Naaien met mijn oren

Sinds enkele weken kom ik niet meer aan naaien toe. Eerst was er mijn hardnekkige en pijnlijke tenniselleboog die roet in het eten strooide en verhinderde dat ik mijn patronen kon tekenen en stoffen kon knippen zonder de nodige pijnscheuten. Sinds vorige week ga ik echter ook door het leven met enkele genaaide en getapte vingers dankzij een kristallen vaas die in mijn handen brak en mijn vingertoppen vlijmscherp fileerde.

Wat moet een naaister dan? Ik laste een naaipauze in voor mijn ledematen maar niet voor mijn oren. Ik ben namelijk een heel grote podcastfan. Een podcast is een audiofragment op internet (soms ook een radioprogramma met verschillende afleveringen). Je kan dit audiofragment  downloaden (vb. via Itunes) en dan om het even waar beluisteren. Op de fiets, in de trein, op een wandeling alleen, soms zelf in bed geniet ik van de stemmen die mij eventjes meenemen in een nieuw universum. En ja hoor, er zijn ook naaisters die leuke podcasts maken en mij op hun beurt inspireren met naaitips of kijkje achter gekende naailabels. Je kan het vergelijken met een gezellig theekransje in je naaikamer met vriendinnen die dezelfde passie delen.

Jammer genoeg bestaan er bijna geen Nederlandstalige podcasts over naaien, de meeste zijn in het Engels. Toch heb ik deze gevonden met Sharon Duverger, de oprichtster van zonen 09. Sharon vertelt gepassioneerd over haar avontuur als naaister/onderneemster. Fijn om haar verhaal te horen want ik ben een grote fan van haar patronen!

Bij de Engelstalige podcast zijn er verschillende pareltjes:

Sewing out loud: Mallory Donohue en haar moeder Zede vertellen elke episode kleine verhaaltjes over verschillende naaigerelateerde thema’s en geven daarbij heel veel waardevolle tips zoals vb. welke fouten je echt kan vermijden. Heel verfrissend en nuttig!

Maker style: een hele fijne podcast voor de bloggende en instagrammende naaisters. Rachel spreekt met semi-professionele naaisters hoe je sociale media kan aanwenden om je blog of website bereik te geven en leert je stap voor stap je eigen stijl ontdekken.

Sewing with threads: deze gloednieuwe podcast hoort bij het internationaal erg populaire blad Threads. Heel handig als je met vragen zit over hoe patronen zich verhouden tot echte vrouwenlichamen en waarom een goede ‘fit’ zo belangrijk is. Misschien een ideetje voor de makers van La Maison Victor?

Modern Sewciety: Stephanie Kendron interviewt creatieve blogsters uit de naai-industrie, met een oog voor de laatste trends. Jammer dat er geen dergelijke podcast bij ons bestaat. Er is zoveel naaitalent in Vlaanderen en Nederland!

Dus geen nood als je eens niet kan naaien met je handen, je kan ook op andere manieren met je hobby bezig zijn!

Volgende maand gaan de Girls in Uniform de sportieve toer op. Benieuwd wat we voor jullie in petto hebben? Blijf ons dan volgen!

sport GIU

Tot schrijfs,

Tatiana

Lady in red

Op een stralende winterdag overtuigde Lieve mij om in een park in mijn buurt te poseren in mijn favoriete rode Harriet-jurk. Ook al was de buitentemperatuur een frisse 3 graden, dankzij haar vakkundige instructies konden we deze leuke fotosessie afronden voor onze vingers en tenen blauw uitsloegen.

©Lieve Deduytschaever 180221 11

Deze Harriet-jurk heeft een lange ontstaansgeschiedenis.

©Lieve Deduytschaever 180221 17

Eind 2016 werd ik instant verliefd op het patroon in LMV: de mooie kraag, de verfijnde stiksels… Ik zocht een mooie roodkleurige jersey bij Toverstof en ging vol goede moed aan de slag tijdens de open ateliers van Boho. Mijn eerste euvel was het aanpassen van het patroon. Driekwart- in plaats van korte mouwen en mijn heupmaat als referentie terwijl mijn bovenmaat een kledingsmaat kleiner is.

