Een Alpha voor Wolf

Als mijn neefjes mij vragen om een verjaardagscadeau voor hen te maken, ben ik een gelukkig mens. Wolf werd vorige week 16 jaar en hij wilde graag een sweater voor zijn verjaardag. Aan de hand van zijn beschrijving koos ik de Alfa uit I Love Sweaters & Hoodies, een hoody met buidelzak.

Omdat we elkaar sinds de start van de Corona-epidemie niet zo vaak meer zien, liet ik Wolf online stof kiezen bij de Stoffenstraat, waar ze heel veel keuze hebben in uni sweaterstoffen. Hij koos een dikkere sweater in de kleur ‘sigaar’. Herfstkleuren zijn niet zo mijn ding, maar ‘klant is koning’, dus kocht ik zonder tegenspartelen de (boord)stof, koordjes en koordstoppers voor zijn Alfa.

Lees verder “Een Alpha voor Wolf”

We mogen weer… maar willen we wel?

Kennen jullie dat gevoel van een naaidip, waarbij het naaien gedurende een periode moeizamer verloopt? Ik weet zeker dat we er allemaal wel eens last van hebben maar ik had gewoon mààndenlang geen zin om mijn naaimachine boven te halen. Het leek bijna een huishoudelijke taak en ik voelde geen enthousiasme om aan een projectje te beginnen. Het enige wat er in me opkwam was: “Pfff… moet dat?”

Die naaiblues heeft de hele zomer geduurd. Zo lang dat ik me echt zorgen maakte of mijn naaikriebels ooit nog zouden terugkomen. Een naaidagje bij An thuis, bracht hoop maar nog niet steeds het nodige enthousiasme om er weer in te vliegen. Lieve raadde me aan om er gewoon aan te beginnen met een simpel projectje, maar ook dat stelde ik weer uit. Geen zin… tot ik een mailtje kreeg met de vraag of ik mee op naaiweekend wou gaan met de groep ‘Stekt en zwygt’, waar er op de valreep een plaatsje was vrijgekomen. ‘Een weekendje naaien met een bende dames in een vakantiecentrum aan zee… als je dan geen naaikriebels krijgt, ben je beyond repair‘, dacht ik bij mezelf.

Ik hapte toe en stond vrijdagavond gepakt en gezakt in Koksijde, in een grote zaal met snorrende machines en veel rumoer van taterende dames. Jullie kennen het concept van een naaiweekend wel; je installeert je met je spulletjes… en vroemm!

Ik weet niet of het lag aan het weerzien met een paar naaivriendinnen, aan het leren kennen van toffe mensen, het supervriendelijke personeel van het centrum of gewoon aan de hele sfeer, maar vrijdagnacht stak mijn eerste naaisel in elkaar en ik heb het hele weekend getaterd, geschaterd, genoten en jawel… genaaid. Omdat dit een West-Vlaamse naaigroep is, moest ik het exotische accent er wel bijnemen, waarbij ik iets vaker moest vragen wat iemand bedoelde (of gewoon zei) maar zondagmiddag verliepen mijn vervoegingen van ja en nee toch al wat vlotter.

Deze editie had ik ook iets betere resultaten van mijn naaiweekend als de vorige keer (lees: er is niks de vuilnisbak ingekieperd) en ik kreeg nog twee stofjes en een naaiboekje mee naar huis, dus de volgende naaiprojectjes liggen al klaar. Bij deze dan ook nog een dikke merci aan alle dames van het naaiweekend voor de warme sfeer en de knoertgezelligheid, met een dikke pluim voor de organisatoren Dorine en Charlotte. En een extra shout out naar mijn maatje Veronic die met mij de nachtelijke uurtjes van het naaiweekend doorbracht.

Eerlijk: ik vind het nu nog steeds moeilijk om me aan mijn machine te zetten en aan nieuwe dingen te beginnen maar ik heb enorm genoten van het weekendje. Ik zal me in de volgende maanden vooral concentreren op het maken van niet te moeilijke stukken, om mijn broos enthousiasme een beetje te beschermen. Maar het belangrijkste is: we willen weer!

Heb jij veel ervaring met een naaidip? Laat het me weten.

