De zoektocht naar perfectie

Al weet ik intussen beter, in zowat alles wat ik doe, leg ik de lat hoog. Als ik iets doe, wil ik het goed doen, zoniet ‘perfect’. Dat zorgt ervoor dat ik aan het einde van de rit zelden tevreden ben over mijn prestatie. Want hoe weet je nu of iets écht af is? Wat kan ik doen om het nog beter te maken? Wanneer is goed ook echt goed genoeg?

workers-408998_1920Mensen die mij goed kennen, noemen mij soms een perfectionist. Er was een tijd dat ik daar trots op was. Want streven naar perfectie, is er iets mooiers dan dat? Nu zie ik het in een ander licht: perfectie bestaat niet. De perfectie najagen is als zoeken naar een eenhoorn in een wei vol paarden. Je vindt het dier niet en de zoektocht houdt nooit op. Loslaten brengt rust, maar net dat is zo moeilijk. Want stel je voor dat die eenhoorn daar wat verder staat, verstopt achter die kudde bruine merries? Wanneer stop je met zoeken? De stress die daarbij komt kijken, put je uit en maakt je onzeker. Continue reading “De zoektocht naar perfectie”

Zwijgend inrijgen

Mijn naaimachine geeft me een zekere rust. Het geratel van de naald, het ruisen van de stof, het vloeken als je in een naald grijpt… heerlijk. Maar als ik achter mijn overlock zit, maakt die rust direct plaats voor een hoger stressgehalte. Begrijp me niet verkeerd, ik ben erg blij met mijn overlockmaatje en ik weet zeker dat ik er schitterende dingen mee zal maken. Maar als ik echt een andere kleur overlockgaren moet gebruiken, dan doemt het spook van het inrijgen weer op.

threads-143343_19201866450174.jpg

Ik ben een persoon bij wie nauwkeurigheid en geduld bij constructie niet erg hoog op de prioriteitenlijst stonden. Zodoende heb ik dus van beiden ook maar een minimale hoeveelheid in bezit. Laat inrijgen nu precies een nauwkeurig werkje zijn waar je het schema moet volgen en er geen other way around is…

Keepcalmaqua

Ik heb het nochtans wel geprobeerd… inrijgen op de Margot-manier. Veel sneller, maar als resultaat geraakt geen enkel stofje overlockt. Maar zelfs toen ik slaafs het inrijgschema volgde, was het steeds dezelfde draad die me parten speelde en zorgde voor nog een jammerlijk mislukte inrijgpoging. Na poging zeventien zet ik dan meestal mijn machine af en ga ik naar een andere kamer. Een droombeeld waarbij ik dat dure ding door het raam kieper en het leer vliegen, doemt bij me op. Goed beseffende dat het met een pijnlijke bonk op aarde zal landen en geen steek meer zal overlocken.

Dat zou zonde van het geld zijn. Dus ik houd ramen gesloten en doe een uurtje iets anders. Ik besef wel dat de oorzaak van het inrijgprobleem achter de machine zit . Maar toch… Mijn man heeft mijn lichaamstaal ondertussen ook al begrepen. Als ik zwijgend, met opgespannen schouders en een zware donderwolk boven me zit in te rijgen, weet hij hoe laat het is. Dan komt er enkel een voorzichtige “Lukt het?” uit en laat hij me verder met rust.

Toen ik uiteindelijk in de winkel mijn probleem uitlegde, vroeg de winkelier of ik bij elke vruchtloze inrijgpoging alle draden opnieuw inreeg. Ah nee, enkel diegene die geknapt was. (Luiheid stond wel hoog op de prioriteitenlijst ☺). De man schudde zwijgend zijn hoofd en legde me geduldig uit dat die volgorde van knopen dan in de war is. Alle draden eruit halen en opnieuw beginnen is de enige juiste manier. Thuisgekomen heb ik de man zijn advies opgevolgd, en na poging twee: tadaa, een mooie steek. Ik heb mijn overlock afgezet en ben iets anders gaan doen. Mopperend dat ik het misschien ben die buitengekieperd moet worden, want als ik wat sneller hulp had gevraagd, had ik al die frustratie niet…

the-power-cord-1526138_1920294977545.jpg

Soit, mijn inrijgpogingen lijken al minder op een processie van Echternach. Maar ik zal nooit enthousiast mijn overlockgaren veranderen. Die stilte tijdens het inrijgen blijft. De donderwolk is nooit veraf.

