Een Hanna voor Mali

Ik had voor mijn avontuur in Mali ook nog wat burgerkledij nodig. Iets deftig en luchtig tegelijkertijd, mocht ik eens ergens gaan eten. Aangezien ik hier in een land werk waar de islam grotendeels wordt toegepast, moest ik nog een kleedje vinden dat een beetje zedig tot over de knie kwam en niet teveel aansloot. Geen zoektocht in de winkels voor ‘ons, naaiwonders’, dat maken we gewoon even zelf.©Lieve Deduytschaever 170331 20

Ik had op de website van de stoffenwinkel Stitch and Co een schitterend stofje gevonden met pauwen en vogels. Geen idee wat ik ervan ging maken, maar ik sprong de volgende dag speciaal op de fiets om bij Els dat stofje te gaan halen. Het bleek een vloeiende viscose te zijn, met een subtiele glans, en ik vloek vandaag nog steeds dat ik er geen 4 m van heb gekocht, om er nog een blousje bij te maken.

Maar welk patroon? In La Maison Victor vond ik het patroon van Hanna. Elegant en simpel met een aansluitend lijfje en een wijder uitlopende rok. Ik prober graag een nieuw patroon uit, en deze kon wel voor een deftig Mali kleedje. Gewoon de rok een beetje verlengen tot onder de knie en we zijn weer gekleed.20170623_VisitUNMAScourse

Het Hannapatroon was niet zo moeilijk, maar die viscosestof heeft een eigen willetje (zoals de eigenaar, zouden sommige kwatongen beweren). Het glijdt weg, het kreukt verschrikkelijk en is veel delicater als ik had gedacht, want de stof raakt beschadigd als je iets uithaalt. Even goed nadenken voor je iets vaststikt dus…

Maar geen grote problemem om het in elkaar te zetten. Ik had vlot de meeste delen al klaar, toen ik me ervan bewust werd dat het stofje iets te doorschijnend was aan de benen, en het toch nog gevoerd moest worden. Dat geeft nog een klein beetje extra volume aan de rok, dus geen probleem.

©Lieve Deduytschaever 170331 21.JPGEnkel mijn rits werkte zwaar tegen op het einde. Nadat ik haar er uiteidelijk mooi had ingezet, merkte ik dat ze er niet symmetrisch in stond. Om de muren van op te lopen!

De fotoshoot hebben Lieve en ik gedaan net voor mjn vertrek, in het mooie station van Antwerpen. We vonden er nog twee supersympathieke militairen van het 11de Bataljon Genie in Burcht, die er patrouilleerden, en het niet erg vonden om als stoere achtergrond te dienen.

©Lieve Deduytschaever 170331 6

 

Heren, nogmaals bedankt voor jullie bereidwilligheid en keep up the good work!

Ik heb in Mali al een paar keer met mijn kleedje kunnen pronken, en het is een van mijn favorieten. Als ik nog wat stof over had, had ik er misschien nog een mooie centuur bij gemaakt maar helaas, te spaarzaam gekocht.

Volgende keer ik een stofje zie, waar ik helemaal holderdebolder van ben, koop ik de hele rol. Maar intussen heb ik er wel een mooi kleedje bij.

Tot schrijfs vanuit Mali,

Margot

Je kan de Girl uit het uniform halen, maar het uniform nooit uit de Girl!

Sinds ik voor het eerst de Kyotojurk van La Maison Victor maakte, kan ik er niet genoeg van krijgen. Ik ben helemaal fan van het patroon. Helemaal in het begin van mijn ‘naaicarrière’ tekende ik al een beige-met-bruine versie, met een glitterboord. Jammer genoeg verwees ik die meteen naar de kledingcontainer, wegens helemaal mijn ding niet. Maar het mijn sterrentruitje droeg ik al heel vaak.

© Moors M - 6U6A0368

Deze keer ging ik helemaal voor een zomers jurkje met de typische raglanmouwen in een korte versie, en met een gesloten rugpand. Op de site van Droomstoffen werd ik verliefd op het prachtige bloemenstofje, maar eens ik het in real life zag, was het toch een beetje te girly voor mijn doen, al is roze tegenwoordig wel helemaal mijn kleur. Ik brak mijn hoofd over mogelijke patronen, waar wat pit in mocht zitten om dat te compenseren. Na een heuse zoektocht besloot ik het over een andere boeg te gooien. Je kan de Girl uit het uniform halen, maar het uniform nooit uit de Girl! Ik kocht een kaki tricootje, dat verrassend mooi bij de roze tinten paste.

