Tetris en dan lukte het prima.

81250738_2928817733819416_486466228081131520_n (1)

Volledig opgetut trokken we naar de Gentse opera, waar heel wat mannen en vrouwen rondparadeerden in crinolines, jacquets en militaire kostuums.  Tel daarbij een schitterende operazaal als decor en je waant je terug in de tijd anno 1800. Ik heb er mijn ogen uitgekeken.

Image_1578848512

Aangezien het echt een bal was, werd er ook de hele tijd gedanst. Ik ken niets van die periode en zeker al geen danspassen, maar daarvoor heb je  dus blijkbaar een dansmeester die de passen voor elke dans eerst overloopt. Eigenlijk is onze indianendans nog moeilijker dan deze choreografieën. Logisch, want met tien meter stof per jurk en hoepelstructuren, bustles en paniers zijn tangopassen uit den boze. Ik trok mijn stoute schoenen aan en vroeg of een man met me wou walsen (wat ik niet kan) en die gentleman is zo vriendelijk geweest mij op sleeptouw te nemen. Heerlijk! (note to myself: ik moet leren walsen!)

Het bal duurde maar tot middernacht en het ging veel te snel voorbij, maar Linda heeft me al een ticket beloofd voor de volgende. Nu moet ik natuurlijk nog kijken of ik er in een zelfgenaaide jurk naartoe trek of niet. Linda sprak me al streng toe dat het wel de bedoeling  is dat ik ook mijn eigen korset maak. Dat belooft…  Maar misschien willen de Girls wel mee? Wordt in ieder geval vervolgd.

IMG_20200104_201116137

Tot schrijfs, Margot

 

 

 

Uitgepluisd: 9 tips om te werken met bont

Winter is coming… dus het is weer tijd om lekker warme truien te maken en waarom niet met een randje bont? Wel liefst met imitatiebont want voor mij moeten de beestjes hun vel niet afgeven om mij warm te houden.   Doorgaan met het lezen van “Uitgepluisd: 9 tips om te werken met bont”

Goede voornemens in een Lucabroek

Herinner jij je nog je eerste stofje dat je alleen kocht? Ik wel. Het was op een stoffenspektakel in Mechelen en het was een miskoop. Het lag tot nu toe onderaan mijn Stoffendoos. Ik weet zelfs niet meer wat ik ermee wou doen maar ik dacht dat het zwart was totdat ik het in het licht hield en ik het donkerbruine tintje ontdekte.

© Lieve Deduytschaever 191115 11

Ik heb nooit een projectje gevonden dat bij mijn miskoop paste, totdat ik terugdacht aan mijn voornemens voor 2019: namelijk een broek maken. 2020 doet al bijna haar intrede en ik moet wel zorgen dat ik minstens één van mijn goede voornemens tot een goed einde breng. Het nauwkeurig afwerken van projectjes is nog steeds een work in progress, maar een strakkere broek maken, dat moet toch te doen zijn. Doorgaan met het lezen van “Goede voornemens in een Lucabroek”

Een pluizige Erin

Nu de weergoden officieel de tropische temperaturen beu zijn, wordt het stilletjes aan tijd om onze zelfgemaakte garderobe voor te bereiden op een nieuw hoofdstuk: de herfst. 

We moeten beginnen aan broeken, topje, kleedjes met lange mouwen… en truien, niet te vergeten! Ik had vorig jaar op een Stoffen Spektakel een coupon gekocht van een fluffy tricot in een prachtig blauw, maar was onzeker wat ik ermee zou doen. Toen Lieve me voorstelde om mee te doen aan de linkparty van Fibre Mood en ik de Erin trui zag, wist ik onmiddellijk in wat ik mijn pluizig stofje wou transformeren. Doorgaan met het lezen van “Een pluizige Erin”

Sofia: the sequel

Never change a winning team. Met andere woorden, als je een patroon leuk vindt, maak het dan in alle stoffen en kleurtjes die in je opkomen. We schrijven hier regelmatig hoe enthousiast we zijn over een patroontje en hoe er nog veel uitvoeringen van zullen volgen.