Kun jij je overlock goed de baas? Of is het toch een beetje een bron van frustratie?

Tot schrijfs,
Margot

Koudwatervrees

Ik heb angst… angst voor nieuwe naaimachines. Ik geloof niet dat daar al een wetenschappelijk of geleerd klinkend woord voor is uitgevonden maar de angst is reëel. Zo reëel dat nieuwe machines soms tot twee jaar, je leest het goed, in de kast verstopt zitten achter een lading stoffen, zodat ik hun bestaan dreig te vergeten.

Het begon allemaal met mijn eerste Singer. Ik kocht een simpel basismodel een jaar voor ik op naaicursus ging omdat ik dacht dat we, eenmaal ik me aan het naaien zette, hechte maatjes zouden worden. Dat eerste naaien werd echter steeds uitgesteld en pas na enkele lessen bij BOHO durfde ik mijn nieuwe machine uit haar doos te halen. Gelukkig nam ze me het niet kwalijk en werden we uiteindelijk nog dikke vriendinnen.  Continue reading “Koudwatervrees”

3D blind

Zelfkennis is het begin van alle wijsheid. Ik geef toe: toen ze bij mij de talenten uitdeelden, was ik te laat voor het ruimtelijk inzicht en moest ik me tevredenstellen met een restje. Resultaat: ruimtelijk inzicht en 3D-denken op een lamentabel niveau. Dikke pret verzekerd met de kaartleesoefeningen tijdens mijn militaire opleiding. Niet dat ik niet weet hoe je een kaart moet lezen, maar zodra je dat moet gaan extrapoleren of in je hoofd moet gaan omkeren, stopt het bij mij. Access denied.

Ook tijdens het naaien komt dat charmante kantje van mij naar boven (naast dat van driftkop en chaoot…). Ik lees de naaibeschrijving, kijk naar mijn lapje en…. doe dat nog zeven keer voordat ik door heb: dit gaan we anders moeten uitvogelen. Want noch het prentje, noch de (waarschijnlijk glasheldere ) uitleg brengen me een stap verder.

3Dblind2

Het even aan iemand vragen brengt ook geen zoden aan de dijk. De mondelinge uitleg klinkt mij even vreemd in de oren als de geschreven versie. De stilaan geïrriteerde toon, na het mij op drie verschillende wijzen te hebben uitgelegd, helpt ook niet echt. Een vierde ongeduldige poging wordt dan door mij kortgesloten door te zeggen: “Oh ja, nu snap ik het”. Terwijl mijn gedachten al lang zijn afgedwaald naar die prachtige schoenen die ik in een etalage heb zien staan.

Het enige wat ik dus kan doen, is het resultaat van die mysterieuze stap te visualiseren door de stof te spelden zoals het zou moeten worden. En dan kijken hoe en waar ik dat nu aan elkaar moet stikken. Omslachtig op zijn minst…

20170322_174202

In het begin maakte ik mezelf wijs dat het aan mijn beginnerskennis lag. Na een tijdje zou dat wel veel beter gaan… Maar: ofwel duurt dat bij mij wat langer (ik heb ook geen geduld), ofwel ben ik hier aan het wachten op Godot. Feit is en blijft dat speldjes en tornmesje mijn beste kameraadjes zijn.

