Wat als… de moed je ontbreekt om je fouten te verbeteren

Ken je dat gevoel;  je bent een kledingstuk aan het maken, en het gaat redelijk goed. Hoe dichter je bij de finish komt, hoe ongeduldiger je wordt. Ik heb daar last van. Ik ben niet echt bedeeld met een grote portie geduld, en ben daar bovenop nog een driftkikker. Dus zodra de eindmeet in zicht is, moet het vooruitgaan. Vortsik!

finish-1414156_1920

Dan ben je aan de finish, halleluja!!! Trots kijk je naar je werk… en zie je een fout. Wat zeg ik? Een grove fout, een uitschuiver die roept in je gezicht:  “Fout in het kledingstuk, HIERZO!!!”

En wat als… je het dan écht niet kunt opbrengen om het weer uit elkaar te halen?

Ik kwam het laatst tegen met een jurkje. Helemaal af, zie ik dat de rits er wel goed inzit, maar dat er een centimeter verschil is tussen beide panden. Een. Hele. Centimeter!!!

©Lieve Deduytschaever 170331 15

Wat doe je dan?

Mijn koppigheid won, en ik weigerde het weer uit elkaar te halen. ‘t Zal wel gaan zeker, ze moeten er maar niet op letten. Of, zoals ik laatst op een blog zag: “Good enough is the new perfect”. Nà!

Maar nu hangt het kleedje op een kapstok, en ik kan me niet concentreren op de mooie dessin, de leuke kleur of het zachte stofje. Het enige wat ik denk als ik het zie is: een hele centimeter verschil…

En toch… kan ik nog altijd niet de moed opbrengen om mijn decovietje te nemen en te beginnen uithalen. Ik zie dat niet zitten. Het was AF, remember?

Wat doen jullie dan in zo’n geval? Blijft het kleedje je uitlachen, of ga je het te lijf? Geef je toe aan je perfectionisme, of daag je de wereld uit om er iets van te durven zeggen (en oh wee als ze dat doen!)?

©Lieve Deduytschaever 170331 1

Kennen jullie dat gevoel? En wat wint bij jullie meestal?

Tot schrijfs,
Margot

Eén jaar Girls in Uniform: and the winner is…

Massaal namen jullie deel aan onze wedstrijd, zowel via Facebook als via Instagram. Ook de reacties op de verjaardagsblogpost waren hartverwarmend!

Jullie waren unaniem: de grote variatie in onderwerpen, naaiprojectjes en teksten is één van onze sterke punten. De samenwerking tussen de vier vrouwen, zo verschillend, maar allemaal met een beroep dat bij heel wat mensen tot de verbeelding spreekt, is blijkbaar interessant voor onze lezers. Wat jullie graag nog eens van ons willen zien, is ook heel divers: af en toe een tutorial, tips over praktische zaken en een reis- of sporttas mag nog wel eens op de agenda komen. Maar jullie waren vooral vol lof over de blog, en dat is zo fijn om te lezen!

Zo lief zijn jullie, dat we iedereen wel graag een cadeautje zouden geven. Jammer genoeg kan er slecht één winnaar zijn. Proficiat, Marjolein, jij mag binnenkort aan de slag met dit pakketje, geschonken door Marie Karo, Toverstof en Mertens Mercerie. Stuur je ons een foto van je creaties? Wij zijn alvast benieuwd!

©Lieve Deduytschaever 170525 02

Bedankt allemaal, om ons zo trouw te volgen! Wij kunnen er weer tegen voor een jaartje…

Tot snel,
Lieve, Margot, Tatiana en An

Eén jaar Girlsinuniform – tijd voor cadeautjes!

Op een zonnige namiddag, eind mei 2016, besloten drie stoere meiden samen iets leuks te doen. Margot, Tatiana en ik ontdekten onze gezamenlijke passies voor naaien en schrijven, en hadden de grootste lol terwijl we een leuke naam zochten voor ons kindje. Lang moesten we niet brainstormen. We hebben namelijk nog iets gemeen: ons uniform! Girls in Uniform… als je het in het wilde weg intikt op Google, krijg je nogal kinky dingen te zien, maar wij wilden het er wel op wagen.

Een paar maand later gingen we officieel van start, en vandaag kijken de Girls terug op heel wat leuke creaties:

© MOORS M - 6U6A2760 copieErgens onderweg trok Margot voor enkele maanden haar desertkleurig uniform aan, en nam An haar plaats in. Tijdelijk, zegt ze nog steeds… maar ik hoop dat ze het bloggen te leuk vindt, om ons na Margot’s terugkomst te verlaten. Want wàt een toffe dingen maakt de kaki commandant! In de #naaimaandtegenverspilling toverde ze bijvoorbeeld een mannenhemd om tot een supertof hemdje-met-das voor haar dochter. Van mij mag deze sympathieke meid gerust blijven, wat denk jij?