©Lieve Deduytschaever 180221 13

De tweede uitdaging was het inzetten van de rits. De stof was zo rekbaar dat ik het twee keer opnieuw moest inzetten. De derde uitdaging was het omzomen met een tweelingnaald… Na twee sessies van drie uur vlijtig naaien stond ik in een veel te ruime, vormloze jurk voor de spiegel. De moed zakte me in de schoenen.

©Lieve Deduytschaever 180221 08

Gelukkig kreeg ik hulp van Katrien bij het inspelden van mijn jurk tot een iets vrouwelijker model. De laatste kaap was het omzomen met een tweelingnaald… Helaas werd die laatste kaap nooit genomen en verdween de Harriet-jurk zowat een volledig jaar in mijn kleerkast.

©Lieve Deduytschaever 180221 06

Tot ik eind vorig jaar naar een feestje moest en uit pure noodzaak deze ‘onafgewerkte’ jurk aandeed. Ik kreeg zoveel positieve reacties dat ik helemaal niet meer dacht aan mijn koudwatervrees voor de tweelingnaald.

©Lieve Deduytschaever 180221 01

De jurk is ondertussen in haar imperfectie al ettelijke keren aan de buitenwereld getoond en komt nu eindelijk na bijna anderhalf jaar, dankzij de overtuigingskracht van Lieve, ook op onze blog.

©Lieve Deduytschaever 180221 04

Hebben jullie ook zo’n favoriet stuk met een lange ontstaansgeschiedenis, laat het mij weten. Het doet deugd te weten dat je niet alleen zit met je naaitwijfels…

©Lieve Deduytschaever 180221 18

Veel liefs en tot schrijfs,
Tatiana

Goedgemutst

We hebben de voorbije weken toch al enkele korte winterpieken mogen verwelkomen, en nu stuurt een poolwervel mintemperaturen op ons af. Omdat mijn twee kortgeknipte jongens graag buiten ravotten en de mutsen elk jaar op miraculeuze wijze verdwijnen, besloot ik dit jaar zelf hun mutsen te maken. De jongens hadden wel enkele eisen: flappen ter hoogte van de oren en een lagere nekpartij.

Mijn eerste zoektocht op Pinterest leverde voornamelijk gebreide mutsen op en eerlijk… daar heb ik de tijd en het geduld niet voor. Na wat grondiger zoekwerk ontdekte ik de drakenmuts op de leuke blogspot Hamburgerliebe. Suzanne ontwikkelde een patroon en een heel duidelijke fototutorial om zelf een muts mét flappen te naaien.

Omdat ik het patroon niet kon afdrukken, gebruikte ik mijn reken- en tekentalent om tot het gewenste resultaat te komen. De muts bestaat uit twee delen: vier driehoekjes vormen samen het bovenstuk en een lang stuk met flappen vormt het onderstuk. De afmetingen van de driehoekjes vond ik door de hoofdomtrek te delen door vier, en vervolgens loodrecht op deze basis de hoogte tot de kruin te tekenen. Voor het onderstuk was vooral het meten van de gewenste lengte van de oorflap belangrijk, en de iets lagere nekpartij. De rest werd vooral op het zicht getekend, telkens met 1cm naadwaarde.

IMG_0948

De eerste muts was een testexemplaar in een lichte stretchstof met minions op, gedubbeld met een overschotje van een wollig onderlaken. Het bleek echter geen succes: het bovenstuk had teveel stof in verhouding tot het onderstuk. Ik kreeg mijn zoontje zelfs niet overtuigd om te poseren voor de foto. Ik paste de driehoeken aan en maakte ze iets minder hoog en minder breed. En warempel, uit een mooi stofje van bij Toverstof en een zalig Stoffenkamerfleecestof van bij de Stoffenkamer werd plots een passende muts geboren.

Van de rest van de stof maakte ik nog een warme cirkelsjaal op basis van de handleiding van handmade Mieke. Mijn oudste zoontje was alvast in de wolken met zijn muts en cirkelsjaal en ik hoop stiekem dat hij de komende koude zal trotseren zonder zijn mooie muts te verliezen.

