Naais to meet you… de blogversie

Evelien van Sewbidoo staat aan de wieg van de grootste naaimeeting ooit georganiseerd in België en Nederland. “Een beetje zoals Komen Eten, maar dan zonder camera’s of puntentelling”, omschrijft ze het zelf. Daarnaast lanceerde ze ook een online kettingversie, waarbij bloggers drie vragen beantwoorden en het ‘stokje’ doorgeven aan drie nieuwe bloggers.

Het ‘stokje’ kreeg ik van Flaflinko, en mijn antwoord op de drie vragen kan je hieronder lezen:

  1. Wat was je eerste stuk dat je maakte en voor wie?
    Al droomde ik er al jaren van, ik kroop pas echt achter een naaimachine in september 2015. Ik kan mij nog levendig voorstellen hoe klein mijn hartje was toen ik, met lood in de schoenen, richting Boho reed voor mijn eerste naailes. In mijn naaitas alle benodigdheden voor een omkeerbare tas. Dat werd meteen mijn eerste stuk, waar ik twee lessen op zwoegde. Supertrots was ik op mijn tas, en ze heeft intussen al een stuk van de wereld gezien, want ze gaat altijd mee met mij op reis. Ik vrees dat ze nu wel aan vervanging toe is, maar weggooien… neen, dat doe ik niet!img_6472img_6463
  2. Op welk genaaid stuk ben je het meeste trots?
    Goh, da’s een moeilijke vraag… In die twee jaar dat ik naai, heb ik al heel wat dingen gemaakt, het ene al wat meer geslaagd dan het andere. Sommige heel simpel, andere dan weer wat moeilijker, soms ging het snel, soms moest ik lang herkauwen voor het eindresultaat voor me lag. Er zijn al naaisels de vuilbak in gevlogen, terug verknipt of kapot gegaan in de wasmachine… maar waar ik nu het meeste trots op ben? Geen idee.
    Omdat ik geen antwoord kon vinden op deze vraag, heb ik een andere invalshoek gekozen. Het jurkje waar ik mij een heuse prinses in voel is mijn Hanna. Het geeft mij vrouwelijke vormen waar ik het bestaan niet van kende, en de zwierige rok heeft net de juiste lengte om mijn benen voordelig in de verf te zetten.
    © Moors M - 6U6A6979© Moors M - 6U6A6849
  3. Welke naaister/ontwerper/blogger/you tuber/instagrammer zou je graag eens in het echt ontmoeten?
    Over deze vraag moest ik niet lang nadenken. Marjolein van Flaflinko is mijn grote voorbeeld op bloggebied. Ik volg haar al sinds mijn eerste stapjes in de naaiwereld, en vind haar blogposten telkens weer inspirerend. Ze is niet bang zich kwetsbaar op te stellen en een stukje bloot te geven, en maakt prachtige dingen. Haar blog is leuk, vlot geschreven en staat vol mooie foto’s. Daarnaast is ze ook heel geëngageerd. Om de paar maand organiseert ze Let’s Stick Together, waarbij ik al meer dan eens mijn grens moest verleggen. En deze maand heeft ze zowat heel Nederlandstalig blogland zover gekregen de Belgische patroon- en stoffenontwerpers in de spotlights te zetten met Stik Belgique. Marjolein, ik ben fan!Flaflinko

Nu is het mijn beurt om het stokje door te geven. Surf volgende week maar eens naar deze blogs voor de antwoorden!

  • Histoires de Couture begon ik te volgen van zodra ik wist dat ik zou gaan naaien. An-Karlien’s stijl is een inspiratiebron voor mij, en haar blog staat vol tips en tutorials om van elk stuk een kunstwerkje te maken. Ze maakt de mooiste dingen met de stoffen uit haar webshop. Oh, hoe heerlijk moet het zijn om zo’n uitgebreide stoffenkast te hebben om uit te kiezen!
  • Sabrina van de Stoffengalerij is een hele creatieve dame; naaien en stoffen zitten haar in het bloed. Ze toverde onlangs haar garage om tot een heuse stoffenwinkel, en vindt daarnaast wonder boven wonder nog tijd om prachtige dingen te naaien  voor zichzelf en haar kinderen. Petje af voor Sabrina! Haar antwoorden vind je hier.
  • En dan is er nog Davina van Woohoobydavina. Ook al zo’n klassemadam! Organiseren en mensen inspireren zit haar in het bloed. Er rolde al heel wat moois van onder haar machine. Kan zij haar favoriet stuk makkelijker aanduiden dan ik?