Door het gespeld ga ik gestaag vooruit bij een kledingstuk. Het duurt zo lang en soms word ik overmoedig, en naai ik het zoals ik denk dat het moet. Afhankelijk van de hoeveelheid geduld die avond, zal ik dus veel spelden en weinig lostornen of omgekeerd…

3Dblind3

Mijn complete 3D-blindheid heb ik al aanvaard als een deel van mijn innemende karakter. Ik heb dus al veel minder stress wanneer ik weer eens een armsgat heb dichtgenaaid; ik ben het gewend. Het zorgt wel voor meer hersengekraak als ik een kledingstuk moet voeren (twee 3D-dingen op elkaar, oh ramp!), of als de stof ergens trekt en ik niet weet hoe ik het rechtzetten.

Zo duurt een kledingstuk maken bij mij twee keer zo lang. Maar geen probleem volgens manlief: ik ben stil en het is een hobby. Wat maakt het dan uit dat het wat langer duurt?

Wijze woorden, maar…. had ik ook al verteld dat ik geen geduld heb?

Tot schrijfs,
Margot

 

 

Het cadeau van 12 stielen en 13 ongelukken

Met acht volwassenen en drie kinderen die elk voor ieder ander een cadeautje geven, ligt er vaak een hele berg onder de kerstboom bij mijn schoonfamilie. Zalig vind ik dat! Ik sprokkel het hele jaar door tips en begin vaak al in de zomer uit te kijken naar het ideale cadeautje voor elk familielid. Ook inpakken is voor mij een heus feestje. Ik verzamel lintjes en leuke attributen, zodat elk geschenkje een unieke en feestelijke verpakking krijgt. Cadeautjes geven én krijgen, ik vind het heerlijk!

christmas-2558906_1920

Dit jaar besloten we elk maar een cadeautje te geven. Mijn schoenmoeder gaf iedereen een nummertje, en wij mochten er eentje kiezen. Bij de eerste ronde werd Yvonne op slag bijgelovig, want elke volwassene ‘trok’ het cijfer van zijn of haar partner. Ik mocht dus een cadeautje kopen voor Michael, en hij voor mij. Ideaal, vond ik… maar toch een beetje té griezelig, dus gingen de namen terug in de pot en trokken de onschuldige handjes naampjes.

Jammer dat ik nu maar één cadeautje mocht geven, aan schoonbroer Frank, en daar wilde ik dan natuurlijk wel het beste van maken! Geen bonnen of centjes, maar iets waar ik hart en ziel kon inleggen.

hand-2597795_1920

Frank liet zich de laatste jaren vaak bewonderend uit over mijn naaisels. In mijn hoofd was het dan ook logisch dat ik iets voor hem zou maken. Ik maakte al verschillende versies van de Jozefien uit Mijn Tas en blijf fan van het model. Gezien de sobere lijnen leek het mij ook wel een ‘manvriendelijketas. Ik had al jaren de ideale jeanslap liggen in mijn voorraad, in een mooie kleur en lekker grof geweven.

© Lieve Deduytschaever 171228 02.JPG

Om een lang verhaal kort te maken: alles wat mis kon gaan tijdens het naaiproces, ging ook mis. Deze had ik al gemaakt, ik wist toch hoe het moest? De handleiding volgen, dat was niet nodig! Mijn hoofd zat vol muizenissen, waardoor mijn concentratie ook niet optimaal was. Dus naaide ik stukken verkeerd aan elkaar, waardoor de naadwaarde ineens zichtbaar was aan de binnenkant van het ritsvak, of de klep er heel vreemd uitzag met vlieseline aan de buitenkant. Tot vier keer toe moest ik stukken lostornen. Gelukkig werkte ik met een ‘geduldige’ stof en waren mijn foutjes nadien niet meer zichtbaar. Aan het einde van de rit was ik een gelukkig mens!

Mijn ventje vond de tas heel mooi, maar: “ik zou niet weten wat ik ermee moet doen”. De twijfel sloeg toe. Bij een rondvraag onder mijn naaivriendinnen klonk hetzelfde: “Heel mooi, maar mijn man zou ze niet gebruiken”. Na lang twijfelen besloot ik toch door te zetten.

