Mijn strijd tegen de skinny jeans

Een mooi passende en flatterende jeans draag ik meestal tot hij tot op de draad versleten is. Gisteren wilde ik mezelf in mijn favoriete skinny jeans wurmen. Dat is altijd een strijd. Na het douchen lijkt het wel of dat ding er alles aan doet om niet gedragen te moeten worden… Het is net of de broek ineens twee maten te klein is, en ik krijg ze enkel met het betere trek en sleurwerk omhoog. Daarbij trek ik de broek aan de riemlusjes naar boven, draaiend met mijn heupen en huppelend van het ene been op het andere. Deze keer, en niet voor het eerst, moest ik echter de strijd tegen de broek staken, omdat een lusje de tegenwerkende krachten niet aan kon, en ik het lostrok, met een gapend gat als gevolg.

Meestal leg ik de broek dan opzij, tot ik met een hele stapel verstelwerk naar de naaister ga. Maar sinds een paar weken durf ik zelf al eens experimenteren met retouches en herstellingen. Een jeans verstellen, zo moeilijk kan het toch niet zijn? Jammer genoeg kan ik het gat niet gewoon dichtnaaien met het afgescheurde lapje, en daar dan de lus opnaaien. Daarvoor zet ik tijdens dat geworstel te veel kracht op de stof.

Ik besloot de jeans eerst te verstevigen. Ik plooide het lapje terug op zijn plaats, en naaide op de scheurrand met een zigzagsteek een stukje jeans tegen de achterkant. Daarna stikte ik, voor de stevigheid, nog een paar keer met een rechte steek schuin heen en weer over het herstelde gedeelte. Uiteindelijk naaide ik het lusje terug op zijn plaats, net naast de oranje, originele steek. Hier ging ik een paar keer voor- en achteruit, zodat ook dit stevig blijft zitten.img_5053

Waarschijnlijk zijn er elegantere manieren om dit gaatje te verstellen (eentje vind je hier), maar ik ben heel blij met het resultaat. Als je er niet met je neus op zit, zie je het niet eens. Misschien had ik beter lichtblauw garen gebruikt, maar dat had ik niet meteen liggen… Intussen heb ik het een paar keer getest, en voorlopig houdt het stiksel stand tegen mijn getrek en gesleur aan de broek…

Tot snel!

Lieve

Drie maal is scheepsrecht

Je zag hier al een paar keer hetzelfde stofje passeren. Ik had drie meter gekocht op de outletverkoop van Mertens Mercerie in Melle, en kon daar zonder veel moeite twee jurkjes en een rokje uit knippen. De jurkjes vind ik superleuk, maar het laatste stuk is veruit mijn favorietje!

p1080029bis

Als basis gebruikte ik het rokgedeelte van de Eden jurk van La Maison Victor. Ergens diep p1080078bisin mijn kleerkast had ik nog een oude onderrok hangen, die ik al jaren niet meer gebruikte, en die precies de juiste lengte had. Ik knipte de elastiek eraf en zette de twee rokdelen aan elkaar. Ik plooide de naadwaarde naar binnen, en zette een elastiek aan de twee stukken.

Nu nog de zoom stikken met een fijn overlocksteekje,  zodat hij lekker soepel blijft, en klaar is kees!

Het rokje zwiert lekker losjes rond mijn benen, en ik voel mij super vrouwelijk als ik het draag. Dit patroontje gebruik ik zeker nog!

p1080056bis2

Tot snel,
Lieve

Slipvrees

Een mailtje van een vriendin: “Ik heb een keigoed idee! Ik ga een lingerieworkshop volgen. Waarom doe je niet mee?” Ja, waarom niet, ik naai al een half jaar en lingerie lijkt me leuk. How hard can it be?

Dus schreef ik me in voor een ‘booty camp’ lingerie bij Queen B in Scherpenheuvel. Het opzet: gedurende drie zondagen lingerie maken, en zo de basis leggen om zelf verder te werken en oefenen. En ‘booty camp’ is niet slecht gekozen qua naam: van 10 tot 17 uur begeleidt Sabine Janssen vijf dames in het maken van een slip en beha, en leert ze ons alles over kant en tricot in ondergoedland.

13669043_1153205441366774_7666622206655839065_n

De eerste naaimarathon begon met wat uitleg over de meeste materialen die je gebruikt in lingerie, en het leren maken van twee slips. img_5469Een heupslip (bomma-model en kei comfy), en een lager model. Mijn eerste onderbroekenpoging was niet echt een succes, maar thuis kreeg ik wel de kriebels om het opnieuw en beter te doen.

Ik haalde een leuk tricot-katoentje waarbij je met één meter massa’s slips kan maken, en achter mijn vertrouwde machientje thuis probeerde ik opnieuw. Ik gebruikte zelfs kant om het iets meer pit te geven. Resultaat: twee slips, waarvan eentje met kanten detail, en weer meer zelfvertrouwen.