En jij? Wat zou jij antwoorden op deze drie vragen? Daar ben ik oprecht nieuwsgierig naar. 

Tot snel!
Lieve

Wat als… je een cadeautje zo leuk vindt, dat je het zelf wil houden?

Sommige mensen zijn zo lief voor je, dat je zin hebt om er iets leuks voor te doen. Gelukkig heb ik nu een hobby waarmee ik af en toe wel eens iets tofs kan maken. Dus als ik schatten van mensen met een plastic zakje-met-kerstprint zie rondlopen, heb ik meteen een idee waarmee ik aan de slag kan!

Ik nam stiekem de maten van het plastic zakje, en herwerkte het patroon van mijn allereerste naaiprojectje bij Boho-atelier. Een mooi stukje zwarte jeans machte perfect met een katoentje uit Ikea. Een omkeerbaar tasje, met zowel binnenin als aan de buitenkant een zakje. Als finishing touch naaide ik aan de jeanskant leuke knoopjes, die mijn hobby perfect illustreren. Niemand zal eraan twijfelen dat dit een handgemaakt cadeautje is…

Het was zo leuk geworden, dat ik heel even in dubio stond… zou ik het niet gewoon voor mezelf houden? Maar neen, die schatten, die er al maanden voor mij zijn, die verdienen iets moois. Zo geschiedde het, dat ik het tasje aan hen gaf, met de woorden: “Ik hoop dat jullie er iets aan hebben, en dat jullie het mooi vinden. Maar mocht het niets voor jullie zijn… dan geef je het maar terug, want ik vind het zelf DE MAX!”

Maak jij wel eens cadeautjes, die je dan toch eigenlijk liever zelf zou houden?

Tot snel,
Lieve

Ik ga op vakantie en neem mee…

Eind september ontvluchtten we het kouder wordende Vlaanderen richting de zon. Een beetje bang voor de sterke wind trokken we naar hotel Lopesan Baobab in het zonnige Gran Canaria, waar de thermometer nog makkelijk temperaturen van 30 graden aangaf.

Voor het eerst sinds ik noodgedwongen een ‘adempauze’ nam op het werk, vond ik er totale rust. De uitputting, de stress, het schuldgevoel en de angst voor wat mij te wachten staat zijn er nog, maar op vakantie kon ik er even afstand van nemen. Even weg van de therapie en het ‘echte leven’ kon ik in dit paradijselijk oord mindful voor mezelf zorgen, mijn nieuw-aangeleerde vaardigheden oefenen en energie opdoen voor wat in het verschiet ligt.

Terugkijkend op het hobbelige parcours van de laatste jaren, weet ik dat mijn creatieve hobby en deze blog twee steunpilaren geweest zijn die ervoor zorgden dat ik recht bleef. Ze boden mij een rustpunt in de ratrace die mijn leven geworden was. Daar ben ik ontzettend dankbaar voor!

Ik kon dus niet zomaar op vakantie vertrekken zonder deze steunpilaren met mij mee te dragen. Los van het feit dat het superleuk is zelfgemaakte kledij aan te doen, blik ik met deze kleren ook terug op de afgelegde weg…

  • Een jaartje geleden werd ik op slag verliefd op dit heerlijk soepele tricootje met felrode klaprozen. Deze zwierige rok hangt in de zomer nauwelijks in mijn kast, en moest natuurlijk ook mee op vakantie!©Moors M - Sep 1711

 

  • Dit shortje leent zich voor heel wat gelegenheden. Ik maakte het tijdens onze recyclagemaand, en op zonnige dagen grijp ik er steeds naar terug.©Moors M - Sep 1704

 

  • Een twijfelaartje, dit Abby-jurkje.  Gelukkig heb zette ik mijn twijfel opzij, en draag ik het nu geregeld. Heerlijk luchtig, en het voornaamste: wasmachine uit, kapstok op en aandoen! Tijdens de vakantie was het hét ideale avondjurkje.©Moors M - Sep 1703

