Dieu le veut… het nachthemd voor mannen

Ooit al eens van een nachthemd voor mannen gehoord? Ik heb in mijn familie twee mannen rondlopen die ’s nachts liever met een nachthemd slapen dan een pyjama aan te trekken. Eigenlijk is dit niet zo vreemd, nachthemden voor heren bestonden reeds sinds de 14e eeuw, maar zijn eigenlijk sinds het midden van de 20e eeuw stilletjes in onbruik geraakt.  De eerste nachthemden waren lange, witte, zijden hemden, die ook onder de kostuums overdag werden gedragen. De hygiënische normen waren duidelijke niet dezelfde als vandaag 🙂 . In meer puriteinse tijden had het nachthemd een opening, al dan niet voorzien van een opschrift, zodat echtgenoten het liefdesspel konden bedrijven ,zonder te veel van elkaars intieme delen vrij te geven. Eén van de beroemde opschriften die men geborduurd op de antieke nachthemden kan terugvinden, is ‘Dieu le veut’.

dieu-le-veut

Maar terug naar het heden… Mijn stiefvader van 82 jaar zweert bij nachthemden, maar houdt niet van de saaie kleuren en stoffen waarin deze gemaakt zijn. Dat vond ik pas een leuke uitdaging! De patronen voor nachthemden liggen helaas niet dik bezaaid. Ik tornde dus een versleten nachthemd helemaal uit elkaar, na de coupe bestudeerd te hebben, om vervolgens een nieuw patroon te tekenen, en te gebruiken op een leuke stof, gevonden in de uitverkoop van Samira in Gent. Ik maakte voor het eerst met de naaimachine ook mooie knoopsgaten in een contrasterend garen, en werkte het geheel af met een bies in dezelfde kleur. In de zijnaad verwerkte ik mijn naamlabel ‘Noucha’s pride’. En of ik trots was op deze creatie! In mijn onwetendheid was ik echter vergeten de maten van mijn stiefvader op te meten, en kwam ik achteraf tot de conclusie dat de armen te lang waren, en het buikgedeelte wat te breed. Deze Kerst heeft mijn stiefvader mij een nieuw nachthemd gevraagd… deze keer liefst op maat.

Quilten voor beginners

Een hobby als naaien is niet enkel creatief en ontspannend, je kan ook heel persoonlijke cadeautjes maken. Op ‘Naaien voor Vriendinnen’, een facebookgroep, vond ik de inspiratie voor het ideale kerstcadeau voor mijn hartsvriendin.

Bij Ikea spotte ik de ideale katoentjes voor een gepersonaliseerde quilt. Ik kocht online printbaar katoen en ging aan de slag. Mijn ventje ontwierp het patroon, zocht mooie spreuken en printte de foto’s in perfecte vierkantjes van 12*12 cm. Met snijmat en rolmes sneed ik  208 vierkantjes. Leve het rolmes, want met de schaar was het mij waarschijnlijk heel wat zwaarder gevallen. Tot zover het voorbereidende werk…

Ik legde de stapel tijdelijk opzij, want ik had mega veel drempelvrees om eraan te beginnen. Als je een kleedje naait, steekt het niet op een milimetertje of twee, maar hier moest alles perfect recht gestikt worden, en de lijnen moesten mooi in elkaar overlopen. Toch wel spannend.

Inderdaad, het was geen makkelijk werkstuk… Een halve millimeter afwijken van de lijn, zorgde er al voor dat ik extra img_6843moest trekken aan de stof, om alles mooi te laten aansluiten. Het fotokatoen rekte haast niet, dus daar moest ik af en toe heel creatief zijn om het op te lossen. Ik stikte rij per rij, op een centimeter van de rand, aan elkaar. Van zodra twee rijen klaar waren, streek ik de randen open, en stikte ik de rijen aan elkaar. Zo groeide de plaid gestaag.

Aan het einde van de rit lag er een hele pak stof op mijn schoot en op de tafel. Wetende dat ik meestal enkel kleedjes voor mezelf maak, vond ik dat toch wel een vreemde ervaring. Toen ik de fleece aan het voorpand stikte, werd het lekker warm op mijn schoot. Jullie zullen mij wel gek verklaren, maar ik voelde mij even een échte naaister ;-).