Tot schrijfs,

Margot

Mijn Paulette van 12 stielen en 13 ongelukken

Bij elke linkparty van FibreMood overleggen de Girls en ik over wie welk stuk zal naaien. Zo ging Margot vorige keer resoluut voor een stoere Paulette blouse en koos ik voor een romantische Mabel. Al was de knoop niet zo snel doorgehakt deze keer, want Margot en ik durven al eens dezelfde smaak te hebben… Ik had dus wel graag de Paulette gemaakt en zij zag ook iets in de Mabel. Gelukkig valt al snel na de linkparty het magazine in de bus en kon ik alsnog aan de slag met de Paulette.

Een prachtige, zachte, kwalitatieve zijde van Liberty London (te koop bij Minerva) lag al een tijdje naar mij te lonken. Het is een stofje met een prachtige glans, een roze ondertoon en een mooie blauwe print waar je uren naar kan kijken. Omdat zo’n mooie stof niet te veel tralala nodig heeft, koos ik er -net als Margot- voor de Paulette zonder ruffles te maken.

Lees verder “Mijn Paulette van 12 stielen en 13 ongelukken”

Geduld is een mooie deugd

Ik beken, ik ben geen geweldige naaister maar droom wel van de mooiste projecten. Niet zaliger dan nieuwe ideetjes opdoen terwijl ik wegdroom in mijn collectie naaitijdschriften, de geschikte stoffen koop en de aangepaste patronen uitteken! Helaas word ik daarbij regelmatig bijgebeend door de realiteit en verdwijnt mijn naaiproject, hoewel mooi overgetekend en geknipt, in de kast.

Het was niet anders met deze Indira hemdjurk. Ik wou heel graag deelnemen aan de Secret Sewciety van FibreMood voor editie 8. Vol goede moed koos ik een mooie viscose met een vleugje wol bij Toverstof, mijn favoriete stoffenwinkel in Destelbergen. Ik vond er ook prachtige oranje knopen die het geheel toch iets meer punch zouden geven. Eenmaal thuis begon het betere teken- en knipwerk, en lag mijn Indira helemaal klaar om in elkaar te naaien en vervolgens te bloggen… en daar stopte het dan. De dag erna startten de grote elektriciteitswerken in ons huis en leefden we tijdelijk op een werf. En nog geen maand later kwam er een virus België binnengeslopen dat mijn agenda voor het volgende jaar zou bepalen en de speelruimte in mijn vrije tijd enorm zou beperken. Ik weet, het klinkt als een belachelijk excuus maar net in volle corona-tijd had ik nog minder tijd dan anders om te naaien.

Lees verder “Geduld is een mooie deugd”

Het jurkje van 12 stielen en 13 ongelukken…

Een tijdje geleden kocht ik het ‘Sunday Romper‘ patroon van Love Notions. De testerfoto’s waren veelbelovend en de verschillende opties zoals dolman en tanktop, rok, short of broek spraken mij wel aan. Ik had een mooie lap soepele, donkerblauwe crêpe gekocht die in mijn hoofd perfect leek voor het project. Kon niet misgaan dus!

Lees verder “Het jurkje van 12 stielen en 13 ongelukken…”

Een persoonlijk geschenk

Het juiste cadeau vinden voor elke gelegenheid en persoon, daar maak ik steeds weer een ‘missie’ van. Ik neem mijn tijd en begin vaak lang op voorhand te zoeken. Net omdat ik het zo belangrijk vind, komt daar toch wel wat stress en onzekerheid bij kijken, zeker als ik besluit dat het juiste geschenk iets zelfgemaakts is. Bij het vertrek van mijn favoriete collegaatje werd het een Stinger-tas, persoonlijker kan het haast niet!

©Lieve Deduytschaever 200808 17

Vriendschap, het is iets waardevols dat je op de vreemdste plekken vinden kan. Toen ik anderhalf jaar geleden mijn eerste stappen zette in de Koninklijke Militaire School, bleek mijn naaste medewerker een dame wiens pad ik in een ver verleden al eens kruiste. We kenden elkaar toen niet zo goed, maar toch stelde het mij meteen gerust dat ik met haar zou samenwerken. Al snel bleek mijn gevoel te kloppen: we vormden goed team en ik begon haar niet enkel te zien als een collega, maar ook als een vriendin. Nu, dik anderhalf jaar later, kiest zij voor een nieuwe uitdaging in een andere militaire school.

