Rompertjes te geef

In onze omgeving is een heuse babyboom aan de gang. Nichtjes die zwanger worden, vriendinnen die bevallen, heel wat kleintjes die ter wereld komen in een liefdevol gezin. Al hebben wij zelf geen kinderen, ik smelt weg als ik die kleine vingertjes om de mijne voel, als ik die slapende gezichtjes zie of als die kleine oogjes open gaan.

© Lieve Deduytschaever 181029 07

Onder het genot van een tasje thee en met doopsuiker in het vooruitzicht is zo’n babybezoek altijd weer gezellig. Maar het allerleukste vind ik toch het cadeautje dat ik meeneem.

© Lieve Deduytschaever 181029 04

Niets leukers dan zelfgemaakte cadeautjes: de voorpret wanneer je het juiste stofje zoekt, de rust tijdens het naaien, de tevredenheid als het wordt wat je voor ogen had, het inpakken én het afgeven… Helemaal gelukkig word ik daarvan.

© Lieve Deduytschaever 181029 13

In mijn stoffendoos lag een restje van een leuk Mickey Mouse tricotje (ik kocht het bij De Stoffenknop) waarmee ik al eens eerder zo’n schattig rompertje maakte. Ik veranderde een paar details, zoals de kamsnaps en het zwarte buikzakje, maar voor de rest werd het min of meer hetzelfde pakje.

© Lieve Deduytschaever 181029 03

Voorlopig gebruik ik telkens weer hetzelfde patroontje van Burda Kids. Misschien moet ik daar in de toekomst eens verandering in brengen… Iemand van de mama’s een ideetje?

© Lieve Deduytschaever 181029 01

Tot snel,
Lieve

Fluweel met een vleugje

Heb jij jezelf ook al eens streng voorgenomen om alleen nog maar zaken te naaien die je nog echt mist in je kast, zoals cardigans, t-shirts, broeken… en dan holderdebolder verliefd worden op een stofje waar je enkel een jurk uit krijgt, terwijl je kleerkast uitpuilt  van de kleedjes? Ik wel. Soms ben ik ook gedisciplineerd (jaja…) en ga ik actief op zoek naar een patroon van een truitje of cardigan die ik nog niet in mijn zelfmaak-kleerkast heb hangen. Laatst hielp het lot me een handje in de vorm van een schitterend patroon in La Maison Victor, de Sofia. Een leuk wikkeltruitje met lange mouwen, niet moeilijk te maken en zo ubermakkelijk te combineren op… vanalles!

© lieve deduytschaever 181004 01537972556..jpg

Continue reading “Fluweel met een vleugje”

Geritste laptophoes

Een creatie, gebaseerd op dat van de Belgische meester-tassenmaakster Katrienette, die de mosterd ging halen in het Belgische boek Stof voor Durf het Zelvers, gemaakt met prachtige materialen van het Belgische walhalla voor tassenmakers k-bas, door een Belgische voor een Belgische… Ik denk dat zoiets wel past in de Stik Belgique maand van FlaflinkoContinue reading “Geritste laptophoes”

Sewing hack: naadwaarden gedubbeld

Hoewel ik hier al eens schreef dat ik rustig kan worden van mijn patronen over te nemen, durft een ongeduldige stemmetje in mijn hoofd wel eens te beginnen zeuren. “Fijn, je hebt dat patroon nu overgetekend, kunnen we dan alstublieft beginnen te knippen, voor de avond om is? Die naadwaarden knip je er later maar bij”.

Dat doe ik dus niét want die naadwaarden vergeet ik er weer bij te denken als ik mijn schaar in de stof zet. Dus ik dwing mezelf om braaf de naadwaarden op mijn patroon te tekenen, zéér tot ongenoegen van mijn ongeduldige kant.

Continue reading “Sewing hack: naadwaarden gedubbeld”

Stik Belgique: Mijn eigen designertas – de Versa Versa

In blogland staat deze maand, dankzij Stik Belgique, in het teken van Belgische patronen en ontwerpers. Al zijn alle ogen nu gericht op het nieuwe tassenboek van Elisanna en Fynn – Mijn Tas 2 – ik werk nog steeds graag met de twee voorgangers van dat boek: Mijn Tas en Mijn Designertas. Het blijven twee toppertjes!

© Lieve Deduytschaever 181014 06

De Versa Versa uit Mijn Designertas stond al een hele tijd op mijn to do lijstje. De stofjes kocht ik meer dan een jaar geleden bij Studio Sanne (blauwe jeans) en bij Modecoupon (gouden voering), de prachtige goudkleurige fournituren bestelde ik even lang geleden bij k-bas. Continue reading “Stik Belgique: Mijn eigen designertas – de Versa Versa”

Gegeseld door het zand – de Arizona rok

Weet je het nog? Toen ik een tijd geleden thuis kwam met dit prachtige stofje, vergeleek mijn ventje de stof met een blikje Arizona Ice Tea. Nog nooit vond ik het zo leuk vergeleken te worden met een blikje frisdrank. Uit de lap knipte ik een Genova jurk en met de rest ging ik wat later aan de slag.

© Moors M - 6U6A2165

Vroeger kon ik mezelf niet voorstellen in een lange rok. Dat leek mij te stijf en te chique, niet flatterend gezien mijn geringe lengte, en onhandig. Maar mijn eerste exemplaar sprak al die vooroordelen tegen en met dit mooie stofje naaide ik intussen al een derde versie: simpelweg de stofbreedte op elastiek. Die rok mocht meteen mee op reis naar Gran Canaria en bleek, in combinatie met een Lola en Liza bloesje, ideaal om ‘s avonds te gaan eten en flaneren in het hotel. Continue reading “Gegeseld door het zand – de Arizona rok”

Pittige peplumjurk

Iets wat ik vaak maak zijn kleedjes. A-lijnen, wikkeljurken, strakke kleedjes… Maar je kent mij al hé.  Bij mij moet er steeds een hoek af zijn, dus ben ik altijd op zoek naar een volgend jurkje dat net iets anders is.

