Afrika challenge vanuit Mali

Post krijgen in operatie (militair jargon voor een buitenlandse opdracht) is altijd leuk. Ondanks de skypegesprekken en de chats, kan er eigenlijk niets tippen aan een pakje en een kaartje vanuit Belgenland. Aangezien ik hier al een paar schitterende pakjes heb gekregen van vrienden en collega’s, maar ook van de girls, dacht ik: “Misschien is het nu eens mijn  beurt om een pakje op te sturen”.

Maar een pakje met wat? Ah, stofjes natuurlijk, en daar hebben ze er in Mali veel van. Ik kijk al maanden mijn ogen uit, hoe elegant de Afrikaanse dames hier gekleed lopen. Lange rokken of strakke kleedjes met de meest drukke en fleurige prints…  ze staan er schitterend mee. Yep, de trots en fierheid van een Afrikaanse vrouw, we kunnen er soms nog iets van leren. Ik voel me altijd een boerin in mijn militaire, niet-getailleerde  woestijnkloffie met bottines. Niet echt de meest elegante kledij.

Soit, Afrikaanse stofjes fascineren me dus. De gekste kleurencombinaties, de meest schreeuwerige patronen, je ziet het hier allemaal liggen en hangen op markten en in winkels. Om te watertanden. Maar… mocht ik met sommige van die prints rondlopen, zouden velen me hoofdschuddend nakijken. Ik sta niet met grote dessins, en geef me geen geel of oranje, want ik zie er onmiddellijk ziek uit. Maar… ‘t is wel eens een uitdaging om er iets van te maken natuurlijk.

33414085916_2544013e93_o
Foto MINUSMA

De challenge voor mijn naaimaatjes was gevonden: wat maken de dames van Afrikaanse stofjes? Even polsen of de girls het allemaal zagen zitten, en ik kreeg niets anders dan dolenthousiaste reacties. Het kleurenschema was voor iedereen feitelijk dezelfde: alsjeblieft geen geel. Met die beperking trok ik naar verschillende winkels.

Het resultaat: een boel stofjes; sommige met traditionele prints, en andere wat meer midden-oosters getint. Alles in een dozen gestopt en naar België gestuurd met een briefje: “Hier zijn de stofjes: elke girl krijgt de opdracht om twee naaisels te maken. De tweede en grootste eis: amuseer jullie erbij!”

14278570397_3b8842a469_o
Foto MINUSMA/Marco Dormino

De meeste stoffen zijn drie à vier meter lang, dus de dames kunnen bepaalde stofjes delen, mochten ze dat willen. Ik moet wel eerlijk bekennen: niet alle stofjes die ik heb gekocht zijn in die dozen naar België beland. Ik heb er lekker een paar achtergehouden voor mezelf…

Ik ben alvast benieuwd wat ze er van vinden en wat ze ermee maken. We houden jullie in ieder geval op de hoogte.

Tot schrijfs,
Margot

 

‘Fanmail’ – altijd leuk!

Een tijdje geleden stuurde Daniëlle uit Blokzijl in Nederland me een berichtje. Ze volgt onze blog al een tijdje, is zelf volledig in de ban van het uniform, en wilde wat meer weten over ons militaire leven. Haar zoontje is namelijk helemaal gek van het leger en camouflage. Geïnspireerd door de tas die ik maakte uit het versleten uniform van mijn ventje, zette ze zelf ook de schaar in het kaki uniform van een vriend.

Het resultaat van haar harde werk is té mooi om niet met jullie te delen. Ze haalde een desert en een kaki uniform uit elkaar, en naaide een superstoere outfit voor haar stoere zoon Thijs. Zowel het shirt als de broek verknipte ze, om daarna zoveel mogelijk details te herwerken op jongensmaat. De broek maakte ze op basis van een patroon uit de Knip, en daarvoor mixte ze heel leuk beide camouflageprints.

Zie hem eens stralen, haar legergekke Thijs! Dit is een outfit, die hij nog heel trots zal dragen. Misschien komt hij wel eens langs op één van de opendeurdagen van het Belgische Leger?

En raad eens? Er ligt nog een projectje te wachten bij Daniëlle… Wij zijn alvast heel erg benieuwd!

