Het cadeau van 12 stielen en 13 ongelukken

Met acht volwassenen en drie kinderen die elk voor ieder ander een cadeautje geven, ligt er vaak een hele berg onder de kerstboom bij mijn schoonfamilie. Zalig vind ik dat! Ik sprokkel het hele jaar door tips en begin vaak al in de zomer uit te kijken naar het ideale cadeautje voor elk familielid. Ook inpakken is voor mij een heus feestje. Ik verzamel lintjes en leuke attributen, zodat elk geschenkje een unieke en feestelijke verpakking krijgt. Cadeautjes geven én krijgen, ik vind het heerlijk!

christmas-2558906_1920

Dit jaar besloten we elk maar een cadeautje te geven. Mijn schoenmoeder gaf iedereen een nummertje, en wij mochten er eentje kiezen. Bij de eerste ronde werd Yvonne op slag bijgelovig, want elke volwassene ‘trok’ het cijfer van zijn of haar partner. Ik mocht dus een cadeautje kopen voor Michael, en hij voor mij. Ideaal, vond ik… maar toch een beetje té griezelig, dus gingen de namen terug in de pot en trokken de onschuldige handjes naampjes.

Jammer dat ik nu maar één cadeautje mocht geven, aan schoonbroer Frank, en daar wilde ik dan natuurlijk wel het beste van maken! Geen bonnen of centjes, maar iets waar ik hart en ziel kon inleggen.

hand-2597795_1920

Frank liet zich de laatste jaren vaak bewonderend uit over mijn naaisels. In mijn hoofd was het dan ook logisch dat ik iets voor hem zou maken. Ik maakte al verschillende versies van de Jozefien uit Mijn Tas en blijf fan van het model. Gezien de sobere lijnen leek het mij ook wel een ‘manvriendelijketas. Ik had al jaren de ideale jeanslap liggen in mijn voorraad, in een mooie kleur en lekker grof geweven.

© Lieve Deduytschaever 171228 02.JPG

Om een lang verhaal kort te maken: alles wat mis kon gaan tijdens het naaiproces, ging ook mis. Deze had ik al gemaakt, ik wist toch hoe het moest? De handleiding volgen, dat was niet nodig! Mijn hoofd zat vol muizenissen, waardoor mijn concentratie ook niet optimaal was. Dus naaide ik stukken verkeerd aan elkaar, waardoor de naadwaarde ineens zichtbaar was aan de binnenkant van het ritsvak, of de klep er heel vreemd uitzag met vlieseline aan de buitenkant. Tot vier keer toe moest ik stukken lostornen. Gelukkig werkte ik met een ‘geduldige’ stof en waren mijn foutjes nadien niet meer zichtbaar. Aan het einde van de rit was ik een gelukkig mens!

Mijn ventje vond de tas heel mooi, maar: “ik zou niet weten wat ik ermee moet doen”. De twijfel sloeg toe. Bij een rondvraag onder mijn naaivriendinnen klonk hetzelfde: “Heel mooi, maar mijn man zou ze niet gebruiken”. Na lang twijfelen besloot ik toch door te zetten.

© Lieve Deduytschaever 171228 07© Lieve Deduytschaever 171228 06.JPG

Tot… Michael de tas ‘paste’. Frank is een brede, grote man. Ik ben een klein fijn vrouwtje. Al had ik de riem perfect volgens de handleiding gemaakt (ja, die wél!), mannen dragen hun tassen kruislings over het robuuste lijf. Bij mij kan dat, maar voor hen… is de riem te kort!

© Lieve Deduytschaever 171228 05

Hoe ik het opgelost heb? Dat is een ander verhaal…

© Lieve Deduytschaever 171228 08

Zucht.

Tot snel,
Lieve

Blog- en naaivoornemens – Let’s Sti(c)k Together

Creatieve geest Marjolein lanceerde opnieuw een geweldig thema voor deze Lets’s Sti(c)k Together. Meestal ben ik niet zo’n fan van goede voornemens en ik zag de groep naaisters van LS2G klassikaal in kramp schieten, dus op dat vlak ben ik duidelijk niet alleen.

