Fluweel met een vleugje

Heb jij jezelf ook al eens streng voorgenomen om alleen nog maar zaken te naaien die je nog echt mist in je kast, zoals cardigans, t-shirts, broeken… en dan holderdebolder verliefd worden op een stofje waar je enkel een jurk uit krijgt, terwijl je kleerkast uitpuilt  van de kleedjes? Ik wel. Soms ben ik ook gedisciplineerd (jaja…) en ga ik actief op zoek naar een patroon van een truitje of cardigan die ik nog niet in mijn zelfmaak-kleerkast heb hangen. Laatst hielp het lot me een handje in de vorm van een schitterend patroon in La Maison Victor, de Sofia. Een leuk wikkeltruitje met lange mouwen, niet moeilijk te maken en zo ubermakkelijk te combineren op… vanalles!

© lieve deduytschaever 181004 01537972556..jpg

Continue reading “Fluweel met een vleugje”

Sewing hack: naadwaarden gedubbeld

Hoewel ik hier al eens schreef dat ik rustig kan worden van mijn patronen over te nemen, durft een ongeduldige stemmetje in mijn hoofd wel eens te beginnen zeuren. “Fijn, je hebt dat patroon nu overgetekend, kunnen we dan alstublieft beginnen te knippen, voor de avond om is? Die naadwaarden knip je er later maar bij”.

Dat doe ik dus niét want die naadwaarden vergeet ik er weer bij te denken als ik mijn schaar in de stof zet. Dus ik dwing mezelf om braaf de naadwaarden op mijn patroon te tekenen, zéér tot ongenoegen van mijn ongeduldige kant.

Continue reading “Sewing hack: naadwaarden gedubbeld”

Pittige peplumjurk

Iets wat ik vaak maak zijn kleedjes. A-lijnen, wikkeljurken, strakke kleedjes… Maar je kent mij al hé.  Bij mij moet er steeds een hoek af zijn, dus ben ik altijd op zoek naar een volgend jurkje dat net iets anders is.

© Lieve Deduytschaever 180805 18

Continue reading “Pittige peplumjurk”

Zwijgend inrijgen

Mijn naaimachine geeft me een zekere rust. Het geratel van de naald, het ruisen van de stof, het vloeken als je in een naald grijpt… heerlijk. Maar als ik achter mijn overlock zit, maakt die rust direct plaats voor een hoger stressgehalte. Begrijp me niet verkeerd, ik ben erg blij met mijn overlockmaatje en ik weet zeker dat ik er schitterende dingen mee zal maken. Maar als ik echt een andere kleur overlockgaren moet gebruiken, dan doemt het spook van het inrijgen weer op.

threads-143343_19201866450174.jpg

Ik ben een persoon bij wie nauwkeurigheid en geduld bij constructie niet erg hoog op de prioriteitenlijst stonden. Zodoende heb ik dus van beiden ook maar een minimale hoeveelheid in bezit. Laat inrijgen nu precies een nauwkeurig werkje zijn waar je het schema moet volgen en er geen other way around is…

Keepcalmaqua

Ik heb het nochtans wel geprobeerd… inrijgen op de Margot-manier. Veel sneller, maar als resultaat geraakt geen enkel stofje overlockt. Maar zelfs toen ik slaafs het inrijgschema volgde, was het steeds dezelfde draad die me parten speelde en zorgde voor nog een jammerlijk mislukte inrijgpoging. Na poging zeventien zet ik dan meestal mijn machine af en ga ik naar een andere kamer. Een droombeeld waarbij ik dat dure ding door het raam kieper en het leer vliegen, doemt bij me op. Goed beseffende dat het met een pijnlijke bonk op aarde zal landen en geen steek meer zal overlocken.