Lieve ‘verwarmende’ groetjes,

Tatiana

Gelezen en goedgekeurd – naaitijdschrift Knippie

Ik geef toe, ik ben een beetje naaitijdschriften verslaafd. Als er een nieuwe editie van LMV of Burda uitkomt, ben ik er als de kippen bij om deze in de winkel even ter hand te nemen. Thuis heb ik dan ook een omvangrijke collectie naaitijdschriften, naast een aantal losse patronen. Ik heb het minder met PDF patronen, wordt eerder zenuwachtig van al dat knip- en plakwerk. Net zoals Lieve onderwierp ook ik mijn naaitijdschriften aan een kritische test.

knippie 10

In het begin kocht ik af en toe het naaitijdschift Knippie omdat ik graag voor mijn jongens wou naaien. Knippie is een leuk tijdschrift voor kindermode en is het kleine broertje van het naaitijdschrift Knipmode. Knippie is de laatste jaren geëvolueerd van een patronenblad voor kinderkledij naar een blad voor zelfmaakmode met allerlei ideeën voor kledij, speelgoed , accessoires, etc. Er is zelfs een hele poppengroep met eigen kledingslijn. Kortom, alles wat een kinderhart begeert.

In Knippie vind je telkens een mengeling van patronen voor baby’s, peuters en kinderen van 0 tot 12 jaar. Persoonlijk vind ik dat er meer aandacht gaat naar projecten voor kleine kinderen (maat 50 t.e.m. maat 134). De keuze voor tieners is eerder beperkt. Het tijdschrift bestaat uit 2 delen, het tijdschrift zelf en een stoffenbijlage volgens een specifiek thema. In het midden van het tijdschrift vind je een overzicht van alle patronen uit dat nummer alsook de werkbeschrijvingen en allerhande tips. De patroonbladen zijn overzichtelijk, elk patroon heeft zijn eigen kleur.  De patronen worden in Nederland ontworpen en vallen dus ruim uit. Het voordeel is dat de gemaakte kledij in een bepaalde maat vaak nog een maat groter ook meegaat.

Knippie is een naaitijdschrift voor naaisters met enige ervaring. Bij elk project wordt de moeilijkheidsgraad aangegeven door bolletjes. Eerlijk gezegd heb ik in al mijn Knippies geen patroon gevonden van minder dan 2 bolletjes (meer ervaring). Ik heb me als beginnend naaister gewaagd aan een jongenshemdje en een broek en ik beken dat ik enkel dankzij de nodige sturing van Katrien van Boho deze projecten tot een goed einde heb gebracht. De werkbeschrijvingen staan in tekstvorm zonder afbeeldingen, het vraagt dus een goed ruimtelijk inzicht van de naaister. En hoewel Knippie niet echt geschikt is voor de beginnende naaister, heeft Knipmode gelukkig wel een handig hulpje voorzien: het handboek voor zelfmaakmode. In dat boekje worden de beschreven technieken uit Knippie gedetailleerd uitgelegd met behulp van tekeningen.

Conclusie: ik vond het vooral een leuk tijdschrift om in te kijken, minder om uit te naaien. Nu ik wat meer naaiervaring heb, moet ik mij misschien opnieuw aan een nieuw projectje uit Knippie wagen…..

Hebben jullie dezelfde naaiervaring? Laat het mij gerust weten!

Veel leesplezier,

Tatiana

 

 

 

 

 

 

 

 

The most wonderful time of the year

De kerstperiode is een magische tijd… Twinkelende lichtjes, versiering, warmte en blijdschap overal. De koude zorgt ervoor dat mensen het thuis gezellig maken en samen binnen blijven. Dit jaar kwam de sneeuw een paar weken te vroeg, maar zelfs die winterse prik kon de pret niet drukken.

Onder de feestelijk versierde kerstbomen liggen mooi verpakte cadeautjes. De zoektocht naar het ideale geschenk bezorgt ons soms wel wat stress. Gelukkig hebben wij dé ideale hobby om een uniek en gepersonaliseerd cadeautje te maken voor de mensen die we graag zien.

christmas-2979751_1920

Al ontmoeten we elkaar niet zo vaak, als de Girls in Uniform samenkomen, is het altijd dolle pret. Zo dicht bij Kerst hadden we het ideale excuus om nog eens af te spreken: onder het genot van een hapje en een drankje zelfgemaakte cadeautjes uitwisselen. Of dat was toch de bedoeling… een venijnig wintervirus velde Tatiana daags voor ons kerstfeestje. We zullen dus nog even moeten wachten voor we elkaar nog eens in levende lijve zien, maar hieronder zie je alvast wat wij voor elkaar gemaakt hebben…

MargotKerstcadeautjes kopen of maken… Ik ben er geen held in. Voor mij moet een cadeautje vooral nuttig zijn. Dus heb ik Tatiana gewoon gevraagd wat ze graag zou willen. Het verrassingseffect is dan wel een stuk weg maar soit… Haar antwoord was: “Een etuitje is altijd leuk”.

