Mijn eerste tas… en ’t is een Stinger!

Ik heb nog nooit een tas gemaakt. Mijn eerste ervaring met zakjes was een klein naai-etuitje als tweede naaiproject, dat vooral diende om een rits te leren innaaien. Een smartphonehoes voor broerlief bleek gelukkig functioneler dan mooi. Maar toen Lieve aankondigde dat ze even een tas had ontworpen en me vroeg om hem eens te testen, dacht ik, why not?

Stinger - Girls in Uniform
De Stinger tas, een handige allrounder voor hem en haar.

Lieve kennende zou de uitleg heel uitgebreid zijn met tekeningen en zo, dus leek haar Stinger de perfecte eerste tas. Tijdens een van onze chatsessies gaf Lieve me ook het idee een Afrikastofje te gebruiken dat ik had meegenomen uit Mali. Het was een vrij donkere stof, maar het patroon vond ik zo mooi dat ik de coupon kocht zonder dat ik enig idee had waarvoor ik hem zou kunnen gebruiken. Voor de Stinger zou ze perfect zijn, zeker in combonatie met zwart kunstleer dat ik kocht bij Stitch en Co. Ook voor de voering koos ik een Afrikastofje: een mooie muisgrijze taft waar ik gek op was maar die absoluut geen goede kleur had om te gebruiken voor mezelf.

Lieve stuurde me eerst de handleiding in tekst door. Bij het doorlezen werd ik wel wat ongerust, want ik kon me het proces niet goed voorstellen. Maar dat zou wel in orde komen. Ik besloot mijn versie zonder lange draagriem te maken. Ik gebruik zo’n riem nooit en die blijft overal achter hangen. Ik vind het veel handiger om een tas over mijn schouder te hangen, dus verlengde ik gewoon mijn handvaten.

Het goede aan een tas te maken, is dat je geen ingewikkeld patroon nodig hebt. Het zijn meestal rechthoeken, dus je zit geen patroondelen over te tekenen. Ik schrok er wel van hoeveel patroondelen je nodig hebt voor een tas. Ik heb echt wel een paar keer het lijstje moeten overlopen om zeker te zijn dat ik alle stukken, verstevigd of niet, had klaarliggen. Dan begon het echte werk. Lieve’s handleiding is gelukkig duidelijk met tekeningen, en als ik dan een vraag had, kon ik mijn privé-hulplijn bellen om te polsen of ik het goed had verstaan.

Na drie naaisessies stond er plots een heuse tas voor mij. Ik denk dat ik de laatste van de testers was om hem af te maken en ik had al met bewondering naar mijn collega-Stingers gekeken, maar ik ben tevreden over mijn eerste versie. Hij is groot genoeg om heel wat spullen mee te nemen en het eenvoudige ontwerp spreekt me wel aan. Natuurlijk heb ik wat foutjes gemaakt. Ik moet er de volgende keer bijvoorbeeld op letten dat de voering niet gaat slobberen. Maar ik moet toegeven dat ik nu wel gebeten ben door het tassenvirus.

Wil je ook eens wagen aan de Stinger?  De beschrijving vind je hier terug. Ter ere van de lancering van de Stinger geeft De Stoffenknop in Merelbeke zelfs 10% korting op je aankopen als je de code ‘stinger’ gebruikt.  Laat me weten hoe jouw versie eruit ziet. Ik ben benieuwd !

Tot schrijfs,
Margot

PS: Wil je graag wat hulp bij het maken van je Stinger? Word dan snel lid van de Stinger-hulplijn, een groepje op Facebook waar je terecht kan met je vragen, opmerkingen, problemen én met leuke foto’s van je Stinger. We maken er een gezellig naaiclubje van!

Stinger – het eerste tassenpatroontje van Girls in Uniform

Vandaag stel ik zo fier als een pauw het eerste patroontje van Girls in Uniform aan je voor: de Stinger.

Leuke tassen heb je nooit te veel. Sinds ik tijdens mijn allereerste naaicafé een omkeerbare shopper maakte, ben ik een gepassioneerde tassenmaakster. Geen enkel patroontje bleef echter ongehackt. Het moest er vroeg of laat dus van komen dat ik met mijn eigen ontwerp zou rondlopen. Dankzij mijn even gedreven ventje en een top testteam werd het ontwerp ook een geïllustreerde interactieve handleiding!

