Sewchallenge – uitgedaagd in drievoud

Dat ik niet vies ben van een uitdaging zal je wel al gemerkt hebben bij de vorige sewchallenges. Deze keer koppelde Davina mij aan Delphine. Toeval wil dat ik haar al een hele tijd volg, en steeds onder de indruk ben van al het moois dat zij tevoorschijn tovert. Zij krijgt zelfs haar man zover dat hij gewillig in haar zelfgemaakte kledij voor de camera poseert! Zover ben ik lang nog niet… voorlopig houdt mijn ventje de boot af.

Ik kreeg het dus warm en koud tegelijk toen Delphine haar criteria doorstuurde: zij had mijn voornemens voor 2018 aandachtig gelezen, en wilde dat ik iets voor Michael naaide. Jammer genoeg moest ik haar dus vragen de criteria te herzien.

Logo sewchallenge

Gelukkig had ze snel drie nieuwe voorwaarden klaar:

1. maak iets voor jezelf

2. geschikt voor een date met je ventje

3. laat een vriendin een stofje uit je voorraad kiezen

Daar had ik zeker oren naar! Mijn vriendin Annelies was erbij toen ik een paar maand geleden een mooie zwarte jeans-tricot kocht bij de Stoffenknop, en haar keuze was snel gemaakt.

© Moors M - 6U6A1457-Edit

Ook naar het patroon moest ik niet lang zoeken. In mijn voornemens vertelde ik dat ik graag eens een mooie broek zou maken. Stofje en Mira-broek uit La Maison Victor waren de ideale match!

© Moors M - 6U6A1487-Edit.jpg

La Maison Victor maakte de broek met lederen tailleband, paspel en koord. Dat leek mij niet zo aangenaam om op mijn blote vel te dragen, dus koos ik voor een feestelijke glitterboordstof en een simpele zwarte koord, maar ging ik wel voor de lederen paspel. Achteraf gezien maakt dat de broek een beetje stijf, dus voor een volgende versie zou ik een zachtere en rekbare paspel kiezen.

© Moors M - 6U6A1374-Edit

Zakken gebruik ik niet en naai ik tegenwoordig altijd dicht, dus die liet ik weg. Daarnaast verlaagde ik de boord een paar centimeter, omdat de broek anders boven mijn navel kwam. Ook aan het kruis moest ik een stukje innemen. Maar de aanpassingen verliepen verbazend vlot.

© Moors M - 6U6A1452-Edit

Met een feestelijk wit bloesje (zelf gekocht bij Lola en Liza, maar wel wat aangepast) en hakken is deze broek voor mij de ideale outfit voor een date met mijn ventje. De clutch die ik vorig jaar naaide maakt het plaatje helemaal af.

Wanneer gaan we op stap, schatje?

© Moors M - 6U6A1508-Edit

Voor de gelegenheid kozen we voor een garageshoot met onze gloednieuwe studioset, waar we nu ook een achtergrond voor kochten. Voor de kenners: Michael koos voor een grijze papierrol omdat hij daarmee, dankzij de juiste belichting, zowel zwart, grijs als wit kan creëren. Met een gelfilter voor de flits kan hij zelfs kleurtjes als achtergrond nemen. Grijs is dus erg veelzijdig!

Het is nog een beetje zoeken, studeren en aftasten, maar met het nodige doorzettingsvermogen komen we er wel.

© Moors M - 6U6A1496

Lees snel welke criteria ik aan Delphine oplegde. De andere deelnemers van vandaag zijn drijvende kracht achter de challenge Woohoobydavina, geflankeerd door Lunatiek, Noxeema en Stoffenspulletjes.

© Moors M - 6U6A1464Tot snel,
Lieve

Een Harriet hack

Ik heb al eens verteld dat Pinterest een van mijn inspiratiebronnen is. Ik heb natuurlijk ook een speciaal bord waarop ik zaken pin die op mijn to-sew-list staan.

Deze foto was er eentje, een rok met een soort onderrok van ruit. Alles wat ik leuk vind ineen: het is  anders, asymmetrisch en het heeft ruiten. I.Want.That!!!