Hemd en das Dita

 

 

IMG_0520Zo’n drietal jaar geleden verdiepten Margot en ik ons in de militaire staftechnieken. Door dat intensief jaar samen studeren, pakten Margot en ik de draad weer op… wat een tijdje later ook letterlijk gebeurde! Wat voor mij als een voorzichtige probeersel begon, maakte Margot tot een aanstekelijke naaiblogster, die geen uitdaging uit de weg gaat en haar geduld zwaar op de proef stelt, onder andere met een herkenbaar patroon uit onze studietijd: een overtuigend en verbluffend resultaat…

tartan5

 

DSCN1043 Voor al onze naaiperikelen kende ik Tatiana niet. Ik ontmoette haar voor het eerst op het terras van Lieve, toen we onze wilde blogplannen voor de eerste keer bespraken. Sindsdien heb ik die spontane meid met haar aanstekelijke lach en haar Gents accent beter leren kennen. De jonge mama naait graag voor haar kinderen en is niet bang voor een uitdaging, als de kroost weer met een gekke naaivraag komt. Mijn favorietjes van Tatiana zijn ongetwijfeld de pyamamonsters. Zo leuk, zo praktisch en ik weet zeker dat elk kind wel zoiets op bed wilt hebben, om de slaapkledij in weg te bergen.

IMG_0397

 

moors-m-6u6a4449 Ik leerde Lieve kennen tijdens de lessen in Boho-atelier, en stond toen al versteld van haar keuze voor prachtige stoffen en patronen. Bij Lieve verandert een mooie stof in een ‘gouden’ jurk. Kijk maar naar de Odette die ze maakte voor Let’s Sti(c)k Together, met de prachtige vlinderapplicaties. Het zou zo in de etalage van een klasse-boetiek passen! Ik hoop dat ze ons, en de andere naaisters/blogsters, nog lang mag blijven inspireren om uitdagingen te trotseren, nieuwe wegen te bewandelen en een eigen stijl te zoeken.

© Moors M - 6U6A0119

 

Een verjaardag vieren kan natuurlijk niet zonder cadeautjes! Onze blog is zo leuk geworden, dankzij onze lezers, die ons steeds weer aanmoedigen om het beste van onszelf te geven. We konden een mooi pakketje samenstellen, dat we van onze gulle sponsors Mertens Mercerie, Toverstof en Marie Karo mogen verloten onder jullie: een prachtige zomerjacquard, een paneel van Lotte Martens, en twee handige opbergers voor klosjes en spoeltjes. Mooi, toch?

©Lieve Deduytschaever 170525 10

Wat moet je doen om kans te maken op dit prachtige pakket? Klik op a Rafflecopter giveaway: volg onze blog via WordPress of mail, like de Facebookpagina’s van de gulle schenkers, en vertel ons onder dit bericht wat je leuk vindt aan Girlsinuniformblog, of wat je nog van ons zou willen zien. Op 10 augustus maken we de winnaar bekend.

Veel succes!
Margot, Tatiana, Lieve en An

 

Afrika challenge vanuit Mali

Post krijgen in operatie (militair jargon voor een buitenlandse opdracht) is altijd leuk. Ondanks de skypegesprekken en de chats, kan er eigenlijk niets tippen aan een pakje en een kaartje vanuit Belgenland. Aangezien ik hier al een paar schitterende pakjes heb gekregen van vrienden en collega’s, maar ook van de girls, dacht ik: “Misschien is het nu eens mijn  beurt om een pakje op te sturen”.

Maar een pakje met wat? Ah, stofjes natuurlijk, en daar hebben ze er in Mali veel van. Ik kijk al maanden mijn ogen uit, hoe elegant de Afrikaanse dames hier gekleed lopen. Lange rokken of strakke kleedjes met de meest drukke en fleurige prints…  ze staan er schitterend mee. Yep, de trots en fierheid van een Afrikaanse vrouw, we kunnen er soms nog iets van leren. Ik voel me altijd een boerin in mijn militaire, niet-getailleerde  woestijnkloffie met bottines. Niet echt de meest elegante kledij.

Soit, Afrikaanse stofjes fascineren me dus. De gekste kleurencombinaties, de meest schreeuwerige patronen, je ziet het hier allemaal liggen en hangen op markten en in winkels. Om te watertanden. Maar… mocht ik met sommige van die prints rondlopen, zouden velen me hoofdschuddend nakijken. Ik sta niet met grote dessins, en geef me geen geel of oranje, want ik zie er onmiddellijk ziek uit. Maar… ‘t is wel eens een uitdaging om er iets van te maken natuurlijk.