Het kostte mij heel wat tijd, maar ik ben toch superblij met het resultaat. Hopelijk voelt mijn vriendin zich geliefd en beschermd door haar dierbaren als ze in de zetel onder het dekentje kruipt…

Kerst is nu voorbij, maar er zijn altijd gelegenheden genoeg om je creativiteit te delen. Hebben jullie nog leuke tips voor persoonlijke cadeautjes? Ik hoor het graag!

img_6875Tot snel,
Lieve

Een mooi kerstverhaal

moors-m-6u6a4410Het was de nacht voor Kerstmis en alles was stil…” 

Zo begint één van de meest bekende kerstgedichtjes ooit. Ons Girls-kerstverhaal klinkt net iets anders: het was de maand voor Kerstmis en alles was rustig… tot… Lieve met het idee kwam: “Laten we alle drie dezelfde jurk maken en met het resultaat onze kerstshoot doen”. Ha ja leuk, maar drie keer dezelfde jurk, gaat dat niet saai zijn?

We waagden het erop, en spraken af de Evajurk te maken, een leuke asymmetrische tricotjurk met een watervalkraag. Gezien de plooitjes in het midden, kozen we stofjes zonder print, maar voor de rest deed elke Girl haar zin met de stof.

moors-m-6u6a4398Het resultaat staat aan de kersboom. Het is schitterend, hoe we alledrie, met een identiek patroon, drie compleet verschillende Eva’s tevoorschijn toverden. De stofkeuze gaf al een enorm verschil; de donkerblauwe versie kan je stoerder dragen met een paar laarzen. De rode jurk is leuk op een feestje, en Lieve koos voor een glanzende stof, ideaal voor formele gelegenheden. Eva laat zich op vele manieren vertalen naar een leuke jurk.

Blijkbaar bezitten de Girls ook een apart taalgevoel, want hoewel we dezelfde beschrijving volgden, interpreteerden we ze elk anders. De watervalkraag van Lieve en Tatiana is uit één stuk, terwijl ik twee delen aan elkaar naaide, en ook de plooitjes aan de buikstreek en de rug zijn anders uitgevoerd.

Die kleine verschillen en accenten, dat maakt ons zo’n leuk trio. Je patroon als richtlijn gebruiken, om er toch, met je eigen stijl en keuzes, een compleet andere draai aan te geven. Om dan samen een glas te drinken, cadeautjes uit te wisselen, en elkaars creaties te bewonderen en ervaringen te delen. Daar gaat het bij ons drietjes om: samen naaiavonturen beleven, en er vooral veel plezier in hebben.

moors-m-6u6a4467

We hopen dat jullie diezelfde nieuwsgierigheid, spanning, fierheid, maar vooral plezier aan jullie naaisels beleven.

Met dank aan Michael Moors voor de leuke shoot!img_7353

Alvast allemaal een vrolijk Kerstfeest gewenst!

De Girls In Uniform

Een feestelijk glitterjurkje

Een meisje is nooit te oud om lekker uit de bol te gaan… Al ga ik stilaan richting de veertig, bij de juiste beat gaan alle remmen los. Toen ik deze superleuke tricot met pailletten van Droomstoffen thuis geleverd kreeg, wist ik meteen wat ik ermee wilde maken: een hip feestjurkje! Zeg nu zelf, als je dit stofje ziet, wordt je toch meteen goedgezind? Ik alvast wel!

img_6243

Onder de pailletten zat een prachtige, streelzachte, petrolkleurige tricot verstopt. Een volledig kleedje glitterde mij net iets té heftig, dus ging ik aan de slag met mijn decovitje. Het kostte mij wat tijd, en het hele huis lag vol glitter, maar het resultaat maakte alle moeite meer dan goed. Nu kon ik de boordjes van mijn jurk laten contrasteren met het lijfje.


image1Met patroon 7678 van Burda Young maakte ik al eerder leuke truitjes. Waarom de tailleband niet verbreden tot een rokje? Dat is net het leuke aan zelf kleren naaien: je kan lekker creatief zijn, en een uniek stuk op maat maken.

image2

Ik weet wat ik uit de kast trek op kerstavond… en met mij nu ook de hele blogfamilie :-)!

