Op jacht naar cardigans: mijn Naomi

Kleedjes, rokjes, zelfs onderbroeken… mijn zelfgemaakt garderobe begint aardig te groeien. Maar wat ik nog wat mis zijn vestjes, truien en t-shirts. Toen ik in La Maison Victor de Naomi cardigan zag, wou ik die wel eens proberen, maar ik had geen leuk tricot stofje om eraan te beginnen. Een ding was zeker: mijn Naomi zou niet in een mosterdkleur zijn, want dan zou ik er verschrikkelijk vaal uitzien.

Toevallig troonde Tatiana me een paar weken later mee naar de Stoffenkamer in Gent, waar ik een leuk crèmekleurige tricot vond met een subtiel glittertje. Omdat ik een zwak voor blauw heb, deed ik de afwerking van de cardigan met een stukje donkerblauwe punto di roma die ik nog had liggen van mijn jumpsuit.

Ik had op voorhand wel mijn twijfels over het vestje, omdat het niet echt een model is dat mooi open hangt. Ook de halslijn was niet mijn eerste keuze. Maar ik wou het toch eens proberen.

Zoals steeds bij LMV was de Naomi niet moeilijk te maken. De biesjes aan de mouwen en de voorkant maken het iets specialer en hierdoor kan je het zo formeel of sportief maken als je zelf wilt. Ik was aangenaam verrast door de combinatie met het donkerblauw, maar vond het jammer dat de binnenkant van mijn tricot niet echt mooi is om te zien. Een aandachtspuntje voor de volgende keer.

© Lieve Deduytschaever 180602 05

Het feit dat Naomi met drukknopen sluit, vind ik op zich wel leuk. Maar ik zoek toch nog verder naar een cardigan die iets rechter hangt en gewone knopen heeft.

Toen kwam weer het moeilijkste, de foto’s maken. Gelukkig dacht ik eraan op mijn cardigan mee te nemen op naaiweekend in Malle en wilden Lieve en An me opnieuw uit de brand helpen door als fotograaf op te treden. Wat poses en veel gegibber later stond er een volledige fotoreportage op de digitale schijf. Toch wel handig als je je privé-fotografen hebt hé. En ze kunnen nog naaien ook…

Toch zal ik deze Naomi altijd blijven bekijken als een proefstuk vrees ik. Ik ben er nooit helemaal verliefd op geworden en zal hem dus niet vaak dragen. Maar ik zoek verder naar mooie modelletjes en als ik die vind, zijn jullie de eersten die het weten.

Tot schrijfs,
Margot

Ingewikkelde Elisa of niet?

Wat voor type jurken draag jij graag? Ik draag bijna alles: iets straks, een A-lijn of zelfs wat retro. Ik vind alles leuk maar er moet wel iets van figuur in zitten. Maar iets waar ik me nog nooit aan had gewaagd en zelfs nog nooit gedragen had, was een wikkeljurk.

@ Lieve Deduytschaever 180609 04

En toch blijf ik altijd even naar kijken foto’s van wikkeljurken. Ze zijn stoer en elegant, en hebben ook dat retrotintje. Waarom had ik die nog niet in mijn kleerkast hangen? Simpelweg omdat ik nog geen leuk model of stofje had gevonden. Daar kwam al snel verandering in tijdens mijn uitstap met de girls naar het Stoffen Spektakel in Gent. Ik stuitte er op een superleuk vogeldessin waar ik maar over bleef twijfelen, totdat Lieve me over de streep trok en stelde dat ik het gewoon moest kopen. Dan nog een leuk patroon vinden. Het nadeel aan wikkeljurken is dat ze blijkbaar wel wat stof vragen. Bepaalde leuke patroontjes rekenen al snel 2,5 tot 3 m stof. Slik. Had ik dat geweten, had ik heel die baal gekocht.

Tatiana stelde voor om, net als zij, de Elisa van La Maison Victor te proberen. Daar heb je maar anderhalve meter voor nodig. Ben ik blij dat ik naar die twee meiden geluisterd heb. Want Elisa bleek een zaaaalig patroon te zijn.  Niet te moeilijk en die schouderstukjes maken het net iets aparter. Verder past-ie je altijd, want met die wikkelceintuur heb je nooit ruzie. Ook al wil je twee dagen niet meer tegen je weegschaal praten omdat die plotseling twee kilo meer aangeeft, Elisa past altijd.