18157163_10211358990223802_4807226239215224763_n

Met scha en schande heb ik geleerd dat voornemens meestal ergens in de vergeetput terecht komen. Je neemt jezelf plechtig voor elke maand je ramen te poetsen, gezonder te eten of wat vaker te gaan sporten, en begint er vol goede moed aan. Om luttele weken na datum tot de constatatie te komen dat er niets van in huis kwam.

calendar-2952462

Maar voor deze sympathieke naai-uitdaging wilde ik wel een uitzondering maken. Twaalf goede voornemens werden van ons gevraagd… voor elke maand één. Daarnaast zal Marjolein een algemene lijst opstellen, en kunnen we afvinken wat we uitgevoerd hebben. Da’s toch wel een serieuze stok achter de deur. Misschien net het duwtje in de rug dat ik nodig heb.

broom-2903582_1920

Je zal zien dat mijn voornemens zo veel mogelijk concreet en meetbaar zijn. De enige manier om nadien in eer en geweten het item te kunnen afvinken.

  1. In 2018 wil ik iets voor mijn ventje naaien. Tot nu toe hield hij de boot een beetje af, maar ik heb het gevoel dat hij begint te ontdooien. Een Theohemd vindt hij wel mooi, en een makkelijke thuisbroek staat ook op zijn verlanglijstje.
  2. Dit jaar wil ik een keertje meedoen met een heuse SWAP. Tot nu toe liet ik die kelk telkens weer aan mij voorbij gaan, uit schrik dat mijn SWAPmaatje niet tevreden zou zijn met wat ik maakte, of omgekeerd.
  3. Aan een vestje wil ik mij opnieuw eens wagen. Na de teleurstelling over mijn neplederen jasje liep ik in een boog rond alle jasjespatronen. Dat moet nu maar eens gedaan zijn.
  4. Een pyjamabroek maakte ik al, maar dit jaar wil ik de lat een beetje hoger leggen. Een mooie geklede broek, of een chique jogging, zoals de Mira van LMV, ontbreekt nog in mijn kast.
  5. Tegen de zomer wil ik een lange, zwierige overslagjurk maken. Het patroon uit Burda Style heb ik al, maar er kruipt meer dan twee meter stof in en dat hield mij tegen om er mee aan de slag te gaan.
  6. Vorig jaar ging ik mee op naaiweekend. Door omstandigheden heb ik er niet ten volle van kunnen genieten, maar dit jaar wil ik mij er volledig in smijten!
  7. Net als in 2016 en 2017 wil ik mij ten minste één keer inspannen voor het goede doel. Heerlijk, dat gevoel als je met je hobby een klein verschil kan maken voor mensen die minder geluk hebben in het leven.
  8. Minstens drie themamaanden wil ik op onze blog zien verschijnen. Vorig jaar gingen we in februari volop voor kant, in mei stond alles in het teken van mama, en in juni probeerden we de verspilling tegen te gaan in onze #naaimaandtegenverspilling. Naaien binnen een opgelegd thema daagt je toch telkens uit een beetje verder te gaan of creatiever te zijn. I love it!
  9. Die mooie, soepele, lederen jas van mijn schoonmama moet een nieuwe bestemming krijgen. Niet zomaar iets, maar een mooie handtas wil ik maken, die ik de rest van mijn leven kan koesteren. Ja, die lat ligt hoog… maar daar droom ik van.
  10. Mijn schoonmoeder vraagt al een tijdje om een leuke hoes voor de haar tuinparasol. Ik heb last van drempelvrees, maar wil daar heel binnenkort eens werk van maken.
  11. Een trimestriële blogvergadering met de Girls In Uniform staat ook op mijn verlanglijstje. De samenwerking is superleuk, maar we zien elkaar veel te weinig als groep in levende lijve. Terwijl er zo veel afgelachen wordt, als wij allemaal samen zijn…
  12. Last but not least wil ik graag verder gaan op de weg die we met deze blog ingeslagen zijn. Samen met de andere meisjes twee keer per week mooi geïllustreerde, naaigerelateerde artikeltjes schrijven. Hoe leuk is het, als je verschillende passies samen kunt laten smelten tot een coherent geheel. Schrijven, fotografie, je verdiepen in een thema én naaien. Heerlijk toch!

new-years-day-2910474_1920

Heb jij goede voornemens?

