Opnieuw een klein indiaantje

De grootmoeder van Michael is Cheyenne indiaanse. Bomma Blauwe Wolk herontdekte op latere leeftijd haar roots en gaf die cultuur mee aan haar familie. Voor haar kleinkinderen is ze Bomma Indiaan en haar nakomelingen zijn fier op het indiaanse bloed dat door hun aderen vloeit.

© Lieve Deduytschaever 181031 11

Toen Michael’s nichtje Karen beviel van haar zoon Léan kregen we een heel leuk geboortekaartje thuis gestuurd. Het gaf mij en mijn ventje inspiratie voor een passend geboortecadeautje. Continue reading “Opnieuw een klein indiaantje”

Een kerstgeschenk uit de geschiedenis van ons gezin

Zo’n dertig jaar geleden gingen mijn ouders op reis naar Tunesië. Als jong meisje leek wel alsof mama en papa naar het paradijs gevlogen waren… Ze kwamen terug naar huis met exotische geschenkjes voor mij en mijn zusje (die kameeltjes moeten nog ergens op zolder in een doos zitten) en papa kocht er voor zichzelf een mooie lederen jas. Ik weet nog hoe bewonderend ik keek naar mijn knappe papa in zijn prachtige jas.

Toen ik deze zomer de stand van mijn zus op de rommelmarkt bezocht, zag ik de jas aan het kledingrek hangen. Het model was gedateerd en mijn papa droeg hem al jaren niet meer… Maar het leer was nog in perfecte staat en toen ik aan mijn mama vroeg of ik er iets uit mocht maken voor haar kerst, was ze meteen enthousiast.

© Lieve Deduytschaever 181128 01

We gingen samen op zoek naar een mooi tassenmodel en mama’s oog viel op de Annette van Swoon. De tas is groot genoeg om mama’s organiser in op te bergen en heeft een tijdloze look. Ideaal voor het camelkleurige leer van papa’s jas. Bij Toverstof vonden we de ideale synthetische kunstleer in combinatie met het leer en ook de ritsen kocht ik daar. De koperkleurige fournituren komen van k-bas. De jas haalde ik volledig uit elkaar, en zo kon ik net genoeg leer verzamelen voor de zijkanten en handvaten van de tas. Continue reading “Een kerstgeschenk uit de geschiedenis van ons gezin”

Een goedmakertje

Een tijdje geleden maakte ik een kunstleren laptophoes voor de dochter van een collega. Al was ze blij met haar verjaardagscadeautje, de hoes was toch een beetje nipt voor haar 15 inch laptop en ze moest wringen om het toestel erin te krijgen. Ik stelde voor een iets ruimere versie te maken, maar ik sprak voor dovemansoren… Voor haar was het goed genoeg.

@ Lieve Deduytschaever 181020 01

‘Klant’ is koning natuurlijk, maar het bleef bij mij toch een beetje knagen. Ik besloot het goed te maken met een extraatje. Mijn collega vertelde dat zijn dochter haar pennen mee naar school nam in een plastic zakje. Meer had ik niet nodig om aan de slag te gaan. Ik had nog wat van dat prachtige kunstleer van k-bas over, en net genoeg van het mooie katoentje uit Ikea voor een klein pennenzakje.

@ Lieve Deduytschaever 181020 05

Als basis nam ik het patroon van een simpel ritstasje, dat ik in de breedte aanpaste zodat de pennen er makkelijk in kunnen, en wat minder diep maakte. Bij de laptophoes vergat ik mijn logo erin te naaien, maar deze keer dacht ik er op tijd aan. Het resultaat is een klein en superschattig pennezakje, waar toch meer in kan dan ik dacht.

@ Lieve Deduytschaever 181020 03

Helemaal weg ben ik van dat kleine ding… Een beetje jammer dat ik het weg ‘moest’ geven. Misschien maak ik er wel eens eentje voor mezelf!

@ Lieve Deduytschaever 181020 02

Tot snel,
Lieve

Rompertjes te geef

In onze omgeving is een heuse babyboom aan de gang. Nichtjes die zwanger worden, vriendinnen die bevallen, heel wat kleintjes die ter wereld komen in een liefdevol gezin. Al hebben wij zelf geen kinderen, ik smelt weg als ik die kleine vingertjes om de mijne voel, als ik die slapende gezichtjes zie of als die kleine oogjes open gaan.

© Lieve Deduytschaever 181029 07

Onder het genot van een tasje thee en met doopsuiker in het vooruitzicht is zo’n babybezoek altijd weer gezellig. Maar het allerleukste vind ik toch het cadeautje dat ik meeneem.

