De zoektocht naar perfectie

Al weet ik intussen beter, in zowat alles wat ik doe, leg ik de lat hoog. Als ik iets doe, wil ik het goed doen, zoniet ‘perfect’. Dat zorgt ervoor dat ik aan het einde van de rit zelden tevreden ben over mijn prestatie. Want hoe weet je nu of iets écht af is? Wat kan ik doen om het nog beter te maken? Wanneer is goed ook echt goed genoeg?

workers-408998_1920Mensen die mij goed kennen, noemen mij soms een perfectionist. Er was een tijd dat ik daar trots op was. Want streven naar perfectie, is er iets mooiers dan dat? Nu zie ik het in een ander licht: perfectie bestaat niet. De perfectie najagen is als zoeken naar een eenhoorn in een wei vol paarden. Je vindt het dier niet en de zoektocht houdt nooit op. Loslaten brengt rust, maar net dat is zo moeilijk. Want stel je voor dat die eenhoorn daar wat verder staat, verstopt achter die kudde bruine merries? Wanneer stop je met zoeken? De stress die daarbij komt kijken, put je uit en maakt je onzeker. Continue reading “De zoektocht naar perfectie”

Zwijgend inrijgen

Mijn naaimachine geeft me een zekere rust. Het geratel van de naald, het ruisen van de stof, het vloeken als je in een naald grijpt… heerlijk. Maar als ik achter mijn overlock zit, maakt die rust direct plaats voor een hoger stressgehalte. Begrijp me niet verkeerd, ik ben erg blij met mijn overlockmaatje en ik weet zeker dat ik er schitterende dingen mee zal maken. Maar als ik echt een andere kleur overlockgaren moet gebruiken, dan doemt het spook van het inrijgen weer op.

threads-143343_19201866450174.jpg

Ik ben een persoon bij wie nauwkeurigheid en geduld bij constructie niet erg hoog op de prioriteitenlijst stonden. Zodoende heb ik dus van beiden ook maar een minimale hoeveelheid in bezit. Laat inrijgen nu precies een nauwkeurig werkje zijn waar je het schema moet volgen en er geen other way around is…

Keepcalmaqua

Ik heb het nochtans wel geprobeerd… inrijgen op de Margot-manier. Veel sneller, maar als resultaat geraakt geen enkel stofje overlockt. Maar zelfs toen ik slaafs het inrijgschema volgde, was het steeds dezelfde draad die me parten speelde en zorgde voor nog een jammerlijk mislukte inrijgpoging. Na poging zeventien zet ik dan meestal mijn machine af en ga ik naar een andere kamer. Een droombeeld waarbij ik dat dure ding door het raam kieper en het leer vliegen, doemt bij me op. Goed beseffende dat het met een pijnlijke bonk op aarde zal landen en geen steek meer zal overlocken.

Dat zou zonde van het geld zijn. Dus ik houd ramen gesloten en doe een uurtje iets anders. Ik besef wel dat de oorzaak van het inrijgprobleem achter de machine zit . Maar toch… Mijn man heeft mijn lichaamstaal ondertussen ook al begrepen. Als ik zwijgend, met opgespannen schouders en een zware donderwolk boven me zit in te rijgen, weet hij hoe laat het is. Dan komt er enkel een voorzichtige “Lukt het?” uit en laat hij me verder met rust.

Toen ik uiteindelijk in de winkel mijn probleem uitlegde, vroeg de winkelier of ik bij elke vruchtloze inrijgpoging alle draden opnieuw inreeg. Ah nee, enkel diegene die geknapt was. (Luiheid stond wel hoog op de prioriteitenlijst ☺). De man schudde zwijgend zijn hoofd en legde me geduldig uit dat die volgorde van knopen dan in de war is. Alle draden eruit halen en opnieuw beginnen is de enige juiste manier. Thuisgekomen heb ik de man zijn advies opgevolgd, en na poging twee: tadaa, een mooie steek. Ik heb mijn overlock afgezet en ben iets anders gaan doen. Mopperend dat ik het misschien ben die buitengekieperd moet worden, want als ik wat sneller hulp had gevraagd, had ik al die frustratie niet…

the-power-cord-1526138_1920294977545.jpg

Soit, mijn inrijgpogingen lijken al minder op een processie van Echternach. Maar ik zal nooit enthousiast mijn overlockgaren veranderen. Die stilte tijdens het inrijgen blijft. De donderwolk is nooit veraf.

Kun jij je overlock goed de baas? Of is het toch een beetje een bron van frustratie?

Tot schrijfs,
Margot

Stik Belgique – The man bag

Dit jaar eert Marjolein van Flafinko opnieuw de Belgische ontwerpers met de blogtour Stik Belgique. Elke maandag in oktober gooien Belgische én Nederlandse blogsters hun talent in de strijd om puur Belgische naaisels te tonen aan hun volgers.

