Wat als… je een cadeautje zo leuk vindt, dat je het zelf wil houden?

Sommige mensen zijn zo lief voor je, dat je zin hebt om er iets leuks voor te doen. Gelukkig heb ik nu een hobby waarmee ik af en toe wel eens iets tofs kan maken. Dus als ik schatten van mensen met een plastic zakje-met-kerstprint zie rondlopen, heb ik meteen een idee waarmee ik aan de slag kan!

Ik nam stiekem de maten van het plastic zakje, en herwerkte het patroon van mijn allereerste naaiprojectje bij Boho-atelier. Een mooi stukje zwarte jeans machte perfect met een katoentje uit Ikea. Een omkeerbaar tasje, met zowel binnenin als aan de buitenkant een zakje. Als finishing touch naaide ik aan de jeanskant leuke knoopjes, die mijn hobby perfect illustreren. Niemand zal eraan twijfelen dat dit een handgemaakt cadeautje is…

Het was zo leuk geworden, dat ik heel even in dubio stond… zou ik het niet gewoon voor mezelf houden? Maar neen, die schatten, die er al maanden voor mij zijn, die verdienen iets moois. Zo geschiedde het, dat ik het tasje aan hen gaf, met de woorden: “Ik hoop dat jullie er iets aan hebben, en dat jullie het mooi vinden. Maar mocht het niets voor jullie zijn… dan geef je het maar terug, want ik vind het zelf DE MAX!”

Maak jij wel eens cadeautjes, die je dan toch eigenlijk liever zelf zou houden?

Tot snel,
Lieve

Een pakkend pakje: van jullie correspondent uit Mali

Bamako in Mali, ’t is maar een slordige 6.000 km van Mechelen verwijderd. Geen probleem voor Twitter, Facebook, Messenger, Skype en alle andere sociale media. Alles wordt gezwind doorgestuurd (als het internet hier tenminste niet plat ligt).

Dus blijf ik vrolijk bestookt worden met alle updates en berichten met mooie maaksels van onze drie dames. Ik ben helemaal mee met al onze naaisels, dus feitelijk is er niet zoveel veranderd… Niet dus.

20170531_213946Ik moet eerlijk toegeven dat kijken naar die mooie dingen zonder er zelf bij betrokken te zijn helemaal niet hetzelfde is. Niet alleen word ik stilaan bezorgd, dat ik na zes maanden de voorkant van een naaimachine niet meer ga onderscheiden van de achterkant, terwijl ons olijke trio met reuzensprongen vooruit is gegaan. Maar zelf niet  betrokken zijn bij de plannen van de girls, niet meer bespreken via telefoon of chat welk stofje het beste zou passen, niet even via Messenger kunnen vloeken omdat je weer verkeerd gestikt hebt, of glimmend van trots je afgewerkte stuk kunnen tonen… het begint na twee maanden te knagen.

Totdat… je plots van je collega’s in de compound hoort dat er weer postpaketten zijn aangekomen. Mijn roommate helemaal enthousiast, omdat ze pakjes verwachtte, maar wat een verrassing als er plots een mooi ingepakt pakje voor mij ligt…20170609_213029.jpg

En wat een complete topper, als je er gewoon DRIE cadeautjes in vindt van onze naaiwonders: een toiletzakje, een handtas en een schrijfblok, allemaal in dezelfde desertstof als het kloffie dat ik hier zes dagen op zeven draag.  Zaaaaalig.

20170609_195318

Vooral de kaartjes bij elk cadeautje, deden me even slikken. Ze hangen nu op mijn kleerkast.  Wauw, ik bof met zulke vriendinnen. De toilettas van Tatiana gebruik ik nu wanneer ik ga lopen (jaja, je kunt gaan lopen in Mali, maar dan moet je dat wel rond zes uur ’s morgens doen, en jezelf een half uur geven om uit te zweten). 20170609_195839.jpg

De handtas van Lieve is perfect als ik naar een vergadering ga, of een korte verplaatsing moet doen. Veel gemakkelijker dan mijn grote rugzak te moeten meezeulen. En ook veeeel modieuzer. Wie zegt dat een militair niet stijlbewust kan zijn?

20170609_195452Met de blocnote van An zit ik gewoon élke vergadering te stoeffen.  Mijn collega’s waren ook vol bewondering voor mijn nieuwste attributen. De kans dat er bijkomende bestellingen jullie kant uitkomen, dames, is dus erg groot.

Voorlopig heb ik nog geen postpakketjes richting België verzonden, maar ik heb hier wel een mooie stoffenmarkt ontdekt… waar ik dringend eens moet gaan snuisteren. Ik beloof jullie girls, dat er dan ook een pakketje jullie richting uitkomt…

Nogmaals bedankt en dikke zweetkussen uit Mali!