Ja maar voor wat? Bij twijfel vrage men raad aan Google, bij gebrek aan inspiratie is Pinterest de reddende engel. Ik vond er een leuke boxy etui.

Dus kwam ik met het idee om een etui te maken om pumps in op te bergen, en omdat elke vrouw wel meer dan een paar pumps heeft, besloot ik er drie te maken. Om ervoor te zorgen dat je snel weet welke schoen erin zit, maakte ik een spiekvenster in de etui. Niet zo simpel, vooral omdat je met een voering zit waar je dat venster ook in moet maken, en mijn 3D inzicht is berucht voor afwezigheid.

Het feit dat je op voorhand je voering al vastmaakt aan je buitenkant van je stof maakt het keren van je stof ook een stuk beperkter, maar dat hadden noch ik, nog mijn 3D-inzicht opgemerkt in het begin. Tornen maar…

De tassen heb ik verstevigd met decovil light omdat die etuis anders maar zielig in elkaar zakten. Het ruitpatroon vond ik chique en speels, en ik dacht dat Tatiana ook wel ruiten leuk vond.

Tatiana, meid, ik hoop dat je het leuk vindt. Alvast een super kerst en hele fijne eindejaarsfeesten gewenst met een goede gezondheid voor iedereen en veel (naai)plezier, met ons!! Dikke kerstknuffel.

Lieve: Door weer en wind fietst Margot haast elke dag vanuit Mechelen naar haar werk in Evere. Zij komt graag stijlvol voor de dag, maar wil zich natuurlijk ook lekker warm kleden voor die rit. Ik haalde na lange tijd mijn breinaalden nog eens boven en maakte een lekker warme crèmekleurige beanie. Het was weer even wennen… en er passeerden een paar proeflapjes voor ik het patroon foutloos kon afwerken, maar het was leuk en gezellig nog eens te breien. Het smaakt naar meer! Margot, ik hoop dat je veel plezier hebt aan je muts. Ze is alvast met heel veel liefde gemaakt!

©Lieve Deduytschaever 171220 01Ook de buitenkant van een cadeautje vind ik erg belangrijk. Uit een van de stoffen die Margot opstuurde vanuit Mali maakte ik een leuk stropzakje om de muts in te verpakken. 

©Lieve Deduytschaever 171220 06

Dit jaar wilde ik mijn kerstkaartjes grotendeels zelf maken. Een tijdje geleden bestelde ik leuke themaknoopjes op Aliexpress, en ging ermee aan de slag voor Margot en Tatiana.

©Lieve Deduytschaever 171220 08

Tatiana: Lieve symboliseert voor mij een vrouw met heel veel veerkracht, zacht, vrouwelijk en tegelijk ook een tikkeltje stoer. Bovendien weet ik dat ze zich in het winterseizoen graag warm induffelt, dus ik dacht dat een lekker warme sjaal zeker van pas zou komen. Ik wilde dat de sjaal ook een stukje van haar persoonlijkheid toonde. Lieve draagt graag blauwtinten dus ik koos voor de zachte binnenkant een witte soft minkee en voor de buitenzijde een blauwe soft sweater melange, beiden ontdekt in de Stoffenkamer.

Pintrest bood wel inspiratie voor sjaals maar nergens vond ik een goede tutorial. Ik maakte het dan maar volgens mijn eigen inzichten, gebaseerd op de wikkelsjaals van het duitse merk DaWanda en met een lus/knopsluiting. De grote stoere houten knopen vond ik ook bij de Stoffenkamer.