Maar als ik dan nadenk over mijn volgende naaiproject, dan begin ik steeds te twijfelen. Ga ik dat patroontje echt nog eens gebruiken? Zou iets nieuws niet leuker zijn? Zou ik er niet meer van leren want dit patroontje ken ik al… Zo ga ik meestal toch weer op zoek naar iets nieuws om uit te proberen.

Er zijn natuurlijk uitzonderingen. De Aster bijvoorbeeld zal voor mij een gouwe ouwe worden.  Net zoals het wikkeltruitje Sofia van LMV, met lange mouwen, sportief of chique. Een zalige allrounder. Mijn eerste versie maakte ik in een grijze velours maar ik verkies toch iets meer kleur.

Doorgaan met het lezen van “Sofia: the sequel”

Zijn wij hamsters?

Kijk jij ook wel eens naar zo’n serie waarin ze een huis van een hamsteraar gaan opruimen? Kamers volgestouwd met dozen en stapels spullen. Waar enkel een vrije plaats om te werken of te slapen is, en elke andere vrije ruimte ingepalmd is door zakken met spullen waarvan een mens denkt: dat heb je toch niet nodig? Maar waarvan de hamsteraar halsstarrig weigert afscheid van te nemen, want het kàn nog wel eens van pas komen…

Ik zit hoofdschuddend naar zulke series te kijken maar ik stel mezelf wel eens de vraag of naaisters niet hetzelfde patroon vertonen. Zijn wij ook geen hamsteraars? Ik weet niet hoe jouw naaiplek eruit ziet bij een groot project, maar de mijne is meer een slagveld dan een bureau. Ik weigerde laatst een stuk voeringsstof ter grootte van een zakdoek in de vuilnisbak te gooien, want dat was net genoeg als voering voor een A Girl’s Cube‘, die nog op mijn planning staat. En als iemand je vraagt of je de naaispulletjes van een oudtante wilt hebben, zeg jij dan ook enthousiast: “Oh ja graag!” Doorgaan met het lezen van “Zijn wij hamsters?”

Mijn nieuwe naai(ma)maatje

Was jij al een vroeg naaiwonder? Vanaf de kindertijd vlijtig met naald en draad? Ik moet bekennen dat mijn goede relatie met een naaimachine nogal pril is. In mijn jaren in de basisschool waren de uren handvaardigheid naar mijn mening drie keer zo lang als elk ander lesuur. De resultaten van mijn handvaardigheid waren ook enkel te definiëren als er een ticket aanhing wat het moest voorstellen. Dat het onding door mij was gemaakt, was voor iedereen duidelijk.

Ik heb me mijn ‘onhandvaardigheid’ nooit erg aangetrokken. Mijn moeder vertelde me dat naaien en breien niet mijn grootste vaardigheden waren, maar dat ze me helaas niet kon helpen. Moeder was even handonvaardig als ik, vrees ik. De naaikoffer die ik me herinner in het ouderlijke huis, diende volgens mij meer als deurstop of als zwaar gewicht mocht er een inbreker de trap opkomen dan als technisch hulpmiddel. Doorgaan met het lezen van “Mijn nieuwe naai(ma)maatje”

JoJo jo!

Het is alweer een tijdje geleden sinds ik mee kon doen aan een patroontest. Weinig tijd, andere prioriteiten en heel veel tassen genaaid de laatste maanden, verder moet je het niet zoeken. Toen ik echter een oproep zag van Designer Stitch om mee te doen aan de tweede testronde van de JoJo twijfelde ik geen seconde.

© moors m - 6u6a9988

De JoJo is een oversized patroon waarmee je alle kanten uit kan. Je kan variëren met rolkragen, ronde- en V-halzen, een watervalhals of een kap, vier lengtes, een trui, tuniek, een jurk met aangeknipte rok of een jurk met een bloezend bovenstuk en kokerrok, je kiest tussen drie mouwlengtes en twee verschillende polsboorden… kortom: met dat ene patroon kan je je hele kleerkast vullen. Doorgaan met het lezen van “JoJo jo!”