Wat als… afscheid nemen niet bestaat

Soms heb ik een beetje het gevoel dat ik mezelf herhaal. Patroontjes die ik een keer met plezier gemaakt heb, haal ik snel terug uit de kast voor een nieuw project. Ergens vind ik dat ook ecologisch verantwoord, want ik teken mijn patronen op het stevige plastiek van puinzakken… Het leuke aan zelf naaien is echter, dat je eindeloos met een patroon kan variëren, waardoor je eigenlijk nooit twee keer hetzelfde maakt.

Zoals jullie lazen in deze tekst, dwongen lichaam en geest mij een jaar geleden beter voor mezelf te zorgen. Ik wist dat rust levensnoodzakelijk was, maar dat het niet genoeg zou zijn. Om na deze episode steviger in het leven te staan, moest ik mezelf volledig resetten (ik noem het een grondige detox), en dat deed ik aan de hand van intensieve therapie.

Nu ik terug in het ‘echte leven’ stap, moet ik het team dat mij ondersteunde stilaan loslaten. Eén van hen is mij onderweg heel erg dierbaar geworden. Ingrid, mijn coach, stond naast me bij elke stap die ik gezet heb, en ik heb heel veel van haar geleerd. Al ben ik haar zielsdankbaar voor de steun, ook van Ingrid moet ik nu afscheid nemen.

background-957477_1280

Zij kent mij door en door, heeft dit jaar diep in mijn ziel gekeken, maar eigenlijk ken ik haar nauwelijks. Hoe ze zich kleedt, dat heb ik vaak genoeg gezien, maar voor de rest ken ik haar smaak en stijl totaal niet. Ik heb mijn hoofd er keer op keer over gebroken, hoe ik mijn dankbaarheid tastbaar zou kunnen maken.

© Lieve Deduytschaever 170506 11.jpgDus herhaalde ik mezelf… en maakte ik de Jozefien uit ‘Mijn tas’ van Elisanna en Fynn. Voor de stof trok ik een keer of vier naar Ikea. Ik kon maar niet beslissen, want Ingrid verdient het allermooiste geschenk. Uiteindelijk moest ik me erbij neerleggen dat ik nooit op voorhand zal weten of ze een stofje mooi vindt. Ik deed mijn ogen dicht, haalde diep adem en waagde de sprong: vier gebroken naalden later was mijn derde Jozefien geboren.

Ik koos ervoor de tas zo ruim en veelzijdig mogelijk te maken en liet het tussenschot-met-rits weg. In de plaats daarvan naaide ik binnenin twee open zakjes en aan de andere kant een zakje met rits. Ook in de klep vooraan kwam een ritszakje. Omdat ik zelf in zo’n grote tas steeds moet vissen naar mijn sleutelbos, maakte ik aan de binnenkant een lederen sleutelhanger vast. Voor de riem gebruikte ik zwarte tassenband, die ik -net als de ritsen- bij Veritas kocht.

©Lieve Deduytschaever 171112 02.JPG

Nu ik het geheel zo bekijk, doet de stof mij wel wat denken aan het ‘aquaflage’ uniform van de Amerikaanse Navy. Zo blijf ik ook nog in ons thema😊.

160804221847-blue-camouflage-navy-uniform-exlarge-169

Ingrid, bedankt voor alles. Ik zal je nooit vergeten. Hopelijk denk jij (dankzij deze tas?) ook nog wel eens aan mij… want afscheid nemen bestaat niet!

©Lieve Deduytschaever 171112 14©Lieve Deduytschaever 171112 08©Lieve Deduytschaever 171112 10

Tot snel,

Lieve

De Warmste Week: een knuffel voor Wendy

Op een ijskoude herfstdag vonden de Girls in Uniform elkaar in een huisje nabij Gent, met een hartverwarmend doel voor ogen: naaien voor de Warmste Week. We naaiden ‘een knuffel voor Wendy’, waarvan de opbrengst gaat naar Rozerood, een Limburgse vereniging  van en voor kankerpatiënten en hun naasten.