© Lieve Deduytschaever 171228 07© Lieve Deduytschaever 171228 06.JPG

Tot… Michael de tas ‘paste’. Frank is een brede, grote man. Ik ben een klein fijn vrouwtje. Al had ik de riem perfect volgens de handleiding gemaakt (ja, die wél!), mannen dragen hun tassen kruislings over het robuuste lijf. Bij mij kan dat, maar voor hen… is de riem te kort!

© Lieve Deduytschaever 171228 05

Hoe ik het opgelost heb? Dat is een ander verhaal…

© Lieve Deduytschaever 171228 08

Zucht.

Tot snel,
Lieve

Blog- en naaivoornemens – Let’s Sti(c)k Together

Creatieve geest Marjolein lanceerde opnieuw een geweldig thema voor deze Lets’s Sti(c)k Together. Meestal ben ik niet zo’n fan van goede voornemens en ik zag de groep naaisters van LS2G klassikaal in kramp schieten, dus op dat vlak ben ik duidelijk niet alleen.

18157163_10211358990223802_4807226239215224763_n

Met scha en schande heb ik geleerd dat voornemens meestal ergens in de vergeetput terecht komen. Je neemt jezelf plechtig voor elke maand je ramen te poetsen, gezonder te eten of wat vaker te gaan sporten, en begint er vol goede moed aan. Om luttele weken na datum tot de constatatie te komen dat er niets van in huis kwam.

calendar-2952462

Maar voor deze sympathieke naai-uitdaging wilde ik wel een uitzondering maken. Twaalf goede voornemens werden van ons gevraagd… voor elke maand één. Daarnaast zal Marjolein een algemene lijst opstellen, en kunnen we afvinken wat we uitgevoerd hebben. Da’s toch wel een serieuze stok achter de deur. Misschien net het duwtje in de rug dat ik nodig heb.

broom-2903582_1920

Je zal zien dat mijn voornemens zo veel mogelijk concreet en meetbaar zijn. De enige manier om nadien in eer en geweten het item te kunnen afvinken.

  1. In 2018 wil ik iets voor mijn ventje naaien. Tot nu toe hield hij de boot een beetje af, maar ik heb het gevoel dat hij begint te ontdooien. Een Theohemd vindt hij wel mooi, en een makkelijke thuisbroek staat ook op zijn verlanglijstje.
  2. Dit jaar wil ik een keertje meedoen met een heuse SWAP. Tot nu toe liet ik die kelk telkens weer aan mij voorbij gaan, uit schrik dat mijn SWAPmaatje niet tevreden zou zijn met wat ik maakte, of omgekeerd.
  3. Aan een vestje wil ik mij opnieuw eens wagen. Na de teleurstelling over mijn neplederen jasje liep ik in een boog rond alle jasjespatronen. Dat moet nu maar eens gedaan zijn.
  4. Een pyjamabroek maakte ik al, maar dit jaar wil ik de lat een beetje hoger leggen. Een mooie geklede broek, of een chique jogging, zoals de Mira van LMV, ontbreekt nog in mijn kast.
  5. Tegen de zomer wil ik een lange, zwierige overslagjurk maken. Het patroon uit Burda Style heb ik al, maar er kruipt meer dan twee meter stof in en dat hield mij tegen om er mee aan de slag te gaan.
  6. Vorig jaar ging ik mee op naaiweekend. Door omstandigheden heb ik er niet ten volle van kunnen genieten, maar dit jaar wil ik mij er volledig in smijten!
  7. Net als in 2016 en 2017 wil ik mij ten minste één keer inspannen voor het goede doel. Heerlijk, dat gevoel als je met je hobby een klein verschil kan maken voor mensen die minder geluk hebben in het leven.
  8. Minstens drie themamaanden wil ik op onze blog zien verschijnen. Vorig jaar gingen we in februari volop voor kant, in mei stond alles in het teken van mama, en in juni probeerden we de verspilling tegen te gaan in onze #naaimaandtegenverspilling. Naaien binnen een opgelegd thema daagt je toch telkens uit een beetje verder te gaan of creatiever te zijn. I love it!
  9. Die mooie, soepele, lederen jas van mijn schoonmama moet een nieuwe bestemming krijgen. Niet zomaar iets, maar een mooie handtas wil ik maken, die ik de rest van mijn leven kan koesteren. Ja, die lat ligt hoog… maar daar droom ik van.
  10. Mijn schoonmoeder vraagt al een tijdje om een leuke hoes voor de haar tuinparasol. Ik heb last van drempelvrees, maar wil daar heel binnenkort eens werk van maken.
  11. Een trimestriële blogvergadering met de Girls In Uniform staat ook op mijn verlanglijstje. De samenwerking is superleuk, maar we zien elkaar veel te weinig als groep in levende lijve. Terwijl er zo veel afgelachen wordt, als wij allemaal samen zijn…
  12. Last but not least wil ik graag verder gaan op de weg die we met deze blog ingeslagen zijn. Samen met de andere meisjes twee keer per week mooi geïllustreerde, naaigerelateerde artikeltjes schrijven. Hoe leuk is het, als je verschillende passies samen kunt laten smelten tot een coherent geheel. Schrijven, fotografie, je verdiepen in een thema én naaien. Heerlijk toch!