33414085916_2544013e93_o
Foto MINUSMA

De challenge voor mijn naaimaatjes was gevonden: wat maken de dames van Afrikaanse stofjes? Even polsen of de girls het allemaal zagen zitten, en ik kreeg niets anders dan dolenthousiaste reacties. Het kleurenschema was voor iedereen feitelijk dezelfde: alsjeblieft geen geel. Met die beperking trok ik naar verschillende winkels.

Het resultaat: een boel stofjes; sommige met traditionele prints, en andere wat meer midden-oosters getint. Alles in een dozen gestopt en naar België gestuurd met een briefje: “Hier zijn de stofjes: elke girl krijgt de opdracht om twee naaisels te maken. De tweede en grootste eis: amuseer jullie erbij!”

14278570397_3b8842a469_o
Foto MINUSMA/Marco Dormino

De meeste stoffen zijn drie à vier meter lang, dus de dames kunnen bepaalde stofjes delen, mochten ze dat willen. Ik moet wel eerlijk bekennen: niet alle stofjes die ik heb gekocht zijn in die dozen naar België beland. Ik heb er lekker een paar achtergehouden voor mezelf…

Ik ben alvast benieuwd wat ze er van vinden en wat ze ermee maken. We houden jullie in ieder geval op de hoogte.

Tot schrijfs,
Margot

 

Een Hanna voor Mali

Ik had voor mijn avontuur in Mali ook nog wat burgerkledij nodig. Iets deftig en luchtig tegelijkertijd, mocht ik eens ergens gaan eten. Aangezien ik hier in een land werk waar de islam grotendeels wordt toegepast, moest ik nog een kleedje vinden dat een beetje zedig tot over de knie kwam en niet teveel aansloot. Geen zoektocht in de winkels voor ‘ons, naaiwonders’, dat maken we gewoon even zelf.©Lieve Deduytschaever 170331 20

Ik had op de website van de stoffenwinkel Stitch and Co een schitterend stofje gevonden met pauwen en vogels. Geen idee wat ik ervan ging maken, maar ik sprong de volgende dag speciaal op de fiets om bij Els dat stofje te gaan halen. Het bleek een vloeiende viscose te zijn, met een subtiele glans, en ik vloek vandaag nog steeds dat ik er geen 4 m van heb gekocht, om er nog een blousje bij te maken.

Maar welk patroon? In La Maison Victor vond ik het patroon van Hanna. Elegant en simpel met een aansluitend lijfje en een wijder uitlopende rok. Ik prober graag een nieuw patroon uit, en deze kon wel voor een deftig Mali kleedje. Gewoon de rok een beetje verlengen tot onder de knie en we zijn weer gekleed.20170623_VisitUNMAScourse

Het Hannapatroon was niet zo moeilijk, maar die viscosestof heeft een eigen willetje (zoals de eigenaar, zouden sommige kwatongen beweren). Het glijdt weg, het kreukt verschrikkelijk en is veel delicater als ik had gedacht, want de stof raakt beschadigd als je iets uithaalt. Even goed nadenken voor je iets vaststikt dus…

Maar geen grote problemem om het in elkaar te zetten. Ik had vlot de meeste delen al klaar, toen ik me ervan bewust werd dat het stofje iets te doorschijnend was aan de benen, en het toch nog gevoerd moest worden. Dat geeft nog een klein beetje extra volume aan de rok, dus geen probleem.

©Lieve Deduytschaever 170331 21.JPGEnkel mijn rits werkte zwaar tegen op het einde. Nadat ik haar er uiteidelijk mooi had ingezet, merkte ik dat ze er niet symmetrisch in stond. Om de muren van op te lopen!

De fotoshoot hebben Lieve en ik gedaan net voor mjn vertrek, in het mooie station van Antwerpen. We vonden er nog twee supersympathieke militairen van het 11de Bataljon Genie in Burcht, die er patrouilleerden, en het niet erg vonden om als stoere achtergrond te dienen.

©Lieve Deduytschaever 170331 6

 

Heren, nogmaals bedankt voor jullie bereidwilligheid en keep up the good work!

Ik heb in Mali al een paar keer met mijn kleedje kunnen pronken, en het is een van mijn favorieten. Als ik nog wat stof over had, had ik er misschien nog een mooie centuur bij gemaakt maar helaas, te spaarzaam gekocht.

Volgende keer ik een stofje zie, waar ik helemaal holderdebolder van ben, koop ik de hele rol. Maar intussen heb ik er wel een mooi kleedje bij.