Een knuffel voor Wendy - affiche

Heidi -de drijvende kracht achter de actie- bezorgde ons de nodige stofjes, en dankzij de gulle giften van enkele buren en natuurlijk ook van de Girls zelf, hadden we voldoende materiaal om een hele familie uiltjes te voorschijn te toveren. Nog tot 13 december wonen de beestjes in Zwijnaarde, daarna verhuizen ze naar hun broertjes en zusjes bij Heidi in Zonhoven.

©Lieve Deduytschaever 171203 21

Zo’n uiltje kopen? Dat kan! Stuur ons een mailtje of neem contact op met Heidi. Een knuffeltje kost slechts 6 euro (excl. verzendkosten). Wil je een uniek exemplaar? Lees dan even verder…

Naast het warme gevoel dat we kregen omdat we naaiden voor het goede doel, was het ook superleuk elkaar nog eens te zien. Het was de eerste keer dat An en Tatiana elkaar in levende lijve ontmoetten, en ik had An ook in geen maanden gezien. Wat hebben we weer plezier gehad! Maar zelfs het gelach en getetter verstomde tijdens het naaien. De uiltjes vroegen toch wat concentratie…

De Girls zouden de Girls niet zijn, als we niet onze eigen twist zouden geven aan de knuffels. We maakten twee unieke exemplaren: eentje in het woodland uniform van de Belgische militairen, en eentje in de desertprint die wij dragen op missie in woenstijnlanden. Ja hoor, dat uniform heeft Margot zes maanden lang gedragen in Mali.

De militaire knuffels verkopen we aan de hoogste bieder. Wil ook jij zo’n uniek exemplaar? Reageer voor 10 december op dit bericht met een bod voor het kaki of beige uiltje. Let wel: als we elkaar niet in levende lijve ontmoeten, komen hier ook verzendkosten bij.

© Moors M - IMG_5196

Hopelijk kunnen wij dan een mooi bedrag schenken aan Rozerood!

Tot snel,
Lieve

Getest en goedgekeurd: de Maya van Blou

Een paar maand geleden stuitte ik per toeval op de Cobalt sweater, het allereerste patroontje van Blou. Ik mocht meedoen met de lanceringstour, en maakte al snel een tweede exemplaar. Wat een heerlijk, veelzijdig patroontje! Toen de meiden van Blou een oproep deden om hun tweede patroon te testen, stelde ik mij dus zonder aarzelen kandidaat.

DLOOOjgWAAAgQBf

Het Maya-patroon is er opnieuw eentje waar je alle kanten mee op kunt. Een top met lange of aangeknipte mouwen, een A-lijn jurkje, of eentje met een kokerrok. Voor de mama’s (in spé) is er zelfs een zwangerschaps- en borstvoedingsversie van dit patroon!

Omdat ik al een wikkeljurkje met uitlopende rok heb (het haalde de blog nog niet), koos ik voor het exemplaar met driekwart mouwen en rechte rok.

DSC_8922-bewerktLR

Al had ik er alle vertrouwen in dat Blou weer een toppertje gemaakt had, het was en bleef een test. Ik ging dus op zoek naar een soepel, betaalbaar tricootje. Dat vond ik in de koopjeshoek van de Stoffenknop in Merelbeke. Helemaal buiten mijn comfortzone, maar liefde op het eerste gezicht! Toch liep ik eerst nog drie keer de winkel rond, voor ik het kocht.

DSC_8979LR

De test verliep heel vlot. Net als bij de Cobalt, zijn er verschillende printmogelijkheden voor dit PDF patroon. Ik koos voor de A0-versie met naadwaarde. De handleiding is opnieuw heel overzichtelijk, en zo geraakte ik zonder problemen aan het einde van de rit.

