Rompertjes te geef

Het lijkt wel alsof er in mijn omgeving weer een babyboom aan de gang is. Zwangere kennissen, pas bevallen aangetrouwde nichtjes… Oh, wat zijn die kleintjes toch schattig! Voorlopig hoef ik niet ver te zoeken voor een geboortecadeautje. Een tijdje geleden maakte ik een schattig rompertje voor een klein indiaantje, en dat patroontje (Burda Kids 9384) bestaat in verschillende uitvoeringen.

©Lieve Deduytschaever 170812 27

Met een bevalling en een babybezoek in het vooruitzicht, kroop ik achter mijn naaimachine. Het kleine meisje werd enkele maanden geleden al geboren, dus maakte ik maatje 86 met een restje van een fleurige zomerjurk. Hoe schattig! Ik zou meteen een meisje willen ‘maken’ om dit aan te zien. Ik vermoed echter dat mijn ventje niet zal willen meewerken 😉. Ik liet het zakje op de borst weg, en koos voor kaki in boorstof en kamsnaps. Zo krijgt het girly rompertje toch weer iets stoers.

Geen idee wat de baby-op-komst zal worden. Ik ken mama’s stijl ook niet zo goed, en vond niet meteen een ‘veilig’ stofje in mijn restjesbak. Tot nu toe heb ik vooral voor de neefjes in de familie, of voor mezelf genaaid, en de stofjes zijn dan ook erg jongensachtig of net het tegenovergestelde. Bij de Stoffenknop vond ik een superschattig Disney stofje in een grijs-blauw met zwart. Tenzij het zo’n meisje-meisje wordt, vind ik het pakje wel unisex. Deze keer koos ik voor het model zonder beentjes, in maatje 68. Oei, dat klinkt vreemd. Bon, je begrijpt wel wat ik bedoel. Zwarte boordstof en ijzeren drukknopen maakten het geheel af.

Tja, ik smelt helemaal wanneer ik de kruippakjes zie liggen. Hopelijk zijn de mama’s er ook blij mee.

©Lieve Deduytschaever 170812 22

Zou jij blij zijn met zo’n cadeautje?

Tot snel,
Lieve

 

Er was eens… een klein Indiaantje

Mijn man en zijn familie hebben Indiaanse roots. De bomma kwam als klein meisje met haar moeder van Amerika naar Europa, en uiteindelijk stichtte ze hier haar kroostrijke gezin, waarin mijn schoonmoeder opgroeide. Voor mijn ventje, zowel als voor zijn broer, zijn die roots erg belangrijk. Toen mijn neefje een jaar werd, ging ik op zoek naar een geschikt geschenk. Van de blogmeisjes van Droomstoffen, kreeg ik een tijdje geleden een prachtige grijzige tricot cadeau, met daarop pijl en boog, tipi en verentooi. Ideaal!

IMG_7894

Patroontje 9384 van Burda Kids had ik al een tijdje liggen, en in een mum van tijd had ik maatje 86 van IMG_7911 - kopierompertje B uitgetekend. De beschrijving deed mij vrezen, dat het niet zo’n makkelijk projectje zou worden. Iets dergelijks had ik nog nooit gemaakt, en bij het doorlezen, fronste ik meer dan eens mijn wenkbrauwen. Nu moet ik toegeven, dat ik niet zo’n held ben in beschrijvingen lezen. Maar zoals zo vaak, lukte het wel, eens ik eraan begon.

Boordje hier, drukknopje daar… vier uur later lag er een rompertje naar mij te gluren. Het was leuk om te doen, al is het resultaat niet zonder de nodige schoonheidsfoutjes, zoals je wellicht op de foto’s kan zien.

Al bij al, ben ik wel blij met het resultaat. De drukknoopjes zitten waar ze moeten zitten, de tricot past prachtig bij de boordstof, en het Indiaantje erin… tja, die is wél perfect (al wilde het model jammer genoeg niet meewerken, en kan ik dat dus niet bewijzen)!