Eens je de smaak te pakken hebt, wil je meer. Ik heb al heel wat wilde plannen met kant voor heel mijn garderobe, en ben weer helemaal klaar voor mijn tweede bootycamp.

En jullie? Welke vrees hebben al jullie aangepakt?

Tot schrijfs!
Margot

Drempelvrees

Heb jij dat ook? Als ik voor het eerst iets voor het eerst op eigen houtje moet doen, stel ik dat dagen, soms weken uit, tot ik in tijdsnood kom, of al mijn moed verzameld heb. Dat geldt voor zoveel dingen, maar sinds ik naai, loop ik steeds weer tegen die drempel op. De schaar zetten in dat mooie stofje, een patroon overtekenen uit een onbekend boekje vol kriebellijntjes in alle kleuren van de regenboog, die linten van dat kleedje afknippen en afwerken met drukknoppen… Telkens weer zakt de moed me in de schoenen, zet ik het project opzij, en kies ik voor vertrouwde paden.

Een dik jaar geleden kocht ik een leuke blauwe rok. Het enige wat ik niet mooi vond, waren de twee bruine houten knopen. Niet erg, ik zou er wel eens nieuwe aanzetten. Het duurde een tijdje voor ik knopen naar mijn zin vond, maar eens die in mijn bezit, kon niets mij meer tegenhouden…

Dat was buiten die vervelende drempelvrees gerekend. Met mijn machine kan ik knopen aanzetten, iets waar ik bij aankoop erg blij mee was. Alleen had ik het nog nooit gedaan. Telkens ik de knopen zag liggen, dacht ik: “Oh ja, dat moet ik nog eens doen…”, maar in een beweging deed ik dan weer iets anders, want ik was zo bang dat het mis zou gaan. Wat als het niet lukt? Wat als ik mijn naald breek op de knoop? Of erger, wat als ik de knoop kapot maak?

img_6191

Gisteren was ik mijn getwijfel en getreuzel ineens grondig beu. Het moest er nu maar eens van komen. De oude knopen gingen er makkelijk af, en na een blik op de handleiding van mijn machine, bleek alles verbazend vlot te gaan. Die rok kan ik eindelijk dragen!

Herken jij mijn verhaal?
Heb jij ook drempelvrees of faalangst?
Hoe los jij dat op?

Tot snel,
Lieve

Bib Mechelen: mekka van naaiplezier

Het is toch altijd leuk om in een stadje te wonen waar de bibliotheek leeft. Ik heb schitterende jeugdherinneringen aan de bib in mijn dorp, maar met het ouder worden zijn mijn bezoekjes aan de boekentempel steeds zeldzamer geworden. Dat gaat nu veranderen! Want heeft Mechelen een superformule om naaifans aan te trekken.bib3

Je vindt er een creatief hoekje rond naaitechnieken, inspiratieboeken, verschillende naaiboeken met patronen, en het beste: alle benodigdheden om je patronen ter plaatse over te nemen. Er ligt ook nog een stapel naaitijdschriften om je helemaal uit te leven.

Het systeem is simpel: wil je een inspiratie- of naaiboek zonder patroon doorneuzen, dan kan je dat gewoon als boek uitlenen zoals elk ander romannetje. Is het een boek met patronen, dan vraag je gewoon aan de balie of ze je het patroon even geven, en neem je rustig het patroon over aan één van de grote tafels. Die boeken mogen de bib niet verlaten. Maar je basismateriaal zoals kalkpapier, lintmeter, latjes en potloden zijn aanwezig.  De naaitijdschriften kan je wel uitlenen, als het niet het meest recente nummer is, en de patronen vraag je beneden aan de inkom gewoon mee.bib4

De dame aan de balie was super sympathiek en vertelde me trots dat er een paar van haar collega’s zelf naaien en wat ideeën hadden aangedragen. Dat zie je, want de belangrijkste boeken rond technieken en patronen vind je terug: Handboek Naaitechnieken, Little Black Dress, Jurken van La Maison Victor, Mijn Tas, Zo Geknipt, boeken voor kinderkleding en nog een heleboel anderen.

bib1Verder kon ik er nog heel wat edities van Knippie, Burda en van La Maison Victor doorbladeren. Geen twijfel meer of ik een bepaald boek met leuke patronen moet kopen. Ik doe het gewoon niet en kom ze in alle rust lekker overtekenen. Ik heb vandaag al eens zitten neuzen in het boek Little Black Dress en yep, daar liggen al heel wat toekomstige projectjes op mij te wachten.

Dus Bib Mechelen, verheug u op een nieuwe enthousiaste klant! Misschien is dit wel een ideetje voor andere grote dorpen en steden? Ik ben alvast blij dat ik in Mechelen woon.

