The postman never rings twice – nog een pyjama

Omdat ik er zo van geniet in mijn eigen pyjama’s te slapen, maakte ik er nog eentje in de zachtste viscose-tricot van Minerva ooit! Ik zocht de patroontjes opnieuw in de ‘I Love…’ reeks van Fran Vanseveren.

De Samarreta uit ‘I Love T-shirts‘ werd het bovenstuk. Ik had deze keer meer dan stof genoeg en ging voor een versie met lange mouwen. De hals werkte ik niet af met een boordje, maar plooide ik gewoon twee keer naar binnen. Zo kreeg ik een hele mooie, niet te hoge, halslijn. Aan de mouwen zette ik wel een boordje, omdat ik graag heb dat mouwen van een pyjama goed aansluiten aan de pols.

Voor de broek koos ik opnieuw de Bex uit ‘I Love Rokjes en Broeken‘. De zakken werkte ik af met een biesje van rekbare paspel, iets wat ik jammer genoeg nergens meer kan vinden. Zo blijven de zakken netjes dicht, terwijl ze anders zouden openstaan. Verder veranderde ik niets aan de broek. Wat goed is, is goed hé.

Zo heb ik, net als bij mijn eerste versie, een leuk ‘thuispak’ met jumpsuit-look, waarmee ik gerust de deur kan open doen. Want de postbode belt nooit twee keer…

Volgens mij ga ik in deze pyjama superlekker slapen, maar hij is ook perfect om op een rustige zondag gewoon te luilekkeren! Meer moet een kledingstuk niet zijn, toch?

Tot snel,
Lieve

Mabel ma belle… met een rolkraag

Heel wat sweaters rolden al onder mijn machine uit, maar ‘chique’ truien, die maakte ik nog niet zo vaak. Omdat ik vind dat de Mabel van FibreMood onder die categorie valt en ik mijn eerste versie zo graag draag, maakte ik eind vorig jaar nog een exemplaar.

De Mabel sweater is een elegant en vrouwelijk patroon met mooie driekwart pofmouwen, naar keuze met of zonder ruffle op het voorpand, en met de ideale pasvorm.  Omdat ik nogal een koukleum ben, verlengde ik de mouwen opnieuw met lange cuffs. Die doen mij denken aan de langerokken films die ik vroeger zo graag zag… en ze houden mijn onderarmen lekker warm. De ruffle vind ik een leuk detail dus die zette ik er ook bij deze versie op.

Lees verder “Mabel ma belle… met een rolkraag”

Show je New Look naaisels en win!

Omdat ik meestal naai met patronen van ‘mijn vaste designers’ uit magazines en met PDF’s, zie je hier niet zo vaak papieren patronen passeren. Deze keer maak ik een uitzondering voor het New Look patroon 6413, waarbij je kan kiezen tussen verschillende jurken- en jumpsuitopties.

Ik naaide wel eens eerder een jumpsuit uit een van de eerste Veritas-magazines, maar dat viel mij toch een beetje tegen. De vorm was niet helemaal wat ik zocht in een jumsuit. Al stond hij mij wel en droeg ik hem meteen op een trouwfeest, na de eerste wasbeurt was hij zoveel gekrompen dat hij richting de kledingcontainer vloog. Nadien waagde ik mij heel lang niet meer aan een jumpsuit.

Lees verder “Show je New Look naaisels en win!”

Overstag voor overslagjurk Savannah

Hoeveel zelfgemaakte kleedjes heb jij in je kast hangen? Ik durf ze niet te tellen, maar er zijn er al heel wat van onder mijn naaimachine gerold. Toegegeven, met wisselend succes en… het ene jurkje is het andere niet. Ik ben gek op nauwaansluitende kleedjes maar ze vormen een praktisch probleem op de fiets. Ik hou ervan om ook op koudere dagen een jurk aan te trekken, dus ik heb nood aan een hele resem van vormen met mouwen, nauwaansluitend , A-lijn, … noem maar op.

Maxijurken vind ik heerlijk, zolang ze maar geen tent zijn of te bohémien. Wat een geluk toen ik zag dat dat mijn favoriete stoffenwinkel Mare Karo nu ook met een eigen patroonlijn én stoffencollectie kwam, Atelier Jupe. Hun Savannahjurk trok meteen mijn aandacht. Een lange overslagjurk die vooraan korter is en mooi valt. Ideaal voor de herfst, maar met een paar laarzen en leuk jasje ook nog leuk voor de iets koudere dagen. De donkerblauwe bloemenviscose leek me ideaal voor Savannah. Fleurig genoeg en toch al in najaarsmodus.