© Lieve Deduytschaever 180805 18

Continue reading “Pittige peplumjurk”

Woohoo: de Girls op naaiweekend

Sinds ik twee jaar geleden voor het eerst op naaiweekend ging, ben ik helemaal weg van het idee om twee volle dagen en een avond zorgeloos te naaien samen met gelijkgestemden. Toen Davina aankondigde dat ze een weekendje zou organiseren in Heibrand in Westmalle, moest ik geen twee keer nadenken voor ik mij inschreef. Zonder veel overtuigingskracht kreeg ik mijn vriendinnen Margot en Liesbet zo ver dat ook zij meegingen, en toen kon het aftellen beginnen…

Continue reading “Woohoo: de Girls op naaiweekend”

De zoektocht naar perfectie

Al weet ik intussen beter, in zowat alles wat ik doe, leg ik de lat hoog. Als ik iets doe, wil ik het goed doen, zoniet ‘perfect’. Dat zorgt ervoor dat ik aan het einde van de rit zelden tevreden ben over mijn prestatie. Want hoe weet je nu of iets écht af is? Wat kan ik doen om het nog beter te maken? Wanneer is goed ook echt goed genoeg?

workers-408998_1920Mensen die mij goed kennen, noemen mij soms een perfectionist. Er was een tijd dat ik daar trots op was. Want streven naar perfectie, is er iets mooiers dan dat? Nu zie ik het in een ander licht: perfectie bestaat niet. De perfectie najagen is als zoeken naar een eenhoorn in een wei vol paarden. Je vindt het dier niet en de zoektocht houdt nooit op. Loslaten brengt rust, maar net dat is zo moeilijk. Want stel je voor dat die eenhoorn daar wat verder staat, verstopt achter die kudde bruine merries? Wanneer stop je met zoeken? De stress die daarbij komt kijken, put je uit en maakt je onzeker. Continue reading “De zoektocht naar perfectie”

Zwijgend inrijgen

Mijn naaimachine geeft me een zekere rust. Het geratel van de naald, het ruisen van de stof, het vloeken als je in een naald grijpt… heerlijk. Maar als ik achter mijn overlock zit, maakt die rust direct plaats voor een hoger stressgehalte. Begrijp me niet verkeerd, ik ben erg blij met mijn overlockmaatje en ik weet zeker dat ik er schitterende dingen mee zal maken. Maar als ik echt een andere kleur overlockgaren moet gebruiken, dan doemt het spook van het inrijgen weer op.

threads-143343_19201866450174.jpg

Ik ben een persoon bij wie nauwkeurigheid en geduld bij constructie niet erg hoog op de prioriteitenlijst stonden. Zodoende heb ik dus van beiden ook maar een minimale hoeveelheid in bezit. Laat inrijgen nu precies een nauwkeurig werkje zijn waar je het schema moet volgen en er geen other way around is…

Keepcalmaqua

Ik heb het nochtans wel geprobeerd… inrijgen op de Margot-manier. Veel sneller, maar als resultaat geraakt geen enkel stofje overlockt. Maar zelfs toen ik slaafs het inrijgschema volgde, was het steeds dezelfde draad die me parten speelde en zorgde voor nog een jammerlijk mislukte inrijgpoging. Na poging zeventien zet ik dan meestal mijn machine af en ga ik naar een andere kamer. Een droombeeld waarbij ik dat dure ding door het raam kieper en het leer vliegen, doemt bij me op. Goed beseffende dat het met een pijnlijke bonk op aarde zal landen en geen steek meer zal overlocken.

Dat zou zonde van het geld zijn. Dus ik houd ramen gesloten en doe een uurtje iets anders. Ik besef wel dat de oorzaak van het inrijgprobleem achter de machine zit . Maar toch… Mijn man heeft mijn lichaamstaal ondertussen ook al begrepen. Als ik zwijgend, met opgespannen schouders en een zware donderwolk boven me zit in te rijgen, weet hij hoe laat het is. Dan komt er enkel een voorzichtige “Lukt het?” uit en laat hij me verder met rust.

Toen ik uiteindelijk in de winkel mijn probleem uitlegde, vroeg de winkelier of ik bij elke vruchtloze inrijgpoging alle draden opnieuw inreeg. Ah nee, enkel diegene die geknapt was. (Luiheid stond wel hoog op de prioriteitenlijst ☺). De man schudde zwijgend zijn hoofd en legde me geduldig uit dat die volgorde van knopen dan in de war is. Alle draden eruit halen en opnieuw beginnen is de enige juiste manier. Thuisgekomen heb ik de man zijn advies opgevolgd, en na poging twee: tadaa, een mooie steek. Ik heb mijn overlock afgezet en ben iets anders gaan doen. Mopperend dat ik het misschien ben die buitengekieperd moet worden, want als ik wat sneller hulp had gevraagd, had ik al die frustratie niet…

the-power-cord-1526138_1920294977545.jpg

Soit, mijn inrijgpogingen lijken al minder op een processie van Echternach. Maar ik zal nooit enthousiast mijn overlockgaren veranderen. Die stilte tijdens het inrijgen blijft. De donderwolk is nooit veraf.

Kun jij je overlock goed de baas? Of is het toch een beetje een bron van frustratie?

Tot schrijfs,
Margot