DSC_8939-bewerktLRDSC_8945LR

Wat ben ik blij met mijn Maya-jurk! Het kleedje in viscose-tricot zit zalig. De kraag, de overslag en plooitjes in de taille maken het een heel vrouwelijk en elegant model, en de stof geeft het nét dat beetje extra. Ik ben zeker dat er niemand op de hele wereld rondloopt met deze jurk.

DSC_8969LR

Zowel Maya als Maya Mom (de borstvoedingsversie) zijn nog tot en met zondag 3 december te koop met 15% korting!

Wat vind jij ervan?

DSC_8914LR

Tot snel,
Lieve

PS: Voor de gelegenheid ging ik op stap met een ‘nieuwe’ fotograaf. Hanne en ik kwamen met elkaar in contact dankzij de handige burenapp Hoplr, en zij maakte deze prachtige foto’s van mij. Meer werk van Hanne vind je op haar site.

Eenvoud siert

Ik ben een jeansmeisje, en kan heel wat tijd spenderen aan de zoektocht naar dé perfecte jeans. Spant de broek mooi waar het hoort, is de kleur goed, verlengt ze mijn benen? Dan kan ik er alle kanten mee uit. Een leuk truitje er bovenop, een hakje, en ik ben klaar voor een feestje. Met een sneaker eronder kan ik zo de stad in met vriendinnen.

Margot VW 170331 2b

Yvette van Droomstoffen weet intussen perfect wat ik mooi vind. Deze grijs-blauwe zware tricot is mij op het lijf geschreven. Zo’n mooie stof vraagt om een eenvoudig patroontje. Ik hertekende de Kyotojurk van La Maison Victor tot een sportief truitje met gesloten rug. De Kyoto heeft een mooie opening op de rug, maar ik koos er deze keer voor om de mouwen ter hoogte van de bovenarmen gedeeltelijk open te laten en af te boorden met een siersteek. Gewoon een centimetertje omzomen en vaststikken does the trick. Dit truitje leent zich perfect voor een gezellige zomeravond op een terrasje!

Vlak voor het vertrek van Margot naar Mali, gingen we nog even lunchen in de buurt van het prachtige Antwerpse station. We konden de gelegenheid niet voorbij laten gaan, om wat leuke foto’s te nemen.

Margot VW 170331 18b

Wat heb ik die uitjes met haar gemist!

Margot VW 170331 12c

Tot snel,
Lieve

The postman never rings twice

Soms moet je een naaioplossing zoeken voor speciale problemen waar geen standaardoplossing voor bestaat. Mijn huis dateert uit 1928 en bevat tal van originele elementen, waaronder een mooie antieke voordeur met een koperen brievenbusgleuf. Dat betekent dat de postbode veel plaats heeft om brieven, kranten en pakjes ons huis in te sturen. Dat betekent echter ook dat de post aan de andere kant ongeveer een duik van een meter maakt richting gangpad. Voor brieven en kranten vormt dit niet echt een probleem. Pakjes, en zeker deze die iets breekbaars bevatten, overleven deze val echter niet zonder scheuren, deuken of breuken.

Om hieraan te verhelpen had de vorige eigenares een genieuze oplossing bedacht: de hangende postzak. Na vijftien jaar intensief gebruik was dit metaalgroene exemplaar echter helemaal versleten en dus aan vervanging toe. De gang had ondertussen ook geen groene kleur meer, dus ik wou liever een iets minder opvallende stof.

Lang geleden kocht ik in de Zeeman een donkerpaars tafelzeil dat eindelijk een juiste bestemming zou vinden aan mijn deur. Ik bestudeerde eerst de constructie, alvorens de originele zak helemaal uit elkaar te halen, en schetste de verschillende stappen. Daarna nam ik de maten van de vorige postzak over, en bestudeerde ik de manier waarop de postzak in elkaar was gestoken. De laatste stap was alles in elkaar te zetten en de constructie terug op zijn plaats te krijgen. Ik ontdekte dat de originele stof iets rekbaarder was, en moest dus nog een paar kunstingrepen doen om alles op zijn plaats te krijgen.

