Naaien doe je met je ellebogen

Waarschijnlijk hebben jullie het ook al eens meegemaakt: je hebt een kwetsuur en plots wordt het pijnlijk duidelijk bij hoeveel van je dagelijkse bewegingen je dat getroffen lichaamsdeel nodig hebt. Ik heb feitelijk nog nooit een kwetsuur gehad  aan een lichaamsdeel waarvan ik dacht: “Pfft, dat heb ik toch niet nodig”.

Neem nu mijn laatste avontuur op de fiets, waarbij ik lustig naar mijn werk rijd en plots om de bocht bijna tegen een Brit stoot die aan de foute kant rijdt. Ik ontwijk hem nog net en val half in de planten, maar met mijn elleboog nog op het beton. Kaiiett!! Een landing op beton is niet aan te raden maar dames, hou alsjeblieft je ellebogen ervan  weg.  Het is een pijnlijk puntje…

81bac68fb87d066723b08909f7f9972e Doorgaan met het lezen van “Naaien doe je met je ellebogen”

Geluk zit in kleine dingen

Sinds ik creatief bezig ben met naaien en breien, ontdekte ik dat daar een heel scala aan emoties aan verbonden is. Al heel snel merkte ik dat naaien mijn hoofd leegmaakte en ik mijn hobby kon gebruiken om op terug te vallen in tijden dat het niet zo goed met me ging. Het bracht me de rust die ik nodig had om recht te blijven. Daarvoor ben ik ontzettend dankbaar.

gratitude-2939972_1920.jpg

Maar naaien brengt me ook blijdschap, om het resultaat van mijn ‘harde werk’, om de reacties van anderen, de complimentjes die ik krijg, de leuke commentaren op Instagram of hier op de blog. Zonder jou, trouwe lezeres of occasionele bezoeker van onze blog, zou Girls in Uniform niet bestaan. Doorgaan met het lezen van “Geluk zit in kleine dingen”

The SewBees: het Malle naaiweekend… en het verhaal van een unieke vriendschap

Soms kan de tijd niet snel genoeg gaan. Maandenlang keek ik reikhalzend uit naar het naaiweekend begin juni. Niet alleen is twee-en-een halve dagen creatieve me-time iets waar elke naaister naar verlangt, maar ik wist ook: deze keer zijn àl mijn ‘naaivriendinnen’ een heel weekend samen.

© An Rouquaert 190608 03.jpg

Met drie drukke agenda’s lukt het de Girls in Uniform niet zo vaak om elkaar te zien. Een hele dag samen op stap is een grote uitzondering. Het SewBees naaiweekend was een unieke gelegenheid om het dagelijkse leven buiten spel te zetten en samen ten volle te genieten van onze hobby. Dat onze gastblogster An erbij was, alsook mijn vriendin Liesbet, was helemaal uitzonderlijk. De puzzel viel mooi in elkaar. Doorgaan met het lezen van “The SewBees: het Malle naaiweekend… en het verhaal van een unieke vriendschap”

Zijn wij hamsters?

Kijk jij ook wel eens naar zo’n serie waarin ze een huis van een hamsteraar gaan opruimen? Kamers volgestouwd met dozen en stapels spullen. Waar enkel een vrije plaats om te werken of te slapen is, en elke andere vrije ruimte ingepalmd is door zakken met spullen waarvan een mens denkt: dat heb je toch niet nodig? Maar waarvan de hamsteraar halsstarrig weigert afscheid van te nemen, want het kàn nog wel eens van pas komen…

Ik zit hoofdschuddend naar zulke series te kijken maar ik stel mezelf wel eens de vraag of naaisters niet hetzelfde patroon vertonen. Zijn wij ook geen hamsteraars? Ik weet niet hoe jouw naaiplek eruit ziet bij een groot project, maar de mijne is meer een slagveld dan een bureau. Ik weigerde laatst een stuk voeringsstof ter grootte van een zakdoek in de vuilnisbak te gooien, want dat was net genoeg als voering voor een A Girl’s Cube‘, die nog op mijn planning staat. En als iemand je vraagt of je de naaispulletjes van een oudtante wilt hebben, zeg jij dan ook enthousiast: “Oh ja graag!” Doorgaan met het lezen van “Zijn wij hamsters?”