Groetjes en hopelijk tot snel!
Lieve

Krokodillentranen

Wanneer ik een kledingstuk voor mezelf maak, draag ik dat toch altijd wat voorzichtiger dan iets uit de winkel. Ik was dat leuke jurkje of die zelfgemaakte rok op een lage temperatuur, en draai het binnenstebuiten, of steek het in een wasnetje. Vaak was ik het kledingstuk zelfs met de hand. Wanneer er dan toch iets misgaat, vind ik het dan ook een ramp. Herkenbaar?

Ik weet het, er zijn veel ergere dingen in de wereld dan een afgewassen shirtje, maar de emoties die bij zo’n naaiwerkje komen kijken, zijn toch niet te onderschatten. Ik maak elk shirt, elk kleedje en iedere rok met een gedrevenheid en toewijding, alsof mijn leven ervan afhangt. Het is telkens een zware opdracht voor mij om iets opnieuw te doen of uit elkaar te halen,  want het risico op falen wordt dan met de minuut groter, maar omdat ik wil dat alles perfect past, waag ik mij er toch aan. Wanneer andere naaisters van de daken schreeuwen dat zo’n Aster truitje op een uurtje in elkaar zit, werk ik er toch wel ettelijke uren langer aan, omdat ik nog niet zo geroutineerd ben, en door gebrek aan ervaring soms domme fouten maak. Wanneer zo’n uniek stuk dan na een keertje wassen afgebleekt, gekrompen of vol pluis uit de machine komt, breekt er een stukje van mijn broze hart.

Bij een van mijn eerdere werkjes, een PAM-top uit La Maison Victor, was ik apetrots op de afwerking. Ik had er uren op gezwoegd, voor het eerst met een tweelingnaald gewerkt, en mijn zoompjes waren net zo mooi als ik in gedachten had. Na de tweede keer wassen, was de stof echter zo fel afgewassen en verkleurd, dat de top niet meer draagbaar was. Toen ik hem in de vuilbak moest gooien, biggelden er toch een paar traantjes over mijn wangen…

sad-98450

Heb jij ook zo’n mooie stukken, die je naar een paar keer dragen jammer genoeg in de vuilbak moest gooien? Wat doet dat met je?

Tot snel!
Lieve

Vermijden van een sewing bloc: Pinterest

pinterest2Ik weet niet of jullie dat ook hebben maar ik vrees altijd dat ik op een dag op droog zaad ga zitten. Niet met stofjes (stel je voor!) maar van ideeën. Dat je op een dag gewoon inspiratieloos door al je boekjes bladert en denkt: “ik zal dat dan maar maken zeker?”

En een patroon klakkeloos zonder enthousiasme kopieert, zonder er plezier aan te beleven. Zonder je te verheugen op het kiezen van de stof, het aanpassen van het stuk of de reactie van de persoon voor wie je het maakt. Lijkt me verschrikkelijk…

Inspiratie blijven vinden, is dus de boodschap. Op straat, in de winkeletalages, op blogs, en… op Pinterest. Een digitaal prikbord waar je de pins van anderen bekijkt, en als je ze leuk vindt, ze bewaart op één van je eigen prikborden.pinterest1

Ik pin graag. Niet alleen om ideeën op te doen voor het volgende stuk, maar ook om te zoeken naar kleine dingen die me opvallen. Verlekkerd dat detail aan een mouw uitvergroten, helemaal enthousiast worden van dat opvallend patroon, die kleurencombinatie…

Soms gewoon een knoop of hoe een stof vloeit, dat mijn hoofd weer doet tollen met naaiprojectjes. Of naai-ideeën beter gezegd. Sommige doenbaar, anderen eerder weggelegd voor couturiers van Chanel, denk ik.

Het zijn losse flarden, die in mijn achterhoofd blijven malen, maar zich vormen tot iets concreets, als ik de juiste stof in mijn handen heb. pinterest4Zodat die pin, die al maanden op mijn bord staat, weer dat tikkeltje extra geeft aan mijn volgende creatie.

En jullie ? Wat werkt voor jullie als muze? Waar halen jullie je inspiratie?