IMG_0571

Bedankt Daniëlle, voor je verhaal en superleuke foto’s!

Tot snel,
Lieve

Mijn lieve Hanna

Toen See You at Six in 2016 de superschattige roze viscose-met-streepjes op de markt bracht, was ik meteen verkocht. Maar ik twijfelde nog of roze wel mijn kleur was. Intussen weet ik wel beter, en op de feestelijke opening van de Stoffenknop in Merelbeke kocht ik zonder aarzelen een mooie lap.

© Moors M - 6U6A6786

Vlak voor haar vertrek naar Mali, hadden Margot en ik nog een fotodate in Antwerpen. Margot had nog snel haar Hanna afgewerkt, en het model stond haar zo mooi, dat ik meteen wist, waar mijn viscose heen zou gaan.

© Moors M - 6U6A6712

De Hanna uit La Maison Victor mei-juni ‘16 heeft een aansluitend lijfje, een mooie V-hals en een zwierige rok. Het bovenstuk heeft prachtige lijnen, dankzij de figuurnaden in voor- en achterpand. Eens ik zag hoe prachtig het Margot stond, twijfelde ik er niet aan, dat het ook een goed model voor mij zou zijn. Wij hebben namelijk min of meer dezelfde maten, handig toch? Maar de schaar erin zetten, dat was weer een drempel. Want ik heb in geen eeuwigheid nog met iets anders als tricot gewerkt voor kledij…

© Moors M - 6U6A6849

Ook werken met een beleg, een blinde rits, en een blinde zoomsteek was voor mij weer even nadenken. Alles bij elkaar, nam het proces toch wel wat tijd in beslag. Het zou ook kunnen, dat ik iets verkeerd geknipt had, want mijn rugpand was veel breder dan het voorpand, dus dat moest ik oplossen. Het armsgat gaapte een beetje onder mijn oksels, maar met wat prutswerk is dat nu ook in orde.

© Moors M - 6U6A6841© Moors M - 6U6A6739

Toch had ik het gevoel, dat er iets ontbrak. Roze is inderdaad mijn kleur, maar zonder accentje, vind ik het vaak nogal vlak. Voor mijn tuniek maakte ik een tijdje geleden een ceintuur van glitterelastiek (ooit een cadeautje van Droomstoffen, tijdens de eerste blogmeet georganiseerd door Davina), en die maakte het jurkje ineens af. In combinatie met killerheels, voel ik mij helemaal in feeststemming!

© Moors M - 6U6A6979

Eén nadeel: de viscose vraagt heel wat strijkwerk, en eens ik ga zitten, is ze meteen gekreukt. Laat dat nu nét iets zijn, dat mij enorm stoort. Ik vrees dus, dat dit exemplaar mijn kleerkast niet vaak zal verlaten, en dat is toch wel jammer voor zo’n leuk jurkje.

© Moors M - 6U6A6692

Wat denk jij, zouden die kreukels jou storen, of moet ik het gewoon zorgeloos dragen?

© Moors M - 6U6A6882

Tot snel,
Lieve

PS: Aan de foto’s hangt nog een leuk verhaaltje… Aangezien ik een gestreken look wil op mijn foto’s, was een ritje in de auto, wegens het kreukelgevaar, natuurlijk geen optie. Mijn ventje en ik gingen dus zonder concreet doel te voet de buurt verkennen, op zoek naar leuke fotolocaties. Tijdens de shoot vlogen alle militaire vliegtuigen ineens pal over ons hoofd, op weg naar Brussel voor het militaire defilé. Een heel bijzonder moment voor twee luchtmachters! Eén minpuntje van de wandeling… op de terugweg, hebben mijn killer heels mij écht bijna vermoord 😊.

© Moors M - 6U6A6759

 

Mijn naai-uitdaging: de Esther, mijn hoodie

Nog voor ik had toegezegd om gastblogster te worden, had ik toegezegd om met Lieve en Margot deel te nemen aan het naaiweekend. Ik zag er al volledig naar uit. In mijn hoofd althans… want ik kon maar niet beslissen wat ik dat weekend zou gaan maken.

