Ingewikkelde Elisa

Enkele maanden geleden besloot ik er dan toch voor te gaan…. het eerste kleedje voor mezelf naaien. Aangezien ik goed voorzien ben van oren en poten, ging ik op zoek naar een patroon dat mijn voller figuur toch op de juiste plaatsen zou accenturen en mijn rondere zones (lees buik en billen) niet teveel in de verf zou zetten. Mijn oog viel op de Elisa jurk van La maison Victor (winter 2014), een mooie wikkeljurk in soepele tricot met speciale schouderstukken.

Bij toverstof in Destelbergen raakte ik instant verliefd op een leuk (kinder-) tricotstofje in zachtgrijs, met gansjes. De eerste uitdaging was het patroon aanpassen aan mijn figuur, en dus het rokgedeelte een maatje groter maken en verlengen. Met de hulp van Katrien van Boho naaiatelier lukte dat vrij gemakkelijk. Vervolgens moest ik goed nakijken hoe ik de stof knipte om de gansjes niet per ongeluk een omgekeerde vlucht te bezorgen. Blijkbaar interpreteerde ik het patroon verkeerd voor de riem, waardoor ik deze te kort knipte en bijgevolg plots geen knoop meer zou kunnen maken, als de delen in elkaar staken. Het naaien ging erg traag, ik was duidelijk bang om fouten te maken, en bij een eerste doorpas bleken de speciale schouderstukken plots meer op gapende openingen. Ik snoerde ze letterlijk de mond. De mouwen moest ik ook versmallen en na  twee maanden was hij dan eindelijk klaar.

Helaas werd het toen herfst en een beetje te koud om mijn wikkeljurk te dragen. Hij verdween in mijn kleerkast, tot ik een baksteenrode sous-pull vond met bijpassende kousen, en mij aan een wintercreatie met gansjes waagde. Met succes want de complimentjes bij de collega’s bleven niet uit en mijn ingewikkelde Elisa vond zo toch haar weg uit mijn kleerkast!

Vond je Elisa ook zo ingewikkeld, laat het mij gerust weten!

 Tot schrijfs,

Tatiana

Gelezen en goedgekeurd: Naaien met de Lockmachine

Met Kerst kreeg ik twee zalige cadeautjes, waardoor mijn hobby vanaf dat moment nog net iets leuker werd: mijn lieve schoonfamilie gaf mijn een Juki MO-654-DE lockmachine cadeau, iets waar de andere Girls in Uniform stiekem, en ook openlijk, een beetje jaloers op zijn ;-). Margot, de schat, attent als ze is, dacht meteen verder, en legde voor mij en Tatiana een super naslagwerkje onder de kerstboom: Naaien met de Lockmachine.

14160_b

Het boek start bij de basis, en legt je uit wat een lockmachine is, hoe je zo’n ding moet klaarmaken voor gebruik, en de auteur toont je perfect, met foto’s, aan waar het fout loopt, als je ineens lussen hebt, of lelijke steken maakt. Voor elk probleem een pasklare oplossing, zo heb ik het graag!

import_178_059-84425_3

Het naslagwerkje neemt mee in de wereld van het over- en flatlocken. Of je nu overlockt met twee, drie, vier of vijf dragen, voor elke machine vind je een heldere uitleg en de meest voorkomende technieken. Het boek is overvloedig geïllustreerd, met heel duidelijke foto’s van elke stap. De uitleg is makkelijk leesbaar (geloof mij, het is soms anders!) en bevattelijk geschreven, zodat zelfs de grootste leek stap voor stap de weg vindt naar een mooi resultaat.

 

Ja, ik wist wat een overlockmachine was, en ik had er wel eens eentje gebruikt tijdens de naailessen bij Boho Atelier, maar verder dan rechtdoor locken, kon ik eigenlijk niets. Binnenkort volg ik twee lessen bij Mertens in Melle, waar ik de machine kocht, maar voorlopig helpt dit boek mij perfect verder.

Mooi meegenomen: het boek eindigt met een hoofdstuk vol leuke projectjes, zoals een omslagdoek, een boodschappentas, een simpele top of jurk… Ik ging er meteen mee aan de slag, en maakte een kussenhoes, waar je de fotoplaid in kan opbergen. Ik leerde al doende hoe ik heel makkelijk, dankzij de lockmachine, een tunnel kan keren, en mijn schoonmoeder was blij met het extra cadeautje.

import_178_059-84425_6

Kerst is intussen voorbij, maar misschien is dit boek wel een leuke cadeautip voor Valentijn? Want de liefde van de man gaat door de maag, maar die van ons gaat zeker en vast via onze naaimachine :-).

