Wat als… de moed je ontbreekt om je fouten te verbeteren

Ken je dat gevoel;  je bent een kledingstuk aan het maken, en het gaat redelijk goed. Hoe dichter je bij de finish komt, hoe ongeduldiger je wordt. Ik heb daar last van. Ik ben niet echt bedeeld met een grote portie geduld, en ben daar bovenop nog een driftkikker. Dus zodra de eindmeet in zicht is, moet het vooruitgaan. Vortsik!

finish-1414156_1920

Dan ben je aan de finish, halleluja!!! Trots kijk je naar je werk… en zie je een fout. Wat zeg ik? Een grove fout, een uitschuiver die roept in je gezicht:  “Fout in het kledingstuk, HIERZO!!!”

En wat als… je het dan écht niet kunt opbrengen om het weer uit elkaar te halen?

Ik kwam het laatst tegen met een jurkje. Helemaal af, zie ik dat de rits er wel goed inzit, maar dat er een centimeter verschil is tussen beide panden. Een. Hele. Centimeter!!!

©Lieve Deduytschaever 170331 15

Wat doe je dan?

Mijn koppigheid won, en ik weigerde het weer uit elkaar te halen. ‘t Zal wel gaan zeker, ze moeten er maar niet op letten. Of, zoals ik laatst op een blog zag: “Good enough is the new perfect”. Nà!

Maar nu hangt het kleedje op een kapstok, en ik kan me niet concentreren op de mooie dessin, de leuke kleur of het zachte stofje. Het enige wat ik denk als ik het zie is: een hele centimeter verschil…

En toch… kan ik nog altijd niet de moed opbrengen om mijn decovietje te nemen en te beginnen uithalen. Ik zie dat niet zitten. Het was AF, remember?

Wat doen jullie dan in zo’n geval? Blijft het kleedje je uitlachen, of ga je het te lijf? Geef je toe aan je perfectionisme, of daag je de wereld uit om er iets van te durven zeggen (en oh wee als ze dat doen!)?

©Lieve Deduytschaever 170331 1

Kennen jullie dat gevoel? En wat wint bij jullie meestal?

Tot schrijfs,
Margot

Eén jaar Girls in Uniform: and the winner is…

Massaal namen jullie deel aan onze wedstrijd, zowel via Facebook als via Instagram. Ook de reacties op de verjaardagsblogpost waren hartverwarmend!

Jullie waren unaniem: de grote variatie in onderwerpen, naaiprojectjes en teksten is één van onze sterke punten. De samenwerking tussen de vier vrouwen, zo verschillend, maar allemaal met een beroep dat bij heel wat mensen tot de verbeelding spreekt, is blijkbaar interessant voor onze lezers. Wat jullie graag nog eens van ons willen zien, is ook heel divers: af en toe een tutorial, tips over praktische zaken en een reis- of sporttas mag nog wel eens op de agenda komen. Maar jullie waren vooral vol lof over de blog, en dat is zo fijn om te lezen!

Zo lief zijn jullie, dat we iedereen wel graag een cadeautje zouden geven. Jammer genoeg kan er slecht één winnaar zijn. Proficiat, Marjolein, jij mag binnenkort aan de slag met dit pakketje, geschonken door Marie Karo, Toverstof en Mertens Mercerie. Stuur je ons een foto van je creaties? Wij zijn alvast benieuwd!

©Lieve Deduytschaever 170525 02

Bedankt allemaal, om ons zo trouw te volgen! Wij kunnen er weer tegen voor een jaartje…

Tot snel,
Lieve, Margot, Tatiana en An

Eén jaar Girlsinuniform – tijd voor cadeautjes!

Op een zonnige namiddag, eind mei 2016, besloten drie stoere meiden samen iets leuks te doen. Margot, Tatiana en ik ontdekten onze gezamenlijke passies voor naaien en schrijven, en hadden de grootste lol terwijl we een leuke naam zochten voor ons kindje. Lang moesten we niet brainstormen. We hebben namelijk nog iets gemeen: ons uniform! Girls in Uniform… als je het in het wilde weg intikt op Google, krijg je nogal kinky dingen te zien, maar wij wilden het er wel op wagen.

