Is naaien zoals fietsen?

Na een lange zending terug thuiskomen, geeft soms wat praktische problemen. Ik heb ongeveer al mijn paswoorden opnieuw aangevraagd, moest een halfuur zoeken naar mijn toegangskaart voor mijn werk, en wat is de pincode van mijn bankkaart ook alweer?

Soit, het feit dat ik een chaoot eerste klas ben en een geheugen heb als een zeef helpt waarschijnlijk niet. Maar die kleine vergetelheden maakten me bezorgd of ik nog de voorkant van een achterkant van mijn naaimachine zou herkennen. Naaien, verleer je dat feitelijk?

Er is maar één manier om er achter te komen, en dat is het eens testen. Ik heb snel mijn Marie van onder het stof gehaald, en het patroon van mijn eerste jurk erbij genomen. Gezien ons kikkerlandje vrij killig is, vooral na half jaar tropische temperaturen, wou ik nog een paar warme winterjurkjes produceren.

Om het mezelf wat makkelijker te maken gebruikte ik een patroontje dat ik al kende. Mijn eerste jurk, de Megan. Is wel wat symbolisch, mijn eerste jurk voor de tweede keer.

In mijn stoffendoos vond ik nog een geweven couponnetje van Marie Karo dat hier perfect voor was, en ik startte met naaien. Tot mijn grote opluchting (en verbazing) ging het erg goed. Patroondelen werden vlot aan elkaar gezet en zelfs op de juiste plaats, jawel!

De mouwen heb ik verlengd en ik heb ervoor gezorgd dat ze een beetje poften. Het kleedje is voor de rest erg sober en ik ben zot op pofmouwen. Geeft het iets extra girly.

Om toch nog een accentje te hebben in mijn Megan jurk, gebruikte ik een truc die ik van Lieve pikte 🙂 . De achterkant van de geweven stof heeft een mooie grijstint, dus als je die mouwen een beetje deftig omstikt, heb je onmiddellijk mooi afgewerkte mouwen met een leuk detail.

Achteraf gezien was deze jurk een van de vlotste projecten die ik al gedaan heb. Ik heb er mijn tijd voor genomen, en geprobeerd me enkel te focussen op het naaien, zonder dat ik dertig keer opsta om iets anders te doen. Dat heeft waarschijnlijk ook geholpen.

Besluit is dat ik het naaien niet verleerd ben. Integendeel, ik geniet er nog steeds van en heb weer heel wat ideetjes in mijn hoofd voor mijn volgende projecten. Lesson learned: een naaistop van zes maanden is geen ramp. De goesting blijft en eenmaal je de pedaal indrukt, ga je automatisch verder. Net zoals fietsen.

Tot schrijfs,

Margot

Bertero: stof in een harnas

Wat als je een stofje wilt bewerken, dat zo fragiel is, dat je denkt dat het uit elkaar valt als je het vastpakt? Wel, dan verstevig je dat gewoon door er interlining op te strijken. Bertero is zo een interlining van Italiaanse makelij, die je gewoon, net als vlieseline, op de slechte kant van de stof strijkt.

Cote 100%Het zorgt ervoor, dat je stof niet uitrekt, rafelt of vervormt, net als vlieseline. Het grootste verschil is, dat het je stof niet stijver maakt. Het is gewoon een zachte stof, je die je erover plakt met je strijkijzer. De stof is handelbaarder, en een groot voordeel: het is ook makkelijker om je patroondelen uit te knippen, als je ze met Bertero hebt behandeld.

Je kan de interlining gewoon ook terug verwijderen, als je voorzichtig trekt. Of er in laten, het ziet er gewoon uit als een witte geweven structuur.

Ik ben alvast fan maar je vindt het niet overal. Ik kocht het om mijn Jacky jasje te verstevigen bij Marie Karo in Mechelen.

Heb jij het al eens gebruikt? Laat het me weten wat je ervan vindt.

Tot schrijfs,

Margot

Jacky Jasje

Iedereen heeft wel een stijlicoon waar ze naar opkijkt. Bij mij staat Jackie Kennedy hoog op het lijstje. Haar jurken en jasjes… zalig! Het was dan ook normaal, dat het patroon Jacky van La Maison Victor me onmiddellijk aansprak.

Bij Marie Karo vond ik een jaar geleden een Chanel stofje waarbij er lintjes door de stof geweven zijn. Ik wist: dit wordt mijn Jacky. Het stofje was snel gekocht, maar lag uiteindelijk een jaar in mijn stoffendoos, voordat ik de schroom overwon om er ook effectief aan te beginnen. Zoals iedereen die een mooi stofje koopt, beginnen de twijfels te knagen voordat je je schaar er durft in te zetten. Is dit wel een goed patroon? Kan ik de technieken wel, heb ik alles goed uitgeknipt? Vooral omdat mijn materiaal ruw geweven is, was ik bang dat het uit elkaar zou vallen als ik het bewerkte. Of dat mijn naaivoetje tussen de linten en draden zou blijven haken.