Dat zou zonde van het geld zijn. Dus ik houd ramen gesloten en doe een uurtje iets anders. Ik besef wel dat de oorzaak van het inrijgprobleem achter de machine zit . Maar toch… Mijn man heeft mijn lichaamstaal ondertussen ook al begrepen. Als ik zwijgend, met opgespannen schouders en een zware donderwolk boven me zit in te rijgen, weet hij hoe laat het is. Dan komt er enkel een voorzichtige “Lukt het?” uit en laat hij me verder met rust.

Toen ik uiteindelijk in de winkel mijn probleem uitlegde, vroeg de winkelier of ik bij elke vruchtloze inrijgpoging alle draden opnieuw inreeg. Ah nee, enkel diegene die geknapt was. (Luiheid stond wel hoog op de prioriteitenlijst ☺). De man schudde zwijgend zijn hoofd en legde me geduldig uit dat die volgorde van knopen dan in de war is. Alle draden eruit halen en opnieuw beginnen is de enige juiste manier. Thuisgekomen heb ik de man zijn advies opgevolgd, en na poging twee: tadaa, een mooie steek. Ik heb mijn overlock afgezet en ben iets anders gaan doen. Mopperend dat ik het misschien ben die buitengekieperd moet worden, want als ik wat sneller hulp had gevraagd, had ik al die frustratie niet…

the-power-cord-1526138_1920294977545.jpg

Soit, mijn inrijgpogingen lijken al minder op een processie van Echternach. Maar ik zal nooit enthousiast mijn overlockgaren veranderen. Die stilte tijdens het inrijgen blijft. De donderwolk is nooit veraf.

Kun jij je overlock goed de baas? Of is het toch een beetje een bron van frustratie?

Tot schrijfs,
Margot

Op jacht naar cardigans: mijn Naomi

Kleedjes, rokjes, zelfs onderbroeken… mijn zelfgemaakt garderobe begint aardig te groeien. Maar wat ik nog wat mis zijn vestjes, truien en t-shirts. Toen ik in La Maison Victor de Naomi cardigan zag, wou ik die wel eens proberen, maar ik had geen leuk tricot stofje om eraan te beginnen. Een ding was zeker: mijn Naomi zou niet in een mosterdkleur zijn, want dan zou ik er verschrikkelijk vaal uitzien.

Continue reading “Op jacht naar cardigans: mijn Naomi”

Ingewikkelde Elisa of niet?

Wat voor type jurken draag jij graag? Ik draag bijna alles: iets straks, een A-lijn of zelfs wat retro. Ik vind alles leuk maar er moet wel iets van figuur in zitten. Maar iets waar ik me nog nooit aan had gewaagd en zelfs nog nooit gedragen had, was een wikkeljurk.

@ Lieve Deduytschaever 180609 04

Continue reading “Ingewikkelde Elisa of niet?”

Fabric sales in Rotselaar

Jullie zijn waarschijnlijk net als ik lid van een aantal Facebookgroepen met als belangrijkste thema naaien. Altijd leuk voor inspiratie, tips, bemoedigingen en nieuwtjes. Een bericht dat jaarlijks in een paar van die groepen terugkomt, is de aankondiging voor de Fabric Sales in Rotselaar. Volgens hun Facebookpagina een terugkerend evenement dichtbij Leuven waar ontwerpers hun stoffen tegen zeer voordelige prijzen aanbieden.

Moeten we dat misschien eens gaan uitproberen? Stof heb je nooit genoeg en als het dan nog van een designer en van goede kwaliteit is, dan kan je dat toch niet laten liggen. Dus trok ik op met een vriendin naar Rotselaar.

We hadden een budget afgesproken en beloofd om streng op elkaar toe te zien dat het bedrag niet overschreden werd. De uitverkoop kan je qua oppervlakte niet vergelijken met een Stoffen Spektakel: het bestaat feitelijk maar uit drie ruimtes met de rollen stof, en in het midden een grote tafel om je stoffen te laten knippen. Verder lopen er een paar ultrasympathieke dames en heren rond die je helpen de stoffen af te meten.  De eerste indruk was voor mij wat teleurstellend. Ik had het veel groter verwacht en ik verklapte tegen Lies: “Ik denk niet dat ik hier veel ga kopen”.