Mijn nieuwe naai(ma)maatje

Was jij al een vroeg naaiwonder? Vanaf de kindertijd vlijtig met naald en draad? Ik moet bekennen dat mijn goede relatie met een naaimachine nogal pril is. In mijn jaren in de basisschool waren de uren handvaardigheid naar mijn mening drie keer zo lang als elk ander lesuur. De resultaten van mijn handvaardigheid waren ook enkel te definiëren als er een ticket aanhing wat het moest voorstellen. Dat het onding door mij was gemaakt, was voor iedereen duidelijk.

Ik heb me mijn ‘onhandvaardigheid’ nooit erg aangetrokken. Mijn moeder vertelde me dat naaien en breien niet mijn grootste vaardigheden waren, maar dat ze me helaas niet kon helpen. Moeder was even handonvaardig als ik, vrees ik. De naaikoffer die ik me herinner in het ouderlijke huis, diende volgens mij meer als deurstop of als zwaar gewicht mocht er een inbreker de trap opkomen dan als technisch hulpmiddel. Doorgaan met het lezen van “Mijn nieuwe naai(ma)maatje”

Ode aan de vriendschap

Ik heb de eer om de laatste blogpost van dit jaar in te vullen en daarom wil ik graag een ode brengen aan mijn lieve naaigenootjes en hun fantastische creaties!  De girls in uniform werken ondertussen al een poosje samen aan deze blog, dus ik dacht dat het toch tijd was voor een klein symbolisch cadeautje….

 

 

 

20181230_153509

Ik maakte voor mijn mede-blogsters het An-tasje met stofjes die een persoonlijk verhaal vertellen. De buitenstof van Lieve’s tasje was het eerste stofje dat ik verwerkte tijdens de naaicursus bij BOHO-atelier. Het was tijdens deze cursus dat ik Lieve ontmoette en versteld stond van de creaties die ze daar toen al uit haar vingers toverde. Op de blog zie je ook telkens weer hoe Lieve met smaak en aandacht voor detail de mooiste stoffen tot leven brengt in een kledingstuk. Ze waagde zich dit jaar zelfs aan haar eigen tassenpatroon (de Stinger) in samenwerking met haar man Michael en het was meteen een schot in de roos!

De buitenstof van Margot’s tasje komt uit Mali en werd persoonlijk door Margot uitgekozen als cadeautje voor ons. Margot moest toen ettelijke maanden haar trouwe naaimachine missen tijdens haar missie maar smeet zich nadien met haar gebruikelijk enthousiasme op nieuwe naaiprojecten. Margot heeft een voorliefde voor tartan en geometrische prints waardoor ze telkens de uitdaging met zichzelf en de stof aangaat om de prints mooi te laten aansluiten. En ja hoor, ze mag zich terecht de koningin van de tartan noemen! De tasjes kregen elkaars buitenstof als binnenstof en zo maakte ik de link tussen ons drietjes.

20181230_15362220181230_153609

De girls zijn dan wel powerwomen in een uniform, we willen er ook goed uitzien (al dan niet in zelfgemaakte creaties😉). Daarom heb ik in elk tasje ook een extraatje gestoken in de vorm van een lippenstift. A naais – lippenstift, eentje waar geen kleurtje dan wel naainaalden uitkomen en die dankzij het ingenieuze draaisysteem en magnetische onderkant de naalden netjes samenhoudt. Ik ontdekte het toevallig in de Singershop in Gent en was meteen verkocht. Nu hopen dat de girls deze gadget nog niet in hun eigen naaidoos hebben zitten!

84382a37447e630d33f2a07c1d82a10d

 

Bij deze toast ik op het nieuwe jaar, op onze vriendschap en op heel veel mooie creaties in 2019! Bedankt ook aan alle sewista’s die ons dagelijks blijven inspireren met hun prachtige naaisels, dat 2019 jullie veel nieuwe plannen en toffe creaties mag brengen. We kijken er alvast naar uit!

Tot schrijfs!