Mocht je nog inspiratie zoeken, snuister dan vooral eens door volgende blogs:

Flaflinko – C’est SaarNathalie’s Naaisels – Sewing à la carteSewbidoo – Woohoo by DavinaFrullemiekeSewBelWilwarincoutureViTessTwo Owlettes
The Needle Of ChoiceNaadjesendraadjesNoxeemaGezien bij JustineLarthStokstaartjedoethetzoMimalokiBlogrevolutionKhadetjesLiesellovePlus 2 is 5!

 

Tot snel,
Lieve

Nieuwjaarsbrief van de girls

2017… Weer een jaar voorbij gevlogen

Met voor elk haar herinneringen,  mooie en wat mindere

We hopen dat voor jullie de goede dingen hebben doorgewogen

En je je door die andere in 2018 niet laat hinderen

Voor de girls was het een avontuurlijk jaartje

Met naaiweekend, give-aways  en naaisels met bakken

Zelfs een gastblogster vervoegde ons bont allegaartje

We staan klaar om er nog een jaartje bij te plakken

Met dit nieuwjaarsbriefje willen we vooral dank je zeggen

Aan jullie; ons geweldig en fantastisch lezerspubliek

Zonder jullie zouden we het blogbijltje er snel bij neerleggen

en kwam er al lang een einde aan ons geüniformeerde naaikliek

Maar dankzij jullie plannen we dit jaartje weer vol

Met nieuwe patronen, acties en naaivraagstukken

Jullie enthousiasme bracht ons hoofd op hol

En we zijn ervan overtuigd dat het ons gaat lukken

Het jaar 2018  moet ons vooral naaiplezier geven

Soms alleen, maar liefst met de girls bij elkaar

Tijdens een goed doel het beste van onszelf geven

Het zit al gepland in ons nieuwe kalenderjaar

Ook samen op naaiweekend vertrekken

De data zitten al in ons hoofd

Margot zal dit jaar niet naar het buitenland trekken

Ze blijft thuis, heeft ze ons plechtig beloofd

Voor het najaar hebben we een leuk ideetje

Maar het wordt ook een hele uitdaging, ben ik bang

’t Is voor jullie nog een vraag, voor ons al een weetje

Een kleine tip van de sluier: ’t is in ’t lang…

Tatiana belooft ons historisch te blijven onderwijzen

Met weetjes uit onze naaigeschiedenis en couturekleren

Dus enkele artikels die ons door de tijd doen reizen

En ons onze moderne naaimachines laten apprecieren

Bij Lieve blijven de nieuwe ideetjes maar toestromen

Via sewchallenges, blogmeets of de occasionele sew hack

het maakt niet uit waar de inspiratie vandaan zal komen

alles wat ze maakt is sowieso te gek;

Naaisels en blogberichten zullen van het scherm spatten

De girls hebben veel ideetjes over wat en hoe

Maar allen moeten vooral de volgende dingen bevatten

En die wensen we jullie ook allemaal toe

We hopen dat de naaisels jullie plezier geven

maakt niet uit wat je produceert met naald en schaar

Dat jullie zoals ons samen veel naaiavonturen kunnen beleven

met veel warmte, liefde en vriendschap, ook in dit nieuwe jaar.

Happy 2018!!

The girls.

© Moors M - 6U6A4436

The girls

Wat als… afscheid nemen niet bestaat

Soms heb ik een beetje het gevoel dat ik mezelf herhaal. Patroontjes die ik een keer met plezier gemaakt heb, haal ik snel terug uit de kast voor een nieuw project. Ergens vind ik dat ook ecologisch verantwoord, want ik teken mijn patronen op het stevige plastiek van puinzakken… Het leuke aan zelf naaien is echter, dat je eindeloos met een patroon kan variëren, waardoor je eigenlijk nooit twee keer hetzelfde maakt.

Zoals jullie lazen in deze tekst, dwongen lichaam en geest mij een jaar geleden beter voor mezelf te zorgen. Ik wist dat rust levensnoodzakelijk was, maar dat het niet genoeg zou zijn. Om na deze episode steviger in het leven te staan, moest ik mezelf volledig resetten (ik noem het een grondige detox), en dat deed ik aan de hand van intensieve therapie.