@ Lieve Deduytschaever 180609 08

Ik maakte mijn jurk af op het naaiweekend met de dames in Malle en kreeg toen al veel complimentjes over de stof. Toch bleek ik wat onzeker of-ie niet te druk was, tot ik hem voor de eerste keer aandeed. Het voelde direct goed. Zo goed dat ik deze keer veel minder last had van gêne toen ik met mijn favoriete fotograaf de fotoshoot deed. Kom maar op wereld!

@ Lieve Deduytschaever 180609 06

Dit patroontje gaat nog een paar keer gebruikt worden, daar ben ik zeker van. Misschien in een jeans uitvoering of in een leuke effen stof.  Of in een lekkere warme stof voor in de winter? Keuze te over.

Ben jij fan van wikkeljurken? Welk patroon gebruik jij? Laat het me maar weten.

Tot schrijfs,
Margot

Fabric sales in Rotselaar

Jullie zijn waarschijnlijk net als ik lid van een aantal Facebookgroepen met als belangrijkste thema naaien. Altijd leuk voor inspiratie, tips, bemoedigingen en nieuwtjes. Een bericht dat jaarlijks in een paar van die groepen terugkomt, is de aankondiging voor de Fabric Sales in Rotselaar. Volgens hun Facebookpagina een terugkerend evenement dichtbij Leuven waar ontwerpers hun stoffen tegen zeer voordelige prijzen aanbieden.

Moeten we dat misschien eens gaan uitproberen? Stof heb je nooit genoeg en als het dan nog van een designer en van goede kwaliteit is, dan kan je dat toch niet laten liggen. Dus trok ik op met een vriendin naar Rotselaar.

We hadden een budget afgesproken en beloofd om streng op elkaar toe te zien dat het bedrag niet overschreden werd. De uitverkoop kan je qua oppervlakte niet vergelijken met een Stoffen Spektakel: het bestaat feitelijk maar uit drie ruimtes met de rollen stof, en in het midden een grote tafel om je stoffen te laten knippen. Verder lopen er een paar ultrasympathieke dames en heren rond die je helpen de stoffen af te meten.  De eerste indruk was voor mij wat teleurstellend. Ik had het veel groter verwacht en ik verklapte tegen Lies: “Ik denk niet dat ik hier veel ga kopen”.

Te snel gedacht… want na een eerst ronde stofjes kijken, begon mijn lodderig oog toch een paar mogelijkheden te spotten. Ik had nog wat kantprojectjes in gedachten en daar had je veel keuze van kant en lingeriestoffen van een erg goede kwaliteit. Dan begin je… “kijk eens wat leuk, voel eens hoe zacht, daar zou je een mooi jasje van kunnen maken…” Soit, jullie snappen dat ik, twintig minuten na mijn boude uitspraak, al een lange lijst met stofjes aan het maken was. Een categorie ‘Zeker kopen’, de categorie ‘Die kan je feitelijk niet laten liggen’ en de categorie ‘Ach, waarom niet?’

IMG_7936

Gelukkig gaf Lies me wat eerlijk advies waardoor mijn budget nooit in gevaar kwam. Trots trokken we richting kassa, tot mijn aandacht nog getrokken werd naar een stofje in presale dat je kon bestellen. Zowel ik als Lies waren razend enthousiast en we bestelden beiden twee meter. Geen idee wat ik ervan ga maken, maar het behoorde tot de categorie ‘Dat laat je gewoon niet liggen’!

Soit, ik ben 2,5 euro binnen mijn budget gebleven, wat een enorme prestatie is.  En al die mooie stofjes die het niet haalden in mijn winkeltas… de volgende Fabric Sales is nooit ver weg.

Ben jij al eens naar de Fabric Sales geweest? Had jij ook een mooie buit? Laat het me weten.

Tot schrijfs,
Margot

3D blind

Zelfkennis is het begin van alle wijsheid. Ik geef toe: toen ze bij mij de talenten uitdeelden, was ik te laat voor het ruimtelijk inzicht en moest ik me tevredenstellen met een restje. Resultaat: ruimtelijk inzicht en 3D-denken op een lamentabel niveau. Dikke pret verzekerd met de kaartleesoefeningen tijdens mijn militaire opleiding. Niet dat ik niet weet hoe je een kaart moet lezen, maar zodra je dat moet gaan extrapoleren of in je hoofd moet gaan omkeren, stopt het bij mij. Access denied.