Het resultaat is een heerlijk casual zomerjurkje, ideaal voor een leuke uitstap op een zonnige dag. Wie de blog een beetje volgt, weet dat het niet echt mijn stijl is… maar dat is net het leuke aan naaien: je verlegt constant je grenzen. Wie had twee jaar geleden gedacht, dat ik roze topjes, witte jurkjes-met-pijlen of een kleedje-met-glitterelastiek zou dragen? Ik alvast niet! Mijn hobby stuurt mijn stijl, en ik ben er blij om!

© Moors M - 6U6A0391

Wat vind jij ervan?

Tot snel,
Lieve

PS: Fotootjes natuurlijk weer van mijn talentvol ventje, Michael Moors. Ik ben echt mega fier op hem!

 

Zon, zee, strand… Let’s sti(c)k together!

Onder leiding van Marjolein, naait een groepje blogsters elke maand rond een thema of een aantal criteria. Vorige maand naaide ik deze outfit, deze keer moest ik op zoek naar iets in het thema ‘Zon, zee, strand‘. En laat dit nu nét de zwoelste lente geweest zijn in jaren… perfect thema dus!

18157163_10211358990223802_4807226239215224763_n

De Odette van La Maison Victor is een heuse hype in naailand. Het is ook logisch… de losse snit en het eenvoudig patroontje maken het voor elkeen een haalbare kaart. Ook ik naaide al eens aan zo’n shirtje, al maakte ik er naar aloude traditie mijn eigen versie van. Het stond mij heel goed, dus ik beloofde mezelf, dat patroon niet te ver weg te leggen.

Tijdens het naaiweekend in Malle, waagde ik mij aan een nieuwe patroonhack. Ik tekende het bovenstuk wat ruimer onder de oksels, maakte de mouwtjes iets langer en knipte er een rechte rok aan. Mijn Odette werd omgezoomd aan de hals en aan de mouwtjes, en ik versmalde de jurk ook, zodat ze wat losser valt in de taille, maar vanaf de heupen mooi aansluit. De roze stretchkatoen (gekocht bij Toverstof in Destelbergen) maakte het geheel heel stijlvol en zorgt voor een hoog draagcomfort, ook op warme zomerdagen.

© Moors M - 6U6A0230

Heel even ging het goed mis, toen ik een te heet strijkijzer op de hals zette, met een lelijke en onmogelijk te camoufleren brandvlek tot gevolg. Dat foutje resulteerde in een diepere halslijn achteraan, maar aan het eind van de rit vind ik dat nog wel leuk.

© Moors M - 6U6A0173

Toch vond ik, dat het geheel een beetje te sober was. Ik kon er natuurlijk een mooie ketting op dragen, of een riempje, maar een toffe applicatie leek mij veel leuker. Toevallig had ik nog een mooi stukje gouden flexfolie liggen, en wilde Liesbet mij opnieuw te hulp schieten met haar cameo. Het strijkijzer erop (heel voorzichtig deze keer), en klaar is mijn zomerjurkje!

© Moors M - 6U6A0007© Moors M - 6U6A0101© Moors M - 6U6A0057

Voor de shoot trokken Michael en ik naar de Blaarmeersen in Gent, waar we rond de Krekenvijver aan het werk gingen… Mijn ventje maakt zulke mooie foto’s, en die wil ik je niet onthouden! En, wat vind jij ervan?

Tot snel,
Lieve

PS: Surf ook naar de andere deelnemers, er zitten echt superleuke creaties tussen!

FlaflinkoMa’am MusketierTwo OwlettesStokstaartje doet het zoMiel de fleurBlogliesjeWoohoo by DavinaNathalienaaiselsMadame StofWollebolLarthGirls in uniformFrullemiekeJust Just10StoffenspulletjesJust DelphineYabelle & CoTante FeeMamadammekeVoor MiloWilwarin made with loveNoxeema NaaizSewing à la carteLilliepawillie

Gestuit op ruit: mijn Mary

Hou jij van prints? Ik wel. Vooral geometrische dessins, ik word er steeds naar toe getrokken.

tartan2Zo ook, toen ik in een stoffenwinkel Den Boom in Lier met mijn moeder rondwandelde, en op een soort tartan stofje stuitte… Instant interesse… wat kan je daarvan maken?

Ik kreeg het stofje cadeau van moederlief (dank je mama!), maar ik had feitelijk nog geen patroon in gedachten. Wel moest het een elegant, beetje retro kledingstuk worden, met lange mouwen en een eenvoudige vorm, want het stofje spreekt voor zichzelf.