Nu ik terug in het ‘echte leven’ stap, moet ik het team dat mij ondersteunde stilaan loslaten. Eén van hen is mij onderweg heel erg dierbaar geworden. Ingrid, mijn coach, stond naast me bij elke stap die ik gezet heb, en ik heb heel veel van haar geleerd. Al ben ik haar zielsdankbaar voor de steun, ook van Ingrid moet ik nu afscheid nemen.

background-957477_1280

Zij kent mij door en door, heeft dit jaar diep in mijn ziel gekeken, maar eigenlijk ken ik haar nauwelijks. Hoe ze zich kleedt, dat heb ik vaak genoeg gezien, maar voor de rest ken ik haar smaak en stijl totaal niet. Ik heb mijn hoofd er keer op keer over gebroken, hoe ik mijn dankbaarheid tastbaar zou kunnen maken.

© Lieve Deduytschaever 170506 11.jpgDus herhaalde ik mezelf… en maakte ik de Jozefien uit ‘Mijn tas’ van Elisanna en Fynn. Voor de stof trok ik een keer of vier naar Ikea. Ik kon maar niet beslissen, want Ingrid verdient het allermooiste geschenk. Uiteindelijk moest ik me erbij neerleggen dat ik nooit op voorhand zal weten of ze een stofje mooi vindt. Ik deed mijn ogen dicht, haalde diep adem en waagde de sprong: vier gebroken naalden later was mijn derde Jozefien geboren.

Ik koos ervoor de tas zo ruim en veelzijdig mogelijk te maken en liet het tussenschot-met-rits weg. In de plaats daarvan naaide ik binnenin twee open zakjes en aan de andere kant een zakje met rits. Ook in de klep vooraan kwam een ritszakje. Omdat ik zelf in zo’n grote tas steeds moet vissen naar mijn sleutelbos, maakte ik aan de binnenkant een lederen sleutelhanger vast. Voor de riem gebruikte ik zwarte tassenband, die ik -net als de ritsen- bij Veritas kocht.

©Lieve Deduytschaever 171112 02.JPG

Nu ik het geheel zo bekijk, doet de stof mij wel wat denken aan het ‘aquaflage’ uniform van de Amerikaanse Navy. Zo blijf ik ook nog in ons thema😊.

160804221847-blue-camouflage-navy-uniform-exlarge-169

Ingrid, bedankt voor alles. Ik zal je nooit vergeten. Hopelijk denk jij (dankzij deze tas?) ook nog wel eens aan mij… want afscheid nemen bestaat niet!

©Lieve Deduytschaever 171112 14©Lieve Deduytschaever 171112 08©Lieve Deduytschaever 171112 10

Tot snel,

Lieve

Een vervolg breien… niet zo simpel

IMG_20171113_131750384Eindelijk, na zes maanden weer fijn thuis! Behalve voor het hectischere leven en de koude hier, ben ik weer blij om terug in België te zijn. Mijn familie en vrienden weer te zien, mijne vent te kunnen vastpakken…  En om terug achter mijn Marie te kunnen kruipen.

Een half jaar zonder mijn naaimaatje was wel erg lang…Nochtans had ik een gedegen alternatief in mijn hoofd. Als je geen naaimachine in je kist kan steken, dan neem je toch gewoon een paar bollen wol, wat uitleg over breisteken en enkele basispatronen mee naar Mali en hoppa!

Wel, niets te  hoppa… want ik was blijkbaar mijn jeugtrauma’s van de handwerkles vergeten. De breilessen op de lagere school waren bij mij nooit een succes. Het concept van breien klopte niet bij mij. Het was meer een alles-terug-uithalen-en-opnieuw-beginnen-les. Ik herinner me de beer in twee kleuren die we moesten  breien. knitting-1614283_1920Het onding is bij mij steeds in één kleur gebleven en het arme beest kreeg nooit armen of benen. Zelfs de goedbedoelde hulp van mijn moeder kon de breiknuffel niet redden. Ook haar bijdrage werd meedogenloos uitgehaald en ik kon voor de 7de keer opnieuw beginnen.

Blijkbaar heb ik die herinneringen zeer diep weggestopt, want ik was wel erg enthousiast toen ik de winkel binnestapte op zoek naar breinaalden, haakpennen en een breiboek. Dat enthousiasme is vrij snel gekelderd toen ik in mijn kamertje met goede moed aan het eerste breiwerk begon.