Tot schrijfs,

Margot

 

 

 

 

 

Mama’s Leonie

Moederdag is net als Valentijn. Al zouden we, in een ideale wereld, elke dag onze mama in de bloemetjes mogen zetten, toch doen we een keer per jaar, begin mei, extra moeite. Die dag is het feest voor alle moeders, behalve voor die in Antwerpen 😉

Mijn mama is een stijlvolle, kokette dame, en tasjes heeft ze nooit te veel in haar kast, al denkt mijn papa daar anders over 😊. Toen mama en ik een maandje geleden samen gingen lunchen, had ik dus ‘Mijn tas’ van Elisanna & Fynn onder de arm. We doorbladerden samen het mooie boek, en mama zwichtte voor de Leonie, al wilde mama toch liever een iets © Lieve Deduytschaever 060525kleiner reismodelletje. Geen probleem, ons Lieve zag het helemaal zitten, en na een gezamenlijk bezoekje aan Mertens Mercerie, was ik er klaar voor.

Had ik het toch wat onderschat? Ik vrees van wel… Rekenen is niet mijn grootste talent, en het hertekenen van het patroon in de juiste verhouding, nam toch wat tijd in beslag. Ik betwijfelde of alles aan het eind van de rit wel in elkaar zou passen. Bovendien gingen we heel enthousiast voor glanzend nepleer, helemaal in mijn mama’s stijl. Ik had er beter eens over nagedacht, want… spelden laten onuitwisbare sporen na, en elke steek mis, is een gaatje. Bovendien lukte het wel, om de stof te strijken met een doek er tussen, maar in vorm strijken, dat lukte dan weer niet. Ook mijn machine vond de verwerking niet zo leuk. Ondanks de aangepaste persdruk, gleed het nepleer niet soepel onder de voet door, sloeg de naald af en toe steken over, en moest ik mijn machine een paar keer schoonmaken en opnieuw inrijgen, om het tot een goed einde te brengen.. Pffffff, waar was ik aan begonnen?

Het kostte mij meer tijd en moeite dan ik ooit had durven dromen, maar aangezien de volhouder wint, raakte mijn moederdagcadeautje toch klaar. En toen… bleef er een mini stukje nepleer plakken aan DE STRIJKDOEK! Ik dacht dat ik door de grond zou zakken… Camouflage was nog de enige optie. Jammer, jammer, jammer.

© Lieve Deduytschaever 060505

Als kleine verrassing, maakte ik met de restjes twee bijpassende portemonnaiekes op basis van een gratis patroontje op Pinterest. Daar kan mama dan wat kaarten en kleingeld in kwijt.

Hopelijk kijkt mama door alle schoonheidsfoutjes heen, want aan het einde van de rit, is het toch dit wat telt:

Mama, dit cadeautje is met heel veel liefde speciaal voor jou gemaakt.

 Dikke knuffel,
je oudste x

Quilten voor beginners

Een hobby als naaien is niet enkel creatief en ontspannend, je kan ook heel persoonlijke cadeautjes maken. Op ‘Naaien voor Vriendinnen’, een facebookgroep, vond ik de inspiratie voor het ideale kerstcadeau voor mijn hartsvriendin.

Bij Ikea spotte ik de ideale katoentjes voor een gepersonaliseerde quilt. Ik kocht online printbaar katoen en ging aan de slag. Mijn ventje ontwierp het patroon, zocht mooie spreuken en printte de foto’s in perfecte vierkantjes van 12*12 cm. Met snijmat en rolmes sneed ik  208 vierkantjes. Leve het rolmes, want met de schaar was het mij waarschijnlijk heel wat zwaarder gevallen. Tot zover het voorbereidende werk…

Ik legde de stapel tijdelijk opzij, want ik had mega veel drempelvrees om eraan te beginnen. Als je een kleedje naait, steekt het niet op een milimetertje of twee, maar hier moest alles perfect recht gestikt worden, en de lijnen moesten mooi in elkaar overlopen. Toch wel spannend.

Inderdaad, het was geen makkelijk werkstuk… Een halve millimeter afwijken van de lijn, zorgde er al voor dat ik extra img_6843moest trekken aan de stof, om alles mooi te laten aansluiten. Het fotokatoen rekte haast niet, dus daar moest ik af en toe heel creatief zijn om het op te lossen. Ik stikte rij per rij, op een centimeter van de rand, aan elkaar. Van zodra twee rijen klaar waren, streek ik de randen open, en stikte ik de rijen aan elkaar. Zo groeide de plaid gestaag.

Aan het einde van de rit lag er een hele pak stof op mijn schoot en op de tafel. Wetende dat ik meestal enkel kleedjes voor mezelf maak, vond ik dat toch wel een vreemde ervaring. Toen ik de fleece aan het voorpand stikte, werd het lekker warm op mijn schoot. Jullie zullen mij wel gek verklaren, maar ik voelde mij even een échte naaister ;-).

Het kostte mij heel wat tijd, maar ik ben toch superblij met het resultaat. Hopelijk voelt mijn vriendin zich geliefd en beschermd door haar dierbaren als ze in de zetel onder het dekentje kruipt…

Kerst is nu voorbij, maar er zijn altijd gelegenheden genoeg om je creativiteit te delen. Hebben jullie nog leuke tips voor persoonlijke cadeautjes? Ik hoor het graag!

img_6875Tot snel,
Lieve