 

  • Dé revelatie van deze zomer. Toen het viraal ging, was ik verwonderd. Zo’n simpel Odette jurkje, en zoveel leuke commentaren!  Heerlijk om dragen, aan het zwembad op blote voeten of ’s avonds met een hakje onder.©Moors M - Sep 1701
  • Ja hoor, ook aan het zwembad was mijn shortje een welkome gast.©Moors M - Sep 1705

 

  • Last but not least: mijn zilveren Cobalt. Wat een heerlijk shirtje is dit toch!© Moors M - IMG_4487

 

Natuurlijk had ik niet enkel ‘oude’ stukken in mijn valies… We gingen ook een paar keer op stap met nieuwe naaisels, zoals de Cobalt van Blou. Binnenkort zie je hier nog een rok en een shortje verschijnen.

Op vakantie had ik ook mijn derde steunpilaar bij, mijn rots in de branding. Niet alleen blijft hij naast me staan bij elke stap op weg naar genezing, hij zorgt ook keer op keer voor prachtige foto’s van mijn naaisels. Schatje, ik hou van jou!

© Moors M 1712

Wil je meer zien van Michael z’n werk, ook buiten de foto’s die hij voor deze blog maakt? Volg hem dan op Instagram.

Tot snel,
Lieve

Met de moed der wanhoop

Dagelijks scroll ik op Facebook, instagram en Pinterest langs prachtige creaties van naaisters overal ter wereld. Op de foto’s geen enkel schoonheidsfoutje, enkel blije gezichten. Af en toe stelt een van die dames wel eens een kritische vraag over haar naaisel. “Maakt het mij niet te dik?” “Vinden jullie dit draagbaar?” Ja, anderen twijfelen ook wel eens aan zichzelf. En toch. Als ik in mijn naaikamertje zit, lijkt het wel alsof ik de enige ben die zo zit te sukkelen om tot een aanvaardbaar resultaat te komen.

Theo voorblad

Zo ook de laatste dagen. Na maanden twijfel overwon ik eindelijk mijn drempelvrees, tekende ik het patroontje van dat leuke Theo-for-men hemd, en knipte ik met de nodige schroom de patroondelen uit de stof. Ik was blij, want eens die eerste stappen gezet, komt het resultaat meestal snel in zicht. Niet zo deze keer.

Is dit project vervloekt? Zo lijkt het wel. De maten van de man in kwestie nam ik een paar maand geleden al. Drempelvrees, weet je wel? Ik volgde mooi de richtlijnen van het patroon, die me vertelden dat het hemd ontworpen is voor een man van 1.76 m. Laat mijn neefje nu net iets groter zijn. Ik verlengde dus braaf alle panden met vier centimeter. Het leek wel een jurkje, zo lang werd het. Ik vroeg mijn neef dus om een passend hemd binnen te steken, zodat ik wat houvast had, los van de cijfertjes.

sewing-1229711

Terwijl hij er dan toch was, hield ik meteen het afgewerkte achterpand tegen zijn rug. Tiens… was dat niet een beetje te smal? “Ik ben wat bijgekomen”, beaamde mijn neef. Maar zoveel toch niet??? Waarschijnlijk heb ik gewoon verkeerd gemeten, dat zou wel kunnen. Ik haalde snel de rugnepen terug uit, met onuitwisbare gaatjes als gevolg. Wassen en strijken brachten gelukkig soelaas, van de nepen is niets meer te zien.

©Lieve Deduytschaever 170908 01

Maar mijn gesukkel ging verder, bij elke stap die ik zette. Hoe moet dat met die twee rugpanden, zodat de naden onzichtbaar zijn? Drie keer opnieuw beginnen gaf mij niet het nodige inzicht. Er een nachtje over slapen gelukkig wel. Op naar de volgende stap. De voorbereiding van de zoom. Ook daar stikte ik verschillende keren mis, tot ik het helder zag. Ok, vol goede moed op naar de kraag. Die staander daar onder, wat is dàt voor een uitvinding zeg? Tja, je kan het al raden… Keer op keer moest ik opnieuw meten, spelden en stikken. En toen het geheel op mijn hemd zat… ging het wéér mis. Grrrrrrr. Zou ik er niet beter even mee ophouden?

