Margot’s Monty

Zoals de meeste naailiefhebbers ben ik lid van meerdere naaigroepen op sociale media. Altijd leuk om inspiratie op te doen, afgunstig andermans creaties te liken of om nederig te blijven, als je ziet wat andere mensen van onder hun naaimachine toveren.

Een tijdje geleden stond op een van die groepen een oproep van Stephanie, die vroeg wie haar kon helpen zorgenknuffels te maken. Een knuffel met een zakje waar kinderen briefjes met hun zorgen in kunnen steken. De beestjes zagen er zo sympathiek uit, dat ik in een opwelling een pb-tje stuurde dat ik dat wel wou proberen.20180124_21193958585894313675-012033122167.jpeg

Stephanie stuurde me de link van de werkbeschrijving op de site van KVLV, waarin stond hoe je zo’n Monty maakt, en ik ging aan de slag.

Ik had fleece nodig, tricot, een rits en wat vulling. Fleece had ik niet, maar wel een lapje superzachte fake roze bont. Gecombineerd met een vrolijk tricotrestje lukte het wel. Aangezien ik die zakken met vulling vrij duur vind en niet veel nodig heb, kocht ik een afgeprijsde knuffel en gebruikte daarvan de vulling. Iets goedkoper… Nog een rode rits als mond, wat knopen en vilt om de oogjes te maken, en we kunnen beginnen.

Mijn Monty naaien viel wat tegen. Niet alleen verschuift het roze bont de hele tijd, je weet eigenlijk niet waar je draad zit door al die haartjes. Daarbij pluizen de lapjes na het knippen gi-gan-tisch. Na elke naaisessie zaten mijn bureau, mijn broek en mijn stofjes onder het roze pluis.

De uitleg was ook wat kort voor een 3D-blinde zoals ik, maar met wat spelden, tobben in bed en ettelijke pogingen, kwam de Margot Monty toch tot leven…img_20180124_211605846-011980811044.jpeg

Ik zette mijn knuffel op de naaimachine, bekeek hem van een afstand en kon niet anders dan denken: “He creeps me out…” Ongerust stuurde ik een foto naar de meiden, met de vraag of zij hem niet eng vonden. Tatiana vond hem schattig, maar toch wat eng en Lieve maakte de opmerking: “Hij lijkt wel een beetje op het Koekiemonster“.

Dat is het! Mijn beestje heeft door de bontlook een ietwat ruig uiterlijk, maar dat is zoals zijn maakster: hij heeft karakter en uitstraling.

Ik stuurde mijn Monty via de post naar Stephanie, met een briefje in zijn zakje: dat hij Monty heet, een ruwe bolster is met een zachte pit, en dat hij niet kan wachten om een vriendje te krijgen om te knuffelen. Ik hoop dat hij en Stephanie veilig toekomen Zuid-Afrika hebben, waar ze zieke kindjes gaan helpen.

img_20180124_212924640-01-021288184161.jpeg

Stephanie, all the best daar in het verre Zuid-Afrika. Geniet van je avontuur en keep it safe.

Enne… zeg tegen mijn Monty dat-ie de pannen van het dak moet knuffelen!

Tot schrijfs,

Margot en Monty

De Warmste Week: een knuffel voor Wendy

Op een ijskoude herfstdag vonden de Girls in Uniform elkaar in een huisje nabij Gent, met een hartverwarmend doel voor ogen: naaien voor de Warmste Week. We naaiden ‘een knuffel voor Wendy’, waarvan de opbrengst gaat naar Rozerood, een Limburgse vereniging  van en voor kankerpatiënten en hun naasten.

Een knuffel voor Wendy - affiche

Heidi -de drijvende kracht achter de actie- bezorgde ons de nodige stofjes, en dankzij de gulle giften van enkele buren en natuurlijk ook van de Girls zelf, hadden we voldoende materiaal om een hele familie uiltjes te voorschijn te toveren. Nog tot 13 december wonen de beestjes in Zwijnaarde, daarna verhuizen ze naar hun broertjes en zusjes bij Heidi in Zonhoven.