© Moors M - 6U6A5460

Continue reading “Stinger – het eerste tassenpatroontje van Girls in Uniform”

Oh boi… challenge accepted!

Enkele maanden geleden schreef ik hier over mijn koudwatervrees voor nieuwe naaimachines met een belofte om na 15 november toch de grote stap te zetten. Ja, de eerste horde is genomen. Na enkele jaren eenzame opsluiting in de kast, verscholen achter een hoop stoffen, heeft mijn overlock het daglicht gezien. En warempel, de eerste inrijgpoging lukte ook meteen! Ik ontdekte dat ik mijn pedaal ook perfect kon bedienen met mijn linkervoet, terwijl mijn rechtervoet rustig op het krukje bleef liggen om te revalideren na mijn voorvoetcorrectie.  Het werd dus tijd om die nieuwe machine eens goed te testen.

 

Continue reading “Oh boi… challenge accepted!”

Bustier van Burda

Heb jij ook zo van die gekke projectjes in je hoofd die je dolgraag wilt uitvoeren omdat het je gewoon eens leuk lijkt? Ik wel. Een korset maken bijvoorbeeld. Lijkt me zo tof maar ook enorm moeilijk.

img_20181125_141338412479280041151401066.jpg

Totdat ik een Burda bustierpatroon zag liggen, waarvan de moeilijkheidsgraad leek mee te vallen. Gewoon doen, dacht ik. Ik besefte heel goed dat mijn eerste poging waarschijnlijk een lachertje ging worden, maar volgens mij maakte nog geen enkel vakman of -vrouw bij de eerste poging een meesterstuk. Toch?

Ik besloot wel het meest simpele patroon van bustier met een rits te maken. De bedoeling was dat, als mijn bustiertop wat meeviel, ik het als topje kon dragen op een skinny jeans.

image_1149-17217747624629652414.png

Het patroon op zich is niet zo moeilijk, het zijn maar zes patroondelen. Maar omdat alle stukken zo op elkaar lijken, moest ik toch met stickertjes werken om te kijken welke stukken ik waar aan elkaar moest zetten.  Een heel gepuzzel. Bovendien ben ik het niet gewend met Burda patronen te werken en de zestien regels naaibeschrijving vond ik wat beknopt.  Ik heb dan maar mijn eigen logica gebruikt.

In zo’n bustier zitten dus baleinen. Omdat ik nog nooit met die dingen gewerkt had, koos ik voor de plastieken versie en haalde ik een paar meter bij Veritas. Je kunt er een stukje afknippen en je stikt er ook makkelijk door zodat-ie mooi blijft zitten.  Er bestaan ook baleinen in metaal, maar dat leek me wat veel voor een korsetje. Ik koos baleinen van zes millimeter, maar je vindt ook bredere baleinen voor het stevigere werk.

Het principe van baleinen in een korset is erg simpel. Je gebruikt steeds een naadwaarde van twee centimeter, en met die twee centimeter naai je dan een tunneltje voor je balein, dat je daarna vaststikt op je bustier. Een voering erover, de rits erin en je hebt je bustiertop.

Maar Margot zou Margot niet zijn, mocht dat allemaal van een leien dakje lopen. Eerst en vooral maakte ik het mezelf moeilijk met mijn stofkeuze. Ik hou van tartan, maar ik had beter een effen stofje gekozen zodat ik niet permanent zat te worstelen met mijn stofje om de lijnen mooi te laten doorlopen.

Initieel waren mijn baleinen te lang, maar toen ik ze eruit wilde halen, bleken ze op verschillende plaatsen al vastgestikt aan de stof, wat weer een heleboel getorn en gevloek opleverde.

Een andere les was, dat als je met plastic baleinen werkt, je beter op de uiteinden een stukje plakband kleeft, zodat ze mooi schuiven en nergens blijven vasthaken. Geloof me, het bespaart je veel gevloek. Later zag ik dat men ook baleinentape verkoopt, zodat je plastic al in een stoffen tunneltje zit. Weeral iets geleerd….

Mijn beslissing om enkel met een rits te werken, was wel de goede. Maar toen ik mijn bustier in elkaar zat, merkte ik toch dat mijn taille smaller was dan het bustierpatroon. Ik heb de rits zeven keer erin gedriegd en er weer uitgehaald. En nu ik het zie, zou er nog wat stof uit de taille kunnen.