Uiteraard was ik erg benieuwd naar Lieve haar reactie, het blijft toch een wilde gok om een kledingstuk voor een naaister te maken als die niet zelf de stof heeft gekozen. Ik gaf Lieve mijn cadeautje tijdens een gezellige ochtendbabbel met een lekker kopje thee en ja hoor, gelukkig kon ze het eindresultaat waarderen! Ze gaf er een eigen twist aan door de onderste knoop te verwijderen en kijk, het geheel is er nog beter door geworden. Voor mij was dit alvast een geslaagde leuke uitdaging!

Prettig kerstfeest!

Margot, Tatiana en Lieve

The postman never rings twice

Soms moet je een naaioplossing zoeken voor speciale problemen waar geen standaardoplossing voor bestaat. Mijn huis dateert uit 1928 en bevat tal van originele elementen, waaronder een mooie antieke voordeur met een koperen brievenbusgleuf. Dat betekent dat de postbode veel plaats heeft om brieven, kranten en pakjes ons huis in te sturen. Dat betekent echter ook dat de post aan de andere kant ongeveer een duik van een meter maakt richting gangpad. Voor brieven en kranten vormt dit niet echt een probleem. Pakjes, en zeker deze die iets breekbaars bevatten, overleven deze val echter niet zonder scheuren, deuken of breuken.

Om hieraan te verhelpen had de vorige eigenares een genieuze oplossing bedacht: de hangende postzak. Na vijftien jaar intensief gebruik was dit metaalgroene exemplaar echter helemaal versleten en dus aan vervanging toe. De gang had ondertussen ook geen groene kleur meer, dus ik wou liever een iets minder opvallende stof.

Lang geleden kocht ik in de Zeeman een donkerpaars tafelzeil dat eindelijk een juiste bestemming zou vinden aan mijn deur. Ik bestudeerde eerst de constructie, alvorens de originele zak helemaal uit elkaar te halen, en schetste de verschillende stappen. Daarna nam ik de maten van de vorige postzak over, en bestudeerde ik de manier waarop de postzak in elkaar was gestoken. De laatste stap was alles in elkaar te zetten en de constructie terug op zijn plaats te krijgen. Ik ontdekte dat de originele stof iets rekbaarder was, en moest dus nog een paar kunstingrepen doen om alles op zijn plaats te krijgen.

 

Geef toe, het resultaat mag er wezen. De post en pakjes moeten geen duik nemen, maar vallen nu veilig in de nieuwe postzak! En mijn schets? Die ging naar de buurvrouw, samen met de oude postzak, zodat ook zij van hetzelfde postduikprobleem verlost zou geraken. Veel succes, buurvrouw!

Ook al zo’n vreemde naaiprojecten gemaakt? Laat het mij gerust weten!

Tot schrijfs,
Tatiana

‘La Maison Victor’ van de 19e Eeuw

In mijn vorige blogpost vertelde ik jullie hoe onze naaiende voorouders aan hun stoffen en naaiartikelen kwamen. Maar hoe geraakten zij aan de juiste patronen? De meeste dames van de middenklasse hadden de basistechnieken handwerk aangeleerd tijdens hun lagere schooltijd en konden behoorlijk overweg met naald en draad. Net als wij vandaag, hadden ze ook patronen nodig, die ze vonden in populaire handwerkbladen. Geen ‘La maison Victor’ of ‘Burda Style’, maar wel damesbladen met ronkende namen als  ‘De Bazar’, ‘De Gracieuse’ en ‘De Vrouwenwereld’. In tegenstelling tot vandaag konden enkel de dames uit de hogere middenklasse met voldoende personeel zich dergelijke damesbladen permitteren. Zij hadden immers tijd om te handwerken terwijl het personeel hun huishouden runde.

‘De Bazar’ was de Nederlandstalige versie van ‘Die Modenwelt’, het Duitse geïllustreerde tijdschrift voor Kledij en Handwerk. Dit tijdschrift werd opgericht in 1865 en telde vijf dagen na de lancering 3.000 abonnees. Vier jaar later bedroeg de oplage al 100.000 exemplaren en verscheen dit blad, naast Duitsland en Nederland, ook in acht andere landen waaronder Rusland, Frankrijk (‘La Saison’), Denemarken (‘Dagmar’) en Spanje (‘El Correo de la Moda’). De illustraties waren in elk land gelijk, maar de teksten werden aangepast en vertaald. ‘De Gracieuse’ was de Nederlandstalige versie van de Duitse ‘Der Bazar’, een tijdschrift dat vooral de Parijse mode probeerde te verkopen. ‘De Vrouwenwereld’ was deels een modeblad, maar bevatte tegelijk ook poëzie en huis-, tuin- en keukentips.