 

Geef toe, het resultaat mag er wezen. De post en pakjes moeten geen duik nemen, maar vallen nu veilig in de nieuwe postzak! En mijn schets? Die ging naar de buurvrouw, samen met de oude postzak, zodat ook zij van hetzelfde postduikprobleem verlost zou geraken. Veel succes, buurvrouw!

Ook al zo’n vreemde naaiprojecten gemaakt? Laat het mij gerust weten!

Tot schrijfs,
Tatiana

Mr en Mrs Smith

Tijdens de zomervakantie was ik naarstig patronen aan het tekenen geweest met mijn vakantie-pakket waar ik in een vorige blog reeds over schreef. Het hoeft dus geen betoog dat mijn kroost reikhalzend uitkeek naar het resultaat. De start van het schooljaar heb ik niet gehaald, desalniettemin kwam de nieuwe outfit maar al te goed van pas tijdens die fijne zomerprik in oktober. In combinatie met een truitje en een broekkous kan ook de herfst weerstaan worden.

De opdracht werd mij héél duidelijk opgedragen: een kleedje voor het prinsessenmeisje en een hemdje voor de stoere oudste.

IMG_6093b

Het kleedje is gebaseerd op eentje uit de extra bijlage bij de ‘Knippie’ (2-2016). Ik heb er een eenvoudigere variant van gemaakt, zonder borstzakje en zonder elastiek, aangezien de stof een héél rekbare tricot is. Ik koos er ook voor om het patroon in het rokgedeelte anders te laten lopen dan in het bovenstuk. Hoewel het een vrij makkelijk kleedje is, heb ik toch even zitten vloeken om die halssluiting mooi te krijgen.  Gelukkig kon ik te rade in mijn ondertussen goed aangevulde lectuur dankzij de collega-blogsters. Hun ervaring kan je nog eens nalezen op volgende links: Het handboek voor zelfmaakmode & Handboek naaitechnieken

Deze keer ging ik de uitdaging aan om een hemd op maat te maken. Mijn oog viel op een raglanshirt uit ‘Ottobre’ (2/2003) die deel uitmaakte van mijn goodiebag tijdens ons naaiweekend. De stof voor het hemd heb ik ook ditmaal weer uit een oud ‘papa-hemd’ getoverd. Die ervaring indachtig lag de nadruk op de afwerking van de binnennaden, zoals die van een kwaliteitsvol herenhemd, waarbij mijn naaimachine af en toe protesteerde door het aantal lagen stof. Er werd ook deze keer een bijkomende behoefte uitgedrukt onder de vorm van een vlinderdas, die ik recupereerde uit een vergeten das van… jawel, papa.

De vlinderdas zorgde voor een leuk accent dat eigenlijk best goed bij het rode kleedje paste, waardoor ik besloot de foto-shoot samen te doen.

Hun honger is voor even gestild… De vraag blijft hoe lang het zal duren voor er weer een ‘handmade’ kledingstuk vanonder mijn machine rolt. Aan ideeën ontbreekt het ze in ieder geval niet 😉

Hebben jullie ook kinderen of neefjes en nichtjes die weten wat ze willen als je hen voorstelt om iets voor hen te maken? Alle inspirerende ideeën zijn zeker welkom!

Groetjes,

An
Gastblogster

 

 

 

 

Een vervolg breien… niet zo simpel

IMG_20171113_131750384Eindelijk, na zes maanden weer fijn thuis! Behalve voor het hectischere leven en de koude hier, ben ik weer blij om terug in België te zijn. Mijn familie en vrienden weer te zien, mijne vent te kunnen vastpakken…  En om terug achter mijn Marie te kunnen kruipen.