Een paar maand later gingen we officieel van start, en vandaag kijken de Girls terug op heel wat leuke creaties:

© MOORS M - 6U6A2760 copieErgens onderweg trok Margot voor enkele maanden haar desertkleurig uniform aan, en nam An haar plaats in. Tijdelijk, zegt ze nog steeds… maar ik hoop dat ze het bloggen te leuk vindt, om ons na Margot’s terugkomst te verlaten. Want wàt een toffe dingen maakt de kaki commandant! In de #naaimaandtegenverspilling toverde ze bijvoorbeeld een mannenhemd om tot een supertof hemdje-met-das voor haar dochter. Van mij mag deze sympathieke meid gerust blijven, wat denk jij?

Hemd en das Dita

 

 

IMG_0520Zo’n drietal jaar geleden verdiepten Margot en ik ons in de militaire staftechnieken. Door dat intensief jaar samen studeren, pakten Margot en ik de draad weer op… wat een tijdje later ook letterlijk gebeurde! Wat voor mij als een voorzichtige probeersel begon, maakte Margot tot een aanstekelijke naaiblogster, die geen uitdaging uit de weg gaat en haar geduld zwaar op de proef stelt, onder andere met een herkenbaar patroon uit onze studietijd: een overtuigend en verbluffend resultaat…

tartan5

 

DSCN1043 Voor al onze naaiperikelen kende ik Tatiana niet. Ik ontmoette haar voor het eerst op het terras van Lieve, toen we onze wilde blogplannen voor de eerste keer bespraken. Sindsdien heb ik die spontane meid met haar aanstekelijke lach en haar Gents accent beter leren kennen. De jonge mama naait graag voor haar kinderen en is niet bang voor een uitdaging, als de kroost weer met een gekke naaivraag komt. Mijn favorietjes van Tatiana zijn ongetwijfeld de pyamamonsters. Zo leuk, zo praktisch en ik weet zeker dat elk kind wel zoiets op bed wilt hebben, om de slaapkledij in weg te bergen.

IMG_0397

 

moors-m-6u6a4449 Ik leerde Lieve kennen tijdens de lessen in Boho-atelier, en stond toen al versteld van haar keuze voor prachtige stoffen en patronen. Bij Lieve verandert een mooie stof in een ‘gouden’ jurk. Kijk maar naar de Odette die ze maakte voor Let’s Sti(c)k Together, met de prachtige vlinderapplicaties. Het zou zo in de etalage van een klasse-boetiek passen! Ik hoop dat ze ons, en de andere naaisters/blogsters, nog lang mag blijven inspireren om uitdagingen te trotseren, nieuwe wegen te bewandelen en een eigen stijl te zoeken.

© Moors M - 6U6A0119

 

Een verjaardag vieren kan natuurlijk niet zonder cadeautjes! Onze blog is zo leuk geworden, dankzij onze lezers, die ons steeds weer aanmoedigen om het beste van onszelf te geven. We konden een mooi pakketje samenstellen, dat we van onze gulle sponsors Mertens Mercerie, Toverstof en Marie Karo mogen verloten onder jullie: een prachtige zomerjacquard, een paneel van Lotte Martens, en twee handige opbergers voor klosjes en spoeltjes. Mooi, toch?

©Lieve Deduytschaever 170525 10

Wat moet je doen om kans te maken op dit prachtige pakket? Klik op a Rafflecopter giveaway: volg onze blog via WordPress of mail, like de Facebookpagina’s van de gulle schenkers, en vertel ons onder dit bericht wat je leuk vindt aan Girlsinuniformblog, of wat je nog van ons zou willen zien. Op 10 augustus maken we de winnaar bekend.

Veel succes!
Margot, Tatiana, Lieve en An

 

Waar ook ter wereld…

Het einde van ons eerste jaartje nadert met rasse schreden… In mei 2016 beslisten we van start te gaan met deze blog, en begonnen we stilaan WordPress te verkennen, om dan begin augustus het echte startschot te geven. Hou de Girls in Unifom goed in het oog, want rond die tijd vieren we onze verjaardag, en daar horen natuurlijk cadeautjes bij!

Opsomming

Het maakte mij een beetje nostalgisch, en ik besloot de statistieken van onze blog eens nader te bekijken. Ik viel bijna achterover, toen ik op de wereldkaart zag dat onze blog bijna overal ter wereld wel eens op een scherm verschijnt. Natuurlijk steken België en Nederland er met kop en schouders bovenuit, en ook Duitsland, Frankrijk en de Verenigde Staten doen het goed, maar ik zag in de lijst zelfs exotische landen zoals Madagaskar, Japan, de Verenigde Arabische Emiraten, Vietnam, Libanon, Curaçao, Singapore en Moldavië verschijnen.

