Kerstjurk Lois

De feestdagen zijn achter de rug. Gelukkig maar, want dat vele tafelen en aperitiefjes zijn voor velen van ons geen zegen voor de garderobe. Behalve als je daarna vanalles nieuw kan maken, omdat je nergens nog in past.

De kerstperiode zelf is op zich al reden genoeg om jezelf in iets nieuws te steken. Een kerstjurk maken stond dit jaar zeker op mijn verlanglijstje. Het enige wat ik nodig had, was een feestelijk stofje met een subtiele glitter en niet volledig in het zwart.  Op de Fabric Sales in Rotselaar vond ik een mooie tricot met wat blauw en zilverdetaiils. Een ideale stof voor iets feestelijk van te maken. Ook mijn patroontje mocht wat specialer, dus waagde ik mij aan een Lois jurk uit het Veritas magazine. Het is op zich een gewone nauwaansluitende jurk maar de hals vond ik wel iets speciaals hebben.  Tijd om die eens uit te proberen.

Veritas magazine heeft wel originele ideeën qua kledij. Daarom vind ik het best wel een inspirerend blad. Maar deze keer vond ik de uitleg van de halsafwerking wel erg beperkt. Gelukkig heb ik ondertussen al heel wat naaiwatertjes doorzwommen, dus als ik niet wijs geraak uit de beschrijving, doe ik het gewoon op mijn manier. Meestal komt dat ongeveer tot hetzelfde resultaat.

Behalve de halsafwerking zat de Lois snel in elkaar. Ik had er deze keer opgelet dat mijn kleedje niet te hoog opkroop als ik ging zitten en met deze lengte kan ik erg goed leven. Ik twijfelde eerst nog om om hem te voeren, want als je hem echt tegen het licht houdt, heb je wel wat doorschijn. Maar Els van Stitch en Co vertelde me dat zelfs een elastische voering niet zou helpen. Mijn Lois is zonder rits en de voering en zou niet voldoende meerekken. Als ik me echt niet comfortabel voelde met wat doorschijn, kon ik beter een zwart onderjurkje zoeken.

Maar na enige experimenten met licht en wat dan doorschijnt, bleek zelfs dat niet nodig te zijn. Mijn Lois heeft zich heel het feestje zeer zedig gehouden en van doorschijn was er geen sprake. Het was op ons kerstfeestje vooral erg gezellig met de familie en daar draait het natuurlijk om.  Ik heb nu in mijn kast eindelijk ook eens een feestelijk kleedje hangen dat niet volledig zwart is.

De fotoshoot voor Lois gebeurde na de eindejaarsperiode met Lieve. Ik vind een witte kerst altijd leuk maar ben toch wel blij dat er dit jaar geen sneeuw lag. Die drie graden boven het vriespunt was echt wel koud genoeg. Brrrr….

Had jij iets speciaals gemaakt voor de feestdagen? Laat het me weten.

Tot schrijfs,
Margot

Battle of the Blanches

Altijd leuk als de Girls afspreken. Naaien voor een goed doel, een stoffenuitstapje… als het maar met naaien te maken heeft en gezellig wordt. Voor ons laatste uitje besloten we onze eerste stappen te zetten in het tassen maken. Nu ja, eerste stappen… ik had al eens een etui gemaakt en testte de Stinger mee uit. En Lieve… Lieve maakte al genoeg tassen om een eigen boetiek te beginnen. Maar An en Tatiana waren onbekend in tassenland. Een Katrienette’s workshop Blanche, een schattige barrel bag met (kurk)lederen details, zou daar verandering in brengen.

De Blanche is een populair model van Swoon. De workshop duurt een hele dag en vraagt wel wat voorbereiding. We kregen op voorhand het patroon en de tutorial om ons huiswerk te doen. We trokken dus met onze voorbereide lapjes naar Oost-Vlaanderen, waar Katrien, de koningin van kurkleer, rivetten en verstevigingen, ons door alle stappen zou loodsen.

Het bleek een flinke boterham om Blanche in elkaar te zetten. Ik las de Swoon-handleiding al eens door, maar het leek me toch ingewikkeld. Gelukkig is Katrien de rust zelve, die ons elk op ons eigen ritme liet werken en elke stap voor iedereen uitlegde, met heel wat praktische tips. Katrien geeft vaak workshops dus ze kent de valkuilen en moeilijke puntjes van de Blanche rond naadwaarden, paspels en verstevigingen als geen ander.

