Mr en Mrs Smith

Tijdens de zomervakantie was ik naarstig patronen aan het tekenen geweest met mijn vakantie-pakket waar ik in een vorige blog reeds over schreef. Het hoeft dus geen betoog dat mijn kroost reikhalzend uitkeek naar het resultaat. De start van het schooljaar heb ik niet gehaald, desalniettemin kwam de nieuwe outfit maar al te goed van pas tijdens die fijne zomerprik in oktober. In combinatie met een truitje en een broekkous kan ook de herfst weerstaan worden.

De opdracht werd mij héél duidelijk opgedragen: een kleedje voor het prinsessenmeisje en een hemdje voor de stoere oudste.

IMG_6093b

Het kleedje is gebaseerd op eentje uit de extra bijlage bij de ‘Knippie’ (2-2016). Ik heb er een eenvoudigere variant van gemaakt, zonder borstzakje en zonder elastiek, aangezien de stof een héél rekbare tricot is. Ik koos er ook voor om het patroon in het rokgedeelte anders te laten lopen dan in het bovenstuk. Hoewel het een vrij makkelijk kleedje is, heb ik toch even zitten vloeken om die halssluiting mooi te krijgen.  Gelukkig kon ik te rade in mijn ondertussen goed aangevulde lectuur dankzij de collega-blogsters. Hun ervaring kan je nog eens nalezen op volgende links: Het handboek voor zelfmaakmode & Handboek naaitechnieken

Deze keer ging ik de uitdaging aan om een hemd op maat te maken. Mijn oog viel op een raglanshirt uit ‘Ottobre’ (2/2003) die deel uitmaakte van mijn goodiebag tijdens ons naaiweekend. De stof voor het hemd heb ik ook ditmaal weer uit een oud ‘papa-hemd’ getoverd. Die ervaring indachtig lag de nadruk op de afwerking van de binnennaden, zoals die van een kwaliteitsvol herenhemd, waarbij mijn naaimachine af en toe protesteerde door het aantal lagen stof. Er werd ook deze keer een bijkomende behoefte uitgedrukt onder de vorm van een vlinderdas, die ik recupereerde uit een vergeten das van… jawel, papa.

De vlinderdas zorgde voor een leuk accent dat eigenlijk best goed bij het rode kleedje paste, waardoor ik besloot de foto-shoot samen te doen.

Hun honger is voor even gestild… De vraag blijft hoe lang het zal duren voor er weer een ‘handmade’ kledingstuk vanonder mijn machine rolt. Aan ideeën ontbreekt het ze in ieder geval niet 😉

Hebben jullie ook kinderen of neefjes en nichtjes die weten wat ze willen als je hen voorstelt om iets voor hen te maken? Alle inspirerende ideeën zijn zeker welkom!

Groetjes,

An
Gastblogster

 

 

 

 

Rock chick – jasje gepimpt

Heb jij ook zo’n kledingstuk, waar je zo van houdt, dat je het draagt tot het bijna letterlijk uit elkaar valt? Zo heeft ook Jess, een echte rock chick, een onverbrekelijke band met haar zwarte jasje. Ze draagt het al jaren, en kon er zelfs geen afscheid van nemen toen het helemaal versleten was.

Ooit was het een tof jasje, daar kan ik niet omheen. Jess staat er ook supergoed mee. Maar mijn creatief brein schoot meteen in overdrive toen ik de schade zag. Wat kon ik doen, opdat ze de levensduur van haar jasje nog wat zou kunnen verlengen?

©Lieve Deduytschaever 170822 03

Eerst dacht ik eraan, de losse stukjes terug op hun plaats te lijmen… maar dat zou een onoogelijke puzzel geworden zijn. Toen ik het jasje aan een nader onderzoek onderwierp, had ik een aha-erlebnis: waarom die losse vellen er niet helemaal aftrekken, en er een stukje zwarte kant over naaien? Toevallig had ik nog voldoende over van mijn projectjes tijdens de kantmaand.

(Nvdr: Doet mij eraan denken, dat ik die prachtige rok eigenlijk nog maar één keer gedragen heb. Daar moet ik dringend iets aan doen!)