Die hele lijst maakt mij dan weer nieuwsgierig genoeg om deze vraag aan jou te stellen: laat je ons weten, waar ook ter wereld (zelfs als het uit het totaal niet exotische Gent, Brussel of Amsterdam is) jij onze blog af en toe leest?

Lees jij dit bericht toevallig onder een palmboom, met je tenen in het zand, of dik ingeduffeld in een Iglo? Vertel ons er dan bij, hoe je daar terechtgekomen bent, want mijn nieuwsgierigheid kent geen grenzen.

Ik ben benieuwd naar je antwoord!

Tot snel,
Lieve

 

Engelengeduld

Geduldig ben ik niet. Nooit geweest. Bij mijn brei, zorg ik ervoor dat ik zelden iets moet uithalen of herbeginnen. Het moet vooruit gaan, en als er een foutje in mijn brei geslopen is, dek ik dat soms toe met de mantel der liefde. Want als ik iets moet uithalen, is de kans groot dat ik het in mijn ongeduld helemaal kapot trek. Zo ook met naaien.

Alleen maak ik bij het naaien meer fouten dan bij het breien. Het proces gaat ook veel sneller, en stomme fouten zisewing-630972_1280jn vlugger gemaakt. Mijn decouvietje is mijn grootste vijand, maar ook mijn beste vriend. Ik heb mij erbij neergelegd, dat fouten maken en herstellen nu eenmaal bij het naaien hoort. Tot mijn grootste verbazing blijk ik over een soort engelengeduld te beschikken, waardoor ik dan wel zuchtend aan het herstelwerk begin, maar het toch meestal tot een goed einde breng. Heel af en toe trek ik eens een gaatje in de stof, maar meestal is dat soort schade beperkt.

Toch had ik mij heilig voorgenomen retouches over te laten aan een expert. Ik breng mijn her- of verstelwerk steevast binnen in een naaiatelier, waar ze mijn stukken tot in de puntjes afwerken, alsof er nooit aan geprutst geweest is. Maar sinds kort laat ik mij toch vangen. Die prachtige witte broek is nét iets te breed onderaan de broekspijpen. Of dat toffe hemdje floddert nét iets te veel rond mijn middel. Ik heb nu eenmaal geen standaardmaten… Vroeger legde ik dergelijke stukken kordaat opzij. Jammer, maar helaas, ik moest op zoek naar iets anders. En naamlinten op mijn uniform stikken? Dat deed mijn vader ooit nog voor me… Niet zo de laatste maanden.

Tegenwoordig neem ik die net-niet-passende stukken met plezier mee naar huis, want ik kan dat toch even snel zélf aanpassen? Dat snel blijkt telkens weer relatief te zijn. Ik zucht en steun terwijl ik met mijn decouvietje aan de slag ga, en vervloek mijn aankoopgedrag. Maar hoe fier ben ik telkens weer, als ik de deur buiten stap met een perfect passend kledingstuk…. Dat heb ik toch maar lekker zélf geklaard!

Al laat ik de moeilijkste retouches nog steeds aan een expert over, in het naaiatelier zien ze mij veel minder vaak. Voorlopig toch…

Tot snel!

Lieve

The Sewies: het Malle Naaiavontuur

Altijd leuk om er met de Girls in Uniform op uit te trekken. Jammer genoeg is het nog nooit gelukt, met z’n allen iets uit te spoken, maar Margot en ik naaiden al eens voor het goede doel, Tatiana en ik volgende samen naailes, en nu trokken An en ik naar de Kempen, voor een weekendlange naaimarathon.

Onder leiding van Pia en Sofie, trokken we naar het Vormingscentrum in Malle. Ik vertrok met bibberende knietjes eIMG_9556n traantjes in de ogen (jawel!), want vijftig kakelende vrouwen en minstens evenveel ratelende machines in één grote ruimte, dat leek mij toch een beetje te veel van het goede. Maar de combinatie van de prachtige locatie in het groen, en de toffe bende madammen, zorgden voor een aangenaam en ontspannend weekendje.

Het gezelschap was dan ook uitmuntend, ook in mijn nabije omgeving. Het was de eerste maal, dat ik met An op stap ging, aangezien ik haar enkel kende via mijn lieve vriendinnetje Margot. Bleek het gelukkig supergoed te klikken tussen ons. An is een beetje een losbol, en daarnaast heel zorgzaam, intelligent en lief. Jaja, ons Margot heeft een goede smaak!