Te snel gedacht… want na een eerst ronde stofjes kijken, begon mijn lodderig oog toch een paar mogelijkheden te spotten. Ik had nog wat kantprojectjes in gedachten en daar had je veel keuze van kant en lingeriestoffen van een erg goede kwaliteit. Dan begin je… “kijk eens wat leuk, voel eens hoe zacht, daar zou je een mooi jasje van kunnen maken…” Soit, jullie snappen dat ik, twintig minuten na mijn boude uitspraak, al een lange lijst met stofjes aan het maken was. Een categorie ‘Zeker kopen’, de categorie ‘Die kan je feitelijk niet laten liggen’ en de categorie ‘Ach, waarom niet?’

IMG_7936

Gelukkig gaf Lies me wat eerlijk advies waardoor mijn budget nooit in gevaar kwam. Trots trokken we richting kassa, tot mijn aandacht nog getrokken werd naar een stofje in presale dat je kon bestellen. Zowel ik als Lies waren razend enthousiast en we bestelden beiden twee meter. Geen idee wat ik ervan ga maken, maar het behoorde tot de categorie ‘Dat laat je gewoon niet liggen’!

Soit, ik ben 2,5 euro binnen mijn budget gebleven, wat een enorme prestatie is.  En al die mooie stofjes die het niet haalden in mijn winkeltas… de volgende Fabric Sales is nooit ver weg.

Ben jij al eens naar de Fabric Sales geweest? Had jij ook een mooie buit? Laat het me weten.

Tot schrijfs,
Margot

3D blind

Zelfkennis is het begin van alle wijsheid. Ik geef toe: toen ze bij mij de talenten uitdeelden, was ik te laat voor het ruimtelijk inzicht en moest ik me tevredenstellen met een restje. Resultaat: ruimtelijk inzicht en 3D-denken op een lamentabel niveau. Dikke pret verzekerd met de kaartleesoefeningen tijdens mijn militaire opleiding. Niet dat ik niet weet hoe je een kaart moet lezen, maar zodra je dat moet gaan extrapoleren of in je hoofd moet gaan omkeren, stopt het bij mij. Access denied.

Ook tijdens het naaien komt dat charmante kantje van mij naar boven (naast dat van driftkop en chaoot…). Ik lees de naaibeschrijving, kijk naar mijn lapje en…. doe dat nog zeven keer voordat ik door heb: dit gaan we anders moeten uitvogelen. Want noch het prentje, noch de (waarschijnlijk glasheldere ) uitleg brengen me een stap verder.

3Dblind2

Het even aan iemand vragen brengt ook geen zoden aan de dijk. De mondelinge uitleg klinkt mij even vreemd in de oren als de geschreven versie. De stilaan geïrriteerde toon, na het mij op drie verschillende wijzen te hebben uitgelegd, helpt ook niet echt. Een vierde ongeduldige poging wordt dan door mij kortgesloten door te zeggen: “Oh ja, nu snap ik het”. Terwijl mijn gedachten al lang zijn afgedwaald naar die prachtige schoenen die ik in een etalage heb zien staan.

Het enige wat ik dus kan doen, is het resultaat van die mysterieuze stap te visualiseren door de stof te spelden zoals het zou moeten worden. En dan kijken hoe en waar ik dat nu aan elkaar moet stikken. Omslachtig op zijn minst…

20170322_174202

In het begin maakte ik mezelf wijs dat het aan mijn beginnerskennis lag. Na een tijdje zou dat wel veel beter gaan… Maar: ofwel duurt dat bij mij wat langer (ik heb ook geen geduld), ofwel ben ik hier aan het wachten op Godot. Feit is en blijft dat speldjes en tornmesje mijn beste kameraadjes zijn.