new-years-day-2910474_1920

Heb jij goede voornemens?

Mocht je nog inspiratie zoeken, snuister dan vooral eens door volgende blogs:

Flaflinko – C’est SaarNathalie’s Naaisels – Sewing à la carteSewbidoo – Woohoo by DavinaFrullemiekeSewBelWilwarincoutureViTessTwo Owlettes
The Needle Of ChoiceNaadjesendraadjesNoxeemaGezien bij JustineLarthStokstaartjedoethetzoMimalokiBlogrevolutionKhadetjesLiesellovePlus 2 is 5!

 

Tot snel,
Lieve

Nieuwjaarsbrief van de girls

2017… Weer een jaar voorbij gevlogen

Met voor elk haar herinneringen,  mooie en wat mindere

We hopen dat voor jullie de goede dingen hebben doorgewogen

En je je door die andere in 2018 niet laat hinderen

Voor de girls was het een avontuurlijk jaartje

Met naaiweekend, give-aways  en naaisels met bakken

Zelfs een gastblogster vervoegde ons bont allegaartje

We staan klaar om er nog een jaartje bij te plakken

Met dit nieuwjaarsbriefje willen we vooral dank je zeggen

Aan jullie; ons geweldig en fantastisch lezerspubliek

Zonder jullie zouden we het blogbijltje er snel bij neerleggen

en kwam er al lang een einde aan ons geüniformeerde naaikliek

Maar dankzij jullie plannen we dit jaartje weer vol

Met nieuwe patronen, acties en naaivraagstukken

Jullie enthousiasme bracht ons hoofd op hol

En we zijn ervan overtuigd dat het ons gaat lukken

Het jaar 2018  moet ons vooral naaiplezier geven

Soms alleen, maar liefst met de girls bij elkaar

Tijdens een goed doel het beste van onszelf geven

Het zit al gepland in ons nieuwe kalenderjaar

Ook samen op naaiweekend vertrekken

De data zitten al in ons hoofd

Margot zal dit jaar niet naar het buitenland trekken

Ze blijft thuis, heeft ze ons plechtig beloofd

Voor het najaar hebben we een leuk ideetje

Maar het wordt ook een hele uitdaging, ben ik bang

’t Is voor jullie nog een vraag, voor ons al een weetje

Een kleine tip van de sluier: ’t is in ’t lang…

Tatiana belooft ons historisch te blijven onderwijzen

Met weetjes uit onze naaigeschiedenis en couturekleren

Dus enkele artikels die ons door de tijd doen reizen

En ons onze moderne naaimachines laten apprecieren

Bij Lieve blijven de nieuwe ideetjes maar toestromen

Via sewchallenges, blogmeets of de occasionele sew hack

het maakt niet uit waar de inspiratie vandaan zal komen

alles wat ze maakt is sowieso te gek;

Naaisels en blogberichten zullen van het scherm spatten

De girls hebben veel ideetjes over wat en hoe

Maar allen moeten vooral de volgende dingen bevatten

En die wensen we jullie ook allemaal toe

We hopen dat de naaisels jullie plezier geven

maakt niet uit wat je produceert met naald en schaar

Dat jullie zoals ons samen veel naaiavonturen kunnen beleven

met veel warmte, liefde en vriendschap, ook in dit nieuwe jaar.