Logo Stik Belgique

Dat ik fan ben van het boek Mijn Tas, dat wisten jullie al… Er is echter een model dat ik keer op keer in een andere versie maak, voor mezelf of voor anderen. De Jozefien gebruik ik zelf in het kaki voor het werk en in een mooie jeansversie voor ‘in burger’. Het is een handig model voor een daguitstap of voor een weekendje weg. Continue reading “Stik Belgique – The man bag”

Koudwatervrees

Ik heb angst… angst voor nieuwe naaimachines. Ik geloof niet dat daar al een wetenschappelijk of geleerd klinkend woord voor is uitgevonden maar de angst is reëel. Zo reëel dat nieuwe machines soms tot twee jaar, je leest het goed, in de kast verstopt zitten achter een lading stoffen, zodat ik hun bestaan dreig te vergeten.

Het begon allemaal met mijn eerste Singer. Ik kocht een simpel basismodel een jaar voor ik op naaicursus ging omdat ik dacht dat we, eenmaal ik me aan het naaien zette, hechte maatjes zouden worden. Dat eerste naaien werd echter steeds uitgesteld en pas na enkele lessen bij BOHO durfde ik mijn nieuwe machine uit haar doos te halen. Gelukkig nam ze me het niet kwalijk en werden we uiteindelijk nog dikke vriendinnen.  Continue reading “Koudwatervrees”

Lina: een handige passe-partout

Een tijdje geleden maakte ik mijn eerste Lina uit LMV, die ik combineerde met ‘het dekentje van mijn meme’. Al kwam tijdens deze warme zomer het Jacky vestje nog niet vaak uit de kast, de Lina jurk in een luchtige viscose droeg ik des te meer. Telkens kreeg ik er leuke complimentjes over.

©Margot Van Waeyenberghe 180714 11

Zo’n handig jurkje, makkelijk over het hoofd te trekken en te combineren met truitje of (jeans)vestje, zo’n jurkje dat super elegant is met pumps eronder, lekker zomers is met sandalen en hip wordt met een paar mooie sneakers… ik zou dom zijn als ik niet nog zo’n jurkje zou maken, toch? Continue reading “Lina: een handige passe-partout”

Op jacht naar cardigans: mijn Naomi

Kleedjes, rokjes, zelfs onderbroeken… mijn zelfgemaakt garderobe begint aardig te groeien. Maar wat ik nog wat mis zijn vestjes, truien en t-shirts. Toen ik in La Maison Victor de Naomi cardigan zag, wou ik die wel eens proberen, maar ik had geen leuk tricot stofje om eraan te beginnen. Een ding was zeker: mijn Naomi zou niet in een mosterdkleur zijn, want dan zou ik er verschrikkelijk vaal uitzien.

Continue reading “Op jacht naar cardigans: mijn Naomi”

Een zomers topje

“Wat doe je met restjes stof?” Dat is altijd weer de vraag. Meestal belanden de lapjes ergens in mijn restjesbak, mooi gesorteerd per stofsoort. Maar soms vraagt een restje erom meteen terug aan de slag te gaan. Zo ook met die prachtige zilveren stof (nog steeds te koop bij Toverstof, zag ik een tijdje geleden) waar ik een Cobalt sweater mee maakte.

©Lieve Deduytschaever 180729 06

Ook een patroontje kan zo leuk zijn dat je er -nog voor een stuk af is- variaties op ziet. De V-Neck Tank 02/2017 #106A uit Burda Style was er zo eentje. Ik maakte een leuke versie in crèmekleurige zijde en hergebruikte het patroon om mijn restje zilveren tricot op te gebruiken. De stof op zich is al zo speciaal dat ze niet veel tralala nodig heeft. De volants liet ik dus wijselijk achterwege. Ik werkte de hals en armuitsnijdingen af met biais uit dezelfde stof en klaar was kees! Continue reading “Een zomers topje”

Ingewikkelde Elisa of niet?

Wat voor type jurken draag jij graag? Ik draag bijna alles: iets straks, een A-lijn of zelfs wat retro. Ik vind alles leuk maar er moet wel iets van figuur in zitten. Maar iets waar ik me nog nooit aan had gewaagd en zelfs nog nooit gedragen had, was een wikkeljurk.

@ Lieve Deduytschaever 180609 04

Continue reading “Ingewikkelde Elisa of niet?”

Getest en goedgekeurd: de Half Moon Coin Purse

Zit jij, net als ik, vaak hopeloos te rommelen in je handtas op zoek naar kleingeld? Dan is deze superschattige kleine geldbuidel van AppleGreen Cottage echt iets voor jou!

Lieve Deduytschaever 180904 03

Continue reading “Getest en goedgekeurd: de Half Moon Coin Purse”

Zak eens lekker door – Let’s Sti(c)k Together

Met haar geesteskind ‘Let’s Stick Together’ daagt Marjolein geregeld een aantal blogsters uit om rond een gezamenlijk thema te werken. Met ‘Zak eens lekker door’ creëerde ze deze maand een dubbele bodem en daagde ze ons uit om out of the box te denken. Continue reading “Zak eens lekker door – Let’s Sti(c)k Together”