©Lieve Deduytschaever 170822 09

Ik ken mijn limieten, en probeerde het jasje niet uit elkaar te halen. De stiksels zijn dus zichtbaar aan de binnenkant van het jasje, door de voering heen. Maar… wat een transformatie! Stiekem ben ik wel fier op mijn werk.

En Jess? Die ziet er superknap uit in haar ‘designer jasje’.

©Lieve Deduytschaever 170828 02

Tot snel,
Lieve

Snelle briletui

Een tijdje geleden vroeg mijn liefste schoonmoeder me: “Schat (ja, in Antwerpen zeggen ze tegen iedereen ‘schat’ :-)), zou jij eens iets voor mij willen naaien? Mijn handtas is al zo vol, en ik heb geen plaats meer voor een brillendoos”. Natuurlijk wilde ik dat voor haar doen! Met veel plezier zelfs… je moet namelijk weten, dat zij één van de ‘sponsors’ van mijn twee machientjes is. Zowel mijn naaimachine als mijn overlock is er voor een groot deel dankzij haar gekomen. Ik ben dus blij, dat ik eens iets terug kan doen!

Op Facebook en Pinterest vond ik niet meteen een geschikt patroontje. Ik wilde graag een gevoerde brillenhoes, die ook wat bescherming biedt voor de leesbrilletjes van Yvonne. Mijn eerste poging om zelf iets in elkaar te steken, strandde zonder succes. Om het materiaal niet de vuilbak in te gooien, verknipte ik het probeersel tot een mini etuitje voor wat kleingeld, een juweeltje of wat haarspelden. Hopelijk krijgt ook dat een plaatsje in de overvolle handtas van mijn schoonmama. Het paste perfect bij mijn volgende, geslaagd exemplaar, want vlak nadien rolde er een briletui vanonder mijn machine.

©Lieve Deduytschaever 170802 22

Vijf kleurige stuks maakte ik uiteindelijk, en elke etui zou perfect passen in onze #naaimaandtegenverspilling. Ik gebruikte enkele oude tafelkleden, een restje van mijn eerste shoppingtas, een stofje uit een giftbag, een restje van een andere tas (die de blog nooit gehaald heeft, maar wel intensief gebruikt wordt door mijn schoonzusje), een oude kussensloop… ook de kamsnaps waren restjes van andere naaisels. Zo’n briletui is eigenlijk het ideale project om restjes te verwerken. Bovendien is het een snel-klaar werkje.

©Lieve Deduytschaever 170802 20

Wil je zelf ook aan de slag? Scrol naar beneden voor een foto-tutorial!

Tot snel,
Lieve

Tutorial

©Lieve Deduytschaever 170802 01
Knip van je buitenstof en voering telkens twee rechthoeken van 22*11 cm. Tussen de binnen- en buitenstof komen twee stuks vlieseline H630 van 20*9 cm.
©Lieve Deduytschaever 170802 03
Strijk de vlieseline op de averechte kant van de buitenstof.
©Lieve Deduytschaever 170802 04
Stik de voering, goede op goede kant, langs drie kanten dicht met een rechte steek en 1 cm naadwaarde. Laat een korte kant open, en hou aan de tegenoverliggende zijde een keergat open.
©Lieve Deduytschaever 170802 05
Stik de buitenstof, goede op goede kant, langs drie zijdes dicht met een rechte steek, en 1 cm naadwaarde. Laat een korte zijde open.
©Lieve Deduytschaever 170802 06
Knip de helft van je naadwaarde weg.
©Lieve Deduytschaever 170802 07
Knip schuine hoekjes, zodat je na het keren een mooie hoek hebt.
©Lieve Deduytschaever 170802 08
Ook bij de voering knip je naadwaarde en hoekjes weg, maar hier behoud je aan de korte kant de volledige naadwaarde. Zo heb je nadien stof genoeg om het keergat te sluiten.
©Lieve Deduytschaever 170802 09
Keer de voering met de goede kant naar buiten.
©Lieve Deduytschaever 170802 10
Schuif voering in buitenstof, goede kant op goede kant. Zorg dat de zijnaden perfect op elkaar liggen, en pin de stoffen aan elkaar vast.
©Lieve Deduytschaever 170802 11
Stik buitenstof en voering met 1 cm naadwaarde op elkaar. Stik aan de binnenkant van je werkje, je zal merken dat je niet voldoende ruimte hebt om langs de buitenkant te stikken.
©Lieve Deduytschaever 170802 12
Trek de voering uit de buitenstof.
©Lieve Deduytschaever 170802 13
Keer beide stukken door de opening in de voering.
©Lieve Deduytschaever 170802 14
Leg de stof op deze manier voor je, en stik het keergat in de voering dicht op 1 mm van de rand.
©Lieve Deduytschaever 170802 16
Duw de voering op zijn plaats. Zorg dat de hoekjes en de naden mooi in elkaar passen.
©Lieve Deduytschaever 170802 17
Je hebt nu een etui van 20*9 cm. Je kan de bovenrand nog eens doorstikken, maar de kamsnaps houden de voering op zijn plaats, dus dat is niet noodzakelijk. Plaats aan elke open zijde een kamsnap op 4,5 cm van de zij- en op 1,5 cm van de bovenrand.
©Lieve Deduytschaever 170802 18
Klaar is je etui!