Op zich vind ik het getik van naalden en het repetitieve erg ontspannend.  Maar het duurde nooit lang voordat mijn steken gedraaid raakten, ik een steek liet vallen of ik ter plaatse een nieuwe manier van steken breien uitvond. Op het moment zelf laat ik het niet aan mijn hart komen en ga ik dapper voort, maar tien rijen later springt die fout zo in het oog dat ik besluit wat nauwkeurigheid aan de dag te leggen, die rijen uit te halen en opnieuw te doen.IMG_20171113_131827620

En dan begint het meest verschrikkelijke van het breien. Niet het uithalen zelf want dat is maar aan een draadje trekken, maar proberen die steken terug terug op de naald te krijgen, zonder dat je de helft vergeet of laat vallen. Waarschijnlijk zijn er wel kneepjes of handige tips om me te helpen, maar in opdracht zijn de breiwonders waar je raad aan kan vragen eerder dungezaaid.

nuclear-2123685_1920Bon, om een lang verhaal kort te maken… ik heb na enkele pogingen van breien en uithalen het breiwerk in een kast gelegd, en de deur dichtgedaan. Project ‘Margot leert breien’ wordt even on hold gezet. Het was dat, of het ding ritueel in brand steken. Maar feiteljk vind ik het jammer. Als ik zie wat voor schitterende dingen Lieve al gebreid heeft, dan jeuken mijn vingers.

Misschien moet ik het later nog eens proberen onder een iets meer professionele begeleiding. Maar nu niet.

Ik kruip weer achter Marie en geniet van het geluid van haar gestik. Even geen breiavonturen meer, maar weer lekker naaien. Ik probeer niet te veel te denken aan mijn jammerlijke falen, en hoe dat stukje breisel mij nu nog steeds aan het uitlachen is…

En jij? Vind jij breien, haken of een ander handwerk een goed alternatief voor naaien? Wat is je favoriet? Of ben je er even handig in als ik? (Ik hoop echt dat ik niet de enige ben…)

Tot schrijfs,

Margot

Mijn vakantie-pakket

Iedereen moet er wel eens uit om die batterijen terug op te laden. Ik behoor tot de groep mensen die het huis uit moet om écht tot rust te komen. Thuis blijven om te naaien is dus geen optie als het op vakantieplanning aankomt. Maar niet iedereen kan of wil het naaien helemaal loslaten… en ik geef toe dat dat bij mij ook het geval is.

Aangezien er toch wel wat voorbereiding bij een project(je) komt kijken dacht ik dat het wel leuk zou zijn om al een aantal patronen klaar te stomen, zodat ik onmiddellijk in actie kan schieten na de vakantie, vol nieuwe moed en ideeën.

Dus stelde ik, zoals alle mama’s voor hun kinderen doen, ook mijn vakantiepakket samen:

IMG_0971b

Het hoeft geen betoog, dat het zoeken van de juiste patronen op een raderblad niet altijd evident is… zeker omdat ook elk tijdschrift wel zijn eigen stijl heeft om zo’n raderblad voor te stellen!

Het lezen van de werkmethode is volgens mij dan ook wel van belang, alvorens de schaar in het patroon te zetten. Ik noteer bijkomende gegevens mee op het patroon of naast de beschrijving, zodat ik nadien niet alles nog eens moet uitzoeken.

Ja, ik weet dat ik héél ambitieus was met mijn vakantie-pakket… Eerst en vooral moest ik kiezen welke uitdaging ik deze keer zou aangaan om daarna pas te starten met tekenen. Uiteindelijk heb ik er zes uitgetekend op de puinzakken die Margot mij aanraadde, komende uit vijf verschillende tijdschriften:

 

En wanneer alles netjes is uitgeknipt en verduidelijkt, gaat het in een hoesje zoals Tatiana mij leerde in haar blogbericht.

 

IMG_5787b

En nu klaar voor het échte werk…!

Kunnen jullie het naaien ook niet zomaar laten liggen, of net wel? Laat het ons weten!