Voor een eerste bustiertop is dit niet zo slecht. Als ik er nog ringetjes had ingeslagen om het in te rijgen, was het nog iets meer gecentreerd. Maar ik vreesde dat mijn stof zou scheuren. Mijn hoofd stond ook niet echt meer naar metaalbewerking, na mijn baleinenavontuur.

Werkte jij al eens met baleinen. En hoe viel dat mee?

Tot schrijfs,
Margot

Mijn ‘dikke’ Bertha

Ergens begin oktober kreeg ik out of the blue een mailtje van Fibre Mood: of ik wilde meedoen in een promovideo voor de Bertha broek uit het tweede Fibre Mood magazine. En of ik dat wilde! Ik maakte bijna ter plaatse een vreugdedansje en kon haast niet wachten tot er uitsluitsel kwam wie er uiteindelijk mocht meewerken, want de dames achter de schermen wilden een mooie variatie qua vrouwelijke vormen zien in de video.

© Moors M - 6U6A5343

Het verlossende mailtje kwam een weekje later, maar in plaats van de verhoopte rust maakte het de stresskip in mezelf pas écht wakker. Want we moesten niet enkel een perfecte Bertha maken, wat zou ik erop aandoen? Ik had natuurlijk gewoon iets uit de kast kunnen trekken, maar dat was mijn eer te na. Een nieuw bovenstuk rolde van onder mijn naaivoetje. Continue reading “Mijn ‘dikke’ Bertha”

Het gevaar van kleur

Wie mij een beetje kent, weet dat ik een grote passie heb voor boeken. Sinds ik met naaien begon, is mijn collectie boeken uitgebreid met naaiboeken maar ook boeken over kostuumgeschiedenis, mode, stoffen… Van mijn broer kreeg ik voor mijn verjaardag een geweldig boek cadeau: ‘Fashion Victims: the dangers of dress Past en Present’. Een boek over kledij en haar gevaren, van ontvlambare stoffen, niet-aangepaste vormen, toxische hoedenmakerij tot gevaarlijke kleurstoffen. Over die kleurstoffen wil ik het vandaag graag hebben. Wij zijn het gewend kledij in felle kleuren te dragen en deze dan nog eens elk seizoen in te ruilen voor andere kleuren. Maar ooit wat het anders…

fashion victims2natuurlijke kleurstoffennatuurlijke kleurstoffen

Felle kleuren waren een voorrecht van de rijke klasse die de middelen had om het dure verfproces te betalen en hun kledij te behoeden voor het klimaat, het vuil en het afdragen. De lagere klassen droegen kledij die ofwel niet, ofwel met natuurlijke grondstoffen was gekleurd. Uienschillen, rode bieten, rode kool, bosbessen, spinazie, goudsbloem… vormden de basis van een aantal vale kleuren, nu vaak liefelijk pastelkleuren geheten. Met de industriële revolutie en de opkomst van de synthetische verfstoffen werd gekleurde kleding veel toegankelijke voor de midden- en lagere klassen, echter niet zonder gevaar.

arsenic flowers
Image: Bloomsburry and Wellcome Library, London
1860frenchdress2
foto: Arnold Matthews – Collection of Glennis Murphy

Zo werd felgroen een echte trend in het Victoriaanse tijdperk ( 19e eeuw) dankzij de toevoeging van arsenicum aan de bestaande groene verven. Dames waren dol op de felgroene gewaden en wilden er ook graag een groene hoofdtooi bij waarvan de blaadjes met de hand geverfd waren om nog levendiger over te komen. De dood van een ontwerpster van dergelijke hoofdtooien in Londen in 1861 bracht de gevaren van de felgroene verfstof aan het licht. Sommige hoofdtooien bevatten een dosis om 20 personen mee te vergiftigen, bij de felgroene gewaden was het zelfs een veelvoud. Het duurde echter nog een hele tijd voor de verfstof helemaal verboden werd. En tot op vandaag leeft de mythe van het giftige groen voort. Zo zal je bij het modehuis Chanel bijna geen groen vinden. Coco Chanel, geboren eind 19e eeuw, kende de verhalen en gebruikte o.a. uit bijgeloof geen groen. De mythe werd door haar opvolgers grotendeels in stand gehouden.