Van mijn eerste poging om met ruit te werken had ik nog een flink stuk tartan opzij gelegd. Bij Stitch and Co kocht ik een mooie donkergrijze punto di Roma en na wat gezoek leek de Harriet van La Maison Victor mij een goede basis.

Harriet is sowieso al een leuk patroon om in elkaar te zetten. Ik besloot om gewoon de hele jurk te maken, met als enige aanpassing lange mouwen, en pas daarna het stuk tartan te integreren.

Ik knipte mjin tartan onderrok schuin van draad, zodat de stof zich goed rond je benen wikkelt. Ik bevestigde eerst de onderrok en knipte dan een groot stuk grijze stof weg. Slik. Nog de randjes omzomen en tataa, daar is mijn onderrok.

Het fijne van punto di roma is dat het lekker meerekt, dus de rits kon gewoon achterwege blijven. Maar toen de jurk bijna klaar was, was mijn eerste reactie vooral: “Pffff”.

Het donkergrijze maakte het zo saai dat ik er onmiddellijk veel meer tartanstof aan wou toevoegen om het wat op te leuken. Maar tartan is geweven stof, dus die kan je niet zomaar combineren met rekstof, want dan scheuren de naden, en veel ruitstof had ik ook niet over… Dan maar enkel ruit toevoegen aan stukken die niet rekken en van mijn restjes tartan nog een riempje te maken. Ook het beleg, dat gedeeltelijk zichtbaar is bij Harriet, maakte ik in tartan.

Nog een paar goudkleurige knoopjes aan beleg en mouwen om het af te maken, en mijn Harriet is gehackt. Ben best blij met het resultaat. Ik kreeg er al heel wat leuke reacties op.

Weer een pin die ik kan catalogeren onder: ‘Done that’. Op naar de volgende, maar dan liefst eentje waar ik niet zomaar in mijn jurk moet knippen. Dat was echt wel even stressen.

© Lieve Deduytschaever 180104 14

Tot schrijfs!
Margot

Pyjama’s onder de kerstboom

Mijn neefjes zijn tegenwoordig bereikbaar via Ipod en GSM. Superhandig, want nu moet ik niet elke vraag via mijn zus overmaken aan de jongens. Het was dus de eerste keer dat ik hen rechtstreeks vroeg wat ze wilden voor Kerst: “Wil je graag een zelfgemaakte pyjama, of een ander cadeautje?” Bijna in koor kwamen twee berichtjes binnen: “Een pyjama!” Tja, of ik kies anders zo’n foute cadeautjes, of ze vonden hun onesies écht wel leuk…

Tante Lieve was dolgelukkig met hun antwoord. Zowel van Lou zijn onesie, als van die van Wolf, had ik nog een restje stof liggen. Ik trok naar de Stoffenknop om bijpassende tricot te halen, en ging op zoek naar een leuk patroontje in mijn uitgebreide tijdschriftencollectie. Het bovenstuk spotte ik al snel, maar nergens vond ik een leuke broek, laat staan een volledige pyjama.

2vesten

Liesbet kwam te hulp gesneld met een ideetje. Zonder zijzakken leek de Juggler sweaterbroek uit Ottobre Kids herfst 4/2015 ons ideaal. De combinatie met het Thor T-shirt uit La Maison Victor maart-april 2016 werkte perfect.

2 broeken

Mijn zus nam de jongens hun maten, maar raadde mij toch aan een maatje groter te maken. Blijkbaar groeien Wolf en Lou momenteel nogal snel. En ja, ik zou graag hebben dat ze de pyjama’s nog een paar maand kunnen dragen. Altijd spannend toch, naaien voor iemand die niet in de buurt is om af en toe te passen.

lou pjPJ WolfIk ben blij met het resultaat en hopelijk hebben de jongens er veel plezier aan.

Tot snel,
Lieve

PS: Kledij op foto krijgen zonder model in de buurt… het was een nieuwe uitdaging voor mij en Michael.