Tot schrijfs,

Margot

Creatief met restjes

Stofjes… je hebt er nooit genoeg… Ik probeer altijd zo profijtig mogelijk te knippen, in de hoop dat ik nog een stukje over hem om later iets leuks te maken. Maar, naast mijn steeds groeiende stoffenvoorraad, heb ik ook plastic zakken vol restjes die niet groot genoeg zijn om nog kleding te maken voor een volwassene.

Wat kan je daar dan nog mee doen? Helemaal in de kerstsfeer, kreeg ik ineens een ideetje… Waarom de restjes niet verknippen om cadeautjes in te verpakken? Waar ik hem ooit vandaan gehaald heb, daar heb ik geen idee van, maar ik had ergens diep onder in de kast nog een grote, zachte, halfdoorzichtige, witte, papier-stofachtige zak liggen. Zo eentje waar ze ook dure handtassen in verpakken, weet je wel?

De zak knipte ik op maat van mijn cadeautje, naaide de zijkanten opnieuw dicht, en zoomde de rand om. Ik zocht mijn meest kerst-achtige stofjes, kleurig of met glittertjes, en knipte er sterren van. Een aandachtige lezeres herkent er meteen de stof van mijn Kyotojurk in, of de Abby… Die sterren naaide ik met een dichte zigzagsteek op de zak. Ergens had ik nog een doosje gekleurde kam snaps liggen, en die gebruikte ik om de zak te sluiten.

Een middagje lekker creatief zijn, dat kan toch zo’n deugd doen. En al vrees ik dat de verpakking de eeuwigheid niet zal trotseren, ik hoop dat ze toch opvalt onder de kerstboom.

Tot snel,

Lieve

Stijlvol voeden in het openbaar

Al ben ik zelf geen moeder, ik hoorde van heel wat vriendinnen, dat ze zich wat ongemakkelijk voelen, wanneer ze buitenshuis hun baby aan de borst leggen. Je hebt geen privacy en het is een beetje gênant: de mensen kijken vanuit hun ooghoeken naar je (“kunnen ze mijn borst zien???”), en soms krijg je vervelende reacties. Al bekijkt niet elke mama het op die manier. Mijn beste vriendin -mama van mijn neefje- ziet het zo: “Ik vind het heel natuurlijk. Maar de maatschappij kijkt daar anders naar, zoals je vaak leest in de krant. Ik kende dé manier om aanstoot te vermijden, en aan te tonen dat voeden ook op een serene manier kan, zonder er veel tam tam rond te maken”.

En daarvoor kwam ze gelukkig naar mij toe… Toen ze mij vroeg om een borstvoedingssjaal te maken, moest ik er geen twee keer nadenken. We trokken gezellig samen naar Mertens Mercerie, en kozen er twee stevige tricootjes uit. Zo’n sjaal is eigenlijk wel makkelijk gemaakt: de lengtemaat komt overeen met de stofbreedte, en ik maakte de sjaals 80 cm breed. Eerst zoomde ik de lange kant om, en ik naaide de korte uiteinden met de goede kanten aan elkaar. Omdat de sjaal te groot is om nog eens te voeren (wat een pak stof heb je dan rond je nek hangen!!!), zorgde ik voor een extra brede naadwaarde, die ik nog eens omplooide en vaststikte, zodat er geen rafelranden zichtbaar zijn.

img_7119

Het resultaat: twee cirkelsjaals die mijn vriendinnetje gewoon rond de hals kan dragen, maar die ze in de breedte over haar zoontje kan draperen, als hij aan de borst ligt. Tijdens het fotograferen zat ik er met mijn neus op, en ik heb nergens een spoortje bloot gezien. Mijn vriendin vertelde: “Toen ik deze zomer met mijn drie zonen naar de speeltuin ging, moest ik niet naar huis om de kleinste te voeden. Zelfs de twee grootsten merkten er niets van. Wat een luxe!”