Door het gespeld ga ik gestaag vooruit bij een kledingstuk. Het duurt zo lang en soms word ik overmoedig, en naai ik het zoals ik denk dat het moet. Afhankelijk van de hoeveelheid geduld die avond, zal ik dus veel spelden en weinig lostornen of omgekeerd…

3Dblind3

Mijn complete 3D-blindheid heb ik al aanvaard als een deel van mijn innemende karakter. Ik heb dus al veel minder stress wanneer ik weer eens een armsgat heb dichtgenaaid; ik ben het gewend. Het zorgt wel voor meer hersengekraak als ik een kledingstuk moet voeren (twee 3D-dingen op elkaar, oh ramp!), of als de stof ergens trekt en ik niet weet hoe ik het rechtzetten.

Zo duurt een kledingstuk maken bij mij twee keer zo lang. Maar geen probleem volgens manlief: ik ben stil en het is een hobby. Wat maakt het dan uit dat het wat langer duurt?

Wijze woorden, maar…. had ik ook al verteld dat ik geen geduld heb?

Tot schrijfs,
Margot

 

 

Flaneren in een Flo

©Lieve Deduytschaever 180713 10Meer dan een jaar geleden zat ik zes maanden in Mali in opdracht. Altijd een leuke ervaring om een andere cultuur op te snuiven, en in de hoofdstad Bamako hadden ze ook stoffenwinkeltjes. Ik heb meer dan eens bij een collega gebedeld om met mij langs een stoffenpand te passeren. Er is dan ook meer dan één doos met mooie stofjes naar huis gestuurd, voor de girls of gewoon lekker voor mezelf.

Maar een jaar later moet ik toegeven dat ik nog steeds niet veel geproduceerd heb van mijn Afrika-buit. De drukke prints of de stijvere stof laten je niet toe eender wat te maken.

Pas toen ik in LMV de Flo jurk zag staan, wist ik onmiddellijk: we have a winner! In mijn doos steken er een paar schitterende rollen tafzijde of taft genoemd, een stijve stof die mooi blinkt. Een blauwe taft Flo zou een leuke aanwinst zijn in mijn kleerkast.

Het was mijn eerste kennismaking met tafzijde dus ik waste de stof eerst apart en trachtte met het strijkijzer hem weer mooi glad te krijgen. Doordat taft zo stijf is, begint-ie snel te kreuken, maar met een middelwarm strijkijzer krijg je dat weer terug in orde. Taft is ook erg dun maar blijft stevig, dus met een microtexnaald is-ie heel makkelijk te naaien.

©lieve deduytschaever 180713 021769651511..jpg

Ook het Flo patroon bleek me te bevallen. Je moet alleen voldoende stof hebben en je hoofd erbij houden als je de plooitjes in de rok maakt. Ook het beleg voor je lijfje, dat je nog eens verstevigt met vlieseline, vraagt wel wat extra aandacht, maar het ging allemaal verrassend vlot.

Alleen de zakken wilden bij mij niet meewerken. Ik heb een paar keer moeten lostornen voor ik ze deftig in mijn zijnaad verwerkt kreeg. Een aandachtspuntje voor de volgende versie.

Iedereen was dolenthousiast over mijn blauw stofje, maar ik vond dat de jurk wel wat eentonig begon te worden. Ik hou van opvallende details dus kreeg mijn zoom nog een extra matte zwarte band . Zo lijkt hij wat langer, maar het heeft vooral dat ietsje meer. Met verstelbare schouderbandjes in dezelfde kleur werd het al meer mijn smaak en ik strikte de zwarte band ook nog eens rond mijn middel.

©Lieve Deduytschaever 180713 15

Het resultaat is een vrolijke Flo, een jurkje dat je in warme zomermaanden draagt om naar een feestje te gaan of in de stad te gaan flaneren. Ik deed het laatste met Lieve tijdens een fotoshoot in Mechelen en kreeg er fijne complimentjes over.

Ik heb een vriendin al voorgesteld om de Flo voor haar ook te maken in een mooie grijze taft die ik nog heb liggen. En ik heb al stiekem spijt dat ik niet meer dozen met stofjes heb meegenomen naar België. Misschien mijn collega’s in Bamako toch eens lief aanspreken….