Maar dan komt mijn koppig kantje naar boven. Al had ik geregeld zin om dat ding door het raam te gooien, kon ik wel huilen van frustratie en was mijn geduld uitgeput, ik wilde per sé nog de mouwen erin krijgen. Tja… dat had ik nu beter niet meer gedaan. Had ik nu stof te veel aan die mouwkop? Waar kwamen die lelijke plooien vandaan?

©Lieve Deduytschaever 170908 02

Uiteindelijk heb ik mijn plan getrokken. Want ja, dàt kan ik goed. Maar nu de bijgeknipte mouwen (sorry Sharon!) erin zitten, ben ik uitgeput.

Ik kijk niet uit naar morgen… want dan staan de manchetten en de Amerikaanse mouwsplit op het programma. Alweer nieuwe technieken… Och ja, misschien verras ik mezelf wel met mijn handigheid. Of gooi ik de boel alsnog uit het raam. Ik weet het niet…

©Lieve Deduytschaever 170908 05

Eén ding weet ik wel: met de moed der wanhoop kom ik er wel!

Tot snel,
Lieve

Wat als… de moed je ontbreekt om je fouten te verbeteren

Ken je dat gevoel;  je bent een kledingstuk aan het maken, en het gaat redelijk goed. Hoe dichter je bij de finish komt, hoe ongeduldiger je wordt. Ik heb daar last van. Ik ben niet echt bedeeld met een grote portie geduld, en ben daar bovenop nog een driftkikker. Dus zodra de eindmeet in zicht is, moet het vooruitgaan. Vortsik!

finish-1414156_1920

Dan ben je aan de finish, halleluja!!! Trots kijk je naar je werk… en zie je een fout. Wat zeg ik? Een grove fout, een uitschuiver die roept in je gezicht:  “Fout in het kledingstuk, HIERZO!!!”

En wat als… je het dan écht niet kunt opbrengen om het weer uit elkaar te halen?

Ik kwam het laatst tegen met een jurkje. Helemaal af, zie ik dat de rits er wel goed inzit, maar dat er een centimeter verschil is tussen beide panden. Een. Hele. Centimeter!!!

©Lieve Deduytschaever 170331 15

Wat doe je dan?

Mijn koppigheid won, en ik weigerde het weer uit elkaar te halen. ‘t Zal wel gaan zeker, ze moeten er maar niet op letten. Of, zoals ik laatst op een blog zag: “Good enough is the new perfect”. Nà!

Maar nu hangt het kleedje op een kapstok, en ik kan me niet concentreren op de mooie dessin, de leuke kleur of het zachte stofje. Het enige wat ik denk als ik het zie is: een hele centimeter verschil…

En toch… kan ik nog altijd niet de moed opbrengen om mijn decovietje te nemen en te beginnen uithalen. Ik zie dat niet zitten. Het was AF, remember?

Wat doen jullie dan in zo’n geval? Blijft het kleedje je uitlachen, of ga je het te lijf? Geef je toe aan je perfectionisme, of daag je de wereld uit om er iets van te durven zeggen (en oh wee als ze dat doen!)?

©Lieve Deduytschaever 170331 1

Kennen jullie dat gevoel? En wat wint bij jullie meestal?

Tot schrijfs,
Margot

Eén jaar Girls in Uniform: and the winner is…

Massaal namen jullie deel aan onze wedstrijd, zowel via Facebook als via Instagram. Ook de reacties op de verjaardagsblogpost waren hartverwarmend!

Jullie waren unaniem: de grote variatie in onderwerpen, naaiprojectjes en teksten is één van onze sterke punten. De samenwerking tussen de vier vrouwen, zo verschillend, maar allemaal met een beroep dat bij heel wat mensen tot de verbeelding spreekt, is blijkbaar interessant voor onze lezers. Wat jullie graag nog eens van ons willen zien, is ook heel divers: af en toe een tutorial, tips over praktische zaken en een reis- of sporttas mag nog wel eens op de agenda komen. Maar jullie waren vooral vol lof over de blog, en dat is zo fijn om te lezen!