Een extra Aster kan nooit kwaad

Met de winter in het land is het tijd voor warmere kledij. Bij Mertens Mercerie had ik een tijdje geleden een prachtige blauw-grijze tricot gekocht, die eruit ziet als een gebreide stof. Ideaal!

©Liesbet de Bolster 171115 11

“Waarom geen leuke Aster?” suggereerde Inge, de verkoopster. Een Aster? Dat model moet wel het allergrootste succes van La Maison Victor zijn, zo vaak zie je de truien nog steeds in allerlei prachtige versies passeren op de naaifora. Maar ik had er toch al eentje gemaakt? En ik wilde een ‘chique’ trui, zonder boordstof. Het lapje ging dus bij de voorraad, wachtend op inspiratie.

©Liesbet de Bolster 171115 04

De zoektocht naar het ideale model bleef duren tot mijn vriendin-en-schoonzus Annelies -jawel- een Aster maakte. Het begon toch weer te kriebelen om met het patroon aan de slag te gaan. Bij de Stoffenknop vond ik uiteindelijk de ideale bijpassende tricot, want ook de jacht op boordstof kostte nog een beetje tijd.

©Liesbet de Bolster 171115 01

Afgaand op mijn ervaring met het sterrentruitje, maakte ik het patroon 10 cm langer en een stukje smaller ter hoogte van de taille. Het boordje achteraan moest ik ook lostornen en wat minder breed maken, zodat de halsboord mooier viel. En last but not least verlengde ik de mouwen een beetje, zodat de boord een lekker warm stukje over mijn handen valt.

©Liesbet de Bolster 171115 14©Liesbet de Bolster 171115 05

Had ik al eens verteld dat ik een koukleum ben? Van zodra het hoogtepunt van de zomer voorbij is, draag ik sjaaltjes om mijn hals te verwarmen. Met een restje van de basisstof maakte ik een cirkelsjaal. Die viel niet helemaal naar mijn zin en sloot niet voldoende aan tegen mijn hals, dus legde ik een paar plooien, tot hij op een punt op mijn borst viel. Een bijpassende knoop, et voilà, klaar was mijn sjaaltje! Zo is mijn truitje helemaal bibberproof!

©Liesbet de Bolster 171115 08

Een paar jaar geleden, nog voor ik er zelfs maar aan dacht te beginnen naaien, breide ik aan de lopende band. Deze blauwe muts lag een beetje verloren in mijn kast, want paste eigenlijk nergens bij. Toch vind ik ze supermooi, en vooral lekker warm. Trui en muts vormen nu een perfect team!

©Liesbet de Bolster 171115 09

Wat vind jij ervan?

©Liesbet de Bolster 171115 13Tot snel,
Lieve

PS: Voor de foto’s ging ik voor het eerst op stap met Liesbet.  Zij offerde haar lunchpauze op om met mij naar de dokken te trekken. Het was een super gezellig uurtje, en dat zie je!

©Liesbet de Bolster 171115 12

 

Gelezen en goedgekeurd – naaitijdschrift La Maison Victor

Aan goede patronen heeft een naaister altijd nood. In mijn kast vind je dan ook een mengeling van losse- en PDF patronen, naast een hele rij naaitijdschriften. Ik naai nu zo’n twee-en-een-half jaar, en schrik ervan hoeveel ik er al verzamelde. Tijd om de tijdschriften eens kritisch te bekijken.

©Lieve Deduytschaever 171118 14

Twee jaar lang had ik een abonnement op La Maison Victor. Ik heb elk tijdschrift sinds december 2015, en bestelde daarnaast nog enkele eerdere edities online, op zoek naar specifieke patroontjes. Dit tijdschrift ken ik dan ook het beste.

©Lieve Deduytschaever 171118 19

LMV vind ik een heel mooi ‘naai- lees en kijktijdschrift’. De vormgeving is door de jaren heen wat veranderd, maar trouw aan de stijl is het boekje een mengeling van interessante artikels, mooie foto’s en leuke patroontjes.

