Mijn max van een maxi jurk

Nu de zon zich van haar beste kant laat zien, heb ik alweer wilde plannen om zomeroutfits te maken. Topjes, shorts, rokjes (ik heb geen enkel zelfgemaakt rokje in mijn kast!)…  Ook kijk ik eens met een kritische blik naar de naaisels die ik niet meer draag. Er is een zelfgemaakt item dat dit jaar niet vaak de binnenkant van mijn kast zal zien, want ik ben er verliefd op. Mijn maxi jurk, die ik op het einde van vorige zomer maakte en waar ik niet meer mee kon pronken. Daar komt dit jaar verandering in. Doorgaan met het lezen van “Mijn max van een maxi jurk”

De Girls tijdens Corona

Eigenlijk hebben wij naailustigen veel geluk. Het “blijf in uw kot”-principe biedt ons buitenkansjes om projectjes op te starten, af te maken en gewoon te genieten van je hobby (als manlief, kroost en huisdieren je tenminste met rust laten…).

Maar een groter voordeel is dat we met onze hobby ook mensen kunnen helpen. Naast boodschappen doen voor anderen of beestjes uitlaten, kunnen wij verpleegkundigen, leveranciers, vroedvrouwen en familie van mondmaskertjes voorzien, en op de sociale media zie ik dat we dat ook massaal gedaan hebben.

Lieve kreeg de vraag van een voedingsbedrijf om even snel-snel hun chauffeurs te helpen beschermen. Ze kreeg wat materiaal en maakte ook gebruik van haar Mali-stofjes om er een vrolijke noot aan toe te voegen. Met een feestelijk zakje erbij konden de chauffeurs gemaskerd de weg op. Ook de familie heeft de weg naar haar gevonden voor zelfgemaakte mondbescherming en ze werkt nu ook aan mondmaskers voor transplantatiepatiënten, dus ik heb gehoord dat ze er weer ingevlogen is. Doorgaan met het lezen van “De Girls tijdens Corona”

Gezwicht voor kaki

Er is maar één kleur die ik nooit draag, uit principe. En dat is kaki. Ik loop al heel de dag rond in een kaki plunje en de kleur is geen topper voor mijn teint dus…. geen kaki in mijn kast of onder mijn naaimachine! Doorgaan met het lezen van “Gezwicht voor kaki”

Getroost met een t-shirt

Enkele weken geleden schreef ik over onze naaiweekends in Malle met de Sew Bees. Mijn naairesultaten van dat weekend waren helaas niets om over naar huis te schrijven. Een broek waar ik een hele dag aan ploeterde bleek door een paar stomme fouten niet meer te redden en haalde de vuilnisbak in plaats van de blog. Vooral irritant was dat ik pas om twee uur ’s nachts de strijd met de broek opgaf en ik dus afgepeigerd en gefrustreerd mijn bed instapte. En de volgende dag kon je maar tot 17 uur doornaaien dus ik zocht een simpel projectje om de bittere nasmaak van mijn broekenpoging te vergeten.. waarom geen leuk t-shirt?

received_480391075980734_edited

Een paar maanden ervoor had ik het multifunctioneel shirtpatroon van Pattern Emporium gekocht omdat ik graag afwissel van neklijn en mouwtjes. De Keep It Simple Babe Tee is een makkelijke allrounder voor mijn patronenstapel en eenvoudig genoeg om niet met lege handen naar huis te gaan. Doorgaan met het lezen van “Getroost met een t-shirt”

Creativa beurs op de Heizel

Onlangs stuurde Lieve me een berichtje dat ze twee VIP-kaarten had gewonnen via La Maison Victor voor de Creativa beurs aan de Heizel en of ik niet geïnteresseerd was om mee te gaan? Doorgaan met het lezen van “Creativa beurs op de Heizel”

Winter is coming … in Malle

Toen ik vandaag op het werk toekwam, fronsten de collega’s de wenkbrauwen bij het zien van mijn vermoeide trekken. “Tja, heb net een naaiweekend achter de rug met de SewBees”, gaf ik als verklaring. Na het gewoonlijke mannelijke jolijt over de term, waren er wel enkelen nieuwsgierig naar wat dat feitelijk inhoudt. “Gewoon”, vertel ik, “35 dames uit heel België en uit Nederland komen vrijdagavond samen in het Vormingscentrum in Malle, we installeren ons in een grote zaal met onze naaimachines en toebehoren, je zegt hallo tegen je buurvrouwen, haalt je projectje boven en begint te naaien. Je eet drie keer per dag met de groep en voor de rest naai je gewoon lekker verder tot zondagnamiddag”.

Ongelovige blikken komen mijn kant uit. ”Toch niet de hele dag achter die naaimachine? ”Natuurlijk wel”, vertel ik, “er zitten daar een paar supervrouwen bij die tot negen projectjes in één weekend naaien. Dan moet je wel doorwerken hoor”. De verbazing blijft hangen aan tafel. “En kennen jullie elkaar dan allemaal?”, vraagt een andere collega. “Nee, in het begin niet”, geef ik toe,”maar ik denk niet dat je tien minuten naast elkaar kunt zitten voordat er eentje begint te babbelen en je pikt gewoon in. Doorgaan met het lezen van “Winter is coming … in Malle”

Een Girl op het bal

Begin januari kreeg ik op een luie zaterdagmiddag plots een berichtje van Linda, een dame die volgens mij de overtreffende trap van jurken naait, want ze gaat naar historische bals in zelfgenaaide outfits. Voor zij die denken dat een Girl in Uniform steeds in sportoutfits of jeansbroeken rondloopt: niets is minder waar. De hoepeljurken in de Sissi-films deden me steeds zwijmelen en wat leek het me leuk zo’n jurk te mogen aantrekken. Dus toen Linda me vertelde dat er die avond een operabal was in Gent en er plots iemand weggevallen was, en of ik misschien geïnteresseerd was? Ik wist niet meer waar te springen van enthousiasme.