Een half jaar zonder mijn naaimaatje was wel erg lang…Nochtans had ik een gedegen alternatief in mijn hoofd. Als je geen naaimachine in je kist kan steken, dan neem je toch gewoon een paar bollen wol, wat uitleg over breisteken en enkele basispatronen mee naar Mali en hoppa!

Wel, niets te  hoppa… want ik was blijkbaar mijn jeugtrauma’s van de handwerkles vergeten. De breilessen op de lagere school waren bij mij nooit een succes. Het concept van breien klopte niet bij mij. Het was meer een alles-terug-uithalen-en-opnieuw-beginnen-les. Ik herinner me de beer in twee kleuren die we moesten  breien. knitting-1614283_1920Het onding is bij mij steeds in één kleur gebleven en het arme beest kreeg nooit armen of benen. Zelfs de goedbedoelde hulp van mijn moeder kon de breiknuffel niet redden. Ook haar bijdrage werd meedogenloos uitgehaald en ik kon voor de 7de keer opnieuw beginnen.

Blijkbaar heb ik die herinneringen zeer diep weggestopt, want ik was wel erg enthousiast toen ik de winkel binnestapte op zoek naar breinaalden, haakpennen en een breiboek. Dat enthousiasme is vrij snel gekelderd toen ik in mijn kamertje met goede moed aan het eerste breiwerk begon.

Op zich vind ik het getik van naalden en het repetitieve erg ontspannend.  Maar het duurde nooit lang voordat mijn steken gedraaid raakten, ik een steek liet vallen of ik ter plaatse een nieuwe manier van steken breien uitvond. Op het moment zelf laat ik het niet aan mijn hart komen en ga ik dapper voort, maar tien rijen later springt die fout zo in het oog dat ik besluit wat nauwkeurigheid aan de dag te leggen, die rijen uit te halen en opnieuw te doen.IMG_20171113_131827620

En dan begint het meest verschrikkelijke van het breien. Niet het uithalen zelf want dat is maar aan een draadje trekken, maar proberen die steken terug terug op de naald te krijgen, zonder dat je de helft vergeet of laat vallen. Waarschijnlijk zijn er wel kneepjes of handige tips om me te helpen, maar in opdracht zijn de breiwonders waar je raad aan kan vragen eerder dungezaaid.

nuclear-2123685_1920Bon, om een lang verhaal kort te maken… ik heb na enkele pogingen van breien en uithalen het breiwerk in een kast gelegd, en de deur dichtgedaan. Project ‘Margot leert breien’ wordt even on hold gezet. Het was dat, of het ding ritueel in brand steken. Maar feiteljk vind ik het jammer. Als ik zie wat voor schitterende dingen Lieve al gebreid heeft, dan jeuken mijn vingers.

Misschien moet ik het later nog eens proberen onder een iets meer professionele begeleiding. Maar nu niet.

Ik kruip weer achter Marie en geniet van het geluid van haar gestik. Even geen breiavonturen meer, maar weer lekker naaien. Ik probeer niet te veel te denken aan mijn jammerlijke falen, en hoe dat stukje breisel mij nu nog steeds aan het uitlachen is…

En jij? Vind jij breien, haken of een ander handwerk een goed alternatief voor naaien? Wat is je favoriet? Of ben je er even handig in als ik? (Ik hoop echt dat ik niet de enige ben…)

Tot schrijfs,

Margot

De Stoffenknop

Op Facebook volgde ik dit sympathieke winkeltje al een tijdje, maar tot aan de feestelijke heropening van een pand in het centrum van Merelbeke, had ik er nog nooit een voet binnen gezet. Dat ik het nu wel deed, daar hadden de welkomstkorting en de beloofde goodybag ook iets mee te maken, natuurlijk 😉.