Tatiana

De zoektocht naar perfectie

Al weet ik intussen beter, in zowat alles wat ik doe, leg ik de lat hoog. Als ik iets doe, wil ik het goed doen, zoniet ‘perfect’. Dat zorgt ervoor dat ik aan het einde van de rit zelden tevreden ben over mijn prestatie. Want hoe weet je nu of iets écht af is? Wat kan ik doen om het nog beter te maken? Wanneer is goed ook echt goed genoeg?

workers-408998_1920Mensen die mij goed kennen, noemen mij soms een perfectionist. Er was een tijd dat ik daar trots op was. Want streven naar perfectie, is er iets mooiers dan dat? Nu zie ik het in een ander licht: perfectie bestaat niet. De perfectie najagen is als zoeken naar een eenhoorn in een wei vol paarden. Je vindt het dier niet en de zoektocht houdt nooit op. Loslaten brengt rust, maar net dat is zo moeilijk. Want stel je voor dat die eenhoorn daar wat verder staat, verstopt achter die kudde bruine merries? Wanneer stop je met zoeken? De stress die daarbij komt kijken, put je uit en maakt je onzeker. Doorgaan met het lezen van “De zoektocht naar perfectie”

Zwijgend inrijgen

Mijn naaimachine geeft me een zekere rust. Het geratel van de naald, het ruisen van de stof, het vloeken als je in een naald grijpt… heerlijk. Maar als ik achter mijn overlock zit, maakt die rust direct plaats voor een hoger stressgehalte. Begrijp me niet verkeerd, ik ben erg blij met mijn overlockmaatje en ik weet zeker dat ik er schitterende dingen mee zal maken. Maar als ik echt een andere kleur overlockgaren moet gebruiken, dan doemt het spook van het inrijgen weer op.

threads-143343_19201866450174.jpg

Ik ben een persoon bij wie nauwkeurigheid en geduld bij constructie niet erg hoog op de prioriteitenlijst stonden. Zodoende heb ik dus van beiden ook maar een minimale hoeveelheid in bezit. Laat inrijgen nu precies een nauwkeurig werkje zijn waar je het schema moet volgen en er geen other way around is…

Keepcalmaqua

Ik heb het nochtans wel geprobeerd… inrijgen op de Margot-manier. Veel sneller, maar als resultaat geraakt geen enkel stofje overlockt. Maar zelfs toen ik slaafs het inrijgschema volgde, was het steeds dezelfde draad die me parten speelde en zorgde voor nog een jammerlijk mislukte inrijgpoging. Na poging zeventien zet ik dan meestal mijn machine af en ga ik naar een andere kamer. Een droombeeld waarbij ik dat dure ding door het raam kieper en het leer vliegen, doemt bij me op. Goed beseffende dat het met een pijnlijke bonk op aarde zal landen en geen steek meer zal overlocken.

Dat zou zonde van het geld zijn. Dus ik houd ramen gesloten en doe een uurtje iets anders. Ik besef wel dat de oorzaak van het inrijgprobleem achter de machine zit . Maar toch… Mijn man heeft mijn lichaamstaal ondertussen ook al begrepen. Als ik zwijgend, met opgespannen schouders en een zware donderwolk boven me zit in te rijgen, weet hij hoe laat het is. Dan komt er enkel een voorzichtige “Lukt het?” uit en laat hij me verder met rust.

Toen ik uiteindelijk in de winkel mijn probleem uitlegde, vroeg de winkelier of ik bij elke vruchtloze inrijgpoging alle draden opnieuw inreeg. Ah nee, enkel diegene die geknapt was. (Luiheid stond wel hoog op de prioriteitenlijst ☺). De man schudde zwijgend zijn hoofd en legde me geduldig uit dat die volgorde van knopen dan in de war is. Alle draden eruit halen en opnieuw beginnen is de enige juiste manier. Thuisgekomen heb ik de man zijn advies opgevolgd, en na poging twee: tadaa, een mooie steek. Ik heb mijn overlock afgezet en ben iets anders gaan doen. Mopperend dat ik het misschien ben die buitengekieperd moet worden, want als ik wat sneller hulp had gevraagd, had ik al die frustratie niet…

the-power-cord-1526138_1920294977545.jpg

Soit, mijn inrijgpogingen lijken al minder op een processie van Echternach. Maar ik zal nooit enthousiast mijn overlockgaren veranderen. Die stilte tijdens het inrijgen blijft. De donderwolk is nooit veraf.

Kun jij je overlock goed de baas? Of is het toch een beetje een bron van frustratie?