In La Maison Victor vind je telkens een mix van patronen voor kinderen, mannen en vrouwen. Leuk als je een kroost hebt, minder interessant als je meestal enkel voor jezelf naait.

Ook beginnende naaisters kunnen per editie zeker een paar projectjes tot een goed eind brengen. LMV geeft het niveau duidelijk aan met huisjes, en staat bekend om de uitgebreide stap-voor-stap handleiding vol duidelijke tekeningen. De patroonbladen zijn vlot leesbaar en -niet te verwaarlozen- hebben een makkelijk hanteerbaar formaat.

Voor de dames beginnen de maten soms bij 30, wat voor mij heel leuk is, al tailleren de maten wel heel ruim. Ik moet meestal wel aanpassingen doen, ook al omdat er vaak wijdere modelletjes te vinden zijn bij LMV, en die stijl staat mij niet zo.

Er sluipen geregeld foutjes in de werkbeschrijvingen en soms ontbreken er patroondelen. De rechtzetting vind je op hun website, maar als je snel begint te naaien, ben je er aan voor de moeite. Daardoor raden heel wat naaileerkrachten af, met het tijdschrift aan de slag te gaan.

Ik maakte al heel veel leuke dingen uit La Maison Victor. Mijn Odette-hack ging intussen viral, maar ook de Hanna-, de Eden– en de Kyotojurk, alsook de Astertrui en de Kristyrok passeerden in verschillende versies de revue. Met de Rochajas waagde ik mij aan een iets moeilijker patroon, en maakte ik een vriendin gelukkig. En die lijst is bijlange niet volledig, want ook Tatiana en Margot showden prachtige creaties uit het tijdschrift op deze blog…

De laatste tijd merkte ik echter, dat ik in sommige edities mijn meug niet vond. Toch een beetje zonde van het geld…

Conclusie: ik blijf fan van het tijdschriften kijk steeds reikhalzend uit naar de nieuwe editie, maar vanaf nu koop ik het in de winkel nadat ik het eerst goed bekeken heb.

Wat vind jij van La Maison Victor?

Tot snel,
Lieve

Eenvoud siert

Ik ben een jeansmeisje, en kan heel wat tijd spenderen aan de zoektocht naar dé perfecte jeans. Spant de broek mooi waar het hoort, is de kleur goed, verlengt ze mijn benen? Dan kan ik er alle kanten mee uit. Een leuk truitje er bovenop, een hakje, en ik ben klaar voor een feestje. Met een sneaker eronder kan ik zo de stad in met vriendinnen.

Margot VW 170331 2b

Yvette van Droomstoffen weet intussen perfect wat ik mooi vind. Deze grijs-blauwe zware tricot is mij op het lijf geschreven. Zo’n mooie stof vraagt om een eenvoudig patroontje. Ik hertekende de Kyotojurk van La Maison Victor tot een sportief truitje met gesloten rug. De Kyoto heeft een mooie opening op de rug, maar ik koos er deze keer voor om de mouwen ter hoogte van de bovenarmen gedeeltelijk open te laten en af te boorden met een siersteek. Gewoon een centimetertje omzomen en vaststikken does the trick. Dit truitje leent zich perfect voor een gezellige zomeravond op een terrasje!

Vlak voor het vertrek van Margot naar Mali, gingen we nog even lunchen in de buurt van het prachtige Antwerpse station. We konden de gelegenheid niet voorbij laten gaan, om wat leuke foto’s te nemen.

Margot VW 170331 18b

Wat heb ik die uitjes met haar gemist!

Margot VW 170331 12c

Tot snel,
Lieve

‘La Maison Victor’ van de 19e Eeuw

In mijn vorige blogpost vertelde ik jullie hoe onze naaiende voorouders aan hun stoffen en naaiartikelen kwamen. Maar hoe geraakten zij aan de juiste patronen? De meeste dames van de middenklasse hadden de basistechnieken handwerk aangeleerd tijdens hun lagere schooltijd en konden behoorlijk overweg met naald en draad. Net als wij vandaag, hadden ze ook patronen nodig, die ze vonden in populaire handwerkbladen. Geen ‘La maison Victor’ of ‘Burda Style’, maar wel damesbladen met ronkende namen als  ‘De Bazar’, ‘De Gracieuse’ en ‘De Vrouwenwereld’. In tegenstelling tot vandaag konden enkel de dames uit de hogere middenklasse met voldoende personeel zich dergelijke damesbladen permitteren. Zij hadden immers tijd om te handwerken terwijl het personeel hun huishouden runde.

