Nooit meer zonder reiszak

Deze zomer planden we een roadtrip langs negen landen, met een langere stop in Istrië, Kroatië. Toen we daar vier jaar geleden aan de kust verbleven, mocht ik telkens snorkelend op zoek gaan naar schelpen voor mijn jongens die toen nog niet zelf konden zwemmen, laat staan duiken. Ondertussen zijn het twee echte waterratten die houden van snorkelen, dus de keuze voor de Kroatische kust met haar glashelder water was snel gemaakt. Snorkelsets met zwemvliezen, handdoeken en gewone waterschoenen moesten allemaal een plaats vinden in onze auto met compacte koffer.

Ik wist al heel snel dat ik zelf een aantal stevige doch soepele reistassen wou maken om de laatste gaatjes in de autokoffer optimaal te gebruiken en al het watermateriaal mee te nemen naar het strand. Ik kocht ettelijke meters stevige canvas in een Zweedse woonwinkel, felle rode ritsen en soepele rode tassenband bij Stoffen Van Leuven in Schellebelle, zonder evenwel over een concreet patroon te beschikken. Het materiaal lag al een paar maanden in mijn naaikamer te blinken en ik vond maar geen geschikt model.

Enkele dagen voor ons vertrek ontdekte ik op de blog Emma&Mona deze geweldige tutorial van een eenvoudige reistas. Ik kopieerde de afmetingen (zonder na te gaan of deze wel in onze koffer pasten… niet echt slim, I know), liet de glijders achterwege en had in enkele uren niet één maar twee reistassen klaar. Ongelofelijk maar waar, ze pasten bovendien op elkaar in de koffer van onze auto. Doorgaan met het lezen van “Nooit meer zonder reiszak”

Granny’s dreams

Terwijl de buitentemperaturen de pan uit swingen, droom ik stiekem van zomeravonden met een verkoelend briesje. Want dat is het moment om mijn eerste haaksel boven te halen en rond mijn schouders te draperen om de eerste rillingen tegen te gaan.

Als kind heb ik op school nog leren haken, maar ik vond de mogelijkheden toch eerder beperkt. Ik geraakte dan ook niet verder dan een jasje en een kleedje voor mijn barbiepop. Onlangs vond ik die stukken haakwerk na 35 jaar terug tussen mijn oude barbiespullen en plots kreeg ik weer zin om te haken.

Naaien en vooral de voorbereidingen duren bij mij soms een eeuwigheid, bij gebrek aan tijd om in mijn naaikamer te vertoeven. Haken kan ik echter overal: in de zetel bij het bekijken van een film (weliswaar met een half oog), tijdens een busrit naar het werk of nog gekker, tijdens een autorit als passagier met een politiecollega op weg naar een vergadering.

DSC_0353

DSC_0330 Doorgaan met het lezen van “Granny’s dreams”

The SewBees: het Malle naaiweekend… en het verhaal van een unieke vriendschap

Soms kan de tijd niet snel genoeg gaan. Maandenlang keek ik reikhalzend uit naar het naaiweekend begin juni. Niet alleen is twee-en-een halve dagen creatieve me-time iets waar elke naaister naar verlangt, maar ik wist ook: deze keer zijn àl mijn ‘naaivriendinnen’ een heel weekend samen.

© An Rouquaert 190608 03.jpg

Met drie drukke agenda’s lukt het de Girls in Uniform niet zo vaak om elkaar te zien. Een hele dag samen op stap is een grote uitzondering. Het SewBees naaiweekend was een unieke gelegenheid om het dagelijkse leven buiten spel te zetten en samen ten volle te genieten van onze hobby. Dat onze gastblogster An erbij was, alsook mijn vriendin Liesbet, was helemaal uitzonderlijk. De puzzel viel mooi in elkaar. Doorgaan met het lezen van “The SewBees: het Malle naaiweekend… en het verhaal van een unieke vriendschap”

Love at first sight

Vandaag is rood… de kleur van de liefde voor mijn nieuwe laptoptas! Toen Lieve het patroon van de Stinger publiceerde, wist ik hoe mijn tas er zou uitzien. Tijdens een van mijn IKEA-uitstappen had ik een prachtige stof ontdekt die op punt stond om uit de collectie te verdwijnen en waarvan ik dus liefdevol drie meter adopteerde. Een stuk baksteenrood kurkleer en kleurige fournituren vulden het geheel aan. Maar het project bleef op de plank liggen. Lieve stuurde meermaals aan op een naaidagje met het oog op het maken van de Stinger maar met een druk gezin en de navenante overvolle agenda lukte het niet om voldoende me-time te creëren.