Gastblogster,

An

Wat als… je helemaal ongelukkig wordt van je harde werk

Als abonnee van La Maison Victor, krijg ik mooi op tijd elk boekje in de bus, maar meestal duurt het een paar maand voor ik er ook effectief iets uit maak. Mijn to do lijstje is zo lang dat ik zelden kort op de bal kan spelen. De Rocha jas stond al een tijdje op mijn wenslijstje, en ik had het ideale stofje ook al eventjes liggen. LMV maakte de jas uit een iets dikkere stof, maar ik ging voluit voor een prachtig, donker roestkleurig namaak-leertje, gekocht bij Mertens Mercerie. Heel dun en soepel. Ook van de voering was ik helemaal wild. Een beetje gewaagd, dat wel… maar in combinatie met de buitenstof oh zo stijlvol. Een lederlook jasje, zelfgemaakt, dat was mijn droom!

©Lieve Deduytschaever - jasje 13

Vol goede moed nam ik alles mee naar de naailes bij Boho Atelier, want het leek mij toch iets te moeilijk om in mijn eentje uit te vogelen. Onder de deskundige begeleiding van Katrien en Susy vorderde ik traag maar gestaag. Oef, wat heb ik ermee zitten worstelen! Het begon al met de zakken in de jas. Twee hele lessen heb ik erop zitten zwoegen. Eerst op een proefstofje en dan een keer of drie ‘voor echt’. Wat een geluk dat ik er niet in mijn eentje thuis aan begonnen was, want dan lag de boel al lang in de vuilbak.

©Lieve Deduytschaever - jasje 05

Eens binnen- en buitenjasje apart klaar waren moest ik nog een stukje innemen. Ik leek wel een zak patatten… Ook daar verloor ik een hele les aan. Op les vijf of zes, ik ben de tel kwijt, bereikte ik uiteindelijk de eindmeet. Mijn klasgenootjes waren superblij voor mij, en vol lof. Maar ik stond in de spiegel te kijken en werd diep, diép ongelukkig van de jas. Hij stond mij voor geen meter… Uren en uren zwoegen, dure stof… Ik kon wel huilen, zo droevig, boos en gefrustreerd werd ik ervan.

Het zal wel een mooi jasje zijn, en technisch valt er weinig op aan te merken dankzij de stap voor stap begeleiding bij Boho, maar het is niet getailleerd, de schouders zijn breder dan ik zou willen en de kleur staat mij niet. Ik zie er gewoon vierkant en grijs uit!

Nu de eerste emoties wat gezakt zijn kan ik er wat meer op afstand naar kijken. Tja, het is een mooi jasje… zo jammer dat ik het niet zal dragen…

Maar… een geluk bij een ongeluk: mijn naaivriendinnetje Liesbet is een stukje groter dan ik,  en het jasje past haar perfect. Zij was er zo blij mee dat ze me daags nadien al een leuke selfie stuurde van haar look-van-de-dag “met mooi jasje”. En ja, ze wilde zelfs nog eens een heuse fotoshoot met mij doen ook!

Zo sloeg mijn ongelukkig gevoel instant om in een warme, zoete golf van intense blijdschap, die je kan krijgen als iemand in z’n nopjes is met jouw cadeautje.

©Lieve Deduytschaever 170802 02 

Ken jij dat gevoel?

Tot snel,
Lieve

Naais to meet you… de blogversie

Evelien van Sewbidoo staat aan de wieg van de grootste naaimeeting ooit georganiseerd in België en Nederland. “Een beetje zoals Komen Eten, maar dan zonder camera’s of puntentelling”, omschrijft ze het zelf. Daarnaast lanceerde ze ook een online kettingversie, waarbij bloggers drie vragen beantwoorden en het ‘stokje’ doorgeven aan drie nieuwe bloggers.

Het ‘stokje’ kreeg ik van Flaflinko, en mijn antwoord op de drie vragen kan je hieronder lezen:

