Zijn wij hamsters?

Kijk jij ook wel eens naar zo’n serie waarin ze een huis van een hamsteraar gaan opruimen? Kamers volgestouwd met dozen en stapels spullen. Waar enkel een vrije plaats om te werken of te slapen is, en elke andere vrije ruimte ingepalmd is door zakken met spullen waarvan een mens denkt: dat heb je toch niet nodig? Maar waarvan de hamsteraar halsstarrig weigert afscheid van te nemen, want het kàn nog wel eens van pas komen…

Ik zit hoofdschuddend naar zulke series te kijken maar ik stel mezelf wel eens de vraag of naaisters niet hetzelfde patroon vertonen. Zijn wij ook geen hamsteraars? Ik weet niet hoe jouw naaiplek eruit ziet bij een groot project, maar de mijne is meer een slagveld dan een bureau. Ik weigerde laatst een stuk voeringsstof ter grootte van een zakdoek in de vuilnisbak te gooien, want dat was net genoeg als voering voor een A Girl’s Cube‘, die nog op mijn planning staat. En als iemand je vraagt of je de naaispulletjes van een oudtante wilt hebben, zeg jij dan ook enthousiast: “Oh ja graag!” Continue reading “Zijn wij hamsters?”

Pin van de maand: poncho met pluis

We hebben het al een paar keer gehad over Pinterest. Hét digtale moodboard dat onze hoofden gek maakt met leuke dingen die we écht eens moeten maken.  Wie van ons heeft er geen bord met projectjes en naai-inspiratie? En het wordt steeds uitgebreider…

Wij vonden dat we eigenlijk eens iets meer moesten doen met onze pins, dus bij deze: we introduceren jullie de pin van de maand. Een pin die ons inspireerde en waarvan we iets maakten. Hopelijk geeft-ie jullie ook mooie ideeën. Continue reading “Pin van de maand: poncho met pluis”

Mijn nieuwe naai(ma)maatje

Was jij al een vroeg naaiwonder? Vanaf de kindertijd vlijtig met naald en draad? Ik moet bekennen dat mijn goede relatie met een naaimachine nogal pril is. In mijn jaren in de basisschool waren de uren handvaardigheid naar mijn mening drie keer zo lang als elk ander lesuur. De resultaten van mijn handvaardigheid waren ook enkel te definiëren als er een ticket aanhing wat het moest voorstellen. Dat het onding door mij was gemaakt, was voor iedereen duidelijk.

Ik heb me mijn ‘onhandvaardigheid’ nooit erg aangetrokken. Mijn moeder vertelde me dat naaien en breien niet mijn grootste vaardigheden waren, maar dat ze me helaas niet kon helpen. Moeder was even handonvaardig als ik, vrees ik. De naaikoffer die ik me herinner in het ouderlijke huis, diende volgens mij meer als deurstop of als zwaar gewicht mocht er een inbreker de trap opkomen dan als technisch hulpmiddel. Continue reading “Mijn nieuwe naai(ma)maatje”

Elsa trui

Pfff… winter. Totaal geen fan van dit seizoen. Ik denk niet aan vrolijke sneeuwvlokjes en wintersport. Winter is voor mij weinig daglicht en koude, vochtige lucht waar geen zonnestraal doorgeraakt. Mocht het dan nog een seizoen zijn zijn met een staalblauwe hemel en temperaturen die de Nederlanders hun Elfstedentocht doen plannen. Maar nee, in België staat winter synoniem voor grijze dagen waar regen en mist elkaar opvolgen. Beurk…

© Lieve Deduytschaever 190226 07

Continue reading “Elsa trui”

JoJo jo!

Het is alweer een tijdje geleden sinds ik mee kon doen aan een patroontest. Weinig tijd, andere prioriteiten en heel veel tassen genaaid de laatste maanden, verder moet je het niet zoeken. Toen ik echter een oproep zag van Designer Stitch om mee te doen aan de tweede testronde van de JoJo twijfelde ik geen seconde.

© moors m - 6u6a9988

De JoJo is een oversized patroon waarmee je alle kanten uit kan. Je kan variëren met rolkragen, ronde- en V-halzen, een watervalhals of een kap, vier lengtes, een trui, tuniek, een jurk met aangeknipte rok of een jurk met een bloezend bovenstuk en kokerrok, je kiest tussen drie mouwlengtes en twee verschillende polsboorden… kortom: met dat ene patroon kan je je hele kleerkast vullen. Continue reading “JoJo jo!”

Dikke pret met Odette

We hebben allemaal wel onze manieren om lapjes stof van een deftige oppervlakte op te naaien. Etuis, topjes, tasjes… Het Odette T-shirt uit LMV is ook ideaal om van je reststofje iets moois te maken. Hoewel ik het direct hoog op mijn naailijst had geplaatst, duurde het nog een hele tijd voordat ik effectief begon aan het patroontje. De stof van mijn kerstjurkje had ik iets te ruim gekocht en het leek me zonde om niets met die lapte doen.