Ook tijdens het naaien komt dat charmante kantje van mij naar boven (naast dat van driftkop en chaoot…). Ik lees de naaibeschrijving, kijk naar mijn lapje en…. doe dat nog zeven keer voordat ik door heb: dit gaan we anders moeten uitvogelen. Want noch het prentje, noch de (waarschijnlijk glasheldere ) uitleg brengen me een stap verder.

3Dblind2

Het even aan iemand vragen brengt ook geen zoden aan de dijk. De mondelinge uitleg klinkt mij even vreemd in de oren als de geschreven versie. De stilaan geïrriteerde toon, na het mij op drie verschillende wijzen te hebben uitgelegd, helpt ook niet echt. Een vierde ongeduldige poging wordt dan door mij kortgesloten door te zeggen: “Oh ja, nu snap ik het”. Terwijl mijn gedachten al lang zijn afgedwaald naar die prachtige schoenen die ik in een etalage heb zien staan.

Het enige wat ik dus kan doen, is het resultaat van die mysterieuze stap te visualiseren door de stof te spelden zoals het zou moeten worden. En dan kijken hoe en waar ik dat nu aan elkaar moet stikken. Omslachtig op zijn minst…

20170322_174202

In het begin maakte ik mezelf wijs dat het aan mijn beginnerskennis lag. Na een tijdje zou dat wel veel beter gaan… Maar: ofwel duurt dat bij mij wat langer (ik heb ook geen geduld), ofwel ben ik hier aan het wachten op Godot. Feit is en blijft dat speldjes en tornmesje mijn beste kameraadjes zijn.

Door het gespeld ga ik gestaag vooruit bij een kledingstuk. Het duurt zo lang en soms word ik overmoedig, en naai ik het zoals ik denk dat het moet. Afhankelijk van de hoeveelheid geduld die avond, zal ik dus veel spelden en weinig lostornen of omgekeerd…

3Dblind3

Mijn complete 3D-blindheid heb ik al aanvaard als een deel van mijn innemende karakter. Ik heb dus al veel minder stress wanneer ik weer eens een armsgat heb dichtgenaaid; ik ben het gewend. Het zorgt wel voor meer hersengekraak als ik een kledingstuk moet voeren (twee 3D-dingen op elkaar, oh ramp!), of als de stof ergens trekt en ik niet weet hoe ik het rechtzetten.

Zo duurt een kledingstuk maken bij mij twee keer zo lang. Maar geen probleem volgens manlief: ik ben stil en het is een hobby. Wat maakt het dan uit dat het wat langer duurt?

Wijze woorden, maar…. had ik ook al verteld dat ik geen geduld heb?

Tot schrijfs,
Margot

 

 

Flaneren in een Flo

©Lieve Deduytschaever 180713 10Meer dan een jaar geleden zat ik zes maanden in Mali in opdracht. Altijd een leuke ervaring om een andere cultuur op te snuiven, en in de hoofdstad Bamako hadden ze ook stoffenwinkeltjes. Ik heb meer dan eens bij een collega gebedeld om met mij langs een stoffenpand te passeren. Er is dan ook meer dan één doos met mooie stofjes naar huis gestuurd, voor de girls of gewoon lekker voor mezelf.

Maar een jaar later moet ik toegeven dat ik nog steeds niet veel geproduceerd heb van mijn Afrika-buit. De drukke prints of de stijvere stof laten je niet toe eender wat te maken.

Pas toen ik in LMV de Flo jurk zag staan, wist ik onmiddellijk: we have a winner! In mijn doos steken er een paar schitterende rollen tafzijde of taft genoemd, een stijve stof die mooi blinkt. Een blauwe taft Flo zou een leuke aanwinst zijn in mijn kleerkast.

Het was mijn eerste kennismaking met tafzijde dus ik waste de stof eerst apart en trachtte met het strijkijzer hem weer mooi glad te krijgen. Doordat taft zo stijf is, begint-ie snel te kreuken, maar met een middelwarm strijkijzer krijg je dat weer terug in orde. Taft is ook erg dun maar blijft stevig, dus met een microtexnaald is-ie heel makkelijk te naaien.