  1. Wat was je eerste stuk dat je maakte en voor wie?
    Al droomde ik er al jaren van, ik kroop pas echt achter een naaimachine in september 2015. Ik kan mij nog levendig voorstellen hoe klein mijn hartje was toen ik, met lood in de schoenen, richting Boho reed voor mijn eerste naailes. In mijn naaitas alle benodigdheden voor een omkeerbare tas. Dat werd meteen mijn eerste stuk, waar ik twee lessen op zwoegde. Supertrots was ik op mijn tas, en ze heeft intussen al een stuk van de wereld gezien, want ze gaat altijd mee met mij op reis. Ik vrees dat ze nu wel aan vervanging toe is, maar weggooien… neen, dat doe ik niet!img_6472img_6463
  2. Op welk genaaid stuk ben je het meeste trots?
    Goh, da’s een moeilijke vraag… In die twee jaar dat ik naai, heb ik al heel wat dingen gemaakt, het ene al wat meer geslaagd dan het andere. Sommige heel simpel, andere dan weer wat moeilijker, soms ging het snel, soms moest ik lang herkauwen voor het eindresultaat voor me lag. Er zijn al naaisels de vuilbak in gevlogen, terug verknipt of kapot gegaan in de wasmachine… maar waar ik nu het meeste trots op ben? Geen idee.
    Omdat ik geen antwoord kon vinden op deze vraag, heb ik een andere invalshoek gekozen. Het jurkje waar ik mij een heuse prinses in voel is mijn Hanna. Het geeft mij vrouwelijke vormen waar ik het bestaan niet van kende, en de zwierige rok heeft net de juiste lengte om mijn benen voordelig in de verf te zetten.
    © Moors M - 6U6A6979© Moors M - 6U6A6849
  3. Welke naaister/ontwerper/blogger/you tuber/instagrammer zou je graag eens in het echt ontmoeten?
    Over deze vraag moest ik niet lang nadenken. Marjolein van Flaflinko is mijn grote voorbeeld op bloggebied. Ik volg haar al sinds mijn eerste stapjes in de naaiwereld, en vind haar blogposten telkens weer inspirerend. Ze is niet bang zich kwetsbaar op te stellen en een stukje bloot te geven, en maakt prachtige dingen. Haar blog is leuk, vlot geschreven en staat vol mooie foto’s. Daarnaast is ze ook heel geëngageerd. Om de paar maand organiseert ze Let’s Stick Together, waarbij ik al meer dan eens mijn grens moest verleggen. En deze maand heeft ze zowat heel Nederlandstalig blogland zover gekregen de Belgische patroon- en stoffenontwerpers in de spotlights te zetten met Stik Belgique. Marjolein, ik ben fan!Flaflinko

Nu is het mijn beurt om het stokje door te geven. Surf volgende week maar eens naar deze blogs voor de antwoorden!

  • Histoires de Couture begon ik te volgen van zodra ik wist dat ik zou gaan naaien. An-Karlien’s stijl is een inspiratiebron voor mij, en haar blog staat vol tips en tutorials om van elk stuk een kunstwerkje te maken. Ze maakt de mooiste dingen met de stoffen uit haar webshop. Oh, hoe heerlijk moet het zijn om zo’n uitgebreide stoffenkast te hebben om uit te kiezen!
  • Sabrina van de Stoffengalerij is een hele creatieve dame; naaien en stoffen zitten haar in het bloed. Ze toverde onlangs haar garage om tot een heuse stoffenwinkel, en vindt daarnaast wonder boven wonder nog tijd om prachtige dingen te naaien  voor zichzelf en haar kinderen. Petje af voor Sabrina! Haar antwoorden vind je hier.
  • En dan is er nog Davina van Woohoobydavina. Ook al zo’n klassemadam! Organiseren en mensen inspireren zit haar in het bloed. Er rolde al heel wat moois van onder haar machine. Kan zij haar favoriet stuk makkelijker aanduiden dan ik?

En jij? Wat zou jij antwoorden op deze drie vragen? Daar ben ik oprecht nieuwsgierig naar. 

Tot snel!
Lieve

Wat als… je een cadeautje zo leuk vindt, dat je het zelf wil houden?

Sommige mensen zijn zo lief voor je, dat je zin hebt om er iets leuks voor te doen. Gelukkig heb ik nu een hobby waarmee ik af en toe wel eens iets tofs kan maken. Dus als ik schatten van mensen met een plastic zakje-met-kerstprint zie rondlopen, heb ik meteen een idee waarmee ik aan de slag kan!