Iets eenvoudigs, dat niet te veel voorbereiding vereist, en waarvan ik misschien meerdere stuks zou kunnen maken. Of juist iets moeilijks, met het risico dat het een hoofdbrekend huzarenstuk zou worden. De tijd -en dus het tekort aan voorbereiding- heeft me ertoe aangezet om juist gebruik te maken van de hulp van de andere deelneemsters; voor een keer geen mannenwereld dus…!

Na het uittekenen van het patroon (veritas – creatief magazine nr 7 naaien), bleek het al mis te gaan… geen stof genoeg! Gelukkig kon ik rekenen op die dolle madam, Wendy, die ook nog overal op onze foto’s bleek te staan. De binnenkap werd dus samen met het middenstuk van de buitenkap in een ander bijpassend kleurtje gestoken.

Het naaiweekend was ook dé uitgelezen gelegenheid om een overlock uit te testen. Voor een cola werd dit geregeld met Liesbet, die het gewaagd heeft om met die twee militairen samen te hokken voor het weekend. Ik was onmiddellijk verkocht, zowel qua afwerking als qua snelheid! De overlock kreeg onmiddellijk een hoger plaatsje op mijn verlanglijstje.

IMG_1581

Dankzij de goodiebag en de vrijgevigheid van Pia, kon ik de kap afwerken met koord en ringetjes. De extra accentjes die ik wilde in de afwerking, en de onvermijdelijke torn-fases hebben mijn hele naai-weekend gevuld… tot op de laatste minuut!
(Er moest toch iemand de laatste zijn 😀)

IMG_1583

IMG_1579

Maar wat een onbeschrijfelijke voldoening… de tips en tricks van mijn naarstige medenaaisters hebben mijn drempelvrees fameus de kop ingedrukt, en het aantal sterretjes naast een patroon maken al veel minder indruk. De sterren op mijn hoodie daarentegen des te meer!

Ben jij ook al zo’n naai-uitdaging aangegaan? Wat was jullie project en hoe heb je het er vanaf gebracht?

 

Gastblogster
An

 

Mister Sandman, bring me a dream

Al naai ik meestal kledij voor mezelf, de laatste tijd durf ik het steeds vaker aan, andere wegen in te slaan. Zo maakte ik al een paar T-shirts voor mijn neefjes, een kruippakje en een broekje voor de jongste van mijn schoonzusje, en tassen voor Margot en mijn mama. Steeds weer sla ik in de stress, want ik ben er tot nu toe nog nooit in geslaagd iets perfects af te geven… en dan ben ik bang, dat de andere partij er niet blij mee zal zijn.

Maar, ondanks die angst, ben ik wel steeds blij als de reacties meevallen. Dus toen onze petekindjes op bezoek kwamen, negen en elf, vroeg ik aan de kleinste of ik een onesie voor hem mocht maken. Aan Wolf dacht ik zelfs niet, want tieners zijn over het algemeen niet zo gek op zelfgemaakte kleren, hoorde ik van mijn schoonzus. Maar nog voor Lou kon reageren, zei de oudste: “Ik heb nog geen onesie”. De boodschap was duidelijk: ik moest op zoek naar een stofje, dat de goedkeuring van Wolf kon wegdragen.

© Lieve Deduytschaever 170614 22

Gelukkig ken ik mijn petekind een beetje, en spotte ik bij Mertens Mercerie al snel een Hilco tricootje, op zijn lijf geschreven. Op zoek dus naar een leuk patroontje. Wolf is lang en gespierd, maar wel erg slank voor zijn leeftijd. De Sandman Jumpsuit uit Ottobre Kids 6/2015 ging tot maatje 146, maar ik verlengde mouwen en broekspijpen met een paar centimeter, en zo zou het -hoopte ik- perfect passen.

Maar oh, wat heb ik gesukkeld bij de eerste stap van het naaiproces… Een polosluiting was totaal nieuw voor mij, en het kostte mij niet minder dan drie proeflapjes, voor ik het aandurfde. Ik kreeg gelukkig een mooie handgetekende stap-voor-stap handleiding van mijn lieve schoonzus (dankjewel Annelies!), en dit filmpje loodste mij verder door het proces heen.