Image_1578848229

Linda stelde me twee zelfgemaakte jurken voor waar ze me wel in kon spelden: een regency dress van 1870 of een bustle anno 1800. Euh….  gelukkig kon Google me snel duidelijk maken wat het ene en het andere voorstelde, en koos ik voor het laatste: een bustle jurk waar je door een soort hoepel op je achterste plots met een uitgestoken gigantisch, wiegende kont kunt pronken. Fan-tas-tisch!

Image_1578848396

Omdat er natuurlijk weinig tijd was om andere accessoires te vinden, griste ik gewoon een parelsnoer mee, stak ik mijn haar op en trok ik naar Gent met mijn trouwschoenen en een witte panty. We spraken af in een hotel om ons in de historische correcte onderjurken en jurk te hijsen (en in mijn geval te spelden). Ik kreeg wel wat richtlijnen over de volgorde van mijn laagjes kledij en wat voor- en achterkant waren, maar na een tijdje leek Linda tevreden met mijn Victoriaans kostuum. Zij had zich samen met een vriendin in schitterende outfits à la Francaise gehesen van midden 1800, met een soort hoepels op de heupen die ze paniers noemen. Prachtig om te zien, maar niet te makkelijk om met vier vrouwen met elk een hoepelstructuur als onderkleding, in een lift te passen. Gelukkig kennen we Tetris en dan lukte het prima.

81250738_2928817733819416_486466228081131520_n (1)

Volledig opgetut trokken we naar de Gentse opera, waar heel wat mannen en vrouwen rondparadeerden in crinolines, jacquets en militaire kostuums.  Tel daarbij een schitterende operazaal als decor en je waant je terug in de tijd anno 1800. Ik heb er mijn ogen uitgekeken.

Image_1578848512

Aangezien het echt een bal was, werd er ook de hele tijd gedanst. Ik ken niets van die periode en zeker al geen danspassen, maar daarvoor heb je  dus blijkbaar een dansmeester die de passen voor elke dans eerst overloopt. Eigenlijk is onze indianendans nog moeilijker dan deze choreografieën. Logisch, want met tien meter stof per jurk en hoepelstructuren, bustles en paniers zijn tangopassen uit den boze. Ik trok mijn stoute schoenen aan en vroeg of een man met me wou walsen (wat ik niet kan) en die gentleman is zo vriendelijk geweest mij op sleeptouw te nemen. Heerlijk! (note to myself: ik moet leren walsen!)

Het bal duurde maar tot middernacht en het ging veel te snel voorbij, maar Linda heeft me al een ticket beloofd voor de volgende. Nu moet ik natuurlijk nog kijken of ik er in een zelfgenaaide jurk naartoe trek of niet. Linda sprak me al streng toe dat het wel de bedoeling  is dat ik ook mijn eigen korset maak. Dat belooft…  Maar misschien willen de Girls wel mee? Wordt in ieder geval vervolgd.

IMG_20200104_201116137

Tot schrijfs, Margot

 

 

 

Goede voornemens in een Lucabroek

Herinner jij je nog je eerste stofje dat je alleen kocht? Ik wel. Het was op een stoffenspektakel in Mechelen en het was een miskoop. Het lag tot nu toe onderaan mijn Stoffendoos. Ik weet zelfs niet meer wat ik ermee wou doen maar ik dacht dat het zwart was totdat ik het in het licht hield en ik het donkerbruine tintje ontdekte.

© Lieve Deduytschaever 191115 11

Ik heb nooit een projectje gevonden dat bij mijn miskoop paste, totdat ik terugdacht aan mijn voornemens voor 2019: namelijk een broek maken. 2020 doet al bijna haar intrede en ik moet wel zorgen dat ik minstens één van mijn goede voornemens tot een goed einde breng. Het nauwkeurig afwerken van projectjes is nog steeds een work in progress, maar een strakkere broek maken, dat moet toch te doen zijn. Doorgaan met het lezen van “Goede voornemens in een Lucabroek”

Naaien doen we allemaal… digitaal

Zelf je kleren maken wordt soms als retro ervaren, hoewel de meesten van ons lustig goochelen met pdf’s, Google Drives, sociale media enzovoort. Ik vroeg me af of er ook apps bestaan voor naailustigen? Blijkbaar wel. Maar of je er iets mee bent? Hier zet ik er een paar op een rijtje en lees je wat ik er van vond. Doorgaan met het lezen van “Naaien doen we allemaal… digitaal”

Mary II

Ken je dat? Je hebt een superpatroontje gevonden maar na het afwerken van je patroon spijt van de stofkeuze… Of je twijfelt of je die print nu écht hiervoor moest gebruiken. Begrijp me niet verkeerd. Ik ben gek op prints. Streepjes, tartan, geometrisch… ik kick erop. Ik ben dan zo verliefd op een tekening dat ik andere belangrijke zaken uit het oog verlies zoals of die kleur wel bij mij past, de rekbaarheid… Soit, je herkent het waarschijnlijk wel. Doorgaan met het lezen van “Mary II”