Happy 2018!!

The girls.

© Moors M - 6U6A4436

The girls

Wat als… afscheid nemen niet bestaat

Soms heb ik een beetje het gevoel dat ik mezelf herhaal. Patroontjes die ik een keer met plezier gemaakt heb, haal ik snel terug uit de kast voor een nieuw project. Ergens vind ik dat ook ecologisch verantwoord, want ik teken mijn patronen op het stevige plastiek van puinzakken… Het leuke aan zelf naaien is echter, dat je eindeloos met een patroon kan variëren, waardoor je eigenlijk nooit twee keer hetzelfde maakt.

Zoals jullie lazen in deze tekst, dwongen lichaam en geest mij een jaar geleden beter voor mezelf te zorgen. Ik wist dat rust levensnoodzakelijk was, maar dat het niet genoeg zou zijn. Om na deze episode steviger in het leven te staan, moest ik mezelf volledig resetten (ik noem het een grondige detox), en dat deed ik aan de hand van intensieve therapie.

Nu ik terug in het ‘echte leven’ stap, moet ik het team dat mij ondersteunde stilaan loslaten. Eén van hen is mij onderweg heel erg dierbaar geworden. Ingrid, mijn coach, stond naast me bij elke stap die ik gezet heb, en ik heb heel veel van haar geleerd. Al ben ik haar zielsdankbaar voor de steun, ook van Ingrid moet ik nu afscheid nemen.

background-957477_1280

Zij kent mij door en door, heeft dit jaar diep in mijn ziel gekeken, maar eigenlijk ken ik haar nauwelijks. Hoe ze zich kleedt, dat heb ik vaak genoeg gezien, maar voor de rest ken ik haar smaak en stijl totaal niet. Ik heb mijn hoofd er keer op keer over gebroken, hoe ik mijn dankbaarheid tastbaar zou kunnen maken.

© Lieve Deduytschaever 170506 11.jpgDus herhaalde ik mezelf… en maakte ik de Jozefien uit ‘Mijn tas’ van Elisanna en Fynn. Voor de stof trok ik een keer of vier naar Ikea. Ik kon maar niet beslissen, want Ingrid verdient het allermooiste geschenk. Uiteindelijk moest ik me erbij neerleggen dat ik nooit op voorhand zal weten of ze een stofje mooi vindt. Ik deed mijn ogen dicht, haalde diep adem en waagde de sprong: vier gebroken naalden later was mijn derde Jozefien geboren.

Ik koos ervoor de tas zo ruim en veelzijdig mogelijk te maken en liet het tussenschot-met-rits weg. In de plaats daarvan naaide ik binnenin twee open zakjes en aan de andere kant een zakje met rits. Ook in de klep vooraan kwam een ritszakje. Omdat ik zelf in zo’n grote tas steeds moet vissen naar mijn sleutelbos, maakte ik aan de binnenkant een lederen sleutelhanger vast. Voor de riem gebruikte ik zwarte tassenband, die ik -net als de ritsen- bij Veritas kocht.

©Lieve Deduytschaever 171112 02.JPG

Nu ik het geheel zo bekijk, doet de stof mij wel wat denken aan het ‘aquaflage’ uniform van de Amerikaanse Navy. Zo blijf ik ook nog in ons thema😊.

160804221847-blue-camouflage-navy-uniform-exlarge-169

Ingrid, bedankt voor alles. Ik zal je nooit vergeten. Hopelijk denk jij (dankzij deze tas?) ook nog wel eens aan mij… want afscheid nemen bestaat niet!