© Lieve Deduytschaever 181029 04

Niets leukers dan zelfgemaakte cadeautjes: de voorpret wanneer je het juiste stofje zoekt, de rust tijdens het naaien, de tevredenheid als het wordt wat je voor ogen had, het inpakken én het afgeven… Helemaal gelukkig word ik daarvan.

© Lieve Deduytschaever 181029 13

In mijn stoffendoos lag een restje van een leuk Mickey Mouse tricotje (ik kocht het bij De Stoffenknop) waarmee ik al eens eerder zo’n schattig rompertje maakte. Ik veranderde een paar details, zoals de kamsnaps en het zwarte buikzakje, maar voor de rest werd het min of meer hetzelfde pakje.

© Lieve Deduytschaever 181029 03

Voorlopig gebruik ik telkens weer hetzelfde patroontje van Burda Kids. Misschien moet ik daar in de toekomst eens verandering in brengen… Iemand van de mama’s een ideetje?

© Lieve Deduytschaever 181029 01

Tot snel,
Lieve

Geritste laptophoes

Een creatie, gebaseerd op dat van de Belgische meester-tassenmaakster Katrienette, die de mosterd ging halen in het Belgische boek Stof voor Durf het Zelvers, gemaakt met prachtige materialen van het Belgische walhalla voor tassenmakers k-bas, door een Belgische voor een Belgische… Ik denk dat zoiets wel past in de Stik Belgique maand van FlaflinkoContinue reading “Geritste laptophoes”

Een flessenjasje

Steeds vaker wil ik iets zelfgemaakts cadeau doen, of een geschenk toch minstens personaliseren door er iets aan toe te voegen van eigen hand. Met kerst liep ik voor het eerst tegen de vraag op: wat maak je voor een man?  Ik maakte een mooie mannelijke tas die toch niet ideaal bleek te zijn, en koos daarna voor een toiletzak, die in goede aarde viel.

Vrienden gaven een feestjeen we wilden niet met lege handen aankomen. Gezien de goede smaak van de man des huizes, een heuse kenner op vlak van wijnen en champagne, trokken we naar de wijnhandel voor een cadeautje. Je kan niets mis doen met een goede fles bubbels, toch?

©Lieve Deduytschaever 180119 06

Maar Lieve zou Lieve niet zijn… als ze het niet last-minute in haar hoofd kreeg dat ze een cadeautje zoveel liever geeft als het in stijl verpakt is. Lees: in een zelfgemaakte verpakking, wat dacht je? Ik vond op Pinterest het ideale patroontje en dook mijn stoffendoos in.

Een stukje stof van de toiletzak matchte perfect met de Ikea stof die ik gebruikte voor een tas. Enkel voor de onderkant van de geschenkverpakking moest ik een beetje zoeken. Een tijdje geleden bestelde ik drie stukjes kurkleer in Portugal, maar tot nu toe durfde ik er nog niet in te knippen. Tijd dat ik mijn stoute schoenen aantrok en ermee aan de slag ging.

©Lieve Deduytschaever 180119 10

De rest is geschiedenis. In geen tijd zat de flesverpakking in elkaar en het kurkleer verwerkte heel makkelijk. Het formaat bleek iets geschikter voor een rechte fles wijn dan voor champagne-met-een-dikke-buik, maar met wat wringen paste het jasje perfect.

©Lieve Deduytschaever 180119 11

Wat denk je, dit maakt het cadeautje toch af, niet?

©Lieve Deduytschaever 180119 08

Tot snel,
Lieve

Wat geef je cadeau aan een man?

Zoals je hier kon lezen, trokken wij met kerst naampjes. Ieder mocht een cadeautje geven aan een familielid. Al vond ik het leuk op zoek te gaan naar het ideale cadeautje voor Frank, het bracht ook de nodige stress met zich mee. Want ik ken Frank niet zo goed, en ben geen mens van de makkelijk uitweg (lees: bonnen of geld).

Na een eerste poging met de schoudertas was ik een tijdlang zo teleurgesteld dat ik toch zou zwichten voor een bon van de een of andere winkelketen. Zo jammer vond ik dat. Tot ik met vriendin Veerle aan tafel zat. Ook zij maakt altijd veel werk van haar gepersonaliseerde geschenken, en zij had een geweldig idee: “Iedereen gaat vroeg of laat wel eens naar de sportschool of op reis. Waarom maak je geen toiletzak?”

©Lieve Deduytschaever 171221 02

Tatiana had al eens twee leuke exemplaren gemaakt… dat ik daar niet eerder aan dacht! Ik had nog een lapje stof van de schoudertas over, perfect voor de buitenkant. Aan de binnenkant van de stof zit een laagje coating. Zelf heb ik graag een waterdichte toilettas, want je weet nooit welk flesje er lekt in je reistas. De stoffenkeuze was dus snel gemaakt.