‘De Bazar’ was de Nederlandstalige versie van ‘Die Modenwelt’, het Duitse geïllustreerde tijdschrift voor Kledij en Handwerk. Dit tijdschrift werd opgericht in 1865 en telde vijf dagen na de lancering 3.000 abonnees. Vier jaar later bedroeg de oplage al 100.000 exemplaren en verscheen dit blad, naast Duitsland en Nederland, ook in acht andere landen waaronder Rusland, Frankrijk (‘La Saison’), Denemarken (‘Dagmar’) en Spanje (‘El Correo de la Moda’). De illustraties waren in elk land gelijk, maar de teksten werden aangepast en vertaald. ‘De Gracieuse’ was de Nederlandstalige versie van de Duitse ‘Der Bazar’, een tijdschrift dat vooral de Parijse mode probeerde te verkopen. ‘De Vrouwenwereld’ was deels een modeblad, maar bevatte tegelijk ook poëzie en huis-, tuin- en keukentips.

De bladeren leken ook allemaal erg op elkaar; ze begonnen onder de titel van het blad onmiddellijk met het hoofdartikel en een rijk geïllustreerde zwart-wit gravure. Duidelijk minder visueel dan onze huidige covers van LMV en Burda. De meeste nummers hadden één bijbehorend knippatroonblad, meestal met patronen voor damesmode, nachtkledij of kinderkleding, alles door elkaar. Patronen voor herenmode waren eerder schaars. Ik vermoed dat de heren meer vertrouwen hadden in hun eigen kleermaker. Behalve naaipatronen brachten de damesbladen ook borduur- en haakpatronen voor kledingversiering en gebruiksvoorwerpen. Zo werd er meermaals een patroon gepubliceerd voor een antimakassar. Na een beetje opzoekwerk blijkt dit de het kleedje te zijn dat men over de rugleuning van stoelen en zetels hing om deze te beschermen tegen de toen gebruikte haarolie nl. makasserolie.

Om de patronen van de Gracieuse te bekijken kan je trouwens terecht op de website ‘Het geheugen van Nederland‘. Deze geweldig interessante blogpost van atelier Nostalgia  maakt je wegwijs in hoe je dergelijk patroon moet lezen. Ook  De Bazar is volledig digitaal te bekijken op de site van de Koninklijke Biblioteek van Nederland via deze link.

Dus je ziet, ook 150 jaar geleden waren patroonbladen populair. Het grote verschil is dat de huidige lezeressen niet enkel naaien maar ook het huishouden moeten bestieren. En geef toe, zouden we soms niet stiekem ons enkel met naaien willen bezig houden😊?

Tot schrijfs,

Tatiana

 

 

Wat als… je helemaal ongelukkig wordt van je harde werk

Als abonnee van La Maison Victor, krijg ik mooi op tijd elk boekje in de bus, maar meestal duurt het een paar maand voor ik er ook effectief iets uit maak. Mijn to do lijstje is zo lang dat ik zelden kort op de bal kan spelen. De Rocha jas stond al een tijdje op mijn wenslijstje, en ik had het ideale stofje ook al eventjes liggen. LMV maakte de jas uit een iets dikkere stof, maar ik ging voluit voor een prachtig, donker roestkleurig namaak-leertje, gekocht bij Mertens Mercerie. Heel dun en soepel. Ook van de voering was ik helemaal wild. Een beetje gewaagd, dat wel… maar in combinatie met de buitenstof oh zo stijlvol. Een lederlook jasje, zelfgemaakt, dat was mijn droom!