©Lieve Deduytschaever 200808 16
Lees verder “Een persoonlijk geschenk”

Een foutloos parcours

Je ziet ze overal in de social media… jubelende naaisters die van de daken schreeuwen hoe blij ze zijn met hun creatie. Ik zie elke dag de mooiste jurken passeren, gevolgd door schitterende tunieken en perfect afgewerkte bloesjes. Vol bewondering scrol ik door de vele foto’s waarvan mijn mond af en toe open valt.

Ja hoor, ik besef heel goed dat ik zelf vaak op diezelfde social media verschijn met mijn succesverhalen. Net als velen onder ons ben ik fier op mijn naaisels. Want, eerlijk is eerlijk: het kost toch vaak bloed, zweet en tranen om tot een aanvaardbaar resultaat te komen, al lijkt het bij zovele anderen vanzelf te gaan.

Bord Lees verder “Een foutloos parcours”

In de kijker bij Fibre Mood

Ken je dat gevoel, als je een mailtje krijgt dat je instant in hogere sferen brengt? Dat gebeurde begin juli verschillende keren en de Girls in Uniform maakten telkens een vreugdedansje.

Fibre MoodFibre Mood besliste namelijk de Girls In Uniform de titel ‘Golden Sewista’ toe te kennen. Die badge en titel kwamen er natuurlijk niet zomaar. De Girls zijn stuk voor stuk grote fans van het Fibre Mood magazine en het laatste jaar passeerden heel wat creaties uit dat tijdschrift de revue op onze blog en op Instagram. Tatiana’s Kamille is intussen haast legendarisch, Lieve is helemaal weg van haar Bertha broeken en Margot zwichtte voor een stijlvolle gestreepte Susan. En dat is maar een greep uit alle Fibre Mood creaties op de blog. We kunnen haast niet wachten op de volgende Fibre Mood editie, met nog veel meer moois.

Golden Sewista_01 Lees verder “In de kijker bij Fibre Mood”

Naaien doe je met je ellebogen

Waarschijnlijk hebben jullie het ook al eens meegemaakt: je hebt een kwetsuur en plots wordt het pijnlijk duidelijk bij hoeveel van je dagelijkse bewegingen je dat getroffen lichaamsdeel nodig hebt. Ik heb feitelijk nog nooit een kwetsuur gehad  aan een lichaamsdeel waarvan ik dacht: “Pfft, dat heb ik toch niet nodig”.

Neem nu mijn laatste avontuur op de fiets, waarbij ik lustig naar mijn werk rijd en plots om de bocht bijna tegen een Brit stoot die aan de foute kant rijdt. Ik ontwijk hem nog net en val half in de planten, maar met mijn elleboog nog op het beton. Kaiiett!! Een landing op beton is niet aan te raden maar dames, hou alsjeblieft je ellebogen ervan  weg.  Het is een pijnlijk puntje…

81bac68fb87d066723b08909f7f9972e Lees verder “Naaien doe je met je ellebogen”

Geluk zit in kleine dingen

Sinds ik creatief bezig ben met naaien en breien, ontdekte ik dat daar een heel scala aan emoties aan verbonden is. Al heel snel merkte ik dat naaien mijn hoofd leegmaakte en ik mijn hobby kon gebruiken om op terug te vallen in tijden dat het niet zo goed met me ging. Het bracht me de rust die ik nodig had om recht te blijven. Daarvoor ben ik ontzettend dankbaar.

gratitude-2939972_1920.jpg

Maar naaien brengt me ook blijdschap, om het resultaat van mijn ‘harde werk’, om de reacties van anderen, de complimentjes die ik krijg, de leuke commentaren op Instagram of hier op de blog. Zonder jou, trouwe lezeres of occasionele bezoeker van onze blog, zou Girls in Uniform niet bestaan. Lees verder “Geluk zit in kleine dingen”