Aan het eind van de rit lag er een heel mannelijke toiletzak naar mij te gluren….  Vooraan maakte ik een dubbel paspelzakje, en aan de binnenkant een zakje op de voering. Binnenin stak ik wat reisspulletjes, zoals borstel en tandpasta, een scheermesje, wattenstokjes en een paar leuke flesjes handzeep, douchelotion en shampoo. Om toch aan zijn initiële vraag te voldoen, voegde ik alsnog een waardebon toe. Hij blij, en ik ook!

©Lieve Deduytschaever 171221 04

Wat denk je, zou jij dit graag cadeau krijgen?

Tot snel,
Lieve

Het cadeau van 12 stielen en 13 ongelukken

Met acht volwassenen en drie kinderen die elk voor ieder ander een cadeautje geven, ligt er vaak een hele berg onder de kerstboom bij mijn schoonfamilie. Zalig vind ik dat! Ik sprokkel het hele jaar door tips en begin vaak al in de zomer uit te kijken naar het ideale cadeautje voor elk familielid. Ook inpakken is voor mij een heus feestje. Ik verzamel lintjes en leuke attributen, zodat elk geschenkje een unieke en feestelijke verpakking krijgt. Cadeautjes geven én krijgen, ik vind het heerlijk!

christmas-2558906_1920

Dit jaar besloten we elk maar een cadeautje te geven. Mijn schoenmoeder gaf iedereen een nummertje, en wij mochten er eentje kiezen. Bij de eerste ronde werd Yvonne op slag bijgelovig, want elke volwassene ‘trok’ het cijfer van zijn of haar partner. Ik mocht dus een cadeautje kopen voor Michael, en hij voor mij. Ideaal, vond ik… maar toch een beetje té griezelig, dus gingen de namen terug in de pot en trokken de onschuldige handjes naampjes.

Jammer dat ik nu maar één cadeautje mocht geven, aan schoonbroer Frank, en daar wilde ik dan natuurlijk wel het beste van maken! Geen bonnen of centjes, maar iets waar ik hart en ziel kon inleggen.

hand-2597795_1920

Frank liet zich de laatste jaren vaak bewonderend uit over mijn naaisels. In mijn hoofd was het dan ook logisch dat ik iets voor hem zou maken. Ik maakte al verschillende versies van de Jozefien uit Mijn Tas en blijf fan van het model. Gezien de sobere lijnen leek het mij ook wel een ‘manvriendelijketas. Ik had al jaren de ideale jeanslap liggen in mijn voorraad, in een mooie kleur en lekker grof geweven.

© Lieve Deduytschaever 171228 02.JPG

Om een lang verhaal kort te maken: alles wat mis kon gaan tijdens het naaiproces, ging ook mis. Deze had ik al gemaakt, ik wist toch hoe het moest? De handleiding volgen, dat was niet nodig! Mijn hoofd zat vol muizenissen, waardoor mijn concentratie ook niet optimaal was. Dus naaide ik stukken verkeerd aan elkaar, waardoor de naadwaarde ineens zichtbaar was aan de binnenkant van het ritsvak, of de klep er heel vreemd uitzag met vlieseline aan de buitenkant. Tot vier keer toe moest ik stukken lostornen. Gelukkig werkte ik met een ‘geduldige’ stof en waren mijn foutjes nadien niet meer zichtbaar. Aan het einde van de rit was ik een gelukkig mens!

Mijn ventje vond de tas heel mooi, maar: “ik zou niet weten wat ik ermee moet doen”. De twijfel sloeg toe. Bij een rondvraag onder mijn naaivriendinnen klonk hetzelfde: “Heel mooi, maar mijn man zou ze niet gebruiken”. Na lang twijfelen besloot ik toch door te zetten.

© Lieve Deduytschaever 171228 07© Lieve Deduytschaever 171228 06.JPG

Tot… Michael de tas ‘paste’. Frank is een brede, grote man. Ik ben een klein fijn vrouwtje. Al had ik de riem perfect volgens de handleiding gemaakt (ja, die wél!), mannen dragen hun tassen kruislings over het robuuste lijf. Bij mij kan dat, maar voor hen… is de riem te kort!

© Lieve Deduytschaever 171228 05

Hoe ik het opgelost heb? Dat is een ander verhaal…

© Lieve Deduytschaever 171228 08

Zucht.

Tot snel,
Lieve

Wat als… je een cadeautje zo leuk vindt, dat je het zelf wil houden?