©lieve deduytschaever 180713 021769651511..jpg

Ook het Flo patroon bleek me te bevallen. Je moet alleen voldoende stof hebben en je hoofd erbij houden als je de plooitjes in de rok maakt. Ook het beleg voor je lijfje, dat je nog eens verstevigt met vlieseline, vraagt wel wat extra aandacht, maar het ging allemaal verrassend vlot.

Alleen de zakken wilden bij mij niet meewerken. Ik heb een paar keer moeten lostornen voor ik ze deftig in mijn zijnaad verwerkt kreeg. Een aandachtspuntje voor de volgende versie.

Iedereen was dolenthousiast over mijn blauw stofje, maar ik vond dat de jurk wel wat eentonig begon te worden. Ik hou van opvallende details dus kreeg mijn zoom nog een extra matte zwarte band . Zo lijkt hij wat langer, maar het heeft vooral dat ietsje meer. Met verstelbare schouderbandjes in dezelfde kleur werd het al meer mijn smaak en ik strikte de zwarte band ook nog eens rond mijn middel.

©Lieve Deduytschaever 180713 15

Het resultaat is een vrolijke Flo, een jurkje dat je in warme zomermaanden draagt om naar een feestje te gaan of in de stad te gaan flaneren. Ik deed het laatste met Lieve tijdens een fotoshoot in Mechelen en kreeg er fijne complimentjes over.

Ik heb een vriendin al voorgesteld om de Flo voor haar ook te maken in een mooie grijze taft die ik nog heb liggen. En ik heb al stiekem spijt dat ik niet meer dozen met stofjes heb meegenomen naar België. Misschien mijn collega’s in Bamako toch eens lief aanspreken….

Tot schrijfs,
Margot

Upcycling: van 1 naar 10

Ik moet toegeven. Upyclen, ik doe dat niet veel. Mijn oude kleren belanden in de Oxfam-winkel, in de kledingcontainer of in de voddenmand. Ik vind het altijd zo zonde om de schaar in de stof te zetten en dan denk ik: “Waarschijnlijk kan iemand anders wel iets doen met dit kledingstuk, maar dan liefst zonder gaten.” Dus zodoende: no upcycling for me…

Ik heb tot nu toe nog maar een projectje geupcycled en dat is mijn kussensloop. Ik moet toegeven dat ik wat nostalgische gevoelens heb bij dat ding want het was mijn eerste naaiprojectje. Ik wilde daar geen te dure stof aan spenderen, het was een makkelijk katoenen stofje met veel rechte lijntjes en feitelijk vond ik het dessin nog wel iets hebben. Een beetje retro en ik ben zot op geometrische dessins.

Na het eerste projectje dat ik uit mijn voormalig slaapaccessoire naaide, vond ik het resultaat zo leuk dat ik daarna mijn volledige naai-uitzet uit dezelfde kussensloop besloot te maken.  Een volledige set als je wilt, en zolang er nog stof over was bleef dat ding dé print voor mijn naaiartikels.IMG_20180620_121314664_HDR

Het begon met een speldenkussen. Erg simpel, maar als ik nu kijk hoe ik dat ding heb dichtgenaaid met de hand, besef ik dat ik toch al heel wat geleerd heb. Maar het doet nog steeds deugd om mijn allereerste ervaring met het naaien dagelijks te kunnen gebruiken.

IMG_20180620_121543848Mijn tweede projectje betekende ook mijn eerste ervaring met een rits (alweer nostalgie!) want toen rolde mijn eerste etuitje (met voering) van onder mijn naaimachine. Ik gebruik het nu om mijn knijpers en oorbelletjes, die ik als markering gebruik, in op te bergen.

Daarna las ik dat elke naaister wel een paar verzwaringszakjes nodig heeft om het patroon op zijn plaats te houden. Ik had er drie gemaakt maar erg zwaar waren ze niet, dus heb ik er nog eens drie bijgemaakt met iets meer gewicht. Als vulling gebruikte ik gedroogde witte bonen, erwten en linzen (als er ooit hongersnood komt, heb ik dus nog iets achter de hand, handig).

IMG_20180620_121206200_HDRIMG_20180620_121138912_HDR

IMG_20180620_121241798_HDRVolgende projectje: een tweede speldenkussen, gevuld met staalwol natuurlijk om de puntjes scherp te houden. Deze versie is voor mijn dunnere speldjes, die ik gebruik als ik met kant, viscose of een andere fijne stof werk. Ik probeer die speldjes altijd streng gescheiden te houden.