‘Fanmail’ – altijd leuk!

Een tijdje geleden stuurde Daniëlle uit Blokzijl in Nederland me een berichtje. Ze volgt onze blog al een tijdje, is zelf volledig in de ban van het uniform, en wilde wat meer weten over ons militaire leven. Haar zoontje is namelijk helemaal gek van het leger en camouflage. Geïnspireerd door de tas die ik maakte uit het versleten uniform van mijn ventje, zette ze zelf ook de schaar in het kaki uniform van een vriend.

Het resultaat van haar harde werk is té mooi om niet met jullie te delen. Ze haalde een desert en een kaki uniform uit elkaar, en naaide een superstoere outfit voor haar stoere zoon Thijs. Zowel het shirt als de broek verknipte ze, om daarna zoveel mogelijk details te herwerken op jongensmaat. De broek maakte ze op basis van een patroon uit de Knip, en daarvoor mixte ze heel leuk beide camouflageprints.

Zie hem eens stralen, haar legergekke Thijs! Dit is een outfit, die hij nog heel trots zal dragen. Misschien komt hij wel eens langs op één van de opendeurdagen van het Belgische Leger?

En raad eens? Er ligt nog een projectje te wachten bij Daniëlle… Wij zijn alvast heel erg benieuwd!

IMG_0571

Bedankt Daniëlle, voor je verhaal en superleuke foto’s!

Tot snel,
Lieve

Operatie recyclage

Een aantal jaar geleden begon mijn ventje intensief te sporten, en verloor hij niet enkel heel wat gewicht, zijn lichaam veranderde ook van vorm. Waar hij voordien naar het werk ging in XL, volstond een M ineens. Onnodig te zeggen dat ook zijn uniform rond zijn lijf slobberde. Sindsdien lag er nog een XL hemdvest in zijn kast, als tastbare herinnering hoe het ooit was…

Het hemd was van een uitstekende kwaliteit, en het stofje lag al een tijdje naar mij te lonken. Ik voelde mij een beetje demolitian woman toen ik er uiteindelijk de schaar in zette. Knopen en zakken eraf (amaai, die hemdvesten zijn gemaakt om de eeuwigheid te doorstaan, zo goed vastgestikt!), grote stukken stof eruit knippen, naden en zomen losmaken… Uiteindelijk lag voor mij een mooi stapeltje herbruikbare stukken.

© Lieve Deduytschaever 170425 12

Tijdens mijn ‘zendingen’ in mijn kaki uniform, mis ik toch altijd iets. Waar steek je je kam, haarspelden, zakdoek, lippenbalsem, pilletjes tegen de hoofdpijn, gsm, sleutels, … en portefeuille? Er mogen dan zakken genoeg in ons uniform zitten, ik vind dat toch niet handig. Daarom draag ik zo vaak mogelijk mijn administratief blauw uniform, daar horen tenminste een handtas en een rugzakje bij 😊.

In het boek ‘Mijn tas’ van Elisanna en Fynn vond ik de Jozefien, een leuke draagtas met tal van mogelijkheden. Voor de buitenkant gebruikte ik een groot deel van het rugpand van de vest, en van één voorpand. De binnenkant maakte ik van een restje katoen uit Ikea, dat ik oIMG_8873oit eens gebruikte om een andere tas te maken. Aangezien ik geen hele lange stukken uit de vest kon knippen, koos ik voor een riem in tassenband.

