De bomberjacket uit Veritas naaimagazine

Als je voor de naailes een projectje kiest, maak je best maximaal gebruik van de persoonlijke begeleiding en kies je iets way boven je kennis. De bomberjacket uit het Veritasmagazine kreeg vier knoopjes qua moeilijkheid… Uitstekend! Een licht jasje met paspelzakken dat je ook binnenstebuiten kan dragen.

bomber1

Omdat de print me zo aansprak, kopieerde ik de jack uit het magazine, maar de foto’s toonden niet echt hoe het jasje zou zitten. Het enige wat ik checkte, was de lengte van mijn rugpand met mijn rug, om te controleren of het jasje niet te lang of te kort werd.

Mijn eerste keer met viscose werken… ik ben wel fan. Een soepele en lichte stof die niet synthetisch aanvoelt.  Alleen heeft het de neiging weg te wandelden als je de stof op elkaar of op een gladde tafel legt. Maar tip van de week: spuit er wat stijfsel op en het ding blijft mooi liggen.

bomber2

Mijn leerkracht Yasmine waarschuwde me dat ik minstens één hele les van drie uur aan de paspelzakken zou zitten. Komaan, aan zo’n twee zakjes? Dat kan niet! En inderdaad.. het waren geen drie uur dat ik eraan zat te prutsen maar zes…

Op zich is een zak niet moeilijk, maar als je er nog een mooie brede paspel op wilt zetten, heb je daar veel tijd voor nodig. De tutorial paspelzakken in het Veritas magazine is beknopt voor een beginner, en het gewoon uitvoeren wat Yasmine zei, leverde me wel vier paspelzakken op, maar weinig inzicht. Ze raadde me aan het eerst te doen met patroonpapier, voordat ik me nog eens aan zo’n zak zou wagen (niet dat ik dat snel van plan ben maar je weet nooit). Ik nam de paspel in dezelfde kleur als mijn print, maar achteraf leek de brede band van de paspel in de andere kleur wel leuker.

Het hele ding in elkaar zetten viel mee, hoewel je wel met vier mouwen zit te prutsen. Yasmine moest wel vijf keer verhinderen dat ik het voorpand aan een mouw zou naaien, en toen ik het thuis verder afwerkte, heb ik het wel geflikt. Les: zet het ding op een paspop, speld en check voor je begint te stikken.

Na de paspelzakkenhindernis, ging de rits vlot. Om het slotje van de ritssluiting langs beide kanten te gebruiken, knip je het bolletje van de rits eraf en zet je hem erop.bomber4

De verstevigde kraag kreeg ik er vrij snel op, maar achteraf gezien had ik beter een stijvere vlieseline gekozen. Nu hangt de kraag wat slap, alsof ie te weinig water heeft gekregen.

bomber5De boordzoom werd een zaak apart. Ik stond waarschijnlijk als laatste in de rij toen ze ruimtelijk inzicht uitdeelden, dus een boordzoom langs beide naar binnen naaien… ik kraakte mijn hersenen en wimpelde koppig alle aangeboden hulp van de girls weg… ik moest dit zelf uitvogelen. Voor de boord aan mouwen leg je gewoon de goede kanten op elkaar en stik je vast. Voor de boord onderaan, meet je eerst hoe breed je de onderkant wilt, zodat je jasje nog wat kan poffen.  Vooral de zijkant vergt wat gepruts. Ik kwam niet toe met het voorgeschreven pakje boordzoom, en het kostte me drie avonden spelden en proberen om dit resultaat te krijgen.

Mijn eerste bomberjacket ever… Toegegeven, het  valt wat breed, en staat me beter als ik hem open draag, maar wat een leuk ding! Ik word nog steeds vrolijk van de print, en moe als ik aan alle frustraties en schoonheidsfoutjes terugdenk. Maar ik leerde weer heel wat zaken en… (n)ooit meer paspelzakken!

Tot schrijfs,

Margot

 

Sew-challenge accepted!

Een tijdje geleden gingen Margot en ik naar een supergezelligd blogmeet, georganiseerd door Davina. We schreven ons ook in voor onze allereerste sew challenge. Twee weken geleden ging Margot aan de slag met haar criteria, deze week mag ik mijn resultaat tonen!