Zo lief zijn jullie, dat we iedereen wel graag een cadeautje zouden geven. Jammer genoeg kan er slecht één winnaar zijn. Proficiat, Marjolein, jij mag binnenkort aan de slag met dit pakketje, geschonken door Marie Karo, Toverstof en Mertens Mercerie. Stuur je ons een foto van je creaties? Wij zijn alvast benieuwd!

©Lieve Deduytschaever 170525 02

Bedankt allemaal, om ons zo trouw te volgen! Wij kunnen er weer tegen voor een jaartje…

Tot snel,
Lieve, Margot, Tatiana en An

Eén jaar Girlsinuniform – tijd voor cadeautjes!

Op een zonnige namiddag, eind mei 2016, besloten drie stoere meiden samen iets leuks te doen. Margot, Tatiana en ik ontdekten onze gezamenlijke passies voor naaien en schrijven, en hadden de grootste lol terwijl we een leuke naam zochten voor ons kindje. Lang moesten we niet brainstormen. We hebben namelijk nog iets gemeen: ons uniform! Girls in Uniform… als je het in het wilde weg intikt op Google, krijg je nogal kinky dingen te zien, maar wij wilden het er wel op wagen.

Een paar maand later gingen we officieel van start, en vandaag kijken de Girls terug op heel wat leuke creaties:

© MOORS M - 6U6A2760 copieErgens onderweg trok Margot voor enkele maanden haar desertkleurig uniform aan, en nam An haar plaats in. Tijdelijk, zegt ze nog steeds… maar ik hoop dat ze het bloggen te leuk vindt, om ons na Margot’s terugkomst te verlaten. Want wàt een toffe dingen maakt de kaki commandant! In de #naaimaandtegenverspilling toverde ze bijvoorbeeld een mannenhemd om tot een supertof hemdje-met-das voor haar dochter. Van mij mag deze sympathieke meid gerust blijven, wat denk jij?

Hemd en das Dita

 

 

IMG_0520Zo’n drietal jaar geleden verdiepten Margot en ik ons in de militaire staftechnieken. Door dat intensief jaar samen studeren, pakten Margot en ik de draad weer op… wat een tijdje later ook letterlijk gebeurde! Wat voor mij als een voorzichtige probeersel begon, maakte Margot tot een aanstekelijke naaiblogster, die geen uitdaging uit de weg gaat en haar geduld zwaar op de proef stelt, onder andere met een herkenbaar patroon uit onze studietijd: een overtuigend en verbluffend resultaat…

tartan5

 

DSCN1043 Voor al onze naaiperikelen kende ik Tatiana niet. Ik ontmoette haar voor het eerst op het terras van Lieve, toen we onze wilde blogplannen voor de eerste keer bespraken. Sindsdien heb ik die spontane meid met haar aanstekelijke lach en haar Gents accent beter leren kennen. De jonge mama naait graag voor haar kinderen en is niet bang voor een uitdaging, als de kroost weer met een gekke naaivraag komt. Mijn favorietjes van Tatiana zijn ongetwijfeld de pyamamonsters. Zo leuk, zo praktisch en ik weet zeker dat elk kind wel zoiets op bed wilt hebben, om de slaapkledij in weg te bergen.

IMG_0397

 

moors-m-6u6a4449 Ik leerde Lieve kennen tijdens de lessen in Boho-atelier, en stond toen al versteld van haar keuze voor prachtige stoffen en patronen. Bij Lieve verandert een mooie stof in een ‘gouden’ jurk. Kijk maar naar de Odette die ze maakte voor Let’s Sti(c)k Together, met de prachtige vlinderapplicaties. Het zou zo in de etalage van een klasse-boetiek passen! Ik hoop dat ze ons, en de andere naaisters/blogsters, nog lang mag blijven inspireren om uitdagingen te trotseren, nieuwe wegen te bewandelen en een eigen stijl te zoeken.