Tot snel,
Lieve

Schitterend harembroekje

Al twijfelde ik eerst of het sterrenstofje wel geschikt was voor een jongen, toen mijn schoonzus zei dat ze nooit genoeg broekjes voor mijn neefje Mathias kon hebben, ging het creatieve brein van tante Lieve in overdrive… Op zoek dus naar ottobre_design_kids_fashion_winter_nr_6_2011_seen leuk patroontje. Mathias leerde net kruipen, vertelde mijn schoonzusje, dus “grote knielappen zouden handig zijn”. Harembroekjes met knielappen zijn duidelijk niet zo dik gezaaid, maar de Lumberjack uit Ottobre Kids 6/11 vond ik wel stoer.

Ik vermoed dat een jongen van net geen jaartje oud nog niet met zijn handen in zijn zakken loopt, dus die liet ik weg. De knieplooitjes stikte ik ook niet, dat lijkt mij nogal pijnlijk als je kruipt, dus die knipte ik er, op het patroon, tussenuit. De donkerblauwe boordstof en softshell voor de knielappen en zakjes op de bibs, vond ik bij Veritas.

Dankzij de gulle bijdrage van een paar schenkers (dankjewel, lieve schoenmoeder en schoonzusjes!), kon ik het broekje ook, voor het eerst, perfect afwerken met mijn overlockmachine. Wat een luxe! Al maakt het naaien ook weer net iets spannender… helemaal op mijn gemak ben ik toch nog niet met de overlock….


Meestal naai ik enkel voor mezelf. Ik vind niet dat ik al goed genoeg ben om de kleerkast van anderen te vullen… maar ik moet zeggen: haar blik, toen mijn schoonzus het broekje voor het eerst zag, en de eerste keer dat Mathias het aanhad, die momenten vergeet ik nooit meer! Met dank aan Annelies trouwens, voor de leuke actieshots.

Naaien jullie vooral voor jezelf, of ook wel eens voor anderen? Vinden jullie dat ook zo spannend?

Tot snel,
Lieve

Stijlvol voeden in het openbaar

Al ben ik zelf geen moeder, ik hoorde van heel wat vriendinnen, dat ze zich wat ongemakkelijk voelen, wanneer ze buitenshuis hun baby aan de borst leggen. Je hebt geen privacy en het is een beetje gênant: de mensen kijken vanuit hun ooghoeken naar je (“kunnen ze mijn borst zien???”), en soms krijg je vervelende reacties. Al bekijkt niet elke mama het op die manier. Mijn beste vriendin -mama van mijn neefje- ziet het zo: “Ik vind het heel natuurlijk. Maar de maatschappij kijkt daar anders naar, zoals je vaak leest in de krant. Ik kende dé manier om aanstoot te vermijden, en aan te tonen dat voeden ook op een serene manier kan, zonder er veel tam tam rond te maken”.

En daarvoor kwam ze gelukkig naar mij toe… Toen ze mij vroeg om een borstvoedingssjaal te maken, moest ik er geen twee keer nadenken. We trokken gezellig samen naar Mertens Mercerie, en kozen er twee stevige tricootjes uit. Zo’n sjaal is eigenlijk wel makkelijk gemaakt: de lengtemaat komt overeen met de stofbreedte, en ik maakte de sjaals 80 cm breed. Eerst zoomde ik de lange kant om, en ik naaide de korte uiteinden met de goede kanten aan elkaar. Omdat de sjaal te groot is om nog eens te voeren (wat een pak stof heb je dan rond je nek hangen!!!), zorgde ik voor een extra brede naadwaarde, die ik nog eens omplooide en vaststikte, zodat er geen rafelranden zichtbaar zijn.

img_7119

Het resultaat: twee cirkelsjaals die mijn vriendinnetje gewoon rond de hals kan dragen, maar die ze in de breedte over haar zoontje kan draperen, als hij aan de borst ligt. Tijdens het fotograferen zat ik er met mijn neus op, en ik heb nergens een spoortje bloot gezien. Mijn vriendin vertelde: “Toen ik deze zomer met mijn drie zonen naar de speeltuin ging, moest ik niet naar huis om de kleinste te voeden. Zelfs de twee grootsten merkten er niets van. Wat een luxe!”

Wat een mooi, intiem tafereeltje is dit toch! Borstvoeden, het natuurlijkste in de hele wereld. Ik ben zo dankbaar dat ik er getuige van mocht zijn, en dat ik dit met jou mag delen.img_7099

Tot snel,
Lieve