Wat een mooi, intiem tafereeltje is dit toch! Borstvoeden, het natuurlijkste in de hele wereld. Ik ben zo dankbaar dat ik er getuige van mocht zijn, en dat ik dit met jou mag delen.img_7099

Tot snel,
Lieve

Stitch and Co: gest(r)ikt in Mechelen

Naailessen volgen gedurende een heel jaar is niets voor mij. Ik ben geen kei in plannen, en elke week op een vast tijdstip verplicht drie uur achter mijn naaimachine zitten? Nee  dank je… Maar je leert zoveel tijdens naailessen, dus nu en dan schrijf ik me in voor korte periodes naailessen. Een Belgisch compromis…

In Mechelen stond er nog één naaiworkshop op mijn verlanglijstje: die van Stitch and Co. Ik kende de winkel al van een eerder naaiprojectje, maar had er nog nooit zelf genaaid.

stitchandco6Eigenares Els startte Stitch and Co twee jaar geleden op, samen met haar moeder en nichtje. Na jaren te hebben gewerkt in het modegebeuren en de stoffenwereld, besloot ze haar droomproject op te bouwen. Je kan er stoffen en fournituren kopen, maar de winkel is ook een naaicafé, waar je zowel de naai- als lockmachines kunt gebruiken. Niet alleen zijn er regelmatig workshops, de winkel wordt ook druk bezocht door naaisters die even wat raad nodig hebben. Ik heb het er eigenlijk nog nooit leeg geweten.

stitchandco5

De inrichting van Stitch en Co is niet echt traditioneel: het is alsof je in de hobbykamer van je gekke buurvrouw kom (zonder katten wel). (Sorry Els voor de vreemde beschrijving maar het is echt als een compliment bedoeld!). Overal waar je kijkt, zie je stoffen of fournituren. Drie grote werktafels vullen de winkelruimte, met daartussen kastjes en tafeltjes. Ik heb er veel rondgelopen tijdens die naailessen, en telkens je je omdraait, zie je iets nieuws. Op eerste zicht lijkt het een chaos, maar feitelijk is alles goed gestructureerd, speels en gezellig. Geen standaard winkelinrichting voor Els,maar iets met een sfeer en een eigen ziel.

stitchnadco2Achter in de winkel staan de tafels met machinerie. Els gebruikt, net als ik, Pfaff Selection, dus ik voelde me er onmiddellijk op mijn gemak. De Bernina lock was voor mij de eerste kennismaking met een lockmachine. Na mijn eerste les heb ik thuis dan ook luid aangekondigd dat ik een lockmachine nodig heb. Als tip kan dat tellen…

Ik volgde de gevorderde workshop: dat betekent dat je er gedurende tien uur (vier avonden) werkt rond je eigen project, onder begeleiding van Els. Voor 110 euro maak je gratis gebruik van het basismateriaal, van de naaimachines en lockmachines, en krijg je er thee en zelfgebakken koekjes bij.stitch-and-co-1

Els loopt tijdens de naailesssen tussen alle naa isters door, en controleert of helpt waar nodig. Gezien al haar ervaring, zit je nooit meer vast, kan je haar raad vragen, en is er ook tijd voor gezellig te kletsen. Het voelt er meer alsof ik thuis aan het naaien ben, als in een winkel.

Resultaat van mijn workshop: een mooie jumpsuit, leuke contacten, en het voornemen om er nog vaak binnen te springen: om de lockmachine te gebruiken, voor een stofje of gewoon om de gezellige sfeer nog eens op te snuiven… met een zelfgebakken koekje erbij.

Stitch and Co vind je via deze website

Tot schrijfs,

Margot

Sewing hack: merkdraadjes doorprikt

Niet dat ik goed ben in het lezen van naaibeschrijvingen, maar als ze beginnen over merkdraadjes, krijg ik al jeuk….

Nochtans is het principe van merkdraadjes heel simpel: een draadje met een knoopje aan beide zijden van de stof, om een plekje te markeren. Ik weet niet hoe jullie dat doen, maar ik verlies dus uren (‘t zal wat minder zijn, maar kom) en mijn geduld om die draadjes te maken.

Het gepriegel met die knoopjes en mijn onhandige vingers, doet mijn moed snel zakken. Dus mijn sewing hack: ga naar een winkel en koop daar goedkope, simpele oorbelletjes. Markeer de plek door je oorbel erop te spelden, en je bent van dat geknoop vanaf.

Koop je oorbelletjes wel zo plat mogelijk, want anders krijg je moeilijkheden om er net naast te stikken. Kijk ook naar de punt  van je oorbelletjes: hoe dunner en scherper, hoe beter voor je stof natuurlijk.

Probeer het eens en laat weten wat je ervan vindt. Maar voor mij geen geknoop meer!

Tot schrijfs,

Margot