En toen was er nog net voldoende stof over om een tweede etui te maken om mijn overlockgereedschap in op te bergen. Een iets langer etui, met een vrolijke rits uit de goodiebag van ons naaiweekend in Malle. Mijn pincet, schroeverdraaier en spullen die ik tot nu toe nog niet heb moeten gebruiken maar wel bij te houden zijn, zitten erin.

IMG_20180620_121808198wp-15294989779221832441550.jpg

Als ik mijn hele naaiset nu bekijk, vind ik het verrassend welke leuke dingen ik allemaal uit mijn slaapmaatje haalde. Natuurlijk loont het ding zich er super voor: grote, rechte vlakken die je makkelijk kunt hergebruiken. Dus voor beginnende naaisters: zoek een leuk kussensloop en oefenen maar.

Eén kussensloop toverde ik dus om in tien dingen. En er bleef erg weinig stof over: met veel moeite een reepje van 9 cm. Als dat geen upcyclen is!

Tot schrijfs,

Margot

The Sewies: het malle naaiweekend

Never underestimate the power of a woman with a sewing machine. Dat stond op het kaartje naast onze naaitafel die we zouden gebruiken tijdens ons naaiweekend in Malle. Een warm welkom en oh zo waar.

© Lieve Deduytschaever 180604 02

An, Lieve en ik hadden ons voor de tweede keer ingeschreven voor het naaiweekend van The Sewies. Ik haakte vorig jaar op het laatste moment af door een uitstapje naar Mali, maar ik herinner me nog wel de dolenthousiaste reacties van Lieve en An dus dit jaar moest ik écht mee doen.  En wat een weekend werd het!

© Lieve Deduytschaever 180604 16

Stel je je een grote zaal voor met veel licht, bomvol tafels, bezaaid met naaimachines, stoffen, fournituren en vijftig dames (ja echt, vijftig!) die allemaal over hun projectje zitten gebogen. 

Ik ben het niet gewend om met zoveel vrouwen op stap te gaan, maar het is echt duizend procent meegevallen. Je hebt altijd een onderwerp om over te praten en er is op elk moment iemand in de buurt die je kan helpen of raad kan geven.

Hoewel ik verwachtte dat het een gekwetter van jewelste zou zijn in de naaizaal, viel dat erg mee. Het bleef steeds rustig en er hing werkijver in de lucht, waardoor je niets anders kon als snel achter je naaimaatje kruipen.

© Lieve Deduytschaever 180604 05

Het organisatorisch superteam van Pia, Annick en Annelies had voor deze tweede editie weer enorm z’n best gedaan (hoewel ze beweren dat ze nog in een leerproces zitten rond de organisatie). Alles was voorzien, van bagagekarretjes tot strijkijzers, en de dames zorgden weer voor leuke goodiebags vol stofjes, fournituren en kortingsbonnen.

Het vormingscentrum in Malle was opnieuw de plaats om het hele weekend te naaien, te eten en te slapen, hoewel sommigen hun bed wel erg weinig hebben gezien. Allemaal heel netjes, vriendelijk personeel en lekker eten om de inwendige naaister van ons te versterken. Maar naast al dat naaigeweld was er ook een pop-up stoffenkraam van ’t Stofuiltje en konden we zaterdagavond nog langs bij De Fabrik in Malle, om nog meer in stoffen te snuisteren.

© Lieve Deduytschaever 180604 10

Omdat  een pauze wel eens goed doet, trokken An, Lieve en ik erop uit in de omgeving om een fotoshoot te doen voor de blog. Met Lieve en mezelf als -afwisselend- fotograaf en model, en An als hulpvaardige assistent die onze kleren rechttrok en commentaar gaf… kwamen we weer helemaal ontspannen en grinnikend de naaizaal binnen.

© Lieve Deduytschaever 180604 03

Duizendpoot Pia zorgde opnieuw voor de optie van een shiatsu massage, iets waar heel wat van ons dankbaar gebruik van maakten. Het was zaaalig.

© Lieve Deduytschaever 180604 25

Maar het weekend bestond  vooral uit naaien. En tetteren. En lachen. Een heel weekend lang. Sommige dames hadden meer dan tien projectjes bij, ik hield het op twee en ze zijn niet helemaal afgeraakt. Maar dat maakt niet uit, want de ervaring zou ik voor geen geld willen missen.