Vijf dames die elke een Blanche assembleren, je zou een getetter van jewelste verwachten maar feitelijk was het erg rustig aan de naaitafel, ieder geconcentreerd aan haar machine met soms eens een plagende opmerking of bemoediging naar elkaar. Want hoewel we allemaal supergoed voorbereid waren, waren er de nodige hobbels op de weg, zoals naaimachinepanne en zijpanden die niet luisteren. Maar de Girls zijn vasthoudend en naaimachines die niet luisteren worden gewoon vervangen door een reservemachine van Katrien.

Tegen de middag begonnen alle lapjes al meer een Blanche vorm te krijgen, dus kwamen de lekkere broodjes net op tijd. De lunch was ook ideaal om pakjes uit te wisselen met naaispullen en stofjes die we zelf niet konden gebruiken. Joepie, weer nieuwe stofjes! Dat waren niet de enige cadeautjes die dag, want Lieve trakteerde de Girls elk op een leuke beker met ons logo, Tatiana gaf ons ons mooie naaitasje en ook Katrien had een attentie meegebracht. We werden verwend!

Na de lunch togen we weer aan het serieuze werk, want de moeilijkere stappen van Blanche kwamen er aan. Vooral de zijpanden aaneenzetten beloofde een uitdaging te worden. Maar met de tips van Katrien en met hééééél veel wonderclips geraakten we vlot door die stap. De laatste loodjes om in de avond één voor één een prachtige tas te kunnen presenteren.

Helaas voor mij viel de avond sneller dan ik een Blanche kon maken. Ik had plechtig beloofd aan manlief om tijdig thuis te zijn, omdat hij ook ergens naartoe moest. Dus helaas is mijn Blanche nog niet af. Maar de andere dames hebben pareltjes gemaakt en we hebben allemaal weer wat tassenwijsheid opgedaan.

Katrien, nog eens een dikke merci voor je begeleiding. Je hebt er voor ons een schitterende dag van gemaakt met een prachtige Blanches.

Bedankt meiden, voor jullie gezelschap en humor tijdens de noeste arbeid.

Ik kijk alvast uit naar onze volgende workshop.

Tot schrijfs,

Margot

Koper en print: een ideale herfstcombinatie

Sommigen denken dat een vrouwelijke militair of politieagent steeds sportief gekleed gaat. Dat we enkel jeans, sneakers, trainingsbroeken en fleece dragen. Wel, niets is minder waar bij de girls. Ik draag in mijn vrije tijd graag dingen die het tegenovergestelde zijn van mijn combats en kaki broek: rokjes, jurkjes of pumps. Als je dan een klein beetje kunt naaien, zijn de mogelijkheden eindeloos. Dus toen ik tijdens een Fabric sales een prachtig koperkleurig stofje vond met een symmetrische print, moest en zou ik er iets van maken. Een chique midi rok voor de herfst ontbrak nog in mijn garderobe dus hopla.  En omdat ik toen ook een donkerblauwe tricot vond met een mooi reliëfje, had ik direct voldoende stof en inspiratie om de volledige outfit te maken.

 

Een midi rok maakte ik al eens maar de berekening van mijn plooien vond ik niet meer terug. Dan doen we het de Margot-manier: de helft van de breedte van je stof, bepalen hoeveel pooien je wilt en dan kijken met trial en error hoe groot je de plooien kunt maken. Continue reading “Koper en print: een ideale herfstcombinatie”

Mijn eerste tas… en ’t is een Stinger!

Ik heb nog nooit een tas gemaakt. Mijn eerste ervaring met zakjes was een klein naai-etuitje als tweede naaiproject, dat vooral diende om een rits te leren innaaien. Een smartphonehoes voor broerlief bleek gelukkig functioneler dan mooi. Maar toen Lieve aankondigde dat ze even een tas had ontworpen en me vroeg om hem eens te testen, dacht ik, why not?

Stinger - Girls in Uniform
De Stinger tas, een handige allrounder voor hem en haar.

Continue reading “Mijn eerste tas… en ’t is een Stinger!”

Bustier van Burda

Heb jij ook zo van die gekke projectjes in je hoofd die je dolgraag wilt uitvoeren omdat het je gewoon eens leuk lijkt? Ik wel. Een korset maken bijvoorbeeld. Lijkt me zo tof maar ook enorm moeilijk.

img_20181125_141338412479280041151401066.jpg

Totdat ik een Burda bustierpatroon zag liggen, waarvan de moeilijkheidsgraad leek mee te vallen. Gewoon doen, dacht ik. Ik besefte heel goed dat mijn eerste poging waarschijnlijk een lachertje ging worden, maar volgens mij maakte nog geen enkel vakman of -vrouw bij de eerste poging een meesterstuk. Toch?