Continue reading “Dikke pret met Odette”

Kerstjurk Lois

De feestdagen zijn achter de rug. Gelukkig maar, want dat vele tafelen en aperitiefjes zijn voor velen van ons geen zegen voor de garderobe. Behalve als je daarna vanalles nieuw kan maken, omdat je nergens nog in past.

© lieve deduytschaever 190104 14

De kerstperiode zelf is op zich al reden genoeg om jezelf in iets nieuws te steken. Een kerstjurk maken stond dit jaar zeker op mijn verlanglijstje. Het enige wat ik nodig had, was een feestelijk stofje met een subtiele glitter en niet volledig in het zwart.  Op de Fabric Sales in Rotselaar vond ik een mooie tricot met wat blauw en zilverdetaiils. Een ideale stof voor iets feestelijk van te maken. Ook mijn patroontje mocht wat specialer, dus waagde ik mij aan een Lois jurk uit het Veritas magazine. Het is op zich een gewone nauwaansluitende jurk maar de hals vond ik wel iets speciaals hebben.  Tijd om die eens uit te proberen.

© lieve deduytschaever 190104 02 Continue reading “Kerstjurk Lois”

Battle of the Blanches

Altijd leuk als de Girls afspreken. Naaien voor een goed doel, een stoffenuitstapje… als het maar met naaien te maken heeft en gezellig wordt. Voor ons laatste uitje besloten we onze eerste stappen te zetten in het tassen maken. Nu ja, eerste stappen… ik had al eens een etui gemaakt en testte de Stinger mee uit. En Lieve… Lieve maakte al genoeg tassen om een eigen boetiek te beginnen. Maar An en Tatiana waren onbekend in tassenland. Een Katrienette’s workshop Blanche, een schattige barrel bag met (kurk)lederen details, zou daar verandering in brengen.

De Blanche is een populair model van Swoon. De workshop duurt een hele dag en vraagt wel wat voorbereiding. We kregen op voorhand het patroon en de tutorial om ons huiswerk te doen. We trokken dus met onze voorbereide lapjes naar Oost-Vlaanderen, waar Katrien, de koningin van kurkleer, rivetten en verstevigingen, ons door alle stappen zou loodsen.

Het bleek een flinke boterham om Blanche in elkaar te zetten. Ik las de Swoon-handleiding al eens door, maar het leek me toch ingewikkeld. Gelukkig is Katrien de rust zelve, die ons elk op ons eigen ritme liet werken en elke stap voor iedereen uitlegde, met heel wat praktische tips. Katrien geeft vaak workshops dus ze kent de valkuilen en moeilijke puntjes van de Blanche rond naadwaarden, paspels en verstevigingen als geen ander.

Vijf dames die elke een Blanche assembleren, je zou een getetter van jewelste verwachten maar feitelijk was het erg rustig aan de naaitafel, ieder geconcentreerd aan haar machine met soms eens een plagende opmerking of bemoediging naar elkaar. Want hoewel we allemaal supergoed voorbereid waren, waren er de nodige hobbels op de weg, zoals naaimachinepanne en zijpanden die niet luisteren. Maar de Girls zijn vasthoudend en naaimachines die niet luisteren worden gewoon vervangen door een reservemachine van Katrien.

Tegen de middag begonnen alle lapjes al meer een Blanche vorm te krijgen, dus kwamen de lekkere broodjes net op tijd. De lunch was ook ideaal om pakjes uit te wisselen met naaispullen en stofjes die we zelf niet konden gebruiken. Joepie, weer nieuwe stofjes! Dat waren niet de enige cadeautjes die dag, want Lieve trakteerde de Girls elk op een leuke beker met ons logo, Tatiana gaf ons ons mooie naaitasje en ook Katrien had een attentie meegebracht. We werden verwend!

Na de lunch togen we weer aan het serieuze werk, want de moeilijkere stappen van Blanche kwamen er aan. Vooral de zijpanden aaneenzetten beloofde een uitdaging te worden. Maar met de tips van Katrien en met hééééél veel wonderclips geraakten we vlot door die stap. De laatste loodjes om in de avond één voor één een prachtige tas te kunnen presenteren.

Helaas voor mij viel de avond sneller dan ik een Blanche kon maken. Ik had plechtig beloofd aan manlief om tijdig thuis te zijn, omdat hij ook ergens naartoe moest. Dus helaas is mijn Blanche nog niet af. Maar de andere dames hebben pareltjes gemaakt en we hebben allemaal weer wat tassenwijsheid opgedaan.

Katrien, nog eens een dikke merci voor je begeleiding. Je hebt er voor ons een schitterende dag van gemaakt met een prachtige Blanches.

Bedankt meiden, voor jullie gezelschap en humor tijdens de noeste arbeid.

Ik kijk alvast uit naar onze volgende workshop.

