We mogen weer… maar willen we wel?

Kennen jullie dat gevoel van een naaidip, waarbij het naaien gedurende een periode moeizamer verloopt? Ik weet zeker dat we er allemaal wel eens last van hebben maar ik had gewoon mààndenlang geen zin om mijn naaimachine boven te halen. Het leek bijna een huishoudelijke taak en ik voelde geen enthousiasme om aan een projectje te beginnen. Het enige wat er in me opkwam was: “Pfff… moet dat?”

Die naaiblues heeft de hele zomer geduurd. Zo lang dat ik me echt zorgen maakte of mijn naaikriebels ooit nog zouden terugkomen. Een naaidagje bij An thuis, bracht hoop maar nog niet steeds het nodige enthousiasme om er weer in te vliegen. Lieve raadde me aan om er gewoon aan te beginnen met een simpel projectje, maar ook dat stelde ik weer uit. Geen zin… tot ik een mailtje kreeg met de vraag of ik mee op naaiweekend wou gaan met de groep ‘Stekt en zwygt’, waar er op de valreep een plaatsje was vrijgekomen. ‘Een weekendje naaien met een bende dames in een vakantiecentrum aan zee… als je dan geen naaikriebels krijgt, ben je beyond repair‘, dacht ik bij mezelf.

Ik hapte toe en stond vrijdagavond gepakt en gezakt in Koksijde, in een grote zaal met snorrende machines en veel rumoer van taterende dames. Jullie kennen het concept van een naaiweekend wel; je installeert je met je spulletjes… en vroemm!

Ik weet niet of het lag aan het weerzien met een paar naaivriendinnen, aan het leren kennen van toffe mensen, het supervriendelijke personeel van het centrum of gewoon aan de hele sfeer, maar vrijdagnacht stak mijn eerste naaisel in elkaar en ik heb het hele weekend getaterd, geschaterd, genoten en jawel… genaaid. Omdat dit een West-Vlaamse naaigroep is, moest ik het exotische accent er wel bijnemen, waarbij ik iets vaker moest vragen wat iemand bedoelde (of gewoon zei) maar zondagmiddag verliepen mijn vervoegingen van ja en nee toch al wat vlotter.

Deze editie had ik ook iets betere resultaten van mijn naaiweekend als de vorige keer (lees: er is niks de vuilnisbak ingekieperd) en ik kreeg nog twee stofjes en een naaiboekje mee naar huis, dus de volgende naaiprojectjes liggen al klaar. Bij deze dan ook nog een dikke merci aan alle dames van het naaiweekend voor de warme sfeer en de knoertgezelligheid, met een dikke pluim voor de organisatoren Dorine en Charlotte. En een extra shout out naar mijn maatje Veronic die met mij de nachtelijke uurtjes van het naaiweekend doorbracht.

Eerlijk: ik vind het nu nog steeds moeilijk om me aan mijn machine te zetten en aan nieuwe dingen te beginnen maar ik heb enorm genoten van het weekendje. Ik zal me in de volgende maanden vooral concentreren op het maken van niet te moeilijke stukken, om mijn broos enthousiasme een beetje te beschermen. Maar het belangrijkste is: we willen weer!

Heb jij veel ervaring met een naaidip? Laat het me weten.

Tot schrijfs,

Margot

4 gedachten over “We mogen weer… maar willen we wel?

  1. Hee Margot, zo’n naaiweekend klinkt echt tof. Ik heb er hier (Zeeland, Nederland) nog nooit over gehoord, maar wat een leuk idee 🙂 En over die dip… ik had ‘m afgelopen jaar. Na onze verhuizing was er weinig tot geen tijd en ik raakte mijn zin intussen ook kwijt. Ik volgde lessen om examens te doen in allerlei modules aan een modevakschool. Ik ben overgestapt naar een andere naailes, en begonnen met ‘gewoon’ te naaien. En ik vind het weer leuk 🙂 Mijn eerste jasje is bijna af, daarna verder met broeken – heb op het stoffenspektakel drie lappen gekocht en wil het perfecte basispatroon voor een broek voor mezelf gaan maken. Ik verheug me nu al op die goed zittende broeken! Bij mij was het dus voldoende om ergens aan te beginnen en er weer tijd voor vrij te maken. Niet uitstellen, gewoon doen.

    Like

    1. Heb Annematie. Blij om te horen dat het mij niet alleen overkomt. Ik denk dat het mss het aspect ´moeten naaien´ is dat na een tijdje tegensteekt. En inderdaad, eraan beginnen in een leuke sfeer helpt enorm. Veel succes met de broeken. Lijkt me niet simpel, heb me er nog maar een paar keer aan gewaagd met wisselend succes. En misschien moet jij in Zeeland eens een naaiweekend organiseren? Mvg, Margot

      Like

  2. Hey!

    Wat leuk dat je daar over schrijft. Ook ik zat/zit in een naaidipje. Een nieuw werk maakt dat ik iets minder tijd heb 🙊. Of misschien is er wel tijd over, maar mijn vrije tijd spendeer ik momenteel liever aan lopen. En een paar moeilijke retouches zorgden ervoor dat ik minder enthousiast werd. Toch heb ik het nu ineens terug. Mijn hoofd zit boordevol ideeën en mijn eerste patronen zijn al uitgetekend 😃.
    Ik hoop oprecht dat ook jij dat terugkrijgt! Want halen we daar niet allemaal enorm veel voldoening uit als we in onze creaties rondlopen.

    Veel liefs, Aurore

    Like

  3. Heeft iedereen wel eens denk ik.
    Mijn ma en ik delen dezelfde hobby. Ik mocht meekijken terwijl ze haar kast met lappen opruimde. K kreeg van haar een tweed stofje en ik (matige naaister) zou wel eens een blazer maken. Bijna 2 jaar bezig geweest… nog niet af… k krijg de voering niet goed. En nu geef ik t tijdelijk op.
    Heel eventjes iets anders tot de goesting of nieuwgierigheid van blazer weer opborrelt

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s