Stephanie en ik daagden elkaar uit. Toen ik de criteria las die zij voor mij bepaald had, moest ik toch even slikken… Juffrouw kersjes wilde dat ik een broek naaide, met een knipoog naar the army en met een streepje fluo. OMG, een broek??? Er rolden inderdaad al twee broeken van onder mijn naaimachine. Al zijn ze perfect draagbaar, de weg ernaar toe was telkens heel bumpy. Fluo? Als ik iéts nóóit draag, zijn het felle kleuren. The army lag ook al moeilijk; I’m airforce, baby! Camouflage draag ik enkel als ik er écht niet onderuit kan…

De vertwijfeling was echter van korte duur. Na een brainstorm met Margot, zag ik het helemaal zitten! Met de winter voor de deur kijk ik er al naar uit ’s avonds gezellig in de zetel te zitten, gewikkeld in een dekentje, gekleed in een lekker warme pyjama. Yvette hielp mij de volgende dag al aan een mooie mosgroene tricot, gecombineerd met een alternatieve sterren-camouflageprint. Voor een streepje fluo zorgde ik met een fel geel-groen lintje, en met drie superschattige sterrenapplicaties uit Veritas. Ook over het model hoefde ik niet lang na te denken: in het boek Love at First Stitch staat het patroon van een heerlijk losse pyjamabroek. De Kyotojurk uit La Maison Victor hertekende ik tot een bijpassend shirtje.

Ik weet alvast wat ik inpak voor mijn volgende militaire kamp. Eens kijken of mijn collega’s de humor ervan inzien 😜.

Wat denk je, ben ik geslaagd in de uitdaging?

Wat de andere deelneemsters aan de blogchallenge maakten, kan je zien bij Lilliepawillie, Do-Didit, Emma en Mona, Naadjes en Draadjes, Yerasi, De Zussen, Juffrouw Kersjes, Sisko By Mieke, Mijn Leven met 4 helden en Sewlisi

Tot snel!
Lieve

De kleine dingen des levens

Al ben ik zelf geen mama, de kindjes van onze broers en zussen vinden in mij een superenthousiaste suikertante. Toen mijn creatieve schoonzus mij vroeg haar borduurwerkje op een babydekentje te stikken, was ik meteen enthousiast… om vlak daarna schrik te krijgen dat ik het zou verpesten. Nooit eerder nam ik zoveel tijd vooraf om dingen uit te proberen en proeflapjes op fleecestofjes te stikken. Want stel je voor dat ik haar noeste arbeid de vuilbak in moest gooien, omdat het lelijk gestikt was?

img_5043

Gelukkig was ik nodeloos bang, want het was een makkelijk werkje. Niets om fier op te zijn dus, maar het resultaat is toch zo schattig, dat ik het met jou wilde delen!mathias-moors

Maak jij wel eens iets voor je kindjes? Deel je foto’s en verhalen gerust met ons, wij zijn benieuwd!

Tot snel,
Lieve

Mega Megan

megan1Iedereen herinnert zich nog het stofje waarmee je je eerste draagbare kledingstuk maakte. Bij mij was het een soort mint-groen. Maar wat ik me beter herinnerde, was mijn  eerste duurdere stofje. Geen simpele katoentjes meer, maar iets waar je meer voor betaalt en waar je iets speciaals mee wilt maken.

Het was in mijn boek van Love at First Stitch dat ik de Meganjurk zag, en ik kon niet wachten om het ding te maken: simpel model met figuur- en plooinaden, en leuke korte mouwtjes. De kleur was direct beslist: iets roze, maar geen kauwgumtint. In Nostex van Mechelen zag ik een geweven, oud-roze stof die me direct aansprak, maar ook allerlei alarmbellen deed afgaan: zoiets duur voor mijn tweede kledingstuk… Zag ik het weer niet te groots? En geweven stof – is dat makkelijk los te tornen? Maar de verkoopster zag de foto in het boek en flapte er uit: “Dat zou echt wel perfect zijn”. Ja, wat moet je dan als beginneling nog zeggen?