FullSizeRender(17)

Ook mijn naaivriendinnetje Liesbet was van de partij. Wat een lieve, slimme, creatieve meid is dat! Aangezien zij al van kleins af aan naait, kon zij An en mij ook nog eens heel wat leren.

FullSizeRender(10)

Ons kleine groepje klikte wonderwel in elkaar. We deden dan ook meer dan enkel naaien… Zo stonden onze tetters geen seconde stil, en gingen we ook op uitstap naar Miss Anaïs in Kasterlee. Van de eigenares kregen alle deelnemers een bon voor 20% korting in haar  uiterst charmante winkeltje. Dat konden we toch niet laten liggen!

FullSizeRender(22)

Naaien in groep heeft, behalve de gezelligheid, ook nog andere voordelen. Wanneer ik naai voor mezelf, heb ik telkens heel wat aanpassingswerk. Ik huppel dus vrolijk in mijn ondergoed van naaimachine naar spiegel. In Malle was dat een beetje anders… onder andere omdat ik denk, dat mijn medenaaisters mij niet zo graag in mijn lingerie zien rondlopen. Gelukkig waren Liesbet en An nooit ver uit de buurt, om dingen op mijn lichaam af te spelden. Wat een luxe!

FullSizeRender(14)

Op zaterdag stond er een heerlijke Shiatsu massage op het programma, en daarnaast hadden Pia en Sofie ook heel wat werk gestoken in de zoektocht naar sponsors. Voor elke deelneemster stond er een prachtige goodybag klaar, vol leuke fournituren, kortingsbonnen, boekjes, stofjes, garen… Daarnaast organiseerden ze ook een tombola, en was ik één van de gelukkige winnaressen van een extra cadeautje.

Je leest het al: het was een weekendje vol plezier, gelach en gezelligheid. Het staat alvast met stip voor volgend jaar in mijn agenda. Hopelijk zijn Tatiana en Margot dan ook van de partij. Ga je met me mee?

Tot snel,
Lieve

Meer info over The Sewies: Het Malle Naaiweekend vind je op de facebookpagina, of kan je verkrijgen bij Sofie en Pia.

 

Speeddate met mijn naaimachien

Op Facebook zie ik soms die berichten waarvan ik denk: “Hoe doen ze dat”? Zoals berichten met foto’s van een jurkje of broekje (en soms meerdere!) met de achteloze boodschap: “Heb ik vandaag even gemaakt”.  No biggie.

Ik snap dat niet. Hoe kan je in een etmaal zo een heel ding in elkaar zetten? Maar aangezien er wel meer mensen dat doen, dacht ik: dan moet ik dat ook kunnen. Dus besloot ik op een zondagochtend, vlak voor mijn vertrek naar Mali gewoon: “We maken vandaag een Aster”. Punt.

Ik had nog een leuke print liggen van Droomstoffen, cadeautje van de blogchallenge deze zomer, en had er al bijpassende boordstof bijgekocht. Het moest alleen nog gemaakt worden.

Dat het hele  patroon al getekend en uitgeknipt op je ligt te wachten, helpt natuurlijk. Ik moest het alleen maar op stof overnemen, wat heel wat tijd scheelde. Ik zette mijn truitje in een recordtempo  in elkaar, met enkel pauze om aardpeerpuree te maken en te eten.

En om 9 uur ‘s avonds: tadaa, een Aster. Mijn man was nog meer onder de indruk dan ik over mijn snelheid. Ik was vooral trots dat ik mijn tornmes niet had moeten gebruiken.  Maar in mijn bed dacht ik: was dit nu leuker, dat snelnaaien?

Eerst de voordelen van bliksemstikken: je kan veel sneller kan genieten van je eindproduct, en je hebt veel efficiënter gebruik gemaakt van je tijd, zodat je meer tijd hebt om leuke of huishoudelijke dingen te doen (zoals puree maken).

IMG_4538

Nadeel: ik zat me op te jagen alsof ik een deadline moest halen, en vond het een beetje zonde dat ik niet meer tijd nam om te prutsen op mijn naaisel, weg te dromen, of na twee uur even te stoppen om iets anders  te doen. Aangezien ik soms in het weekend de concentratie heb van een fruitvlieg, is lang naaien aan een stuk voor mij niet ontspannend. Het is het gepruts en dagdromen, dat het voor mij een leuke hobby maakt.

Dus, na een speeddate met mijn naaimachien en wat soulsearching achteraf, blijf ik liever bij mijn sukkeldrafje. Alleen het gedeelte dat je je tornmesje niet moet gebruiken, daar blijven we voor gaan.