Het werd een heus hindernissenparcours. Ik ontdekte onder andere, dat ik vaak maar de helft van de beschrijvingen lees en dan stappen oversla, of dingen aan elkaar stik op de verkeerde manier. Even was mijn decouvietje weer mijn beste vriend. Ik knipte een te groot stuk van de binnenrits, waardoor ik voor het binnenvak kunstgrepen moest uitvoeren, om het nog in orde te krijgen, en nadien door een hele dikke pak stof moest stikken om alles op z’n plaats te krijgen…

Lessons learned, zoals ze in het leger zeggen: lees wat er staat!

© Lieve Deduytschaever 170425 04

Wat vinden jullie ervan, kan ik in het vervolg in stijl het terrein op?

Tot snel,
Lieve

PS: Ik maakte trouwens een broertje van ‘mijn Jozefien’ voor Margot, in de desert camouflage die ze daar tijdens de job draagt. Wil je weten hoe zij haar cadeautje beoordeelde? Lees deze blogpost!

Kussen van de sloop gered

Het leuke aan onze hobby vind ik, dat ik niet enkel dingen kan maken van nul, maar ook dat ik spulletjes kan redden van een stille dood in de vuilbak (#naaimaandtegenverspilling). We leven in een consumptiemaatschappij, en ik koop ook graag af en toe iets nieuws, maar spullen weggooien, doet mij toch altijd een beetje pijn. Sinds ik naai, kan ik daar iets aan doen. Mijn lievelingsfleece, doorgesleten aan de ellebogen… padje erop, en hij kan weer een jaartje mee. Litske van mijn jeans doorgeschoten? Dat fiks ik wel even…

Tijdens een opruimsessie op zolder, stuitte ik op een donsovertrek uit mijn jeugd. Waarom ik het bijgehouden heb? Geen idee, want de voorkant van de bijhorende kussensloop was letterlijk tot op de draad versleten, al was de achterkant nog perfect. Weggooien dan maar? Of… ergens had ik nog een witte sloop, schots en scheef aan elkaar gezet (nochtans een gekocht exemplaar), die ik om die reden nooit gebruik. Beide slopen waren vierkant, terwijl wij al jaren rechthoekige kussens hebben.

Aan de slag dus! De randen losknippen, de maat van het kussen plus wat reserve uittekenen, flap afboorden, goede kant tegen goede kant onder de overlockmachine… en ik heb een ‘gloednieuwe’ kussensloop, op maat van onze hoofdkussens.

Fiér dat ik ben… Ik lach mezelf er soms wel mee uit, hoe blij ik kan zijn met zo’n simpel werkje. Een snel klaar projectje, ideaal als ontspanning als er niet echt naaitijd is. Heb jij al iets gered, dat je eigenlijk weg zou gooien? Of vind jij recyclen eigenlijk, net als ik, superleuk?

Tot snel,
Lieve

Shoppen in een tafelkleed

Toen ik mijn moederdagcadeautje afgaf, en vertelde over onze #naaimaandtegenverspilling, vroeg mijn mama terloops: “Kan je misschien zo’n herbruikbare shoppingtas voor me maken? Ik heb nog een mooi tafelkleedje dat je ervoor mag gebruiken”.

Natuurlijk kan ik dat! Mama toonde op Pinterest wat ze mooi vond, en ik ging aan de slag. Ergens onderaan mijn stoffendoos, had ik nog een lichtgrijs linnen tafelkleed liggen, ideaal voor de voering. Een restje van de eerst jurk die ik ooit maakte, kon perfect dienen als contraststof. Jammer genoeg, was er niet genoeg meer, om de handvaten volledig in jeans te maken. Maar hé, zo heeft mijn mama nu wél een unieke shoppingtas 😊.