1952-175|10310858
Foto: Science Museum London
mauveine2
Foto: Science Museum London

De eerste synthetische kleurstof op basis van alinine was mauveïne, een paarse kleurstof die per toeval ontdekt werd door een student die kinine probeerde te maken. Tot dan was paars de moeilijkste en duurste natuurlijke kleur en daarom ook voornamelijk enkel betaalbaar voor de happy few aan de koninklijke hoven. In de loop van de 19e eeuw werden ook andere synthetische kleurstoffen zoals magenta (rood), fuchsia, paars-roze en blauw ontwikkeld. De verfstoffen werden levendig gemaakt door de toevoeging van arseenzuren of kwiknitraat die soms niet uit het eindproduct werden gewassen. De gevaarlijke producten kwamen zo allereerst in contact met de huid van de ververs en veroorzaakten de meest vreselijke huidziektes. Bij de dragers waren, in tegenstelling van wat wij zouden denken, vooral de kinderen en mannen de slachtoffers van de synthetische kleurstoffen. Door hun actief leven kwam hun zweet sneller in contact met de gekleurde stoffen. Bovendien was rood een populair kleur voor de sokken en hemden van mannen in de werkende klasse.

1876-red-silk-dress-image-via-philadelphia-museum-of-art
Image: Philadelphia museum of art
stockings
image: Museum at FIT

Ook vandaag nog geldt de regel dat je beter je kleren eerst wast na aankoop alvorens deze aan te trekken. De kleren die we bij ons in de meeste grote ketens aantreffen zijn behandeld met een geurloos gas om beschimmeling en verkreuking tegen te gaan. Ze worden bovendien gemaakt in landen waar de regelgeving rond het gebruik van chemische stoffen in de textielindustrie niet zo gereglementeerd is als bij ons en kunnen dus nog sporen van chemische producten bevatten.

Maar natuurlijk is het nog beter een mooie (gewassen stof) zelf te verwerken tot een kledingstuk. Geen chemische producten en een resultaat om trots op te zijn!

Tot blogs,

Tatiana

Nog een Jozefien in uniform!

Sinds ik mijn eerste gecamoufleerde draagtas maakte krijg ik af en toe de vraag om er eentje te maken voor een collega. De Jozefien uit Mijn Tas is dan ook een patroontje waarmee je alle kanten uit kan. De perfecte tas om volledig te personaliseren dus…

© Lieve Deduytschaever 180805 13
Dit ‘handmade’ labeltje van Wunderlabel zat in de goodybag van het tweede Malle Naaiweekend.

Patsy zag zo’n gecamoufleerd exemplaar passeren op Facebook en stuurde mij een veel te grote hemdvest van haar ventje op, zodat ik ook voor haar aan de slag kon.

18116 - Patsy en haar tas - 2

Ze wist heel goed wat ze wilde. Geen rits aan de klep vooraan deze keer, maar de zak van de hemdvest met daarop de badge van de dienst waar ze werkt. Zoals bij elk ander exemplaar van de Jozefien dat ik eerder maakte, sluit ook deze klep met een magneetsluiting.

© Lieve Deduytschaever 180805 01

De rits wilde ze graag in de rug van de tas, net zoals het bij heel wat handtassen uit de winkel het geval is.

© Lieve Deduytschaever 180805 05

Binnenin een tussenvak, plaats voor haar GSM en een ritsvak. Ze wilde graag een egale voering, zodat ze haar spulletjes snel terug vond.

© Lieve Deduytschaever 180805 12

Voor de riem liet ze mij vrij, hij moest enkel verstelbaar zijn. Ik had nog voldoende stof over van die enorm grote vest en puzzelde een gecamoufleerde riem samen. Dat geeft het geheel in mijn ogen nét iets extra.

© Lieve Deduytschaever 180805 09

De Jozefien kan ik intussen bijna maken met mijn ogen dicht… Toch ging er aan het einde van de rit iets mis. Er zat een plooitje in de voering, net waar de klep en de voering aansluiten. Omdat ik het niet zag zitten alles weer open te maken, heb ik het een stukje moeten ‘camoufleren’. Achteraf gezien had ik het beter wel goed gedaan, want het verpest een stukje het plezier van de tas voor mij…

© Lieve Deduytschaever 180805 11

Maar Patsy is blij met haar unieke exemplaar en uiteindelijk is dat het belangrijkste, toch?