Het was de eerste keer dat ik met een patroon van Atelier Jupe aan de slag ging en het is altijd een beetje afwachten of ik de naaibeschrijving vlot kan volgen. Ik had het het papieren patroon gekocht omdat ik een boekje met naaibeschrijvingen toch makkelijker vind dan op een scherm te zitten scrollen. De stappen zijn duidelijk uitgelegd en met de tekeningen erbij lukte het vlot.

Het resultaat mag er wezen. Een comfortabele jurk die toch nog elegant is en zich makkelijk laat combineren. Ik had initieel de mouwen van Savannah verlengd om ze nog iets ‘winterser’ te maken, maar na overleg met de girls heb ik ze toch weer ingekort.

Met Lieve trok ik voor onze foto’s nog eens naar de Mechelse Kruidtuin om op een brugje mijn Savannah te showen. Het was nog niet te koud dus een paar sneakers was voldoende, maar met laarsjes eronder werkt het ook.

Ik kijk al uit naar mijn volgende projectje van Atelier Jupe. Ik heb nog een paar van hun patroontjes gekocht, dus zodra ik tijd en stof heb, vind je ze terug op onze blog.

Heb jij zo’n winters jurkpatroontje dat je erg graag gebruikt? Laat het me weten, ben benieuwd naar jullie najaarstoppers.

Tot schrijfs,

Margot

De Neo Crossbody Wallet: nu al een klassieker

Na mijn testexemplaar van de Neo Crossbody Wallet, een patroontje van Kaurthreads, kreeg ik meteen inspiratie voor een tweede Neo. Ik steek het niet onder stoelen of banken: de Neo is een superleuk patroontje heeft alles wat ik van een kleiner tasje verwacht.

Net als velen onder jullie ben ik bezeten van mijn hobby. Naaien is momenteel de rode draad in mijn leven en toen ik deze leuke canvas van De Stoffenknop zag liggen, aarzelde ik geen moment om er een metertje van te kopen. Het roze kunstleer, de rode canvas van de voering, de fournituren en de ritsen kocht ik bij Zipperzoo.

Lees verder “De Neo Crossbody Wallet: nu al een klassieker”

Sportieve Didi

‘t Is weer zover: Fibre Mood 17 komt uit en wij mochten er weer een patroontje uitkiezen. Na een grondige controle van mijn kleerkast leek het mij wel leuk om een sportieve trui te maken. Ik ben een sportbeestje en het lastige aan sportkledij is dat je het maar een keer kunt aandoen voordat je het weer in de wasmand moet gooien. Voor tussenseizoenen gebruik ik graag de Aster trui als bovenste laagje maar nu de gure temperaturen zich weer aankondigen, leek een dikkere sporttrui wel handig. De Did trui kwam als geroepen.

Dikke sweaterstof heb ik nooit in voorraad dus een uitje naar de stoffenwinkel was verplicht (Nvdr.: niet dat ik daar ooit tegenop zie…). Deze keer ging ik naar een stoffenbeurs in Mechelen (mijn eerste na Corona!!) en vond er een heerlijk zachte sweaterstof in babyblauw.

Lees verder “Sportieve Didi”

We mogen weer… maar willen we wel?

Kennen jullie dat gevoel van een naaidip, waarbij het naaien gedurende een periode moeizamer verloopt? Ik weet zeker dat we er allemaal wel eens last van hebben maar ik had gewoon mààndenlang geen zin om mijn naaimachine boven te halen. Het leek bijna een huishoudelijke taak en ik voelde geen enthousiasme om aan een projectje te beginnen. Het enige wat er in me opkwam was: “Pfff… moet dat?”

Die naaiblues heeft de hele zomer geduurd. Zo lang dat ik me echt zorgen maakte of mijn naaikriebels ooit nog zouden terugkomen. Een naaidagje bij An thuis, bracht hoop maar nog niet steeds het nodige enthousiasme om er weer in te vliegen. Lieve raadde me aan om er gewoon aan te beginnen met een simpel projectje, maar ook dat stelde ik weer uit. Geen zin… tot ik een mailtje kreeg met de vraag of ik mee op naaiweekend wou gaan met de groep ‘Stekt en zwygt’, waar er op de valreep een plaatsje was vrijgekomen. ‘Een weekendje naaien met een bende dames in een vakantiecentrum aan zee… als je dan geen naaikriebels krijgt, ben je beyond repair‘, dacht ik bij mezelf.