megan2Voor mij had de jurk veel nieuwe technieken. Eigenlijk; een jurk maken was gewoon nieuw. En wat zei ik ook alweer over lostornen van geweven stoffen? Juist…  Dus om mijn stofstress wat te verminderen, maakte ik voor de eerste keer een toile met baalkatoen. De rok in katoen heb ik niet afgemaakt, maar het bovenste gedeelte inrijgen, de mouwen inzetten, je plooi- en figuurnaden overtekenen, daarna aanpassen (en uit miserie weer naar je eerste ontwerp terugkeren)… Yep, mijn toile was een goed idee.

megan3Met iets meer zelfvertrouwen ben ik aan het echte werk begonnen. Het moeilijkste was de figuurnaden van je top mooi laten overlopen in de nepen van de rok. En zorgen dat je niet teveel moet lostornen… want dat was niet te doen.

Ik kreeg wel de goede raad altijd uit te kijken met ringen, want blijven haken achter de stof is een groot risico.  Maar ik ben zo trots op het resultaat.

Mijn Meganjurkje… om zoveel redenen, een megasucces.

Tot schrijfs,

Margot

De wonderen van het driegen…

Misschien valt het niet zo op als je mijn tekstjes leest, maar ik ben eigenlijk wat je noemt een ‘luie naaister’. Het voorbereidingswerk neemt de meeste tijd in beslag, maar is net het deel dat ik verafschuw. Ik heb namelijk niet zo veel geduld. Bij mij moet het vooruit gaan!

Mijn vriendin Veerle, een ervaren naaister, zweert bij driegen. Ik kies bijna altijd voor spelden, en dan gebruik ik er zo weinig mogelijk. Menige ervaring met het decovitje heeft er echter toch voor gezorgd dat ik voor mijn jumpsuit de naald ter hand nam.sewing-1092797_1920 En, oh wonder, ik ontdekte de voordelen van een degelijke voorbereiding!

Driegen of rijgen gebruik je om stofdelen aan elkaar vast te maken, zodat ze niet verschuiven tijdens het stikken. Vooral bij soepele stoffen, zoals dunne tricot of viscose, kan dat wel eens mis gaan. Ten tweede is driegen ook heel handig vlak voor de eerste pas. Als je panden aan elkaar gestikt zijn, wordt het een heel werk om de maten nog aan te passen. Je driegdraad trek je er makkelijk uit. Ten derde kan je een gedriegde stof makkelijker plooien en strijken. Vierde voordeel: je hoeft niet te stoppen met stikken om de naalden uit je stof te halen. Eigenlijk win je dus tijd!

Een paar tips:

  • Gebruik een iets dikkere draad in een contrasterende kleur, zodat je hem na het stikken makkelijk kan verwijderen.img_6183
  • Maak grote, losse steken. Trek de draad niet aan, want dan gaat je stof rimpelen of kreuken. Het kan ook makkelijk met de machine. Ik selecteer een grote, rechte steek, maar hecht niet aan begin en einde.
  • Stik net naast je rijgdraad, en niet op dezelfde lijn. Zo stik je de draad niet vast, en kan je hem nadien, jawel, makkelijk weghalen. IMG_5188

Heb je iets aan deze tips? Veel succes met het driegen!
Lieve

Een broekje met een twist

Ooit al eens een naai-uitdaging aangegaan? Ik wel, met Katrien van Boho Atelier, die me overtuigde om met mijn huidige naaiskills een broek te maken. En neen, niet voor mezelf, maar wel voor mijn grootste miniman. Het besef dat dit nog meer prutswerk met zich meebracht, groeide helaas maar achteraf. Ik ging dus op zoek naar een geschikt patroon met een twist. Ik wilde liever geen klassieke snit en ook geen verstelbare tailleband (grote fout gezien de fijne taille van miniman). Uiteindelijk kwam ik terecht bij een patroon uit Ottobre kids 2014, de casual en smart broek, een skinnybroek met gedraaide pijpen.