©Lieve Deduytschaever 171112 14©Lieve Deduytschaever 171112 08©Lieve Deduytschaever 171112 10

Tot snel,

Lieve

Een vervolg breien… niet zo simpel

IMG_20171113_131750384Eindelijk, na zes maanden weer fijn thuis! Behalve voor het hectischere leven en de koude hier, ben ik weer blij om terug in België te zijn. Mijn familie en vrienden weer te zien, mijne vent te kunnen vastpakken…  En om terug achter mijn Marie te kunnen kruipen.

Een half jaar zonder mijn naaimaatje was wel erg lang…Nochtans had ik een gedegen alternatief in mijn hoofd. Als je geen naaimachine in je kist kan steken, dan neem je toch gewoon een paar bollen wol, wat uitleg over breisteken en enkele basispatronen mee naar Mali en hoppa!

Wel, niets te  hoppa… want ik was blijkbaar mijn jeugtrauma’s van de handwerkles vergeten. De breilessen op de lagere school waren bij mij nooit een succes. Het concept van breien klopte niet bij mij. Het was meer een alles-terug-uithalen-en-opnieuw-beginnen-les. Ik herinner me de beer in twee kleuren die we moesten  breien. knitting-1614283_1920Het onding is bij mij steeds in één kleur gebleven en het arme beest kreeg nooit armen of benen. Zelfs de goedbedoelde hulp van mijn moeder kon de breiknuffel niet redden. Ook haar bijdrage werd meedogenloos uitgehaald en ik kon voor de 7de keer opnieuw beginnen.

Blijkbaar heb ik die herinneringen zeer diep weggestopt, want ik was wel erg enthousiast toen ik de winkel binnestapte op zoek naar breinaalden, haakpennen en een breiboek. Dat enthousiasme is vrij snel gekelderd toen ik in mijn kamertje met goede moed aan het eerste breiwerk begon.

Op zich vind ik het getik van naalden en het repetitieve erg ontspannend.  Maar het duurde nooit lang voordat mijn steken gedraaid raakten, ik een steek liet vallen of ik ter plaatse een nieuwe manier van steken breien uitvond. Op het moment zelf laat ik het niet aan mijn hart komen en ga ik dapper voort, maar tien rijen later springt die fout zo in het oog dat ik besluit wat nauwkeurigheid aan de dag te leggen, die rijen uit te halen en opnieuw te doen.IMG_20171113_131827620

En dan begint het meest verschrikkelijke van het breien. Niet het uithalen zelf want dat is maar aan een draadje trekken, maar proberen die steken terug terug op de naald te krijgen, zonder dat je de helft vergeet of laat vallen. Waarschijnlijk zijn er wel kneepjes of handige tips om me te helpen, maar in opdracht zijn de breiwonders waar je raad aan kan vragen eerder dungezaaid.

nuclear-2123685_1920Bon, om een lang verhaal kort te maken… ik heb na enkele pogingen van breien en uithalen het breiwerk in een kast gelegd, en de deur dichtgedaan. Project ‘Margot leert breien’ wordt even on hold gezet. Het was dat, of het ding ritueel in brand steken. Maar feiteljk vind ik het jammer. Als ik zie wat voor schitterende dingen Lieve al gebreid heeft, dan jeuken mijn vingers.

Misschien moet ik het later nog eens proberen onder een iets meer professionele begeleiding. Maar nu niet.

Ik kruip weer achter Marie en geniet van het geluid van haar gestik. Even geen breiavonturen meer, maar weer lekker naaien. Ik probeer niet te veel te denken aan mijn jammerlijke falen, en hoe dat stukje breisel mij nu nog steeds aan het uitlachen is…

En jij? Vind jij breien, haken of een ander handwerk een goed alternatief voor naaien? Wat is je favoriet? Of ben je er even handig in als ik? (Ik hoop echt dat ik niet de enige ben…)

Tot schrijfs,

Margot