© Moors M - 6U6A0119

 

Een verjaardag vieren kan natuurlijk niet zonder cadeautjes! Onze blog is zo leuk geworden, dankzij onze lezers, die ons steeds weer aanmoedigen om het beste van onszelf te geven. We konden een mooi pakketje samenstellen, dat we van onze gulle sponsors Mertens Mercerie, Toverstof en Marie Karo mogen verloten onder jullie: een prachtige zomerjacquard, een paneel van Lotte Martens, en twee handige opbergers voor klosjes en spoeltjes. Mooi, toch?

©Lieve Deduytschaever 170525 10

Wat moet je doen om kans te maken op dit prachtige pakket? Klik op a Rafflecopter giveaway: volg onze blog via WordPress of mail, like de Facebookpagina’s van de gulle schenkers, en vertel ons onder dit bericht wat je leuk vindt aan Girlsinuniformblog, of wat je nog van ons zou willen zien. Op 10 augustus maken we de winnaar bekend.

Veel succes!
Margot, Tatiana, Lieve en An

 

Waar ook ter wereld…

Het einde van ons eerste jaartje nadert met rasse schreden… In mei 2016 beslisten we van start te gaan met deze blog, en begonnen we stilaan WordPress te verkennen, om dan begin augustus het echte startschot te geven. Hou de Girls in Unifom goed in het oog, want rond die tijd vieren we onze verjaardag, en daar horen natuurlijk cadeautjes bij!

Opsomming

Het maakte mij een beetje nostalgisch, en ik besloot de statistieken van onze blog eens nader te bekijken. Ik viel bijna achterover, toen ik op de wereldkaart zag dat onze blog bijna overal ter wereld wel eens op een scherm verschijnt. Natuurlijk steken België en Nederland er met kop en schouders bovenuit, en ook Duitsland, Frankrijk en de Verenigde Staten doen het goed, maar ik zag in de lijst zelfs exotische landen zoals Madagaskar, Japan, de Verenigde Arabische Emiraten, Vietnam, Libanon, Curaçao, Singapore en Moldavië verschijnen.

Die hele lijst maakt mij dan weer nieuwsgierig genoeg om deze vraag aan jou te stellen: laat je ons weten, waar ook ter wereld (zelfs als het uit het totaal niet exotische Gent, Brussel of Amsterdam is) jij onze blog af en toe leest?

Lees jij dit bericht toevallig onder een palmboom, met je tenen in het zand, of dik ingeduffeld in een Iglo? Vertel ons er dan bij, hoe je daar terechtgekomen bent, want mijn nieuwsgierigheid kent geen grenzen.

Ik ben benieuwd naar je antwoord!

Tot snel,
Lieve

 

Engelengeduld

Geduldig ben ik niet. Nooit geweest. Bij mijn brei, zorg ik ervoor dat ik zelden iets moet uithalen of herbeginnen. Het moet vooruit gaan, en als er een foutje in mijn brei geslopen is, dek ik dat soms toe met de mantel der liefde. Want als ik iets moet uithalen, is de kans groot dat ik het in mijn ongeduld helemaal kapot trek. Zo ook met naaien.

Alleen maak ik bij het naaien meer fouten dan bij het breien. Het proces gaat ook veel sneller, en stomme fouten zisewing-630972_1280jn vlugger gemaakt. Mijn decouvietje is mijn grootste vijand, maar ook mijn beste vriend. Ik heb mij erbij neergelegd, dat fouten maken en herstellen nu eenmaal bij het naaien hoort. Tot mijn grootste verbazing blijk ik over een soort engelengeduld te beschikken, waardoor ik dan wel zuchtend aan het herstelwerk begin, maar het toch meestal tot een goed einde breng. Heel af en toe trek ik eens een gaatje in de stof, maar meestal is dat soort schade beperkt.

Toch had ik mij heilig voorgenomen retouches over te laten aan een expert. Ik breng mijn her- of verstelwerk steevast binnen in een naaiatelier, waar ze mijn stukken tot in de puntjes afwerken, alsof er nooit aan geprutst geweest is. Maar sinds kort laat ik mij toch vangen. Die prachtige witte broek is nét iets te breed onderaan de broekspijpen. Of dat toffe hemdje floddert nét iets te veel rond mijn middel. Ik heb nu eenmaal geen standaardmaten… Vroeger legde ik dergelijke stukken kordaat opzij. Jammer, maar helaas, ik moest op zoek naar iets anders. En naamlinten op mijn uniform stikken? Dat deed mijn vader ooit nog voor me… Niet zo de laatste maanden.