Tot schrijfs,

Margot

Viscose Abby

Toen ik zag hoe mooi Margot stond met haar jurk, kreeg ik meteen zin zelf ook het naaimagazine van Veritas in te duiken.  Zo’n Abby, dat leek mij wel iets. Ik had het ideale bloemenlapje liggen, een luchtige viscose waar ik spontaan bij wegdroomde. Ik zag mezelf al rondlopen met zo’n zwierige bloemetjesjurk.

img_5983

Bij Mertens Mercerie, waar ook de viscose en de voering vandaan komt, kocht ik een prachtige elastiek voor rond mijn middel. img_3456Volgens de beschrijving, kon ik de plooien in de top weglaten als ik met een rekbaar stofje werkte, dus ik rekte de elastiek uit en stikte de volledige breedte van voor- en achterpand eraan. Al meteen bij de eerste pas bleek het model mij niet te staan. De top was te wijd, en plofte asymmetrisch over het elastiek heen. Ik besloot de plooien in de rok wél te maken, en dan te bekijken wat er te redden viel. Met een aantal figuurnaden in voor- en achterpand viel het al bij al nog mee. Jammer genoeg kon ik niet inschatten hoeveel de elastiek bij het stikken zou uitrekken, en sloot hij uiteindelijk niet zo mooi aan als ik zou willen.

img_6008

Maar niet getreurd, ik ging aan de slag met de voering, en aan het einde van de rit is de jurk zeker draagbaar. Ik heb mijn zwierige bloemenjurk, maar moet besluiten dat het niet mijn favorietje zal worden. Ander en beter, zeker?

img_6004

Heb jij ook al eens een fout model gekozen? Of onderweg zoveel dingen verkeerd gedaan, dat je echt niet blij kunt zijn met het resultaat? Ik hoor het graag!

Tot snel,
Lieve

Mijn Brother Innov’is 100 op rapport

Deze titel vond ik zo leuk, dat ik hem van mijn lieve vriendin Margot gepikt heb. Ook ik zou graag iets vertellen over mijn trouwe naaimaatje. Met een paar weken naaiervaring bij Boho Atelier in de vingers, vond ik het, ergens eind vorig jaar, tijd om thuis aan de slag te gaan. Al na de eerste les voelde ik dat die veertien dagen tussen twee naaicafé’s in voor mij te lang waren. Het kriebelde serieus om meteen naar de winkel te lopen, maar een naaimachine is toch een niet te onderschatten investering. Natuurlijk kan je er voor 70 euro eentje kopen in de Aldi of de Lidl, maar ik hoorde en las overal dat zo’n goedkoop exemplaar je dromen van prachtige, eigengemaakte haute couture vaak voortijdig in de vuilbak laat belanden. Een beetje rondkijken en vergelijken kan dus helemaal geen kwaad!

Uiteindelijk viel mijn oog op de Brother Innov’is 100 en mijn schonaaimachineonzus was zo lief met de hoed rond te gaan, zodat ik dit pareltje met kerst onder de boom vond. Intussen is mijn ‘broertje’ alweer enkele maanden mijn trouwe bondgenoot. Waarom ik deze machine koos? Eerst en vooral wilde ik een betrouwbaar toestel met een krachtige motor, zodat ik verschillende lagen jeans de baas kan, als ik dat ooit zou willen. Een machine die niet bang is van tricot, want je kan de druk van je persvoet aanpassen, zodat je soepel stofje niet naar binnen geduwd wordt, maar mooi meeloopt met de naald.

Toen ik deze Brother koos, vond ik het niet zo erg dat er maar dertig steken mogelijk waren. Letters en cijfers behoren niet tot de opties, maar ik heb wel zes mogelijk knoopsgaten, die ook automatisch gemaakt worden. Nu ik wat beter kan naaien (alles is relatief natuurlijk), mis ik echter af en toe een leuk fantasiesteekje. Het zou ook wel leuk zijn als ik de namen van mijn neefjes op hun t-shirt kon borduren.

Ik ging volop voor het gebruiksgemak, en extraatjes zoals een automatische draadinrijger en draadafsnijder zijn mooi meegenomen. Aan het einde van mijn stiksel hecht de machine automatisch, trekt ze de draden door de stof, en snijdt ze de draadjes af. Ik kan de stiksnelheid aanpassen, wat zeker in het begin wel handig was, en dankzij de vrije arm kan ik ook kleine stukjes, zoals een armsgat of een polsboord, makkelijk afwerken. De dubbele LED verlichting was ook een pluspunt, want ik naai meestal ’s avonds. Ik wilde per sé een harde koffer, zodat mijn ‘broertje’ ook mee kan op uitstap met mijn naaivriendinnen.

Voor iedereen rondom mij is het heel duidelijk:
I love my sewing machine ♥
Ze krijgt van mij een dikke 9 op 10.

Ben jij ook zo blij met de jouwe?

Tot snel,
Lieve