En jij? Ben jij een snelle naaister? Of heb je ook meerdere dagen nodig om je stiksel tot een goed einde te brengen?

Tot schrijfs,
Margot

Wanted: Margot

Margot vertrok een paar weken terug voor een half jaar naar Mali. Voor ons dé ideale gelegenheid om eens terug te blikken op haar naaisels. Want eigenlijk… kunnen we haast niet wachten tot ze terug is, om te zien, wat ze nog in petto heeft.

aster1Een Aster voor een kieken

De titel alleen al en ik kon er mij al van alles bij voorstellen… Zó typisch Margot ☺ ! Super enthousiast over een ‘makkelijk’ patroon, de drempelvrees al voorbij en erin vliegen… en dan… oeeeeeeeeeps!

Anderzijds, van doorzetten heeft ze kaas gegeten, dat  kan ik jullie verzekeren. Alternatieve oplossingen zoeken is dan ook handelsmerk. En zoals jullie zelf hebben kunnen vaststellen mocht het resultaat er (opnieuw) wezen. And let’s be honest… herkenbaar, toch?!

Maatje, ik zal je missen op de blog… geniet ditmaal maar eens van onze blunders de komende maanden.

Have a safe trip!

An

 

IMG_5835Jumpsuit Iris

Margot en ik… onze eerste kennismaking was niet zo hartelijk. Zij was een super journaliste, maar kon wel eens hard uit de hoek komen, en eerlijk gezegd had ik een beetje schrik van haar. Toen samen een jongerenstage moesten leiden, was ik dus wat terughoudend. Maar in die week hebben we elkaar gevonden. Margot is zoveel meer dan een officier. Ze is warm en lief, zorgzaam, slim en grappig.  We lachen heel wat af samen, en werden door de jaren heen hartsvriendinnen.

Een klein jaartje geleden ontdekten we ook nog eens een manier om onze vriendschap en gezamenlijke passies te verdiepen. De blog draait om naaien én schrijven, mooier kan het heus niet worden. Bovendien gaf het ons hét ideale excuus om eens wat vaker af te spreken.

Zo’n afspraakje was de fotoshoot in het park in Mechelen. Het vroor bijna, maar Margot stond daar schaars gekleed in haar prachtige Iris jumpsuit. Ik nam de foto’s, en lachte toen ik (half gemeend) kloeg over mijn bevroren handen. Margot, een doorzetter? Inderdaad!

Meiske, laat ze ginder maar eens zien uit welk hout je gesneden bent. En weet dat ik je mis…

Lieve

 

IMG_4904Abby met een twist

Margot heeft een heel goede smaak…..ook als het op stoffen en mooie patronen aankomt. Ze weet precies wat ze wil en heeft het doorzettingsvermogen om er ook te geraken, zelfs al kost het haar heel wat puzzelwerk, aanpassingen en geduld. Haar Abby jurk heeft alles wat ik zelf in een jurk zoek: een mooie kleurencombinatie en een prachtige fitting. Ik bewonder haar moed, om al doende te leren, en daarbij tot  zo’n fantastisch resultaat te komen.

Vanaf onze eerste kennismaking en brainstorming voor de blog, herinner ik mij dat ze heel direct uit de hoek kan komen. Geen poespas bij haar, je weet wie je voor je hebt staan, hoe ze de dingen ziet en waar ze naartoe wil. Dat vind ik ook terug in haar naaisels.

Dus Margot, ook al hebben we soms een andere visie op de zaken, ik bewonder je omwille van deze kwaliteiten, en ben zeker dat je die ook in Mali goed zal kunnen gebruiken. Hou je taai en proud to be a girl in uniform samen met jou!

Tatiana

Nvdr: Bedankt Michael, voor de leuke poster!

Wie is An?

Zoals Margot al aanhaalde, kennen we elkaar al enkele jaren, en hebben we elkaar beter leren kennen door onze tijd op de schoolbanken in het leger.

M_A zit

Ondanks het feit, dat ik opgegroeid ben tussen de textiel stofjes, had ik er helemaal geen feeling mee, totdat ik na een persoonlijk dieptepunt op zoek ben gegaan naar een nieuwe hobby voor mezelf… en het naaien wel eens een kans wou geven. Ik kwam tot de vaststelling, dat de goedkope naaimachine mijn drang tot meer fameus in het bedwang hield, dus ik ging al snel over naar een professionelere versie, tot grote verbazing van mijn omgeving, zoals Margot.