Ik nam stiekem de maten van het plastic zakje, en herwerkte het patroon van mijn allereerste naaiprojectje bij Boho-atelier. Een mooi stukje zwarte jeans machte perfect met een katoentje uit Ikea. Een omkeerbaar tasje, met zowel binnenin als aan de buitenkant een zakje. Als finishing touch naaide ik aan de jeanskant leuke knoopjes, die mijn hobby perfect illustreren. Niemand zal eraan twijfelen dat dit een handgemaakt cadeautje is…

Het was zo leuk geworden, dat ik heel even in dubio stond… zou ik het niet gewoon voor mezelf houden? Maar neen, die schatten, die er al maanden voor mij zijn, die verdienen iets moois. Zo geschiedde het, dat ik het tasje aan hen gaf, met de woorden: “Ik hoop dat jullie er iets aan hebben, en dat jullie het mooi vinden. Maar mocht het niets voor jullie zijn… dan geef je het maar terug, want ik vind het zelf DE MAX!”

Maak jij wel eens cadeautjes, die je dan toch eigenlijk liever zelf zou houden?

Tot snel,
Lieve

Ik ga op vakantie en neem mee…

Eind september ontvluchtten we het kouder wordende Vlaanderen richting de zon. Een beetje bang voor de sterke wind trokken we naar hotel Lopesan Baobab in het zonnige Gran Canaria, waar de thermometer nog makkelijk temperaturen van 30 graden aangaf.

Voor het eerst sinds ik noodgedwongen een ‘adempauze’ nam op het werk, vond ik er totale rust. De uitputting, de stress, het schuldgevoel en de angst voor wat mij te wachten staat zijn er nog, maar op vakantie kon ik er even afstand van nemen. Even weg van de therapie en het ‘echte leven’ kon ik in dit paradijselijk oord mindful voor mezelf zorgen, mijn nieuw-aangeleerde vaardigheden oefenen en energie opdoen voor wat in het verschiet ligt.

Terugkijkend op het hobbelige parcours van de laatste jaren, weet ik dat mijn creatieve hobby en deze blog twee steunpilaren geweest zijn die ervoor zorgden dat ik recht bleef. Ze boden mij een rustpunt in de ratrace die mijn leven geworden was. Daar ben ik ontzettend dankbaar voor!

Ik kon dus niet zomaar op vakantie vertrekken zonder deze steunpilaren met mij mee te dragen. Los van het feit dat het superleuk is zelfgemaakte kledij aan te doen, blik ik met deze kleren ook terug op de afgelegde weg…

  • Een jaartje geleden werd ik op slag verliefd op dit heerlijk soepele tricootje met felrode klaprozen. Deze zwierige rok hangt in de zomer nauwelijks in mijn kast, en moest natuurlijk ook mee op vakantie!©Moors M - Sep 1711

 

  • Dit shortje leent zich voor heel wat gelegenheden. Ik maakte het tijdens onze recyclagemaand, en op zonnige dagen grijp ik er steeds naar terug.©Moors M - Sep 1704

 

  • Een twijfelaartje, dit Abby-jurkje.  Gelukkig heb zette ik mijn twijfel opzij, en draag ik het nu geregeld. Heerlijk luchtig, en het voornaamste: wasmachine uit, kapstok op en aandoen! Tijdens de vakantie was het hét ideale avondjurkje.©Moors M - Sep 1703

 

  • Dé revelatie van deze zomer. Toen het viraal ging, was ik verwonderd. Zo’n simpel Odette jurkje, en zoveel leuke commentaren!  Heerlijk om dragen, aan het zwembad op blote voeten of ’s avonds met een hakje onder.©Moors M - Sep 1701
  • Ja hoor, ook aan het zwembad was mijn shortje een welkome gast.©Moors M - Sep 1705

 

  • Last but not least: mijn zilveren Cobalt. Wat een heerlijk shirtje is dit toch!© Moors M - IMG_4487

 

Natuurlijk had ik niet enkel ‘oude’ stukken in mijn valies… We gingen ook een paar keer op stap met nieuwe naaisels, zoals de Cobalt van Blou. Binnenkort zie je hier nog een rok en een shortje verschijnen.

Op vakantie had ik ook mijn derde steunpilaar bij, mijn rots in de branding. Niet alleen blijft hij naast me staan bij elke stap op weg naar genezing, hij zorgt ook keer op keer voor prachtige foto’s van mijn naaisels. Schatje, ik hou van jou!

© Moors M 1712

Wil je meer zien van Michael z’n werk, ook buiten de foto’s die hij voor deze blog maakt? Volg hem dan op Instagram.

Tot snel,
Lieve