Doorgaan met het lezen van “Love at first sight”

Taylor (dress) made

In een zotte bui reageerde ik op de oproep van FibreMood die sewista’s zocht voor de nieuwe Link Party. Vrienden die mij goed kennen weten dat er door mijn drukke huishouden en dito baan maar heel weinig tijd overblijft om te naaien. Hiermee zette ik mezelf echt wel voor blok: ik zou en moest naaien…. de rest zou even moeten wijken.

Het patroon was vrij snel gekozen: de Taylor dress, een oversized jurk met een mooie lengte, praktische zakken en een elastische tailleband. Ik wou echter geen jurk in één kleur, ik was bang dat ik daarin zou verdwijnen. Dankzij de workshop ‘kleuradvies’ bij Toverstof (onder vakkundige leiding van Veronique Verhas) ontdekte ik de stoffen die qua kleurencombinatie en patroon het best bij mijn ‘lentetype’ pasten. Svenja van Toverstof hielp mee de knoop doorhakken (ze kent de smaak van haar klanten!) en even later ging ik buiten met twee prachtige lappen viscose.

 

 

Doorgaan met het lezen van “Taylor (dress) made”

Een streepje voor

Je ziet ze vandaag overal in het modebeeld, vrolijke streepjesstoffen verwerkt tot een toffe jumpsuit, een zwierige maxijurk of een elegant herenkostuum. Waarom je ze draagt of hoe je ze draagt, daar stelt vandaag niemand meer vragen over. Wij gebruiken de streepjesstoffen vooral om onze individuele smaak te benadrukken. Ik ontdekte echter dankzij een boekje van historicus Michel Pastoreau  (L‘étoffe du diable: une histoire des rayures et des tissus rayés’) dat kledij met strepen niet altijd zo positief werd benaderd.

pastoreau

In de Middeleeuwen moesten bepaalde groepen aan de rand van de maatschappij soms verplicht kledij of een accessoire met tweekleurige strepen dragen. Deze strepen waren vaak horizontaal of schuin. In Duitsland waren dat vooral de bastaards, de kreupelen, de leprozen en de veroordeelden, in het zuiden van Europa eerder de prostituees (gestreept kleed), de clowns (gestreepte hoed) en de beulen (gestreepte kap). Deze werden aanzien als kinderen van de duivel aangezien de duivel ook vaak werd afgebeeld met gestreepte kledij.  De literaire teksten van die tijd beschrijven hun ‘slechteriken’ in gestreepte kledij: overspelige vrouwen, disloyale broers, respectloze zonen, gemene dwergen… Ook bepaalde Bijbelse figuren die verraad pleegden, werden afgebeeld met gestreepte kledij: Judas, Cain Saul en Salomé. In de Middeleeuwse maatschappij was de link tussen de streep en het idee van diversiteit absoluut negatief. De gemiddelde Middeleeuwse burger wilde zeker niet opvallen met zijn kledij. Doorgaan met het lezen van “Een streepje voor”

Curvy Kamille

 

Toen ik de tweede editie van Fibre Mood in mijn handen kreeg, viel mijn oog meteen op de Kamille-jurk. Eindelijk een jurk die aan al mijn wensen voldeed! Zalige snit die de rondingen op de juiste plaatsen accentueert en de andere verdoezelt. Het stofje vond ik al snel bij Toverstof: een mooie petrolkleurige fluweel. Niet geheel toevallig maakte ik mijn Blanche tijdens de workshop van Katrienette ook in een petrolkleurig stofje, ik had toen al een soort ‘stof-pairing’ in mijn hoofd.

Doorgaan met het lezen van “Curvy Kamille”

Battle of the Blanches

Altijd leuk als de Girls afspreken. Naaien voor een goed doel, een stoffenuitstapje… als het maar met naaien te maken heeft en gezellig wordt. Voor ons laatste uitje besloten we onze eerste stappen te zetten in het tassen maken. Nu ja, eerste stappen… ik had al eens een etui gemaakt en testte de Stinger mee uit. En Lieve… Lieve maakte al genoeg tassen om een eigen boetiek te beginnen. Maar An en Tatiana waren onbekend in tassenland. Een Katrienette’s workshop Blanche, een schattige barrel bag met (kurk)lederen details, zou daar verandering in brengen.