© Lieve Deduytschaever 180805 07

Tot snel,
Lieve

Een zwierig Eden-rokje

Een hele tijd geleden maakte ik de Edenjurk van La Maison Victor in een prachtige dikke blauwe tricot met een subtiel glittertje. Zo’n stofje dat nooit kreukt en telkens weer in perfecte staat uit de wasmachine komt. Ik had nog een mooie lap over, maar wist niet meteen wat ik ermee zou doen. De stof is te zwaar voor een t-shirt en te dun voor een truitje.

© Margot Van Waeyenberghe 181006 14

De jurk is zo fijn om te dragen en ik hou van de zwierige rok. Ik besloot dus het patroon opnieuw te gebruiken, en met wat gepuzzel kreeg ik een rok uit mijn lapje stof. Zelfs een tailleband lukte nog net! Continue reading “Een zwierig Eden-rokje”

Een goedmakertje

Een tijdje geleden maakte ik een kunstleren laptophoes voor de dochter van een collega. Al was ze blij met haar verjaardagscadeautje, de hoes was toch een beetje nipt voor haar 15 inch laptop en ze moest wringen om het toestel erin te krijgen. Ik stelde voor een iets ruimere versie te maken, maar ik sprak voor dovemansoren… Voor haar was het goed genoeg.

@ Lieve Deduytschaever 181020 01

‘Klant’ is koning natuurlijk, maar het bleef bij mij toch een beetje knagen. Ik besloot het goed te maken met een extraatje. Mijn collega vertelde dat zijn dochter haar pennen mee naar school nam in een plastic zakje. Meer had ik niet nodig om aan de slag te gaan. Ik had nog wat van dat prachtige kunstleer van k-bas over, en net genoeg van het mooie katoentje uit Ikea voor een klein pennenzakje.

@ Lieve Deduytschaever 181020 05

Als basis nam ik het patroon van een simpel ritstasje, dat ik in de breedte aanpaste zodat de pennen er makkelijk in kunnen, en wat minder diep maakte. Bij de laptophoes vergat ik mijn logo erin te naaien, maar deze keer dacht ik er op tijd aan. Het resultaat is een klein en superschattig pennezakje, waar toch meer in kan dan ik dacht.

@ Lieve Deduytschaever 181020 03

Helemaal weg ben ik van dat kleine ding… Een beetje jammer dat ik het weg ‘moest’ geven. Misschien maak ik er wel eens eentje voor mezelf!

@ Lieve Deduytschaever 181020 02

Tot snel,
Lieve

Rompertjes te geef

In onze omgeving is een heuse babyboom aan de gang. Nichtjes die zwanger worden, vriendinnen die bevallen, heel wat kleintjes die ter wereld komen in een liefdevol gezin. Al hebben wij zelf geen kinderen, ik smelt weg als ik die kleine vingertjes om de mijne voel, als ik die slapende gezichtjes zie of als die kleine oogjes open gaan.

© Lieve Deduytschaever 181029 07

Onder het genot van een tasje thee en met doopsuiker in het vooruitzicht is zo’n babybezoek altijd weer gezellig. Maar het allerleukste vind ik toch het cadeautje dat ik meeneem.

© Lieve Deduytschaever 181029 04

Niets leukers dan zelfgemaakte cadeautjes: de voorpret wanneer je het juiste stofje zoekt, de rust tijdens het naaien, de tevredenheid als het wordt wat je voor ogen had, het inpakken én het afgeven… Helemaal gelukkig word ik daarvan.

© Lieve Deduytschaever 181029 13

In mijn stoffendoos lag een restje van een leuk Mickey Mouse tricotje (ik kocht het bij De Stoffenknop) waarmee ik al eens eerder zo’n schattig rompertje maakte. Ik veranderde een paar details, zoals de kamsnaps en het zwarte buikzakje, maar voor de rest werd het min of meer hetzelfde pakje.

© Lieve Deduytschaever 181029 03

Voorlopig gebruik ik telkens weer hetzelfde patroontje van Burda Kids. Misschien moet ik daar in de toekomst eens verandering in brengen… Iemand van de mama’s een ideetje?

© Lieve Deduytschaever 181029 01

Tot snel,
Lieve