Ook de afwerking van de hals met een bies, was voor mij de eerste keer. Helemaal foutloos is hij dus niet, mijn leuke onesie, maar ik ben toch heel blij met het resultaat, en mijn neefje past er perfect in!

© Moors M - 6U6A1377

© Moors M - 6U6A1400© Moors M - 6U6A1423

Wat vind jij ervan?

Tot snel,
Lieve

PS: Foto’s van het levende model, alweer, van Michael Moors! De andere maakte ik zelf… kwestie van mijn ventje niet constant te ‘misbruiken’ voor onze stoere meidenblog.

Waar ook ter wereld…

Het einde van ons eerste jaartje nadert met rasse schreden… In mei 2016 beslisten we van start te gaan met deze blog, en begonnen we stilaan WordPress te verkennen, om dan begin augustus het echte startschot te geven. Hou de Girls in Unifom goed in het oog, want rond die tijd vieren we onze verjaardag, en daar horen natuurlijk cadeautjes bij!

Opsomming

Het maakte mij een beetje nostalgisch, en ik besloot de statistieken van onze blog eens nader te bekijken. Ik viel bijna achterover, toen ik op de wereldkaart zag dat onze blog bijna overal ter wereld wel eens op een scherm verschijnt. Natuurlijk steken België en Nederland er met kop en schouders bovenuit, en ook Duitsland, Frankrijk en de Verenigde Staten doen het goed, maar ik zag in de lijst zelfs exotische landen zoals Madagaskar, Japan, de Verenigde Arabische Emiraten, Vietnam, Libanon, Curaçao, Singapore en Moldavië verschijnen.

Die hele lijst maakt mij dan weer nieuwsgierig genoeg om deze vraag aan jou te stellen: laat je ons weten, waar ook ter wereld (zelfs als het uit het totaal niet exotische Gent, Brussel of Amsterdam is) jij onze blog af en toe leest?

Lees jij dit bericht toevallig onder een palmboom, met je tenen in het zand, of dik ingeduffeld in een Iglo? Vertel ons er dan bij, hoe je daar terechtgekomen bent, want mijn nieuwsgierigheid kent geen grenzen.

Ik ben benieuwd naar je antwoord!

Tot snel,
Lieve

 

Supermakkelijk glittertopje

In mijn kleerkast liggen stapels T-shirts en topjes, en toch heb ik zo vaak het gevoel dat ik ‘niets heb om aan te doen’. Herkenbaar? De halslijn van mijn blauwe jumpsuit viel nogal diep uit, en ik vond niet meteen het juiste topje om ermee te combineren. Hoe ik dat oploste, haalde nooit de blog, ondanks de zomerse fotoshoot op reis, vorig jaar in september al… Hoog tijd om daar verandering in te brengen!

BurdaYoung 6925Dit leuke patroontje van Burda Young (Burda 6925) lag al een tijdje naar mij te lonken. Bij Mertens Mercerie, een van mijn favoriete stoffenwinkels, vond ik het ideale glitterstofje.

Het patroon moest volgens het voorblad ‘super easy’ zijn, en dat was het ook… ware het niet, dat ik toen pas leerde werken met een tweelingnaald, en dat het op de een of andere manier volledig misliep met de afwerking van de boord onderaan. Na heel wat prutsen, vloeken, uithalen – het tornmesje, mijn grootse vriend en mijn ergste vijand – en opnieuw stikken, besliste ik de top af te werken met een brede boord. Probleem opgelost!

© Moors M - P1070908

Heb jij dat soms ook, dat iets heel simpels ineens uitdraait op gevloek en gesteun?

© Moors M - P1070920

Tot snel,
Lieve

PS: Foto’s van Michael Moors. Het is leuk te zien, hoe hij als fotograaf en ik als ‘model’ (tussen hele grote aanhalingstekens) geëvolueerd zijn in al die maanden. We zijn intussen veel meer op elkaar ingespeeld. Bedankt schatje, voor die ontelbare uren fotowerk die in deze blog kruipen!