Tot schrijfs vanuit Mali,

Margot

PS: intussen maakte Lieve er ook eentje

Een pakkend pakje: van jullie correspondent uit Mali

Bamako in Mali, ’t is maar een slordige 6.000 km van Mechelen verwijderd. Geen probleem voor Twitter, Facebook, Messenger, Skype en alle andere sociale media. Alles wordt gezwind doorgestuurd (als het internet hier tenminste niet plat ligt).

Dus blijf ik vrolijk bestookt worden met alle updates en berichten met mooie maaksels van onze drie dames. Ik ben helemaal mee met al onze naaisels, dus feitelijk is er niet zoveel veranderd… Niet dus.

20170531_213946Ik moet eerlijk toegeven dat kijken naar die mooie dingen zonder er zelf bij betrokken te zijn helemaal niet hetzelfde is. Niet alleen word ik stilaan bezorgd, dat ik na zes maanden de voorkant van een naaimachine niet meer ga onderscheiden van de achterkant, terwijl ons olijke trio met reuzensprongen vooruit is gegaan. Maar zelf niet  betrokken zijn bij de plannen van de girls, niet meer bespreken via telefoon of chat welk stofje het beste zou passen, niet even via Messenger kunnen vloeken omdat je weer verkeerd gestikt hebt, of glimmend van trots je afgewerkte stuk kunnen tonen… het begint na twee maanden te knagen.

Totdat… je plots van je collega’s in de compound hoort dat er weer postpaketten zijn aangekomen. Mijn roommate helemaal enthousiast, omdat ze pakjes verwachtte, maar wat een verrassing als er plots een mooi ingepakt pakje voor mij ligt…20170609_213029.jpg

En wat een complete topper, als je er gewoon DRIE cadeautjes in vindt van onze naaiwonders: een toiletzakje, een handtas en een schrijfblok, allemaal in dezelfde desertstof als het kloffie dat ik hier zes dagen op zeven draag.  Zaaaaalig.

20170609_195318

Vooral de kaartjes bij elk cadeautje, deden me even slikken. Ze hangen nu op mijn kleerkast.  Wauw, ik bof met zulke vriendinnen. De toilettas van Tatiana gebruik ik nu wanneer ik ga lopen (jaja, je kunt gaan lopen in Mali, maar dan moet je dat wel rond zes uur ’s morgens doen, en jezelf een half uur geven om uit te zweten). 20170609_195839.jpg

De handtas van Lieve is perfect als ik naar een vergadering ga, of een korte verplaatsing moet doen. Veel gemakkelijker dan mijn grote rugzak te moeten meezeulen. En ook veeeel modieuzer. Wie zegt dat een militair niet stijlbewust kan zijn?

20170609_195452Met de blocnote van An zit ik gewoon élke vergadering te stoeffen.  Mijn collega’s waren ook vol bewondering voor mijn nieuwste attributen. De kans dat er bijkomende bestellingen jullie kant uitkomen, dames, is dus erg groot.

Voorlopig heb ik nog geen postpakketjes richting België verzonden, maar ik heb hier wel een mooie stoffenmarkt ontdekt… waar ik dringend eens moet gaan snuisteren. Ik beloof jullie girls, dat er dan ook een pakketje jullie richting uitkomt…

Nogmaals bedankt en dikke zweetkussen uit Mali!

Tot schrijfs,

Margot

 

 

 

 

 

Moeder in de spotlights

Op 14 mei vieren we moederdag… maar de Girls in Uniform willen moeder een hele maand lang in de bloemetjes zetten!

flowers-1951456_1920

In mei stemmen gaan we voluit af op tutorials, kledij, leuke spulletjes en boekreviews, gericht op moeders en hun (b)engeltjes.

Benieuwd wat wij ervan maken? Schrijf je in voor onze nieuwsbrief, of volg ons op Bloglovin’, en wees de eerste die op maandag en donderdag onze nieuwe teksten en foto’s mag bekijken!

teddy-1338928_1920

Dikke knuffel van de Girls in Uniform

Speeddate met mijn naaimachien

Op Facebook zie ik soms die berichten waarvan ik denk: “Hoe doen ze dat”? Zoals berichten met foto’s van een jurkje of broekje (en soms meerdere!) met de achteloze boodschap: “Heb ik vandaag even gemaakt”.  No biggie.

Ik snap dat niet. Hoe kan je in een etmaal zo een heel ding in elkaar zetten? Maar aangezien er wel meer mensen dat doen, dacht ik: dan moet ik dat ook kunnen. Dus besloot ik op een zondagochtend, vlak voor mijn vertrek naar Mali gewoon: “We maken vandaag een Aster”. Punt.