Ik had er blijkbaar héél enthousiast over verteld, want initieel ging ze haar Pfaff 150 (die toen nog ergens goed was opgeborgen) aan mij overlaten… Ondertussen heeft zij de kriebel nog veel harder te pakken dan ik, en heeft haar naaimachine overuren gedraaid. Gezien haar nakende vertrek naar Mali, zal ze haar Marie eventjes moeten missen.

Valt het je trouwens op dat we allebei een ander uniform dragen op de foto’s? Margot trekt naar een heet en zanderig land, en draagt dan ook de desert camouflage en boots met de blauwe muts van de Verenigde Naties. Ik blijf in het groene Belgenlandje, en show mijn dagelijkse plunje in woodland camouflage met de zwarte combats. In het dagelijkse leven kleuren we dus hetzelfde, en ook onze baret van de genie is dan identiek.

M_A rug (2)

Als trouw(st)e (?) fan van de blog, werd me gevraagd of ik het overblijvende duo zou kunnen versterken, zodat het geduld van de trouwe volgers niet teveel op de proef wordt gesteld. Ik was vereerd, maar ik besefte ook meteen, dat ik het tempo van het huidige trio onmogelijk kan combineren met mijn werk en familie. Desalniettemin werd ik wel aangetrokken door de idee om mijn (knoei-)ervaringen te delen met een groter publiek.

Aangezien ik Lieve ook al enkele malen via het werk heb ontmoet, stelde ze voor om de werkmethode van de blog uit te leggen. Na een gezellige avond met een drankje en een hapje en een overdosis aan naai-ideeën heb ik de zware taak aanvaard, om Margot in beperkte mate te vervangen.

Zoals Margot en ik hetzelfde uniform én muts delen, zo deel ik met Lieve toevallig ook dezelfde naaimachine. Misschien deel ik binnenkort iets op de blog met Tatiana…?

Naaimachine An (3)

Tot binnenkort,

Gastblogster An

Once a girl in uniform…

Vrouwen in uniform… best stoer hé.20170305_110944

Tatiana, Lieve en ik krijgen vaak nog verbaasde reacties, als wij over ons beroep vertellen. Ons uniform: het intrigeert mensen en we dragen het met trots. Maar onze werkplunje staat voor meer dan enkel een interessant gespreksonderwerp, het staat ook voor bepaalde plichten, verantwoordelijkheden en soms… gaan die voor op onze gezinsleven, onze vrienden en onze hobby’s.

Je hoort het al, deze girl heeft even andere verplichtingen: ik vertrek voor een half jaartje naar Afrika. Naar Mali, om als communicatieverantwoordelijke te werken bij de VN operatie. Een opportuniteit, een avontuur, iets spannends, waar ik natuurlijk naar uitkijk.

20170306_222701

Ik moet wel even slikken, als ik zie wat ik even opzij moet zetten. Wat ik even een paar duizenden kilometers van mij verwijderd zie: mijn man, mijn familie en vrienden, en natuurlijk… mijn naaimachine, want die gaat niet mee.

20170305_120841

Mijn stofjes en naaimaatje zijn even opgeborgen, en ik heb nog een voorraadje tekstjes aangelegd, om Lieve en Tatiana toch niet volledig in de steek te laten. Toch zullen de volgende maanden de berichtjes van mij een stuk schaarser worden.

Maar… ons geüniformeerd trio blijft een trio, want we hebben nog een charmante girl in uniform gevonden.  Haar naam is An en we stellen haar snel aan jullie voor. Ik ken haar uit de opM_A recht (3)leiding, en door de jaren en cursussen heen, zijn we vriendinnen geworden. Zij is, samen met Lieve, feitelijk de reden dat ik met naaien begonnen ben: ze konden er beiden zo enthousiast over vertellen.

Ik vind het super, dat ze hier nu ook haar naaiavonturen komt vertellen, en ik hoop dat ze evenveel plezier als ik aan beleeft, om haar stiksuccessen en blunders met jullie te delen. Ik kijk er alvast naar uit om haar avonturen te lezen.

Wat mij betreft: ik heb uit pure wanhoop wat breinaalden en haakpennen, met wat bollen wol, in mijn reiskist gestoken, om toch iets creatiefs te kunnen doen. Als ik daar iets van kan creëren, dan krijgen jullie het te horen, van jullie correspondent uit Afrika.

An, succes en ik kijk uit naar je eerste tekst.

Tot schrijfs, tot over zes maandjes.

Margot in uniform