Ik hapte toe en stond vrijdagavond gepakt en gezakt in Koksijde, in een grote zaal met snorrende machines en veel rumoer van taterende dames. Jullie kennen het concept van een naaiweekend wel; je installeert je met je spulletjes… en vroemm!

Ik weet niet of het lag aan het weerzien met een paar naaivriendinnen, aan het leren kennen van toffe mensen, het supervriendelijke personeel van het centrum of gewoon aan de hele sfeer, maar vrijdagnacht stak mijn eerste naaisel in elkaar en ik heb het hele weekend getaterd, geschaterd, genoten en jawel… genaaid. Omdat dit een West-Vlaamse naaigroep is, moest ik het exotische accent er wel bijnemen, waarbij ik iets vaker moest vragen wat iemand bedoelde (of gewoon zei) maar zondagmiddag verliepen mijn vervoegingen van ja en nee toch al wat vlotter.

Deze editie had ik ook iets betere resultaten van mijn naaiweekend als de vorige keer (lees: er is niks de vuilnisbak ingekieperd) en ik kreeg nog twee stofjes en een naaiboekje mee naar huis, dus de volgende naaiprojectjes liggen al klaar. Bij deze dan ook nog een dikke merci aan alle dames van het naaiweekend voor de warme sfeer en de knoertgezelligheid, met een dikke pluim voor de organisatoren Dorine en Charlotte. En een extra shout out naar mijn maatje Veronic die met mij de nachtelijke uurtjes van het naaiweekend doorbracht.

Eerlijk: ik vind het nu nog steeds moeilijk om me aan mijn machine te zetten en aan nieuwe dingen te beginnen maar ik heb enorm genoten van het weekendje. Ik zal me in de volgende maanden vooral concentreren op het maken van niet te moeilijke stukken, om mijn broos enthousiasme een beetje te beschermen. Maar het belangrijkste is: we willen weer!

Heb jij veel ervaring met een naaidip? Laat het me weten.

Tot schrijfs,

Margot

De Dicky Collars: een verhaal zonder einde en een give-away

DesignerStitch blijft verrassend uit de hoek komen. Deze keer geen stijlvolle rok of sexy jurkje, maar iets waarvan ik nooit wist dat ik het nodig had: een kraagje!

Doordeweeks kleed ik mij meestal vrij eenvoudig. Een trui en een -tegenwoordig vaak zelfgemaakte– broek, een sjaaltje erop en ik ben klaar om de deur uit te gaan. Ik hou van truitjes en cardigans met een V-hals, omdat die een iets eleganter silhouet scheppen, maar ik heb het vaak koud met een blote hals. Mijn man is echter geen fan van mijn sjaaltjes.

Lees verder “De Dicky Collars: een verhaal zonder einde en een give-away”

Mijn Tamara-hack

In LMV editie 3 van mei-juni 2021 stonden weer superleuke dingen. Eentje waar ik steeds weer naar ging kijken was de Tamara jurk, een leuk zomers patroontje met knoopjes aan de voorkant, een mooie V-hals en een wijde rok.

Toen ik deze prachtige gekreukte satijnen stof ontdekte op Minerva, vond ik ze perfect voor een meisjesachtige Tamara. De stof heeft een witte ondergrond en is bezaaid met vrolijke blauwe en grijze bolletjes. Ze is heel soepel, valt prachtig, is luchtig en kreukt totaal niet. Een stofje naar mijn hart dus!

Lees verder “Mijn Tamara-hack”

Asymetrie ten top

Burda Style 7/2016 staat vol aparte en asymetrische zomertops en -jurken. Het boekje werd door de jaren heen vaak opgepakt en weer neergelegd. In tegenstelling tot andere magazines waar ik jarenlang niets mee doe, deed ik dit boekje niet weg omdat de jurken mij bleven fascineren.

Zoals zo vaak gebeurt de laatste tijd, koos ik de stof en koos de stof het patroon. Deze prachtige polyester crêpe in ‘sage green’ van Minerva vroeg gewoon om niet-alledaagse jurk. Ik nam het oude boekje er weer bij en ja hoor, ik vond meteen de ideale combinatie.

Lees verder “Asymetrie ten top”