Ik besloot wel het meest simpele patroon van bustier met een rits te maken. De bedoeling was dat, als mijn bustiertop wat meeviel, ik het als topje kon dragen op een skinny jeans.

image_1149-17217747624629652414.png

Het patroon op zich is niet zo moeilijk, het zijn maar zes patroondelen. Maar omdat alle stukken zo op elkaar lijken, moest ik toch met stickertjes werken om te kijken welke stukken ik waar aan elkaar moest zetten.  Een heel gepuzzel. Bovendien ben ik het niet gewend met Burda patronen te werken en de zestien regels naaibeschrijving vond ik wat beknopt.  Ik heb dan maar mijn eigen logica gebruikt.

In zo’n bustier zitten dus baleinen. Omdat ik nog nooit met die dingen gewerkt had, koos ik voor de plastieken versie en haalde ik een paar meter bij Veritas. Je kunt er een stukje afknippen en je stikt er ook makkelijk door zodat-ie mooi blijft zitten.  Er bestaan ook baleinen in metaal, maar dat leek me wat veel voor een korsetje. Ik koos baleinen van zes millimeter, maar je vindt ook bredere baleinen voor het stevigere werk.

Het principe van baleinen in een korset is erg simpel. Je gebruikt steeds een naadwaarde van twee centimeter, en met die twee centimeter naai je dan een tunneltje voor je balein, dat je daarna vaststikt op je bustier. Een voering erover, de rits erin en je hebt je bustiertop.

Maar Margot zou Margot niet zijn, mocht dat allemaal van een leien dakje lopen. Eerst en vooral maakte ik het mezelf moeilijk met mijn stofkeuze. Ik hou van tartan, maar ik had beter een effen stofje gekozen zodat ik niet permanent zat te worstelen met mijn stofje om de lijnen mooi te laten doorlopen.

Initieel waren mijn baleinen te lang, maar toen ik ze eruit wilde halen, bleken ze op verschillende plaatsen al vastgestikt aan de stof, wat weer een heleboel getorn en gevloek opleverde.

Een andere les was, dat als je met plastic baleinen werkt, je beter op de uiteinden een stukje plakband kleeft, zodat ze mooi schuiven en nergens blijven vasthaken. Geloof me, het bespaart je veel gevloek. Later zag ik dat men ook baleinentape verkoopt, zodat je plastic al in een stoffen tunneltje zit. Weeral iets geleerd….

Mijn beslissing om enkel met een rits te werken, was wel de goede. Maar toen ik mijn bustier in elkaar zat, merkte ik toch dat mijn taille smaller was dan het bustierpatroon. Ik heb de rits zeven keer erin gedriegd en er weer uitgehaald. En nu ik het zie, zou er nog wat stof uit de taille kunnen.

Voor een eerste bustiertop is dit niet zo slecht. Als ik er nog ringetjes had ingeslagen om het in te rijgen, was het nog iets meer gecentreerd. Maar ik vreesde dat mijn stof zou scheuren. Mijn hoofd stond ook niet echt meer naar metaalbewerking, na mijn baleinenavontuur.

Werkte jij al eens met baleinen. En hoe viel dat mee?

Tot schrijfs,
Margot

Fluweel met een vleugje

Heb jij jezelf ook al eens streng voorgenomen om alleen nog maar zaken te naaien die je nog echt mist in je kast, zoals cardigans, t-shirts, broeken… en dan holderdebolder verliefd worden op een stofje waar je enkel een jurk uit krijgt, terwijl je kleerkast uitpuilt  van de kleedjes? Ik wel. Soms ben ik ook gedisciplineerd (jaja…) en ga ik actief op zoek naar een patroon van een truitje of cardigan die ik nog niet in mijn zelfmaak-kleerkast heb hangen. Laatst hielp het lot me een handje in de vorm van een schitterend patroon in La Maison Victor, de Sofia. Een leuk wikkeltruitje met lange mouwen, niet moeilijk te maken en zo ubermakkelijk te combineren op… vanalles!

© lieve deduytschaever 181004 01537972556..jpg

Continue reading “Fluweel met een vleugje”

Sewing hack: naadwaarden gedubbeld

Hoewel ik hier al eens schreef dat ik rustig kan worden van mijn patronen over te nemen, durft een ongeduldige stemmetje in mijn hoofd wel eens te beginnen zeuren. “Fijn, je hebt dat patroon nu overgetekend, kunnen we dan alstublieft beginnen te knippen, voor de avond om is? Die naadwaarden knip je er later maar bij”.