©Lieve Deduytschaever - jasje 13

Vol goede moed nam ik alles mee naar de naailes bij Boho Atelier, want het leek mij toch iets te moeilijk om in mijn eentje uit te vogelen. Onder de deskundige begeleiding van Katrien en Susy vorderde ik traag maar gestaag. Oef, wat heb ik ermee zitten worstelen! Het begon al met de zakken in de jas. Twee hele lessen heb ik erop zitten zwoegen. Eerst op een proefstofje en dan een keer of drie ‘voor echt’. Wat een geluk dat ik er niet in mijn eentje thuis aan begonnen was, want dan lag de boel al lang in de vuilbak.

©Lieve Deduytschaever - jasje 05

Eens binnen- en buitenjasje apart klaar waren moest ik nog een stukje innemen. Ik leek wel een zak patatten… Ook daar verloor ik een hele les aan. Op les vijf of zes, ik ben de tel kwijt, bereikte ik uiteindelijk de eindmeet. Mijn klasgenootjes waren superblij voor mij, en vol lof. Maar ik stond in de spiegel te kijken en werd diep, diép ongelukkig van de jas. Hij stond mij voor geen meter… Uren en uren zwoegen, dure stof… Ik kon wel huilen, zo droevig, boos en gefrustreerd werd ik ervan.

Het zal wel een mooi jasje zijn, en technisch valt er weinig op aan te merken dankzij de stap voor stap begeleiding bij Boho, maar het is niet getailleerd, de schouders zijn breder dan ik zou willen en de kleur staat mij niet. Ik zie er gewoon vierkant en grijs uit!

Nu de eerste emoties wat gezakt zijn kan ik er wat meer op afstand naar kijken. Tja, het is een mooi jasje… zo jammer dat ik het niet zal dragen…

Maar… een geluk bij een ongeluk: mijn naaivriendinnetje Liesbet is een stukje groter dan ik,  en het jasje past haar perfect. Zij was er zo blij mee dat ze me daags nadien al een leuke selfie stuurde van haar look-van-de-dag “met mooi jasje”. En ja, ze wilde zelfs nog eens een heuse fotoshoot met mij doen ook!

Zo sloeg mijn ongelukkig gevoel instant om in een warme, zoete golf van intense blijdschap, die je kan krijgen als iemand in z’n nopjes is met jouw cadeautje.

©Lieve Deduytschaever 170802 02 

Ken jij dat gevoel?

Tot snel,
Lieve

Wat als… de moed je ontbreekt om je fouten te verbeteren

Ken je dat gevoel;  je bent een kledingstuk aan het maken, en het gaat redelijk goed. Hoe dichter je bij de finish komt, hoe ongeduldiger je wordt. Ik heb daar last van. Ik ben niet echt bedeeld met een grote portie geduld, en ben daar bovenop nog een driftkikker. Dus zodra de eindmeet in zicht is, moet het vooruitgaan. Vortsik!

finish-1414156_1920

Dan ben je aan de finish, halleluja!!! Trots kijk je naar je werk… en zie je een fout. Wat zeg ik? Een grove fout, een uitschuiver die roept in je gezicht:  “Fout in het kledingstuk, HIERZO!!!”

En wat als… je het dan écht niet kunt opbrengen om het weer uit elkaar te halen?

Ik kwam het laatst tegen met een jurkje. Helemaal af, zie ik dat de rits er wel goed inzit, maar dat er een centimeter verschil is tussen beide panden. Een. Hele. Centimeter!!!

©Lieve Deduytschaever 170331 15

Wat doe je dan?

Mijn koppigheid won, en ik weigerde het weer uit elkaar te halen. ‘t Zal wel gaan zeker, ze moeten er maar niet op letten. Of, zoals ik laatst op een blog zag: “Good enough is the new perfect”. Nà!

Maar nu hangt het kleedje op een kapstok, en ik kan me niet concentreren op de mooie dessin, de leuke kleur of het zachte stofje. Het enige wat ik denk als ik het zie is: een hele centimeter verschil…

En toch… kan ik nog altijd niet de moed opbrengen om mijn decovietje te nemen en te beginnen uithalen. Ik zie dat niet zitten. Het was AF, remember?