De Blanche is een populair model van Swoon. De workshop duurt een hele dag en vraagt wel wat voorbereiding. We kregen op voorhand het patroon en de tutorial om ons huiswerk te doen. We trokken dus met onze voorbereide lapjes naar Oost-Vlaanderen, waar Katrien, de koningin van kurkleer, rivetten en verstevigingen, ons door alle stappen zou loodsen.

Doorgaan met het lezen van “Battle of the Blanches”

Ode aan de vriendschap

Ik heb de eer om de laatste blogpost van dit jaar in te vullen en daarom wil ik graag een ode brengen aan mijn lieve naaigenootjes en hun fantastische creaties!  De girls in uniform werken ondertussen al een poosje samen aan deze blog, dus ik dacht dat het toch tijd was voor een klein symbolisch cadeautje….

 

 

 

20181230_153509

Ik maakte voor mijn mede-blogsters het An-tasje met stofjes die een persoonlijk verhaal vertellen. De buitenstof van Lieve’s tasje was het eerste stofje dat ik verwerkte tijdens de naaicursus bij BOHO-atelier. Het was tijdens deze cursus dat ik Lieve ontmoette en versteld stond van de creaties die ze daar toen al uit haar vingers toverde. Op de blog zie je ook telkens weer hoe Lieve met smaak en aandacht voor detail de mooiste stoffen tot leven brengt in een kledingstuk. Ze waagde zich dit jaar zelfs aan haar eigen tassenpatroon (de Stinger) in samenwerking met haar man Michael en het was meteen een schot in de roos!

De buitenstof van Margot’s tasje komt uit Mali en werd persoonlijk door Margot uitgekozen als cadeautje voor ons. Margot moest toen ettelijke maanden haar trouwe naaimachine missen tijdens haar missie maar smeet zich nadien met haar gebruikelijk enthousiasme op nieuwe naaiprojecten. Margot heeft een voorliefde voor tartan en geometrische prints waardoor ze telkens de uitdaging met zichzelf en de stof aangaat om de prints mooi te laten aansluiten. En ja hoor, ze mag zich terecht de koningin van de tartan noemen! De tasjes kregen elkaars buitenstof als binnenstof en zo maakte ik de link tussen ons drietjes.

20181230_15362220181230_153609

De girls zijn dan wel powerwomen in een uniform, we willen er ook goed uitzien (al dan niet in zelfgemaakte creaties😉). Daarom heb ik in elk tasje ook een extraatje gestoken in de vorm van een lippenstift. A naais – lippenstift, eentje waar geen kleurtje dan wel naainaalden uitkomen en die dankzij het ingenieuze draaisysteem en magnetische onderkant de naalden netjes samenhoudt. Ik ontdekte het toevallig in de Singershop in Gent en was meteen verkocht. Nu hopen dat de girls deze gadget nog niet in hun eigen naaidoos hebben zitten!

84382a37447e630d33f2a07c1d82a10d

 

Bij deze toast ik op het nieuwe jaar, op onze vriendschap en op heel veel mooie creaties in 2019! Bedankt ook aan alle sewista’s die ons dagelijks blijven inspireren met hun prachtige naaisels, dat 2019 jullie veel nieuwe plannen en toffe creaties mag brengen. We kijken er alvast naar uit!

Tot schrijfs!

Tatiana

Oh boi… challenge accepted!

Enkele maanden geleden schreef ik hier over mijn koudwatervrees voor nieuwe naaimachines met een belofte om na 15 november toch de grote stap te zetten. Ja, de eerste horde is genomen. Na enkele jaren eenzame opsluiting in de kast, verscholen achter een hoop stoffen, heeft mijn overlock het daglicht gezien. En warempel, de eerste inrijgpoging lukte ook meteen! Ik ontdekte dat ik mijn pedaal ook perfect kon bedienen met mijn linkervoet, terwijl mijn rechtervoet rustig op het krukje bleef liggen om te revalideren na mijn voorvoetcorrectie.  Het werd dus tijd om die nieuwe machine eens goed te testen.

 

Doorgaan met het lezen van “Oh boi… challenge accepted!”