© Moors M - P1070923

Een Hanna voor Mali

Ik had voor mijn avontuur in Mali ook nog wat burgerkledij nodig. Iets deftig en luchtig tegelijkertijd, mocht ik eens ergens gaan eten. Aangezien ik hier in een land werk waar de islam grotendeels wordt toegepast, moest ik nog een kleedje vinden dat een beetje zedig tot over de knie kwam en niet teveel aansloot. Geen zoektocht in de winkels voor ‘ons, naaiwonders’, dat maken we gewoon even zelf.©Lieve Deduytschaever 170331 20

Ik had op de website van de stoffenwinkel Stitch and Co een schitterend stofje gevonden met pauwen en vogels. Geen idee wat ik ervan ging maken, maar ik sprong de volgende dag speciaal op de fiets om bij Els dat stofje te gaan halen. Het bleek een vloeiende viscose te zijn, met een subtiele glans, en ik vloek vandaag nog steeds dat ik er geen 4 m van heb gekocht, om er nog een blousje bij te maken.

Maar welk patroon? In La Maison Victor vond ik het patroon van Hanna. Elegant en simpel met een aansluitend lijfje en een wijder uitlopende rok. Ik prober graag een nieuw patroon uit, en deze kon wel voor een deftig Mali kleedje. Gewoon de rok een beetje verlengen tot onder de knie en we zijn weer gekleed.20170623_VisitUNMAScourse

Het Hannapatroon was niet zo moeilijk, maar die viscosestof heeft een eigen willetje (zoals de eigenaar, zouden sommige kwatongen beweren). Het glijdt weg, het kreukt verschrikkelijk en is veel delicater als ik had gedacht, want de stof raakt beschadigd als je iets uithaalt. Even goed nadenken voor je iets vaststikt dus…

Maar geen grote problemem om het in elkaar te zetten. Ik had vlot de meeste delen al klaar, toen ik me ervan bewust werd dat het stofje iets te doorschijnend was aan de benen, en het toch nog gevoerd moest worden. Dat geeft nog een klein beetje extra volume aan de rok, dus geen probleem.

©Lieve Deduytschaever 170331 21.JPGEnkel mijn rits werkte zwaar tegen op het einde. Nadat ik haar er uiteidelijk mooi had ingezet, merkte ik dat ze er niet symmetrisch in stond. Om de muren van op te lopen!

De fotoshoot hebben Lieve en ik gedaan net voor mjn vertrek, in het mooie station van Antwerpen. We vonden er nog twee supersympathieke militairen van het 11de Bataljon Genie in Burcht, die er patrouilleerden, en het niet erg vonden om als stoere achtergrond te dienen.

©Lieve Deduytschaever 170331 6

 

Heren, nogmaals bedankt voor jullie bereidwilligheid en keep up the good work!

Ik heb in Mali al een paar keer met mijn kleedje kunnen pronken, en het is een van mijn favorieten. Als ik nog wat stof over had, had ik er misschien nog een mooie centuur bij gemaakt maar helaas, te spaarzaam gekocht.

Volgende keer ik een stofje zie, waar ik helemaal holderdebolder van ben, koop ik de hele rol. Maar intussen heb ik er wel een mooi kleedje bij.

Tot schrijfs vanuit Mali,

Margot

PS: intussen maakte Lieve er ook eentje

Je kan de Girl uit het uniform halen, maar het uniform nooit uit de Girl!

Sinds ik voor het eerst de Kyotojurk van La Maison Victor maakte, kan ik er niet genoeg van krijgen. Ik ben helemaal fan van het patroon. Helemaal in het begin van mijn ‘naaicarrière’ tekende ik al een beige-met-bruine versie, met een glitterboord. Jammer genoeg verwees ik die meteen naar de kledingcontainer, wegens helemaal mijn ding niet. Maar het mijn sterrentruitje droeg ik al heel vaak.

© Moors M - 6U6A0368

Deze keer ging ik helemaal voor een zomers jurkje met de typische raglanmouwen in een korte versie, en met een gesloten rugpand. Op de site van Droomstoffen werd ik verliefd op het prachtige bloemenstofje, maar eens ik het in real life zag, was het toch een beetje te girly voor mijn doen, al is roze tegenwoordig wel helemaal mijn kleur. Ik brak mijn hoofd over mogelijke patronen, waar wat pit in mocht zitten om dat te compenseren. Na een heuse zoektocht besloot ik het over een andere boeg te gooien. Je kan de Girl uit het uniform halen, maar het uniform nooit uit de Girl! Ik kocht een kaki tricootje, dat verrassend mooi bij de roze tinten paste.