Dat doe ik dus niét want die naadwaarden vergeet ik er weer bij te denken als ik mijn schaar in de stof zet. Dus ik dwing mezelf om braaf de naadwaarden op mijn patroon te tekenen, zéér tot ongenoegen van mijn ongeduldige kant.

Continue reading “Sewing hack: naadwaarden gedubbeld”

Pittige peplumjurk

Iets wat ik vaak maak zijn kleedjes. A-lijnen, wikkeljurken, strakke kleedjes… Maar je kent mij al hé.  Bij mij moet er steeds een hoek af zijn, dus ben ik altijd op zoek naar een volgend jurkje dat net iets anders is.

© Lieve Deduytschaever 180805 18

Continue reading “Pittige peplumjurk”

Zwijgend inrijgen

Mijn naaimachine geeft me een zekere rust. Het geratel van de naald, het ruisen van de stof, het vloeken als je in een naald grijpt… heerlijk. Maar als ik achter mijn overlock zit, maakt die rust direct plaats voor een hoger stressgehalte. Begrijp me niet verkeerd, ik ben erg blij met mijn overlockmaatje en ik weet zeker dat ik er schitterende dingen mee zal maken. Maar als ik echt een andere kleur overlockgaren moet gebruiken, dan doemt het spook van het inrijgen weer op.

threads-143343_19201866450174.jpg

Ik ben een persoon bij wie nauwkeurigheid en geduld bij constructie niet erg hoog op de prioriteitenlijst stonden. Zodoende heb ik dus van beiden ook maar een minimale hoeveelheid in bezit. Laat inrijgen nu precies een nauwkeurig werkje zijn waar je het schema moet volgen en er geen other way around is…

Keepcalmaqua

Ik heb het nochtans wel geprobeerd… inrijgen op de Margot-manier. Veel sneller, maar als resultaat geraakt geen enkel stofje overlockt. Maar zelfs toen ik slaafs het inrijgschema volgde, was het steeds dezelfde draad die me parten speelde en zorgde voor nog een jammerlijk mislukte inrijgpoging. Na poging zeventien zet ik dan meestal mijn machine af en ga ik naar een andere kamer. Een droombeeld waarbij ik dat dure ding door het raam kieper en het leer vliegen, doemt bij me op. Goed beseffende dat het met een pijnlijke bonk op aarde zal landen en geen steek meer zal overlocken.

Dat zou zonde van het geld zijn. Dus ik houd ramen gesloten en doe een uurtje iets anders. Ik besef wel dat de oorzaak van het inrijgprobleem achter de machine zit . Maar toch… Mijn man heeft mijn lichaamstaal ondertussen ook al begrepen. Als ik zwijgend, met opgespannen schouders en een zware donderwolk boven me zit in te rijgen, weet hij hoe laat het is. Dan komt er enkel een voorzichtige “Lukt het?” uit en laat hij me verder met rust.

Toen ik uiteindelijk in de winkel mijn probleem uitlegde, vroeg de winkelier of ik bij elke vruchtloze inrijgpoging alle draden opnieuw inreeg. Ah nee, enkel diegene die geknapt was. (Luiheid stond wel hoog op de prioriteitenlijst ☺). De man schudde zwijgend zijn hoofd en legde me geduldig uit dat die volgorde van knopen dan in de war is. Alle draden eruit halen en opnieuw beginnen is de enige juiste manier. Thuisgekomen heb ik de man zijn advies opgevolgd, en na poging twee: tadaa, een mooie steek. Ik heb mijn overlock afgezet en ben iets anders gaan doen. Mopperend dat ik het misschien ben die buitengekieperd moet worden, want als ik wat sneller hulp had gevraagd, had ik al die frustratie niet…

the-power-cord-1526138_1920294977545.jpg

Soit, mijn inrijgpogingen lijken al minder op een processie van Echternach. Maar ik zal nooit enthousiast mijn overlockgaren veranderen. Die stilte tijdens het inrijgen blijft. De donderwolk is nooit veraf.

Kun jij je overlock goed de baas? Of is het toch een beetje een bron van frustratie?

Tot schrijfs,
Margot

Op jacht naar cardigans: mijn Naomi

Kleedjes, rokjes, zelfs onderbroeken… mijn zelfgemaakt garderobe begint aardig te groeien. Maar wat ik nog wat mis zijn vestjes, truien en t-shirts. Toen ik in La Maison Victor de Naomi cardigan zag, wou ik die wel eens proberen, maar ik had geen leuk tricot stofje om eraan te beginnen. Een ding was zeker: mijn Naomi zou niet in een mosterdkleur zijn, want dan zou ik er verschrikkelijk vaal uitzien.

Continue reading “Op jacht naar cardigans: mijn Naomi”