34274580_10160406242275394_2985573166362918912_n

De editie 2019 staat al in mijn agenda genoteerd. Aan de organisatie en de deelneemsters van ‘The Sewies 2018’: You rock ladies!

Bedankt en tot volgend jaar!

Tot schrijfs,
Margot

PS: Creatieve duizendpoot en drijvende kracht achter het weekend Pia pakt het vanaf nu nog veel grootser aan! Zij start met The Sew Bees en gaat nog veel meer leuke evenementen organiseren. Dit was het laatste weekend van The Sewies, maar volgend jaar zijn wij ZEKER van de partij bij het weekendje met The Sew Bees!

The Sew Bees

Asymmetrisch en vrolijk lopen

Na mijn eerste try-out om een topje te maken had ik de smaak te pakken. Deze keer wou ik eens proberen zonder een patroon te werken.

Ik had nog een asymmetrische top liggen die ik niet meer droeg. In plaats van die gewoon in de vuilnisbak te gooien besloot ik hem als basis te gebruiken. Dus even de schaar in mijn oude sportmaatje gezet, en daar lagen twee stukken oud sportgerief als start van mijn nieuwe sporttenue.

Omdat ik merkte dat er toch een groot verschil was tussen de stevigheid van mijn oude sportkledij en mijn lycra, zocht ik een sterke elastische voeringstof om mijn topje te verstevigen. Maar als lycra al moeilijk te vinden is, is elastische voeringstof die vochtregulerend is al helemaal zeldzaam. Plan B dan: de zijkanten en de schouderbanden verstevigen met twee lagen lycra. Omdat ik nog wat felle kleuren had werd mijn t-shirt meten een stuk vrolijker.

Makkelijk gezegd, iets moeilijker gedaan. Vooral de zijkanten van mijn t-shirt symmetrisch afwerken vond ik niet zo simpel. Het vroeg een paar  pogingen en behandelingen met het tornmesje voordat ik tevreden was van de krommingen. Om de schouderbandjes nog een beetje in de verf te zetten en te verstevigen, kwam hier ook nog wat fel oranje-roze lycra aan te pas.

Mijn opengeknipt topje had ook een soort ingebouwde  sportbeha, maar ik zag het niet zitten om die helemaal na te maken. Een  beleg was wel een goede optie, zodat ik toch iets meer steun heb.

Om te testen of mijn nieuwe top wel running proof was, trok ik met Lieve naar een sportterrein in Gent. Eigenlijk zit mijn vrolijk, asymmetrisch lycra-stuk echt wel goed, zelfs om te gaan lopen.

Een volwaardige opvolger voor mijn opengeknipte topje dat nu zielig in de vuilnisbak ligt.

© Moors M - IMG_7506

Tot schrijfs,
Margot

Sweater met sterren

© Lieve Deduytschaever 180516 01Ik loop graag. Met muziek in mijn oren of goed gezelschap dat me wat vooruit trekt zonder Usain Bolt te willen kopiëren… ik vind het zalig. Thuis loop ik meestal in de fitness, minstens een  keertje in de week. Elke zondag spring ik op de fiets en rijd ik mijn loopband tegemoet. Met het Belgische weer kan dat ritje van een paar kilometer wel tegenvallen, zeker nadat je al tien kilometer achter de kiezen hebt. Een goede sweater met kap kon ik dus wel gebruiken. Ideaal om in onze sportmaand snel even in elkaar te flansen.

Hoewel, snel…

Ik nam het Veritaspatroon Esther en besloot de korte versie zonder zakken te maken. Een leuk sweaterstofje had ik nog van mijn eerste blogmeet van Davina liggen, en dat gewoon smeekte om daarvoor gebruikt te worden.  Alleen… het was wat dunnetjes en zou me op mijn fietstochtje weinig warmte of bescherming tegen de wind bieden. Dan maar voeren, hoewel ik afwerking met voering niet makkelijk vind. Een zachte grijze fleece en wat boordstof van Nostex zouden me zeker warmer houden.