Ik had de smaak te pakken, en besloot een opplooibare shopper te maken, voor in de handtas, gebaseerd op een boodschappentasje dat ik ooit van Yves Rocher kreeg. Ik tekende de lijnen grotendeels over, boordde af met biais, en plaatste een zakje tussen de handvaten in, met de bedoeling, de tas op die manier weg te bergen. Maar… in al mijn warhoofdigheid, vergat ik, dat het tafelkleed best wel stevig is. Het stofje van de originele shopper, daarentegen, was heel licht en dun. Je voelt het al komen waarschijnlijk… opplooien in het aangenaaide zakje, is geen optie.

Dus maakte ik een bijhorend zakje in het allerlaatste restje jeans, afgeboord met paspel van tafelkleed. Zo is het iets groter dan ik bedoeld had, maar ik weet zeker dat mijn mama nog wel een plekje in haar tas vindt, om dit opplooibare tasje op te bergen.

Wat denk je, zou jij deze tasjes gebruiken?

© Lieve Deduytschaever 170521 31

Tot snel,
Lieve

Honey, I shrunk your clothes

Ons oudste dochter is er eentje van het stoere type. Mee shotten met de jongens en lekker ‘cool’ doen is haar ding. Dat uit zich ook in haar kledijkeuze. Ze is gek op hemdjes… zoals die haar papa of haar neefje dragen.

Dan zit er niets anders op, om de uitdaging aan te gaan. Aangezien een hemd naaien al van een fameus niveau is (dat ik nog helemaal niet bereik!), en ik niet onmiddellijk een naaipatroon, noch stof op voorraad had, besloot ik een hemd van papa te recyclen op haar maat.

Na wat youtube filmpjes kwam ik echter niet veel verder; niemand denkt er blijkbaar aan, om het zó klein te maken! Dan maar met het gezonde verstand en met behulp van een goed passend confectiehemdje. Ik geef toe dat ik zeker vijf maal heb gemeten en nagedacht, of het zo wel zou lukken, voor ik er de schaar in durfde zetten maar ik ben blij met het resultaat.

Hemd en das Dita

Om het geheel compleet te maken, en op dringende aanvraag van de toekomstige draagster, hoorde er een das bij gedragen te worden. Gelukkig was papa snel overtuigd om ook een das te recyclen. Om jaloerse jongens te slim af te zijn, heb ik de dubbele windsorknoop vereeuwigd, door hem vast te naaien en er een rekker in gestikt, die mooi verdwijnt onder de kraag van een hemd.

Heb jij al de uitdaging aangegaan om ergens zonder patroon aan te beginnen? Hoe heb jij dat ervaren?

Gastblogster
An

Engelengeduld

Geduldig ben ik niet. Nooit geweest. Bij mijn brei, zorg ik ervoor dat ik zelden iets moet uithalen of herbeginnen. Het moet vooruit gaan, en als er een foutje in mijn brei geslopen is, dek ik dat soms toe met de mantel der liefde. Want als ik iets moet uithalen, is de kans groot dat ik het in mijn ongeduld helemaal kapot trek. Zo ook met naaien.

Alleen maak ik bij het naaien meer fouten dan bij het breien. Het proces gaat ook veel sneller, en stomme fouten zisewing-630972_1280jn vlugger gemaakt. Mijn decouvietje is mijn grootste vijand, maar ook mijn beste vriend. Ik heb mij erbij neergelegd, dat fouten maken en herstellen nu eenmaal bij het naaien hoort. Tot mijn grootste verbazing blijk ik over een soort engelengeduld te beschikken, waardoor ik dan wel zuchtend aan het herstelwerk begin, maar het toch meestal tot een goed einde breng. Heel af en toe trek ik eens een gaatje in de stof, maar meestal is dat soort schade beperkt.

Toch had ik mij heilig voorgenomen retouches over te laten aan een expert. Ik breng mijn her- of verstelwerk steevast binnen in een naaiatelier, waar ze mijn stukken tot in de puntjes afwerken, alsof er nooit aan geprutst geweest is. Maar sinds kort laat ik mij toch vangen. Die prachtige witte broek is nét iets te breed onderaan de broekspijpen. Of dat toffe hemdje floddert nét iets te veel rond mijn middel. Ik heb nu eenmaal geen standaardmaten… Vroeger legde ik dergelijke stukken kordaat opzij. Jammer, maar helaas, ik moest op zoek naar iets anders. En naamlinten op mijn uniform stikken? Dat deed mijn vader ooit nog voor me… Niet zo de laatste maanden.