De bladeren leken ook allemaal erg op elkaar; ze begonnen onder de titel van het blad onmiddellijk met het hoofdartikel en een rijk geïllustreerde zwart-wit gravure. Duidelijk minder visueel dan onze huidige covers van LMV en Burda. De meeste nummers hadden één bijbehorend knippatroonblad, meestal met patronen voor damesmode, nachtkledij of kinderkleding, alles door elkaar. Patronen voor herenmode waren eerder schaars. Ik vermoed dat de heren meer vertrouwen hadden in hun eigen kleermaker. Behalve naaipatronen brachten de damesbladen ook borduur- en haakpatronen voor kledingversiering en gebruiksvoorwerpen. Zo werd er meermaals een patroon gepubliceerd voor een antimakassar. Na een beetje opzoekwerk blijkt dit de het kleedje te zijn dat men over de rugleuning van stoelen en zetels hing om deze te beschermen tegen de toen gebruikte haarolie nl. makasserolie.

Om de patronen van de Gracieuse te bekijken kan je trouwens terecht op de website ‘Het geheugen van Nederland‘. Deze geweldig interessante blogpost van atelier Nostalgia  maakt je wegwijs in hoe je dergelijk patroon moet lezen. Ook  De Bazar is volledig digitaal te bekijken op de site van de Koninklijke Biblioteek van Nederland via deze link.

Dus je ziet, ook 150 jaar geleden waren patroonbladen populair. Het grote verschil is dat de huidige lezeressen niet enkel naaien maar ook het huishouden moeten bestieren. En geef toe, zouden we soms niet stiekem ons enkel met naaien willen bezig houden😊?

Tot schrijfs,

Tatiana

 

 

De voorloper van de webshop

Heb je je ooit al afgevraagd hoe onze naaiende voorouders begin vorige eeuw hun stoffen en fournituren uitkozen, zonder hun huis te verlaten? Webshops bestonden nog niet, en toch slaagden de dames erin om de juiste materialen in huis te halen.

Hoe dan? Wel, ik vond deze zomer in de bibliotheek van mijn overleden vader een interessant boekje uit 1911. Het bleek de catalogus te zijn van ‘le grand magasin du printemps’, een van de beroemste modewinkels van Parijs uit het begin van de twintigste eeuw. De flagshipstore ‘le Printemps’ bestaat trouwens nog steeds op de Boulevard Hausmann te Parijs.

Deze catalogus trok mijn aandacht om verschillende redenen. Hij staat vol stoffen, naaibenodigdheden en (half-afgewerkte) confectiestukken, volgens de mode van 1911-1912, en geeft ons een heel goed beeld over de wijze waarop er gewinkeld werd in deze tijd.

De catalogus opent met een uitzonderlijk aanbod stoffen in uitverkoop. De stoffen zijn in kleine stukjes in de catalogus gelijmd, zodat je als naaister meteen een idee kreeg van de ‘look-and-feel’ van deze stof. Daarna krijg je een lijst met stoffen die tot onze verbeelding spreken. Aangezien de foto nog niet algemeen ingeburgerd was, moest de naaister voortgaan op de beschrijving: crêpe Antoinette, Surah Ecossais, velours côte de cheval, serge anglaise,… Ik veronderstel dat de meeste naaisters toen deze termen wel kenden, maar ik voel me hier helemaal verloren. De meeste stoffen hebben trouwens een breedte tussen 0,50 m en 1m10, een stukje smaller dan nu. Verder in de catalogus staan ook huiden te koop van buidelrat, astrakan (schaap), stinkdier en … kat!

Halverwege de catalogus staan de naaibenodigdheden. Ik herken een heleboel getekende voorwerpen die wij ook vandaag terugvinden in de naaiwinkels: kleermakerskrijt, allerlei soorten linten, patroonradars, naaigaren, drukknoppen, ogen en haakjes, etc. Daarnaast ook enkele opmerkelijke voorwerpen zoals de armpads (tegen transpiratie – de automatische wasmachine bestond nog niet), sokkenophouders (elastiek en stretchstoffen bestonden nog niet) en rubberband om de kraag op te houden.