Tot schrijfs,
Margot

Koudwatervrees

Ik heb angst… angst voor nieuwe naaimachines. Ik geloof niet dat daar al een wetenschappelijk of geleerd klinkend woord voor is uitgevonden maar de angst is reëel. Zo reëel dat nieuwe machines soms tot twee jaar, je leest het goed, in de kast verstopt zitten achter een lading stoffen, zodat ik hun bestaan dreig te vergeten.

Het begon allemaal met mijn eerste Singer. Ik kocht een simpel basismodel een jaar voor ik op naaicursus ging omdat ik dacht dat we, eenmaal ik me aan het naaien zette, hechte maatjes zouden worden. Dat eerste naaien werd echter steeds uitgesteld en pas na enkele lessen bij BOHO durfde ik mijn nieuwe machine uit haar doos te halen. Gelukkig nam ze me het niet kwalijk en werden we uiteindelijk nog dikke vriendinnen.  Doorgaan met het lezen van “Koudwatervrees”

3D blind

Zelfkennis is het begin van alle wijsheid. Ik geef toe: toen ze bij mij de talenten uitdeelden, was ik te laat voor het ruimtelijk inzicht en moest ik me tevredenstellen met een restje. Resultaat: ruimtelijk inzicht en 3D-denken op een lamentabel niveau. Dikke pret verzekerd met de kaartleesoefeningen tijdens mijn militaire opleiding. Niet dat ik niet weet hoe je een kaart moet lezen, maar zodra je dat moet gaan extrapoleren of in je hoofd moet gaan omkeren, stopt het bij mij. Access denied.

Ook tijdens het naaien komt dat charmante kantje van mij naar boven (naast dat van driftkop en chaoot…). Ik lees de naaibeschrijving, kijk naar mijn lapje en…. doe dat nog zeven keer voordat ik door heb: dit gaan we anders moeten uitvogelen. Want noch het prentje, noch de (waarschijnlijk glasheldere ) uitleg brengen me een stap verder.

3Dblind2

Het even aan iemand vragen brengt ook geen zoden aan de dijk. De mondelinge uitleg klinkt mij even vreemd in de oren als de geschreven versie. De stilaan geïrriteerde toon, na het mij op drie verschillende wijzen te hebben uitgelegd, helpt ook niet echt. Een vierde ongeduldige poging wordt dan door mij kortgesloten door te zeggen: “Oh ja, nu snap ik het”. Terwijl mijn gedachten al lang zijn afgedwaald naar die prachtige schoenen die ik in een etalage heb zien staan.

Het enige wat ik dus kan doen, is het resultaat van die mysterieuze stap te visualiseren door de stof te spelden zoals het zou moeten worden. En dan kijken hoe en waar ik dat nu aan elkaar moet stikken. Omslachtig op zijn minst…

20170322_174202

In het begin maakte ik mezelf wijs dat het aan mijn beginnerskennis lag. Na een tijdje zou dat wel veel beter gaan… Maar: ofwel duurt dat bij mij wat langer (ik heb ook geen geduld), ofwel ben ik hier aan het wachten op Godot. Feit is en blijft dat speldjes en tornmesje mijn beste kameraadjes zijn.

Door het gespeld ga ik gestaag vooruit bij een kledingstuk. Het duurt zo lang en soms word ik overmoedig, en naai ik het zoals ik denk dat het moet. Afhankelijk van de hoeveelheid geduld die avond, zal ik dus veel spelden en weinig lostornen of omgekeerd…

3Dblind3

Mijn complete 3D-blindheid heb ik al aanvaard als een deel van mijn innemende karakter. Ik heb dus al veel minder stress wanneer ik weer eens een armsgat heb dichtgenaaid; ik ben het gewend. Het zorgt wel voor meer hersengekraak als ik een kledingstuk moet voeren (twee 3D-dingen op elkaar, oh ramp!), of als de stof ergens trekt en ik niet weet hoe ik het rechtzetten.

Zo duurt een kledingstuk maken bij mij twee keer zo lang. Maar geen probleem volgens manlief: ik ben stil en het is een hobby. Wat maakt het dan uit dat het wat langer duurt?

Wijze woorden, maar…. had ik ook al verteld dat ik geen geduld heb?

Tot schrijfs,
Margot