Let’s sti(c)k Togheter – it’s a party

Onder leiding van Marjolein naait een groepje blogsters telkens weer rond een thema of een aantal criteria. Vorige keer naaide ikdeze outfit, nu gaan we voor een party-outfit met een stofje uit onze voorraad.

18157163_10211358990223802_4807226239215224763_n

Drie stoffen werden aan de andere deelnemers voorgelegd tijdens een stemmenronde. In mijn geval stemden de blogsters massaal voor het blauwe tricootje met bloemen.

23131007_10155762163103788_4135718443187786589_nEen prachtige stof, heel geschikt voor een topje, maar jammer genoeg had ik niet genoeg voor een hele outfit. Hoeveel combinaties ik ook probeerde, behalve jeans vond ik geen enkele stof die perfect machte, en dat vind ik nu niet echt feestelijk. Tot mijn grote scha en schande moest ik dus een van de andere stoffen gebruiken, en de mening van de groep naast mij neerleggen. Sorry meisjes!

Telkens weer zag ik leuke foto’s van It’s a fits 1059 de revue passeren. Toeval wil dat ik in mijn kast al een paar gekochte jurkjes in een soortgelijk model hangen heb. Het leek mij vreselijk moeilijk, zo’n wikkeljurkje. Ik stuitte opnieuw op mijn drempelvrees, en liet het patroontje keer op keer aan mij voorbij gaan.

©Hanne Decock 171204 06

Tijdens de zomersolden vond ik bij Mertens Mercerie het ideale tricotje. Aangezien ik echt niet sta met zwart, vind ik donkerblauw het ideale alternatief. Toch had ik deze uitdaging nodig voor ik effectief aan de slag ging met stof en patroon.

©Hanne Decock 171204 12

Mijn vrees bleek totaal onterecht. Ok, ik maakte het mezelf weer eens moeilijk door af te wijken van het voorgeschreven patroon. Om te beginnen is de kleinste maat van het patroon voor mij nog te groot. Ik moest het dus een maatje kleiner tekenen.

©Hanne Decock 171204 01

Ik vond ook niet meteen een bijpassende biais en gebruikte overlock en tweelingnaald om de hals om te zomen. De korte mouwtjes vond ik niet zo bijzonder, dus hertekende ik dat patroonstukje naar een luchtig ruchemouwtje, afgewerkt met een rolzoompje. Door die kunstgrepen verloor ik tijd, terwijl het eigenlijk helemaal geen moeilijk patroon is.

©Hanne Decock 171204 11

Eens het naaiwerk achter de rug, moest ik op zoek naar een feestelijke locatie. Thuis komen boom en versiering pas vlak voor kerst van de zolder, dus dat was geen optie…

©Hanne Decock 171204 03©Hanne Decock 171204 07©Hanne Decock 171204 15©Hanne Decock 171204 17

Voor de fotoshoot trok ik naar een heel bijzondere, maar altijd mooie locatie. Had je al geraden waar ik zo feestelijk stond te wezen? Jawel, Ikea Gent was zo lief fotografe Hanne en mij voor de shoot in de winkel toe te laten. Dankjewel Anke-van-Ikea, voor de leuke samenwerking!

©Hanne Decock 171204 05.jpg

Neem vooral ook een kijkje bij de andere party-animals, er zitten weer pareltjes tussen.

FlaflinkoFlexjeStofjesverslaafdMade for InkaAdiva StyleSewing à la carteJust DelphineSpoetniksels –  FrullemiekeTwo OwlettesDraadjesJust-Just10LarthVlijtig Liesje Knutseltwoohoo by Davinayjonis
WilwarincoutureKhadetjesNoxeema

Tot snel,
Lieve

Wat als… afscheid nemen niet bestaat

Soms heb ik een beetje het gevoel dat ik mezelf herhaal. Patroontjes die ik een keer met plezier gemaakt heb, haal ik snel terug uit de kast voor een nieuw project. Ergens vind ik dat ook ecologisch verantwoord, want ik teken mijn patronen op het stevige plastiek van puinzakken… Het leuke aan zelf naaien is echter, dat je eindeloos met een patroon kan variëren, waardoor je eigenlijk nooit twee keer hetzelfde maakt.

Zoals jullie lazen in deze tekst, dwongen lichaam en geest mij een jaar geleden beter voor mezelf te zorgen. Ik wist dat rust levensnoodzakelijk was, maar dat het niet genoeg zou zijn. Om na deze episode steviger in het leven te staan, moest ik mezelf volledig resetten (ik noem het een grondige detox), en dat deed ik aan de hand van intensieve therapie.

Nu ik terug in het ‘echte leven’ stap, moet ik het team dat mij ondersteunde stilaan loslaten. Eén van hen is mij onderweg heel erg dierbaar geworden. Ingrid, mijn coach, stond naast me bij elke stap die ik gezet heb, en ik heb heel veel van haar geleerd. Al ben ik haar zielsdankbaar voor de steun, ook van Ingrid moet ik nu afscheid nemen.

background-957477_1280

Zij kent mij door en door, heeft dit jaar diep in mijn ziel gekeken, maar eigenlijk ken ik haar nauwelijks. Hoe ze zich kleedt, dat heb ik vaak genoeg gezien, maar voor de rest ken ik haar smaak en stijl totaal niet. Ik heb mijn hoofd er keer op keer over gebroken, hoe ik mijn dankbaarheid tastbaar zou kunnen maken.

© Lieve Deduytschaever 170506 11.jpgDus herhaalde ik mezelf… en maakte ik de Jozefien uit ‘Mijn tas’ van Elisanna en Fynn. Voor de stof trok ik een keer of vier naar Ikea. Ik kon maar niet beslissen, want Ingrid verdient het allermooiste geschenk. Uiteindelijk moest ik me erbij neerleggen dat ik nooit op voorhand zal weten of ze een stofje mooi vindt. Ik deed mijn ogen dicht, haalde diep adem en waagde de sprong: vier gebroken naalden later was mijn derde Jozefien geboren.

Ik koos ervoor de tas zo ruim en veelzijdig mogelijk te maken en liet het tussenschot-met-rits weg. In de plaats daarvan naaide ik binnenin twee open zakjes en aan de andere kant een zakje met rits. Ook in de klep vooraan kwam een ritszakje. Omdat ik zelf in zo’n grote tas steeds moet vissen naar mijn sleutelbos, maakte ik aan de binnenkant een lederen sleutelhanger vast. Voor de riem gebruikte ik zwarte tassenband, die ik -net als de ritsen- bij Veritas kocht.

©Lieve Deduytschaever 171112 02.JPG

Nu ik het geheel zo bekijk, doet de stof mij wel wat denken aan het ‘aquaflage’ uniform van de Amerikaanse Navy. Zo blijf ik ook nog in ons thema😊.

160804221847-blue-camouflage-navy-uniform-exlarge-169

Ingrid, bedankt voor alles. Ik zal je nooit vergeten. Hopelijk denk jij (dankzij deze tas?) ook nog wel eens aan mij… want afscheid nemen bestaat niet!

©Lieve Deduytschaever 171112 14©Lieve Deduytschaever 171112 08©Lieve Deduytschaever 171112 10

Tot snel,

Lieve