Inspiratieloos bleef de lap even in de stoffendoos liggen, en op zoek naar een goed patroon, ging ik bij Marie Karo langs. Na een kop koffie en een lang overleg met Moeder Spruyt en een toevallige klant, kwamen we tot de besluiten:
1. Niet te retro gaan want dan wordt het te stereotiep.
2. De Mary jurk van La Maison Victor zou elegant zijn, zeker als je het wat meer centreert.

 

Ik had me voorgenomen, om de jurk uit zo weinig mogelijk patroondelen te maken. Want, dessins wilt zeggen, dat je de stukken moet matchen. Omdat mijn rits toch in de zijnaad zat, dacht ik slim te zijn, en het rugpand in een stuk te knippen, kwestie dat de lijnen daar al mooi doorlopen. Ook het voorpand maakte ik in minder patroondelen als aangegeven op het patroon. Maar ik wou het centreren. Dus moest ik mijn rugpand toch aanpassen, en innemen om het mooi te krijgen.  Het spelden en bijhorende gevloek was weer niet van de lucht…

Mary heeft een beleg, maar ik wou het lijfje van de jurk ook voeren, en die beiden samen… ik geraakte er niet wijs uit. Lieve haar nuchtere oplossing: haal dat beleg dan weg … Juist.

Met enkel een jurkje te voeren, dacht ik dat ik er wel snel ging zijn,,maar dat was buiten mijn ruimtelijk inzicht gerekend. Want mijn inzicht en de ruimtelijke realiteit hebben wel eens ruzie…om het op zijn zachtst te zeggen… Daarbij heeft Mary een heel leuke kraag uit verschillende stukjes, die ook moesten gevoerd worden.

Soit, ik bespaar je het hele verhaal, maar mijn Mary voeren werd een nachtmerrie.

tartan5Lieve had al een paar keer gevraagd hoe het met mijn tartanjurkje ging, maar ik had steeds het gevoel dat ik meer achteruit ging en lostornde, dan dat ik in elkaar zette.

Maar na nog een paar avondjes de voering beetje bij beetje te verbeteren, en de jurk om te zomen, ben ik wel gecharmeerd door mijn tartanlapje. Met donkere kousen en zwarte schoentjes, is ie af.  Klassiek, maar toch net iets anders. Mijn stijl dus.

Wat vind jij ervan? En werk jij wel eens met ruitjes?

Tot schrijfs,

Margot

 

 

 

 

Mega Megan

megan1Iedereen herinnert zich nog het stofje waarmee je je eerste draagbare kledingstuk maakte. Bij mij was het een soort mint-groen. Maar wat ik me beter herinnerde, was mijn  eerste duurdere stofje. Geen simpele katoentjes meer, maar iets waar je meer voor betaalt en waar je iets speciaals mee wilt maken.

Het was in mijn boek van Love at First Stitch dat ik de Meganjurk zag, en ik kon niet wachten om het ding te maken: simpel model met figuur- en plooinaden, en leuke korte mouwtjes. De kleur was direct beslist: iets roze, maar geen kauwgumtint. In Nostex van Mechelen zag ik een geweven, oud-roze stof die me direct aansprak, maar ook allerlei alarmbellen deed afgaan: zoiets duur voor mijn tweede kledingstuk… Zag ik het weer niet te groots? En geweven stof – is dat makkelijk los te tornen? Maar de verkoopster zag de foto in het boek en flapte er uit: “Dat zou echt wel perfect zijn”. Ja, wat moet je dan als beginneling nog zeggen?

megan2Voor mij had de jurk veel nieuwe technieken. Eigenlijk; een jurk maken was gewoon nieuw. En wat zei ik ook alweer over lostornen van geweven stoffen? Juist…  Dus om mijn stofstress wat te verminderen, maakte ik voor de eerste keer een toile met baalkatoen. De rok in katoen heb ik niet afgemaakt, maar het bovenste gedeelte inrijgen, de mouwen inzetten, je plooi- en figuurnaden overtekenen, daarna aanpassen (en uit miserie weer naar je eerste ontwerp terugkeren)… Yep, mijn toile was een goed idee.

megan3Met iets meer zelfvertrouwen ben ik aan het echte werk begonnen. Het moeilijkste was de figuurnaden van je top mooi laten overlopen in de nepen van de rok. En zorgen dat je niet teveel moet lostornen… want dat was niet te doen.

Ik kreeg wel de goede raad altijd uit te kijken met ringen, want blijven haken achter de stof is een groot risico.  Maar ik ben zo trots op het resultaat.

Mijn Meganjurkje… om zoveel redenen, een megasucces.

Tot schrijfs,

Margot