Tot schrijfs,

Margot

Koper en print: een ideale herfstcombinatie

Sommigen denken dat een vrouwelijke militair of politieagent steeds sportief gekleed gaat. Dat we enkel jeans, sneakers, trainingsbroeken en fleece dragen. Wel, niets is minder waar bij de girls. Ik draag in mijn vrije tijd graag dingen die het tegenovergestelde zijn van mijn combats en kaki broek: rokjes, jurkjes of pumps. Als je dan een klein beetje kunt naaien, zijn de mogelijkheden eindeloos. Dus toen ik tijdens een Fabric sales een prachtig koperkleurig stofje vond met een symmetrische print, moest en zou ik er iets van maken. Een chique midi rok voor de herfst ontbrak nog in mijn garderobe dus hopla.  En omdat ik toen ook een donkerblauwe tricot vond met een mooi reliëfje, had ik direct voldoende stof en inspiratie om de volledige outfit te maken.

 

Een midi rok maakte ik al eens maar de berekening van mijn plooien vond ik niet meer terug. Dan doen we het de Margot-manier: de helft van de breedte van je stof, bepalen hoeveel pooien je wilt en dan kijken met trial en error hoe groot je de plooien kunt maken. Continue reading “Koper en print: een ideale herfstcombinatie”

Bustier van Burda

Heb jij ook zo van die gekke projectjes in je hoofd die je dolgraag wilt uitvoeren omdat het je gewoon eens leuk lijkt? Ik wel. Een korset maken bijvoorbeeld. Lijkt me zo tof maar ook enorm moeilijk.

img_20181125_141338412479280041151401066.jpg

Totdat ik een Burda bustierpatroon zag liggen, waarvan de moeilijkheidsgraad leek mee te vallen. Gewoon doen, dacht ik. Ik besefte heel goed dat mijn eerste poging waarschijnlijk een lachertje ging worden, maar volgens mij maakte nog geen enkel vakman of -vrouw bij de eerste poging een meesterstuk. Toch?

Ik besloot wel het meest simpele patroon van bustier met een rits te maken. De bedoeling was dat, als mijn bustiertop wat meeviel, ik het als topje kon dragen op een skinny jeans.

image_1149-17217747624629652414.png

Het patroon op zich is niet zo moeilijk, het zijn maar zes patroondelen. Maar omdat alle stukken zo op elkaar lijken, moest ik toch met stickertjes werken om te kijken welke stukken ik waar aan elkaar moest zetten.  Een heel gepuzzel. Bovendien ben ik het niet gewend met Burda patronen te werken en de zestien regels naaibeschrijving vond ik wat beknopt.  Ik heb dan maar mijn eigen logica gebruikt.

In zo’n bustier zitten dus baleinen. Omdat ik nog nooit met die dingen gewerkt had, koos ik voor de plastieken versie en haalde ik een paar meter bij Veritas. Je kunt er een stukje afknippen en je stikt er ook makkelijk door zodat-ie mooi blijft zitten.  Er bestaan ook baleinen in metaal, maar dat leek me wat veel voor een korsetje. Ik koos baleinen van zes millimeter, maar je vindt ook bredere baleinen voor het stevigere werk.

Het principe van baleinen in een korset is erg simpel. Je gebruikt steeds een naadwaarde van twee centimeter, en met die twee centimeter naai je dan een tunneltje voor je balein, dat je daarna vaststikt op je bustier. Een voering erover, de rits erin en je hebt je bustiertop.

Maar Margot zou Margot niet zijn, mocht dat allemaal van een leien dakje lopen. Eerst en vooral maakte ik het mezelf moeilijk met mijn stofkeuze. Ik hou van tartan, maar ik had beter een effen stofje gekozen zodat ik niet permanent zat te worstelen met mijn stofje om de lijnen mooi te laten doorlopen.

Initieel waren mijn baleinen te lang, maar toen ik ze eruit wilde halen, bleken ze op verschillende plaatsen al vastgestikt aan de stof, wat weer een heleboel getorn en gevloek opleverde.

Een andere les was, dat als je met plastic baleinen werkt, je beter op de uiteinden een stukje plakband kleeft, zodat ze mooi schuiven en nergens blijven vasthaken. Geloof me, het bespaart je veel gevloek. Later zag ik dat men ook baleinentape verkoopt, zodat je plastic al in een stoffen tunneltje zit. Weeral iets geleerd….

Mijn beslissing om enkel met een rits te werken, was wel de goede. Maar toen ik mijn bustier in elkaar zat, merkte ik toch dat mijn taille smaller was dan het bustierpatroon. Ik heb de rits zeven keer erin gedriegd en er weer uitgehaald. En nu ik het zie, zou er nog wat stof uit de taille kunnen.

Voor een eerste bustiertop is dit niet zo slecht. Als ik er nog ringetjes had ingeslagen om het in te rijgen, was het nog iets meer gecentreerd. Maar ik vreesde dat mijn stof zou scheuren. Mijn hoofd stond ook niet echt meer naar metaalbewerking, na mijn baleinenavontuur.

Werkte jij al eens met baleinen. En hoe viel dat mee?

Tot schrijfs,
Margot