Tot schrijfs,
Margot

Upcycling: van 1 naar 10

Ik moet toegeven. Upyclen, ik doe dat niet veel. Mijn oude kleren belanden in de Oxfam-winkel, in de kledingcontainer of in de voddenmand. Ik vind het altijd zo zonde om de schaar in de stof te zetten en dan denk ik: “Waarschijnlijk kan iemand anders wel iets doen met dit kledingstuk, maar dan liefst zonder gaten.” Dus zodoende: no upcycling for me…

Ik heb tot nu toe nog maar een projectje geupcycled en dat is mijn kussensloop. Ik moet toegeven dat ik wat nostalgische gevoelens heb bij dat ding want het was mijn eerste naaiprojectje. Ik wilde daar geen te dure stof aan spenderen, het was een makkelijk katoenen stofje met veel rechte lijntjes en feitelijk vond ik het dessin nog wel iets hebben. Een beetje retro en ik ben zot op geometrische dessins.

Na het eerste projectje dat ik uit mijn voormalig slaapaccessoire naaide, vond ik het resultaat zo leuk dat ik daarna mijn volledige naai-uitzet uit dezelfde kussensloop besloot te maken.  Een volledige set als je wilt, en zolang er nog stof over was bleef dat ding dé print voor mijn naaiartikels.IMG_20180620_121314664_HDR

Het begon met een speldenkussen. Erg simpel, maar als ik nu kijk hoe ik dat ding heb dichtgenaaid met de hand, besef ik dat ik toch al heel wat geleerd heb. Maar het doet nog steeds deugd om mijn allereerste ervaring met het naaien dagelijks te kunnen gebruiken.

IMG_20180620_121543848Mijn tweede projectje betekende ook mijn eerste ervaring met een rits (alweer nostalgie!) want toen rolde mijn eerste etuitje (met voering) van onder mijn naaimachine. Ik gebruik het nu om mijn knijpers en oorbelletjes, die ik als markering gebruik, in op te bergen.

Daarna las ik dat elke naaister wel een paar verzwaringszakjes nodig heeft om het patroon op zijn plaats te houden. Ik had er drie gemaakt maar erg zwaar waren ze niet, dus heb ik er nog eens drie bijgemaakt met iets meer gewicht. Als vulling gebruikte ik gedroogde witte bonen, erwten en linzen (als er ooit hongersnood komt, heb ik dus nog iets achter de hand, handig).

IMG_20180620_121206200_HDRIMG_20180620_121138912_HDR

IMG_20180620_121241798_HDRVolgende projectje: een tweede speldenkussen, gevuld met staalwol natuurlijk om de puntjes scherp te houden. Deze versie is voor mijn dunnere speldjes, die ik gebruik als ik met kant, viscose of een andere fijne stof werk. Ik probeer die speldjes altijd streng gescheiden te houden.

En toen was er nog net voldoende stof over om een tweede etui te maken om mijn overlockgereedschap in op te bergen. Een iets langer etui, met een vrolijke rits uit de goodiebag van ons naaiweekend in Malle. Mijn pincet, schroeverdraaier en spullen die ik tot nu toe nog niet heb moeten gebruiken maar wel bij te houden zijn, zitten erin.

IMG_20180620_121808198wp-15294989779221832441550.jpg

Als ik mijn hele naaiset nu bekijk, vind ik het verrassend welke leuke dingen ik allemaal uit mijn slaapmaatje haalde. Natuurlijk loont het ding zich er super voor: grote, rechte vlakken die je makkelijk kunt hergebruiken. Dus voor beginnende naaisters: zoek een leuk kussensloop en oefenen maar.

Eén kussensloop toverde ik dus om in tien dingen. En er bleef erg weinig stof over: met veel moeite een reepje van 9 cm. Als dat geen upcyclen is!

Tot schrijfs,

Margot