Tegenwoordig neem ik die net-niet-passende stukken met plezier mee naar huis, want ik kan dat toch even snel zélf aanpassen? Dat snel blijkt telkens weer relatief te zijn. Ik zucht en steun terwijl ik met mijn decouvietje aan de slag ga, en vervloek mijn aankoopgedrag. Maar hoe fier ben ik telkens weer, als ik de deur buiten stap met een perfect passend kledingstuk…. Dat heb ik toch maar lekker zélf geklaard!

Al laat ik de moeilijkste retouches nog steeds aan een expert over, in het naaiatelier zien ze mij veel minder vaak. Voorlopig toch…

Tot snel!

Lieve

Fleurige jeansmandjes

Constant ben ik op zoek naar manieren om orde in de chaos te brengen. Toen ik de pijpen van mijn jeans afknipte, bleef ik met twee mooie stukken stof zitten, waar ik natuurlijk mee aan de slag wilde in de #naaimaandtegenverspilling. In mijn badkamerkast stonden allerlei potjes en doosjes waarin ik alles een plaats gaf, en op Pinterest vond ik een leuk ideetje om daar verandering in te brengen.

© Lieve Deduytschaever 170512 01

Natuurlijk wilde ik er, koppig als ik ben, mijn eigen versie van maken. Dat is net het leuke aan dit snel-klaarprojectje: je kan er eindeloos mee variëren. Ik maakte vier jeansmandjes, alle vier gelijk en toch weer anders. Perfect de maat die ik nodig had voor dat ene en dat andere hoekje in de kast. Zo kregen mijn make-up en haarspulletjes, maar ook mijn gezichtscrèmes, een nieuw mandje.

Telkens als ik de kastdeur openschuif, word ik hier blij van. Ik heb de smaak te pakken… zou de kast van mijn man ook geen opfrissing nodig hebben 😉 ?

Wil je weten hoe ik het aanpak? Hieronder een voorbeeldje, als basis voor je eigen projectje. Veel plezier ermee!

Tot snel,
Lieve

Tutorial

© Lieve Deduytschaever 170512 02
Knip 20 cm van je broekspijp en een voering van 40×20 cm, plus 38×18 cm H630 als versteviging.
© Lieve Deduytschaever 170512 03
Leg de versteviging mooi in het midden van de voering, en strijk ze erop.
© Lieve Deduytschaever 170512 04
Plooi de voering in de lengte met de goede kanten naar binnen, en stik de onderkant dicht. Ook de onderkant van je jeansbuis naai je toe (niet op de foto).
© Lieve Deduytschaever 170512 06
Een zijkant van de voering krijgt een stiksel. De bovenkant blijft open.
© Lieve Deduytschaever 170512 07
Trek de hoek van voering en jeans naar boven, en plooi ze dwars op de gestikte kant.
© Lieve Deduytschaever 170512 08
Je naad komt in het midden van een gelijkbenige driehoek te liggen.
© Lieve Deduytschaever 170512 10
Meet langs beide benen van de driehoek 6 cm, en zet een merktekentje op die plek.
© Lieve Deduytschaever 170512 11
Trek, speld en stik een lijn tussen beide merktekens. Nu heb je echt een driehoekje.
© Lieve Deduytschaever 170512 12
Knip de punt van de driehoek af. Doe hetzelfde met beide hoeken van je jeans.
© Lieve Deduytschaever 170512 13
Plooi de jeans met de goede kant naar buiten, en steek die in de voering, goede kanten op elkaar.
© Lieve Deduytschaever 170512 14
Speld voering en jeans op elkaar. Stik door op 1 cm van de rand en laat een keergat van 10 cm.
© Lieve Deduytschaever 170512 16
Keer alles weer binnenstebuiten.
© Lieve Deduytschaever 170512 17
Je ziet nu de voering en de buitenkant van je mandje.
© Lieve Deduytschaever 170512 18
Duw je voering in het jeansmandje, vouw de stofjes van het keergat naar binnen, speld dicht en stik alles door op een paar millimeter van de rand.
© Lieve Deduytschaever 170512 20
Plooi de rand een stukje om, en klaar!