© Lieve Deduytschaever 180516 07

Ik heb lang getwijfeld of ik de boordstof en de rits in het roze zou doen. Ik ben wel een meisje maar het leek me iets te Barbie-achtig. Om toch een klein roze detail te hebben deed ik de sierstiksels op mijn schouders en aan de rits met een roze garen. Een klein  Barbie-gehalte dus…

© Lieve Deduytschaever 180516 08

Hoewel de voering het ding lekker warm maakt, vloekte ik wel bij het afwerken, want die voering netjes op de boordstof omplooien en stikken is niet simpel. Ik had gelukkig al wat training gehad met de hoodie voor broerlief dus ik was best tevreden over het resultaat. Totdat ik het ding eens aandeed en zag dat het als een zak rond mijn lijf hing. De nuchtere opmerking van manlief: “Daar mag toch wat ingenomen worden” was voldoende om het tornmesje weer boven te halen. Ik heb uit beide zijden zes centimeter uitgehaald, wat natuurlijk weer aanpassingen vroeg aan de boordstof.

© Lieve Deduytschaever 180516 06

Je kan je al inbeelden hoe lang ik heb zitten werken om die vest wat te ont-zakken. Nu ben ik er tevreden mee: een vrolijk jasje met mini-barbiegehalte en een warme voering, die me waarschijnlijk beter gaat dienen in de winter als nu in het voorjaar.

© Lieve Deduytschaever 180516 04

De koude wind gaat me op de fiets niet meer kunnen deren in mijn zelfgemaakte Esther. Maar die kilometers op de loopband… die blijven pijnlijk, vooral de laatsten.

Tot schrijfs,
Margot

Sport ten top

Lieve kwam een paar maanden geleden met een idee: “Laten we als themamaand iets sportiefs doen”. Ja, waarom niet? Sportkledij is iets dat we als meiden in uniform best vaak nodig hebben om in vorm te blijven en het is weer iets anders om te naaien.© Moors M - IMG_7611

Daarbij had ik net grote kuis gehouden in mijn t-shirts en dacht ik: een leuk sporttopje kan er zeker nog bij in de kleerkast.

Ik hou ook wel van iets anders. De topjes die je nu ziet in de winkels vind ik allemaal wat dezelfde en eerlijk gezegd… saai. Ik was op zoek naar een topje met eens iets anders. Een leuke detail op de rug bijvoorbeeld. Dat is net het leuke als je dingen zelf kan maken: je vindt je zin niet in de winkel? Dan naai je het gewoon zelf.

© Moors M - 6U6A6117Maar met welk patroon en welke stof? Ik vertrok vanuit het simpele topje Aline uit het Veritasmagazine maar voor de stof wou ik wel eens iets anders dan gewoon tricot. Op het Stoffen Spektakel vond ik verschillende rollen lycra en ik dacht: als we daar nu eens wat mee maken? Het voordeel van lycra is dat het goed elastisch is in de twee richtingen en erg goedkoop. Nadeel is dat je moet houden van het gevoel op je huid. Niet iedereen is er fan van.

© Moors M - 6U6A6148Ik had nog nooit met lycra genaaid maar het viel feitelijk goed mee. Mijn plan was het topje te pimpen met schouderbandjes. Omdat ik bang was dat een reep dubbelgevouwen lycrastof niet voldoende steun zou geven voor een sporttopje besloot ik het met een elastiek te verstevigen. Resultaat: de bandjes waren veel dikker als voorzien. Wel steviger maar niet makkelijker.

© Moors M - 6U6A6151Om het topje dan wat specialer te maken besloot ik het op te fleuren met wat feloranje-roze lycra. Ik heb op het spektakel heel lang getwijfel of ik die schreeuwkleur wel zou nemen, maar in combinatie met het grijs komt het wel goed uit. Een bredere band aan de onderkant maakt het topje af. Ik hou ervan dat mijn t shirts wat langer zijn. Aan zo’n te kort topje zit ik toch de hele tijd te trekken.

© Moors M - 6U6A6122Mijn rug is niet zo spectaculair geworden als ik zou willen maar ik heb nu wel een beter idee hoe ik het bij de volgende topjes zou aanpakken. Met een dunne elastiek voor je schouderbandjes (of zonder) kan je leuke patronen maken en variëren met de breedte van de bandjes.

Mijn eerste selfmade sportstuk ligt dus al in de kast. Er gaan er nog volgen. Een beetje zoals met sporten, blij dat je het gedaan hebt en zin naar meer.

Maken jullie wel eens iets sportiefs ? Laat het me weten.

Tot schrijfs,

Margot