Wat doen jullie dan in zo’n geval? Blijft het kleedje je uitlachen, of ga je het te lijf? Geef je toe aan je perfectionisme, of daag je de wereld uit om er iets van te durven zeggen (en oh wee als ze dat doen!)?

©Lieve Deduytschaever 170331 1

Kennen jullie dat gevoel? En wat wint bij jullie meestal?

Tot schrijfs,
Margot

Mijn lieve Hanna

Toen See You at Six in 2016 de superschattige roze viscose-met-streepjes op de markt bracht, was ik meteen verkocht. Maar ik twijfelde nog of roze wel mijn kleur was. Intussen weet ik wel beter, en op de feestelijke opening van de Stoffenknop in Merelbeke kocht ik zonder aarzelen een mooie lap.

© Moors M - 6U6A6786

Vlak voor haar vertrek naar Mali, hadden Margot en ik nog een fotodate in Antwerpen. Margot had nog snel haar Hanna afgewerkt, en het model stond haar zo mooi, dat ik meteen wist, waar mijn viscose heen zou gaan.

© Moors M - 6U6A6712

De Hanna uit La Maison Victor mei-juni ‘16 heeft een aansluitend lijfje, een mooie V-hals en een zwierige rok. Het bovenstuk heeft prachtige lijnen, dankzij de figuurnaden in voor- en achterpand. Eens ik zag hoe prachtig het Margot stond, twijfelde ik er niet aan, dat het ook een goed model voor mij zou zijn. Wij hebben namelijk min of meer dezelfde maten, handig toch? Maar de schaar erin zetten, dat was weer een drempel. Want ik heb in geen eeuwigheid nog met iets anders als tricot gewerkt voor kledij…

© Moors M - 6U6A6849

Ook werken met een beleg, een blinde rits, en een blinde zoomsteek was voor mij weer even nadenken. Alles bij elkaar, nam het proces toch wel wat tijd in beslag. Het zou ook kunnen, dat ik iets verkeerd geknipt had, want mijn rugpand was veel breder dan het voorpand, dus dat moest ik oplossen. Het armsgat gaapte een beetje onder mijn oksels, maar met wat prutswerk is dat nu ook in orde.

© Moors M - 6U6A6841© Moors M - 6U6A6739

Toch had ik het gevoel, dat er iets ontbrak. Roze is inderdaad mijn kleur, maar zonder accentje, vind ik het vaak nogal vlak. Voor mijn tuniek maakte ik een tijdje geleden een ceintuur van glitterelastiek (ooit een cadeautje van Droomstoffen, tijdens de eerste blogmeet georganiseerd door Davina), en die maakte het jurkje ineens af. In combinatie met killerheels, voel ik mij helemaal in feeststemming!

© Moors M - 6U6A6979

Eén nadeel: de viscose vraagt heel wat strijkwerk, en eens ik ga zitten, is ze meteen gekreukt. Laat dat nu nét iets zijn, dat mij enorm stoort. Ik vrees dus, dat dit exemplaar mijn kleerkast niet vaak zal verlaten, en dat is toch wel jammer voor zo’n leuk jurkje.

© Moors M - 6U6A6692

Wat denk jij, zouden die kreukels jou storen, of moet ik het gewoon zorgeloos dragen?

© Moors M - 6U6A6882

Tot snel,
Lieve

PS: Aan de foto’s hangt nog een leuk verhaaltje… Aangezien ik een gestreken look wil op mijn foto’s, was een ritje in de auto, wegens het kreukelgevaar, natuurlijk geen optie. Mijn ventje en ik gingen dus zonder concreet doel te voet de buurt verkennen, op zoek naar leuke fotolocaties. Tijdens de shoot vlogen alle militaire vliegtuigen ineens pal over ons hoofd, op weg naar Brussel voor het militaire defilé. Een heel bijzonder moment voor twee luchtmachters! Eén minpuntje van de wandeling… op de terugweg, hebben mijn killer heels mij écht bijna vermoord 😊.

© Moors M - 6U6A6759