Het resultaat is een heerlijk casual zomerjurkje, ideaal voor een leuke uitstap op een zonnige dag. Wie de blog een beetje volgt, weet dat het niet echt mijn stijl is… maar dat is net het leuke aan naaien: je verlegt constant je grenzen. Wie had twee jaar geleden gedacht, dat ik roze topjes, witte jurkjes-met-pijlen of een kleedje-met-glitterelastiek zou dragen? Ik alvast niet! Mijn hobby stuurt mijn stijl, en ik ben er blij om!

© Moors M - 6U6A0391

Wat vind jij ervan?

Tot snel,
Lieve

PS: Fotootjes natuurlijk weer van mijn talentvol ventje, Michael Moors. Ik ben echt mega fier op hem!

 

Zon, zee, strand… Let’s sti(c)k together!

Onder leiding van Marjolein, naait een groepje blogsters elke maand rond een thema of een aantal criteria. Vorige maand naaide ik deze outfit, deze keer moest ik op zoek naar iets in het thema ‘Zon, zee, strand‘. En laat dit nu nét de zwoelste lente geweest zijn in jaren… perfect thema dus!

18157163_10211358990223802_4807226239215224763_n

De Odette van La Maison Victor is een heuse hype in naailand. Het is ook logisch… de losse snit en het eenvoudig patroontje maken het voor elkeen een haalbare kaart. Ook ik naaide al eens aan zo’n shirtje, al maakte ik er naar aloude traditie mijn eigen versie van. Het stond mij heel goed, dus ik beloofde mezelf, dat patroon niet te ver weg te leggen.

Tijdens het naaiweekend in Malle, waagde ik mij aan een nieuwe patroonhack. Ik tekende het bovenstuk wat ruimer onder de oksels, maakte de mouwtjes iets langer en knipte er een rechte rok aan. Mijn Odette werd omgezoomd aan de hals en aan de mouwtjes, en ik versmalde de jurk ook, zodat ze wat losser valt in de taille, maar vanaf de heupen mooi aansluit. De roze stretchkatoen (gekocht bij Toverstof in Destelbergen) maakte het geheel heel stijlvol en zorgt voor een hoog draagcomfort, ook op warme zomerdagen.

© Moors M - 6U6A0230

Heel even ging het goed mis, toen ik een te heet strijkijzer op de hals zette, met een lelijke en onmogelijk te camoufleren brandvlek tot gevolg. Dat foutje resulteerde in een diepere halslijn achteraan, maar aan het eind van de rit vind ik dat nog wel leuk.

© Moors M - 6U6A0173

Toch vond ik, dat het geheel een beetje te sober was. Ik kon er natuurlijk een mooie ketting op dragen, of een riempje, maar een toffe applicatie leek mij veel leuker. Toevallig had ik nog een mooi stukje gouden flexfolie liggen, en wilde Liesbet mij opnieuw te hulp schieten met haar cameo. Het strijkijzer erop (heel voorzichtig deze keer), en klaar is mijn zomerjurkje!

© Moors M - 6U6A0007© Moors M - 6U6A0101© Moors M - 6U6A0057

Voor de shoot trokken Michael en ik naar de Blaarmeersen in Gent, waar we rond de Krekenvijver aan het werk gingen… Mijn ventje maakt zulke mooie foto’s, en die wil ik je niet onthouden! En, wat vind jij ervan?

 

Met dezelfde stof én vlinders maakte ik ook een supertoffe maxirok-met-tutorial. Zoek het maar eens op!

© Moors M - IMG_4654

Tot snel,
Lieve

PS: Surf ook naar de andere deelnemers, er zitten echt superleuke creaties tussen!

FlaflinkoMa’am MusketierTwo OwlettesStokstaartje doet het zoMiel de fleurBlogliesjeWoohoo by DavinaNathalienaaiselsMadame StofWollebolLarthGirls in uniformFrullemiekeJust Just10StoffenspulletjesJust DelphineYabelle & CoTante FeeMamadammekeVoor MiloWilwarin made with loveNoxeema NaaizSewing à la carteLilliepawillie