Leuk op foto, helaas ben ik absoluut geen krak in het lezen van werkbeschrijvingen, en lag ik dus meermaals met mijn eigen naaisel in de knoop. Vooral de inzet van de rits, de tailleband met lusjes en het correct naaien van het kruis waren een gevecht met naald en draad, dat ik steevast kon winnen doordat Katrien of Susie mij de juiste weg wezen. De achterzakken werden gedubbeld met een ander stofje voor een leuk accentje. Het heeft me bloed zweet en tranen gekost, maar ik heb mijn uitdaging toch volbracht!  Het resultaat ligt voorlopig in de kast, wachtend tot miniman aan gewicht en lengte wint. Intussen ben ik op zoek naar een ander model broek (liefst met verstelbare tailleband).

Heeft er iemand een leuke tip voor mij?

Tot schrijfs,
Tatiana

Sew challenge: jurk op aanvraag

sew-challenge1Een maand geleden deden Lieve en ik mee aan een blogmeet annex sew challenge (lees: Lieve schreef ons in en ik ging mee). Ik had nog nooit van het ene noch het andere gehoord, dus weeral een nieuwe uitdaging. De blogmeet bleek een leuke ontmoeting met andere dames die over naaien blogden. We zaten daar maar liefst met vijfentwintig dames gezellig te tateren. Nooit gedacht dat er zoveel naaiblogs waren, ik moet dringend bijlezen…

Dan de sew challenge: ik krijg van iemand drie criteria om een kledingstuk te naaien en ik geef op mijn beurt een andere naaifervente drie zaken waaraan haar kledingstuk moet voldoen. Tegen een bepaalde datum moet je over je resultaat bloggen, uiteraard.

Van Miranda, van de blog Inspinration, moest mijn kledingstuk aan de volgende eisen voldoen: een jurkje (perfect, ik wou er net nog eentje maken), voor alledaags gebruik (oh nog beter!!) en ten derde: met minstens een techniek waar je wat tegenop ziet (hmm oke…).sew-challenge7

Een jurkje voor alle dagen, maar dan wel in een winterstofje uit Nostex en een patroon dat je ook met laarzen kan dragen. Het silhouette van de Audrey Jurk, waar Lieve zich eerder ook al aan waagde, uit het Veritas magazine leek geschikt.

sew-challenge2Nu nog die moeilijke techniek… ik ging enerzijds voor een blinde rits (niet echt moeilijk, gewoon rottig) en anderzijds een gedurfde print: een dikke katoen met geometrisch dessin, zodat het puzzelen werd om alle lijnen mooi te laten doorlopen.

Gepuzzel werd het: eerst en vooral zorgen dat je alle delen op dezelfde hoogte uitknipt, zodat de print aan beide schouders doorloopt. Dan moeten de neepjes en de naden ook aan beide kanten gelijk vallen, en dat is niet simpel. Gelukkig bestaat de Audrey jurk maar uit drie delen, dus moet je niet veel patroondelen laten doorlopen.

sew-challenge6De rits er inzetten bleek weer moeilijker. Blinde ritsen zijn nooit mijn vrienden geweest; ik slaag er nog steeds niet in die in één keer goed te stikken. Nu moest ik niet alleen zorgen dat die rits goed zat, maar ook dat de print van beide rugpanden mooi doorliep. Stress…

Na de vierde poging heb ik me neergelegd bij 95% nauwkeurigheid. Enfin, ook de derde criteria had ik netjes opgevolgd.

Normaal gezien moet je de bovenstukken nog verstevigen met een beleg, maar twee lagen van die dikke stof, plus de stikranden? De dame van de stoffenwinkel raadde me het vriendelijk af, en suggereerde dat ik in de plaats een volledige voering zou maken. Ik ben blij dat ik naar haar geluisterd heb.

sew-challenge-8De voering was wat moeilijker af te werken aan de armen, waarschijnlijk omdat ik verkeerd begonnen was. Maar nu ben ik helemaal op de hoogte hoe het moet, én hoe je het kunt oplossen.

Mijn eerste winterjurkje is een feit, hoewel de fotoshoot bij tropische temperaturen gebeurde. Maar hij past super met een paar zwarte laarzen en een zwart jasje, hoewel ie iets korter uitviel als verwacht. Dus Miranda, ben ik geslaagd in de uitdaging?

Tot schrijfs,

Margot