Sommige mensen zijn zo lief voor je, dat je zin hebt om er iets leuks voor te doen. Gelukkig heb ik nu een hobby waarmee ik af en toe wel eens iets tofs kan maken. Dus als ik schatten van mensen met een plastic zakje-met-kerstprint zie rondlopen, heb ik meteen een idee waarmee ik aan de slag kan!

Ik nam stiekem de maten van het plastic zakje, en herwerkte het patroon van mijn allereerste naaiprojectje bij Boho-atelier. Een mooi stukje zwarte jeans machte perfect met een katoentje uit Ikea. Een omkeerbaar tasje, met zowel binnenin als aan de buitenkant een zakje. Als finishing touch naaide ik aan de jeanskant leuke knoopjes, die mijn hobby perfect illustreren. Niemand zal eraan twijfelen dat dit een handgemaakt cadeautje is…

Het was zo leuk geworden, dat ik heel even in dubio stond… zou ik het niet gewoon voor mezelf houden? Maar neen, die schatten, die er al maanden voor mij zijn, die verdienen iets moois. Zo geschiedde het, dat ik het tasje aan hen gaf, met de woorden: “Ik hoop dat jullie er iets aan hebben, en dat jullie het mooi vinden. Maar mocht het niets voor jullie zijn… dan geef je het maar terug, want ik vind het zelf DE MAX!”

Maak jij wel eens cadeautjes, die je dan toch eigenlijk liever zelf zou houden?

Tot snel,
Lieve

Een pakkend pakje: van jullie correspondent uit Mali

Bamako in Mali, ’t is maar een slordige 6.000 km van Mechelen verwijderd. Geen probleem voor Twitter, Facebook, Messenger, Skype en alle andere sociale media. Alles wordt gezwind doorgestuurd (als het internet hier tenminste niet plat ligt).

Dus blijf ik vrolijk bestookt worden met alle updates en berichten met mooie maaksels van onze drie dames. Ik ben helemaal mee met al onze naaisels, dus feitelijk is er niet zoveel veranderd… Niet dus.

20170531_213946Ik moet eerlijk toegeven dat kijken naar die mooie dingen zonder er zelf bij betrokken te zijn helemaal niet hetzelfde is. Niet alleen word ik stilaan bezorgd, dat ik na zes maanden de voorkant van een naaimachine niet meer ga onderscheiden van de achterkant, terwijl ons olijke trio met reuzensprongen vooruit is gegaan. Maar zelf niet  betrokken zijn bij de plannen van de girls, niet meer bespreken via telefoon of chat welk stofje het beste zou passen, niet even via Messenger kunnen vloeken omdat je weer verkeerd gestikt hebt, of glimmend van trots je afgewerkte stuk kunnen tonen… het begint na twee maanden te knagen.

Totdat… je plots van je collega’s in de compound hoort dat er weer postpaketten zijn aangekomen. Mijn roommate helemaal enthousiast, omdat ze pakjes verwachtte, maar wat een verrassing als er plots een mooi ingepakt pakje voor mij ligt…20170609_213029.jpg

En wat een complete topper, als je er gewoon DRIE cadeautjes in vindt van onze naaiwonders: een toiletzakje, een handtas en een schrijfblok, allemaal in dezelfde desertstof als het kloffie dat ik hier zes dagen op zeven draag.  Zaaaaalig.

20170609_195318

Vooral de kaartjes bij elk cadeautje, deden me even slikken. Ze hangen nu op mijn kleerkast.  Wauw, ik bof met zulke vriendinnen. De toilettas van Tatiana gebruik ik nu wanneer ik ga lopen (jaja, je kunt gaan lopen in Mali, maar dan moet je dat wel rond zes uur ’s morgens doen, en jezelf een half uur geven om uit te zweten). 20170609_195839.jpg

De handtas van Lieve is perfect als ik naar een vergadering ga, of een korte verplaatsing moet doen. Veel gemakkelijker dan mijn grote rugzak te moeten meezeulen. En ook veeeel modieuzer. Wie zegt dat een militair niet stijlbewust kan zijn?

20170609_195452Met de blocnote van An zit ik gewoon élke vergadering te stoeffen.  Mijn collega’s waren ook vol bewondering voor mijn nieuwste attributen. De kans dat er bijkomende bestellingen jullie kant uitkomen, dames, is dus erg groot.

Voorlopig heb ik nog geen postpakketjes richting België verzonden, maar ik heb hier wel een mooie stoffenmarkt ontdekt… waar ik dringend eens moet gaan snuisteren. Ik beloof jullie girls, dat er dan ook een pakketje jullie richting uitkomt…

Nogmaals bedankt en dikke zweetkussen uit Mali!

Tot schrijfs,

Margot