©Lieve Deduytschaever 170906 07

Van zodra ik er binnenstapte, voelde ik mij er op mijn gemak. De Stoffenknop is een mooie, ruime, lichte winkel, vol handgemaakte spulletjes en prachtige stoffen. Toch zou je aan de ingang nog kunnen denken dat je het verkeerde pand bent ingelopen… Daar staan namelijk rekken vol leuke spulletjes, prachtige theedozen, oorbelletjes, schoolgerief en houten speelgoed. Ideaal, wanneer je – zoals ik op dat moment – toevallig ook op zoek bent naar een leuk cadeautje.

 

 

Maar het belangrijkste is natuurlijk het grote assortiment naaispulletjes, van schaartjes, garen, ritsen, boordstoffen in allerlei hippe kleurtjes tot prachtige stoffen, die de gastvrouw persoonlijk op allerlei beurzen in heel Europa voor ons uitzoekt.

 

 

Chantal verwelkomt elke klant met open armen, en praat met je, alsof ze je al jaren kent. Dat is natuurlijk ook wel een beetje zo, want ze deelt haar grote passie met haar klanten. Welk probleem je haar ook voorlegt, ze helpt je tot een oplossing te komen. Ze weet perfect welke stoffencombinaties je creatie mooi tot z’n recht doen komen, of welke fournituren je daarvoor nodig hebt. Vijf jaar geleden begon ze, nog heel klein, van thuis uit handgemaakte spulletjes te verkopen. Zelf omschrijft ze het als ‘een uit de hand gelopen hobby’, die haar ertoe dreef een klein winkeltje op te starten. Een winkeltje, dat een paar maand geleden uit de voegen barstte, en moest uitwijken naar een groter pand.

 

Al heeft Chantal nu nog nauwelijks tijd om zelf van haar hobby te genieten, toch breidt ze haar ‘territorium’ nog verder uit. Binnenkort kan je in haar leuke winkel terecht voor heel wat workshops, en hoef je niet eens meer de deur uit om haar mooie spulletjes in huis te halen. Ze is namelijk volop aan het werk om haar gloednieuwe webshop online te krijgen. Ik ben benieuwd!

 

 

Sinds de heropening loop ik er geregeld eens binnen, want ik ben alvast fan! Wat denk jij?

©Lieve Deduytschaever 170906 01

Tot snel,
Lieve

PS: wil jij de lancering van de webshop, net als ik, niet missen? Schrijf je dan snel in op de nieuwsbrief van de Stoffenknop!

Mister Sandmans little brother

Een paar maand geleden maakte ik een leuke jumpsuit voor mijn petekind Wolf. Op dat moment had ik ook aan zijn broer Lou beloofd er eentje te maken, maar ik vond niet meteen een geschikt patroon-met-kap, en aan het einde van een maandenlange en schier eindeloze zoektocht besloot ik gewoon nog eens hetzelfde model boven te halen: de Sandman Jumpsuit uit Ottobre Kids 6/2015. Lou groeit als kool, en ik kon zelfs dezelfde maat maken. Minder voorbereiding, daar hou ik van!

Met een kennersoog koos Lou een prachtige tricot uit op de website van Droomstoffen. Toch duurde het alweer een tijdje voor tante-lief aan de slag ging. De reden? Die goede oude drempelvrees. Want de polosluiting in de onesie is de eerste stap in het proces, en laat ik daar net niet zo geroutineerd in zijn. Ik wachtte dus tot het allerlaatste moment om eraan te beginnen.

©Lieve Deduytschaever 171025 21In de herfstvakantie gingen de broers namelijk op reis met oma en opa, en Wolf nam zijn onesie mee. Dan kon ik zijn broer toch niet in de kou laten staan?