Alles kon per post besteld worden en werd gratis verzonden vanaf 25 Franse francs. De betalingen gebeurden per cheque. Dit betekende dus enkele weken wachten op dat nieuwe stofje.

Dus dames, als we volgende keer iets bestellen in een webshop, en menen dat het niet snel genoeg gaat, bedenk dan dat onze voorouders veel meer geduld moesten uitoefenen om dat geweldige stofje in handen te krijgen!

Tot schrijfs,
Tatiana

 

 

Trotse toiletzak

Ik kreeg enkele maanden geleden van mijn moeder een vijftal meters pauwenstof. Deze stof was in de jaren ’70 een gordijn in onze olijfgroene badkamer. De stof heeft ondertussen vier verhuizen (weliswaar in dozen) overleefd, en ziet er nog steeds picobello uit: een stille getuige van oerdegelijke kwaliteit. Om mijn moeder toch een stukje verleden mee te geven op haar reis naar haar nieuwe heimat Roemenië, besloot ik een mooie toiletzak te maken met de stof die ze al zovele jaren had gekoesterd.

Ik gebruikte hiervoor een fantastische tutorial van Handmade Mieke. De stappen zijn heel erg duidelijk uitgelegd en het resultaat ziet er echt mooi uit. Ik naaide een grotere toiletzak met een voorvak en een binnenzakje. Om zeker te zijn dat de binnen- en buitenstof  bestand zou zijn tegen uitlopende verzorgingsproducten, behandelde ik deze met ‘HG waterdicht voor textiel’.

En of mijn moeder blij was met haar verrassing! Vlak voor ik deze zomer op reis vertrok naar mijn ouders in Roemenië, vroeg ze me om dezelfde toiletzak nog eens te maken en mee te brengen. Geen probleem want stof genoeg. Groot was echter mijn verbazing, toen mijn moeder mij vertelde dat het eigenlijk een cadeautje was voor zichzelf. Ze was het originele exemplaar immers verloren onderweg naar huis, maar durfde mij dat niet onmiddellijk opbiechten. De gelukkige vinder is nu wel een unieke toilettas rijker!

 

PS: Ik gebruikte hetzelfde patroon om de toilettas voor Margot in Mali te maken, weliswaar in een iets kleinere versie. Hiervoor recycleerde ik een hemd in desertstof uit de Stock Americain, met de nodige leuke accenten op de binnenstof.

Hebben jullie ook al eens een toilettas gemaakt? Ik ben nog op zoek naar een goed mannenmodel, dus tips zijn steeds welkom!

Tot schrijfs,
Tatiana

 

 

 

Eén jaar Girls in Uniform: and the winner is…

Massaal namen jullie deel aan onze wedstrijd, zowel via Facebook als via Instagram. Ook de reacties op de verjaardagsblogpost waren hartverwarmend!

Jullie waren unaniem: de grote variatie in onderwerpen, naaiprojectjes en teksten is één van onze sterke punten. De samenwerking tussen de vier vrouwen, zo verschillend, maar allemaal met een beroep dat bij heel wat mensen tot de verbeelding spreekt, is blijkbaar interessant voor onze lezers. Wat jullie graag nog eens van ons willen zien, is ook heel divers: af en toe een tutorial, tips over praktische zaken en een reis- of sporttas mag nog wel eens op de agenda komen. Maar jullie waren vooral vol lof over de blog, en dat is zo fijn om te lezen!

Zo lief zijn jullie, dat we iedereen wel graag een cadeautje zouden geven. Jammer genoeg kan er slecht één winnaar zijn. Proficiat, Marjolein, jij mag binnenkort aan de slag met dit pakketje, geschonken door Marie Karo, Toverstof en Mertens Mercerie. Stuur je ons een foto van je creaties? Wij zijn alvast benieuwd!

©Lieve Deduytschaever 170525 02

Bedankt allemaal, om ons zo trouw te volgen! Wij kunnen er weer tegen voor een jaartje…

Tot snel,
Lieve, Margot, Tatiana en An