Cote 100%

Moeder Spruyt van Marie Karo gaf me een gouden tip: met grof geweven stof werken, is een makkie als je er Bertero over strijkt. Dat doen we dus. Een uurtje op mijn knieën op de tegelvloer, met mijn strijkijzer naast me en voila, een veel makkelijker te verwerken stofje.

De Jackie is een makkelijk patroontje, maar ik maakte wel een uitschuiver, omdat ik dacht dat je de mouwen moest inknippen, terwijl je er eigenlijk gewoon een neep in moest zetten. Ik vergat ook bijna mijn beleg met vlieseline te beplakken, maar kon dat op de laatste minuut rechtzetten.

Het resultaat is een jasje dat je met vanalles kan combineren. Het is niet getailleerd, maar de zijpanden zorgen voor een vrouwelijke vorm. Het mooiste aan een grof geweven stof, is dat de randen van je jasje wat rafelen. Ik heb de randjes wel gezigzagd met een lichtroze garen, zodat het niet opvalt. Anders zouden de rafels na een tijdje niet meer modieus maar armoedig aandoen.

Om het af te maken, naaide ik er het donkerblauwe lint op, langs de mouwen en de voorpanden. Met de hand (eerste keer dat ik iets met de hand naai en ben er vrij trots op). Om te zorgen dat die uiteinden niet begonnen te rafelen, schroeide ik ze dicht met een aansteker.  Mijn restjes stof vond ik te mooi om weg te doen, maar ze zijn te klein om er nog iets van te maken. Bij Marie Karo liet ik er sierknoopjes mee maken, om mijn mouwen nog wat te pimpen.

Weer een nieuwe aanwinst in mijn zelfmaak-garderobe. Dit wordt een favorietje. Hoe kan het ook anders… het is een Jacky.

Met dank aan mijn fotografe van dienst, Laura de La Colline

Tot schrijfs,

Margot

​Stoffenwinkel Marie Karo

Mechelen is niet slecht bedeeld qua stoffenwinkels en mercerie. We hebben er maar liefst vier! Het groentje van de hoop is de stoffenwinkel Marie Karo aan de Onze-Lieve-Vrouwe Kerk in hartje Mechelen.

De zusters Spruyt openden er in 2015 samen met hun moeder hun winkeltje. Hun kenmerk? Kwaliteit en designstoffen van Europese makelij. Bij hen vind je geen kinderkatoentjes met kleurige beesten, maar stijlvolle designprints. Klassiek geweven Chanelstoffen (I’m a sucker voor Chaneljasjes), zijde, jersey… met bijpassende boordjes en accessoires. Ook stoffen van de ontwerpster Charlotte Pringels en de stoffen van La Maison Victor zijn er te verkrijgen.

Het nadeel aan dat stoffengeweld? Je vindt hier geen stofjes voor 8 euro/m.

Ik heb als naaigroentje toch steeds wat schroom om een stoffenwinkel binnen te stappen. Maar mijn eerste bezoek aan Marie Karo viel reuze mee. Ik bekende onmiddellijk  aan de verkoopster dat ik er vooral kwam kijken, en niet kwam kopen, gezien ik eerst nog wat wou oefenen op gewone katoentjes.

De minachtende blik en de afgemeten toon de ik al half verwachtte, bleven uit… Integendeel, moeder Spruyt liet me eerst rondkijken en toen ik een opmerking maakte over een stofje dat ik mooi vond, was ze vertrokken… Minstens vijftien rollen stof  werden uitgerold op de toonbank, foto’s werden getoond, suggesties wat je met welke stof allemaal kan maken (dank u Pinterest)…

Soit ik ben er een uur (!) later met lege handen en een hoofd bomvol inspiratie vertrokken, met de belofte aan mezelf: “Als ik wat kan naaien, sta ik hier terug”. Een stofje met een bloemenprint had mijn hart gestolen. Twee maanden later ben ik teruggekomen (ik leer niet zo snel bij …) en de ongedwongen, hartelijke ontvangst werd gewoon herhaald. Van mijn favoriete bloemenprintje was er nog net voldoende om voor mezelf een midi­rok te maken. Dat het voldoende is, weet ik wel zeker, want ze heeft het eerst op mijn lijf gespeld.

Elegantie en klantvriendelijkheid, twee dingen die voor mij belangrijk zijn, vind ik er allebei. De prijs zorgt dat je er niet binnenstapt om een t-shirtstofje te kopen, maar wel voor die speciale stukken die je met zorg afwerkt, lang kunt dragen en waar je zoveel complimentjes over krijgt…

Marie Karo: info@mariekaro.be en ­ www.mariekaro.be

Tot schrijfs,

Margot