©Lieve Deduytschaever 171025 16©Lieve Deduytschaever 171025 20

Deze keer ging alles gelukkig relatief vlot, en twee dagen voor hun vertrek leverde ik de jumpsuit af bij mijn zus thuis. Lou was in de wolken met zijn onesie, en poseerde als een heus ‘fotomodel’ voor mijn lens. Daarna keuvelden we allemaal samen onder het genot van een verse gember-limoenthee over koetjes en kalfjes. Mijn zus had zelfs een cadeautje voor me klaar, als bedanking voor de naaisels. Een bezoekje bij Elke en haar kids is altijd met volle teugen genieten!

©Lieve Deduytschaever 171025 18

Ik ben superfier op mijn neefjes. Wat denk jij, knappe kerels hé?

©Chris Deduytschaever171030© Moors M - 6U6A1401

©Lieve Deduytschaever 171025 13

Tot snel,
Lieve

 

Heerlijk herfstjurkje

Jurkjes… elke keer denk ik: “die maak ik niet meer, ik heb er nu meer dan genoeg”. Ik ben namelijk niet echt een jurkjesmeisje. Tot voor kort droeg ik ‘s zomers vooral rokjes of shorts met een topje, en in de winter ging ik voluit voor jeansbroeken en een truitje. Sinds ik naai, is mijn kledingstijl echter radicaal veranderd. Niet enkel hangt mijn kast nu vol met leuke én draagbare jurken, ook prints en kleuren waar ik tot op dat punt zelfs nooit naar keek, draag ik nu met plezier.

©Lieve Deduytschaever 171103 34

Natuurlijk grijp ik nog terug naar mijn ‘oude’ combinaties, want die zijn zo comfortabel. In de zomer is een jurkje echter toch zo handig. Je hoeft niet na te denken over een geschikte combinatie, en met de juiste schoen eronder ben je voor elke gelegenheid gekleed. In de koudere seizoenen kies ik voor laagjes en sjaaltjes, in combinatie met nylons en een mooie laars. Ja, sinds ik wat vaker jurkjes draag, gaat er een hele wereld voor mij open. Maar toch… nu heb ik er wel genoeg in mijn kast hangen.

©Lieve Deduytschaever 171103 25

Tot ik een leuk gebloemd viscosetricootje toegestuurd kreeg van Studio Sanne. Zeg nu zelf… deze stof vraagt er toch om een herfstjurkje te worden? Jammer genoeg maakte ik een inschattingsfoutje, en koos ik voor het ‘verkeerde’ patroon. Ik vond jurk nr. 1 uit ‘Stitched By You’ herfst 2016 zo mooi in het boekje! De mooie V-hals, gecombineerd met de speciale plooien langs de halslijn spraken mij enorm aan. Ook het aansluitende model zag ik helemaal zitten.

©Lieve Deduytschaever 171103 08

Uitgezonderd een kleine aanpassing ter hoogte van mijn heup, en de versmalling van de mouwen, was de pasvorm meteen goed. De V is net diep genoeg om stijlvol te zijn. Maar die plooien… die swingen de pan uit. Ze blijven niet liggen hoe het zou moeten, waardoor het bovenstuk er soms een beetje rommelig uitziet.

©Lieve Deduytschaever 171103 30

Gelukkig is het een herfstjurk, en zoals ik al zei: in de frissere seizoenen draagt deze koukleum laagjes. Met een mooie cardigan en een sjaaltje is de jurk perfect draagbaar.  En eigenlijk… ze zit heerlijk, en als ik de foto’s bekijk, vallen die plooien ook heel goed mee!

©Lieve Deduytschaever 171103 40Eind goed, al goed dus!

©Lieve Deduytschaever 171103 02

Tot snel,
Lieve

PS: Onze huisfotograaf kon de foto’s niet nemen, en dus ging ik aan de slag met statief en selfiestick. Weg prachtige decors (ik durfde de tuin niet uit), weg mooie fotobewerkingen (ik zie er nogal grijs uit precies)… just me, mijn gsm en fototoestel. Ongelofelijk hoe snel je gewend raakt aan zo’n fantastische fotograaf in de buurt.