Tegenwoordig neem ik die net-niet-passende stukken met plezier mee naar huis, want ik kan dat toch even snel zélf aanpassen? Dat snel blijkt telkens weer relatief te zijn. Ik zucht en steun terwijl ik met mijn decouvietje aan de slag ga, en vervloek mijn aankoopgedrag. Maar hoe fier ben ik telkens weer, als ik de deur buiten stap met een perfect passend kledingstuk…. Dat heb ik toch maar lekker zélf geklaard!

Al laat ik de moeilijkste retouches nog steeds aan een expert over, in het naaiatelier zien ze mij veel minder vaak. Voorlopig toch…

Tot snel!

Lieve

The Sewies: het Malle Naaiavontuur

Altijd leuk om er met de Girls in Uniform op uit te trekken. Jammer genoeg is het nog nooit gelukt, met z’n allen iets uit te spoken, maar Margot en ik naaiden al eens voor het goede doel, Tatiana en ik volgende samen naailes, en nu trokken An en ik naar de Kempen, voor een weekendlange naaimarathon.

Onder leiding van Pia en Sofie, trokken we naar het Vormingscentrum in Malle. Ik vertrok met bibberende knietjes eIMG_9556n traantjes in de ogen (jawel!), want vijftig kakelende vrouwen en minstens evenveel ratelende machines in één grote ruimte, dat leek mij toch een beetje te veel van het goede. Maar de combinatie van de prachtige locatie in het groen, en de toffe bende madammen, zorgden voor een aangenaam en ontspannend weekendje.

Het gezelschap was dan ook uitmuntend, ook in mijn nabije omgeving. Het was de eerste maal, dat ik met An op stap ging, aangezien ik haar enkel kende via mijn lieve vriendinnetje Margot. Bleek het gelukkig supergoed te klikken tussen ons. An is een beetje een losbol, en daarnaast heel zorgzaam, intelligent en lief. Jaja, ons Margot heeft een goede smaak!

FullSizeRender(17)

Ook mijn naaivriendinnetje Liesbet was van de partij. Wat een lieve, slimme, creatieve meid is dat! Aangezien zij al van kleins af aan naait, kon zij An en mij ook nog eens heel wat leren.

FullSizeRender(10)

Ons kleine groepje klikte wonderwel in elkaar. We deden dan ook meer dan enkel naaien… Zo stonden onze tetters geen seconde stil, en gingen we ook op uitstap naar Miss Anaïs in Kasterlee. Van de eigenares kregen alle deelnemers een bon voor 20% korting in haar  uiterst charmante winkeltje. Dat konden we toch niet laten liggen!

FullSizeRender(22)

Naaien in groep heeft, behalve de gezelligheid, ook nog andere voordelen. Wanneer ik naai voor mezelf, heb ik telkens heel wat aanpassingswerk. Ik huppel dus vrolijk in mijn ondergoed van naaimachine naar spiegel. In Malle was dat een beetje anders… onder andere omdat ik denk, dat mijn medenaaisters mij niet zo graag in mijn lingerie zien rondlopen. Gelukkig waren Liesbet en An nooit ver uit de buurt, om dingen op mijn lichaam af te spelden. Wat een luxe!

FullSizeRender(14)

Op zaterdag stond er een heerlijke Shiatsu massage op het programma, en daarnaast hadden Pia en Sofie ook heel wat werk gestoken in de zoektocht naar sponsors. Voor elke deelneemster stond er een prachtige goodybag klaar, vol leuke fournituren, kortingsbonnen, boekjes, stofjes, garen… Daarnaast organiseerden ze ook een tombola, en was ik één van de gelukkige winnaressen van een extra cadeautje.

Je leest het al: het was een weekendje vol plezier, gelach en gezelligheid. Het staat alvast met stip voor volgend jaar in mijn agenda. Hopelijk zijn Tatiana en Margot dan ook van de partij. Ga je met me mee?

Tot snel,
Lieve

Meer info over The Sewies: Het Malle Naaiweekend vind je op de facebookpagina, of kan je verkrijgen bij Sofie en Pia.