©Lieve Deduytschaever 171203 21

Zo’n uiltje kopen? Dat kan! Stuur ons een mailtje of neem contact op met Heidi. Een knuffeltje kost slechts 6 euro (excl. verzendkosten). Wil je een uniek exemplaar? Lees dan even verder…

Naast het warme gevoel dat we kregen omdat we naaiden voor het goede doel, was het ook superleuk elkaar nog eens te zien. Het was de eerste keer dat An en Tatiana elkaar in levende lijve ontmoetten, en ik had An ook in geen maanden gezien. Wat hebben we weer plezier gehad! Maar zelfs het gelach en getetter verstomde tijdens het naaien. De uiltjes vroegen toch wat concentratie…

De Girls zouden de Girls niet zijn, als we niet onze eigen twist zouden geven aan de knuffels. We maakten twee unieke exemplaren: eentje in het woodland uniform van de Belgische militairen, en eentje in de desertprint die wij dragen op missie in woenstijnlanden. Ja hoor, dat uniform heeft Margot zes maanden lang gedragen in Mali.

De militaire knuffels verkopen we aan de hoogste bieder. Wil ook jij zo’n uniek exemplaar? Reageer voor 10 december op dit bericht met een bod voor het kaki of beige uiltje. Let wel: als we elkaar niet in levende lijve ontmoeten, komen hier ook verzendkosten bij.

© Moors M - IMG_5196

Hopelijk kunnen wij dan een mooi bedrag schenken aan Rozerood!

Tot snel,
Lieve

De girls hijsen de vlag

Wat kan je op een rustige zondag doen? Naaien natuurlijk, afspreken met vriendinnen, of ergens naartoe gaan en nieuwe mensen leren kennen…

Of je combineert dat allemaal door deel te nemen aan een naaimarathon voor het goede doel Gifts 4 Life. Drie dames zetten hun gezamenlijke hobby in voor de vzw Feestvarken, die kinderen in armoede een verjaardagspakket geeft met cadeautje, traktaties en spullen voor een verjaardagsfeestje. Hoe fleur je een verjaardag op? Met vlaggenlijnen en kroontjes  natuurlijk, en liefst nog zelfgemaakt.

Lieve stelde voor om mee te helpen vlaggenlijnen naaien, en waarom niet: het staat nog op mijn projectlijst voor de neefjes, en zo kan ik al oefenen. Dus trokken we zondag naar Edegem, waar de basisschool omgetoverd werd tot een ware naaifabriek. De hele eetzaal stond vol met snorrende naaimachines en stomende strijkijzers. Overal zag je mensen stof knippen, stikken of rondlopen met een stuk stof in hun hand. De dames (vooral dames) liepen enthousiast af en aan terwijl de  (meeste) heren wat onwennig rondkeken naar al die stikgekte.

img_5940

Het hele naaifeestje was puik georganiseerd. De stukken stof lag en al klaar in mandjes met biaislint erbij, en de werkbeschrijvingen lagen voor het grijpen.  Dus wij installeerden ons en prepareerden de vlaggetjes volgens de  huisrecepten van Gifts 4 Life.

Onze naaimiddag  heeft mijn enthousiasme voor vlaggenlijnen alleen doen groeien.  Ideale manier om restjes stof op te gebruiken en wat de combinatie van kleuren en patronen betreft: hoe zotter, hoe liever.  Elke combinatie is leuk, en een fleurige biais als vlaggenlijn maakt het nog wat vrolijker.

‘Meer van dat gevlag voor mijn neefjes’, besloot ik. Het probleem is dat bij mij thuis de kinderstoffen erg dungezaaid zijn. Gelukkig stopte Lieve mij nog wat vrolijke restjes toe, de schat,  dus mijn volgend projectje ligt al vast.

We hopen dat onze vlaggenproductie heeft bijgedragen aan het nobele doel van Gifs 4 Life. Alvast een dikke merci en proficiat aan het organiserend comité. Dames, het was gewoon leuk! Dank je wel! We kijken uit naar de volgende editie.

Tot schrijfs,
Margot

PS: Meer leuke foto’s van het event vind je hier.