Ik had nog een leuke print liggen van Droomstoffen, cadeautje van de blogchallenge deze zomer, en had er al bijpassende boordstof bijgekocht. Het moest alleen nog gemaakt worden.

Dat het hele  patroon al getekend en uitgeknipt op je ligt te wachten, helpt natuurlijk. Ik moest het alleen maar op stof overnemen, wat heel wat tijd scheelde. Ik zette mijn truitje in een recordtempo  in elkaar, met enkel pauze om aardpeerpuree te maken en te eten.

En om 9 uur ‘s avonds: tadaa, een Aster. Mijn man was nog meer onder de indruk dan ik over mijn snelheid. Ik was vooral trots dat ik mijn tornmes niet had moeten gebruiken.  Maar in mijn bed dacht ik: was dit nu leuker, dat snelnaaien?

Eerst de voordelen van bliksemstikken: je kan veel sneller kan genieten van je eindproduct, en je hebt veel efficiënter gebruik gemaakt van je tijd, zodat je meer tijd hebt om leuke of huishoudelijke dingen te doen (zoals puree maken).

IMG_4538

Nadeel: ik zat me op te jagen alsof ik een deadline moest halen, en vond het een beetje zonde dat ik niet meer tijd nam om te prutsen op mijn naaisel, weg te dromen, of na twee uur even te stoppen om iets anders  te doen. Aangezien ik soms in het weekend de concentratie heb van een fruitvlieg, is lang naaien aan een stuk voor mij niet ontspannend. Het is het gepruts en dagdromen, dat het voor mij een leuke hobby maakt.

Dus, na een speeddate met mijn naaimachien en wat soulsearching achteraf, blijf ik liever bij mijn sukkeldrafje. Alleen het gedeelte dat je je tornmesje niet moet gebruiken, daar blijven we voor gaan.

En jij? Ben jij een snelle naaister? Of heb je ook meerdere dagen nodig om je stiksel tot een goed einde te brengen?

Tot schrijfs,
Margot

Once a girl in uniform…

Vrouwen in uniform… best stoer hé.20170305_110944

Tatiana, Lieve en ik krijgen vaak nog verbaasde reacties, als wij over ons beroep vertellen. Ons uniform: het intrigeert mensen en we dragen het met trots. Maar onze werkplunje staat voor meer dan enkel een interessant gespreksonderwerp, het staat ook voor bepaalde plichten, verantwoordelijkheden en soms… gaan die voor op onze gezinsleven, onze vrienden en onze hobby’s.

Je hoort het al, deze girl heeft even andere verplichtingen: ik vertrek voor een half jaartje naar Afrika. Naar Mali, om als communicatieverantwoordelijke te werken bij de VN operatie. Een opportuniteit, een avontuur, iets spannends, waar ik natuurlijk naar uitkijk.

20170306_222701

Ik moet wel even slikken, als ik zie wat ik even opzij moet zetten. Wat ik even een paar duizenden kilometers van mij verwijderd zie: mijn man, mijn familie en vrienden, en natuurlijk… mijn naaimachine, want die gaat niet mee.

20170305_120841

Mijn stofjes en naaimaatje zijn even opgeborgen, en ik heb nog een voorraadje tekstjes aangelegd, om Lieve en Tatiana toch niet volledig in de steek te laten. Toch zullen de volgende maanden de berichtjes van mij een stuk schaarser worden.

Maar… ons geüniformeerd trio blijft een trio, want we hebben nog een charmante girl in uniform gevonden.  Haar naam is An en we stellen haar snel aan jullie voor. Ik ken haar uit de opM_A recht (3)leiding, en door de jaren en cursussen heen, zijn we vriendinnen geworden. Zij is, samen met Lieve, feitelijk de reden dat ik met naaien begonnen ben: ze konden er beiden zo enthousiast over vertellen.

Ik vind het super, dat ze hier nu ook haar naaiavonturen komt vertellen, en ik hoop dat ze evenveel plezier als ik aan beleeft, om haar stiksuccessen en blunders met jullie te delen. Ik kijk er alvast naar uit om haar avonturen te lezen.

Wat mij betreft: ik heb uit pure wanhoop wat breinaalden en haakpennen, met wat bollen wol, in mijn reiskist gestoken, om toch iets creatiefs te kunnen doen. Als ik daar iets van kan creëren, dan krijgen jullie het te horen, van jullie correspondent uit Afrika.

An, succes en ik kijk uit naar je eerste tekst.

Tot schrijfs, tot over zes maandjes.

Margot in uniform