Tot snel,
Lieve

Naaien met de Lockmachine – Julia Hincks – Librero – ISBN 978-90-8998-442-5

Tussen overmoed en game over

Ik kijk altijd uit naar dat moment, dat ik weer achter die naaimachine kan kruipen. Op het werk, in mijn bed, op weg naar huis..  Ik plan in mijn gedachten wat ik die dag nog allemaal ga doen, welke projectjes ik nog wil maken, …

superman-295328_1280Mijn  plannen, zijn  steeds enorm, optimistisch en soms gewoon naïef. Hetzelfde als ik in een stoffenwinkel binnenstap. Ik zie enkel de mogelijkheden, wat ik ga maken en hoe mooi het zal worden. Niet de moeilijkheden, het vele werk en de talloze problemen die ik ga tegenkomen omdat ik sommige technieken gewoon nog niet ken. Nee, in de winkel barst ik van zelfvertrouwen en kan ik alles aan.

muur-2

Maar zodra ik achter de naaimachine zit, en de eerste problemen de kop opsteken, donder ik van mijn roze wolk.

Ik word met mijn neus op de realiteit gedrukt: er is nog veel te leren. De afwerking zal niet zo perfect en gladjes verlopen als ik me had voorgesteld. Neeje, ‘t zal weer gevloek, getob en getorn vragen. Die koude douche dreigt steeds mijn plezier in het naaien te vergallen.

game-over

Daarom ligt er het bakje van mijn naaimachine een papiertje met één simpele zin. “Geniet van je proces, nog meer dan van het resultaat”.

Simpele regel, maar die uitvoering weeral… Ik herinner mezelf aan wat ik al presteerde, wat ik hierna weer zal hebben bijgeleerd, dat ik een uniek stuk zal dragen. Ik spreek mezelf streng toe, dat perfectionisme plezier vergalt en dat de creatie van iets, hoewel imperfect, iets moois op zich is. En dat de spullen uit de winkel een mindere afwerking hebben,

Ik kruip getroost weer achter de machine en zwoeg voort, berustend. Denkend dat ik volgende keer wat realistischer moet zijn in mijn projecten. Tot ik weer die stoffenwinkel binnenstap…

Ben jij soms ook overmoedig? En kom je die muur dan ook tegen?

Tot schrijfs,

Margot

Romeo… of toch maar Julia?

Ergens julia-cardigan-openingin het voorjaar zag ik een bericht op de blog van Droomstoffen verschijnen. Het vestje dat Yvette droeg, heeft meteen mijn hart gestolen. Ik bestelde dus de grijze glitterstof en haalde het patroon  in huis.

Yvette verzekerde mij dat het een heel simpel patroon was, maar toch stuitte ik opnieuw op mijn drempelvrees. Stof en patroon bleven dus een hele tijd liggen, wachtend tot ik de moed verzameld had om eraan te beginnen. Deze week stond ik voor mijn kleerkast, en besloot ik dat ik dringend truitjes nodig had. Lag er niet zo’n mooi gebreid tricootje in mijn stoffendoos? Ja hoor, ik ging aan de slag, en een paar uur later was ik een truitje rijker.

moors-m-6u6a5206

De kleinste maat was perfect voor mij, ik heb er helemaal niets aan moeten veranderen. Ik koos voor een versie met dubbele afwerking aan de randen, waardoor er nergens zoompjes zichtbaar zijn en de binnenkant van de cardigan hetzelfde is als de buitenkant. Dat maakt de afwerking net iets luxueuzer, en het truitje wat warmer.

Volgende keer maak ik een versie in een blazerstofje, en zonder boordje aan de mouwen. Dat wordt volgens mij ook een heel leuk vestje.

moors-m-6u6a5015

Bedankt aan de fotograaf, mijn ventje Michael, die er telkens weer in slaagt, mij op mijn best in beeld te brengen!

Tot snel,
Lieve

Speldenkussentje van staal

Speldenkussentjes, je hebt ze in allerlei vormen en maten. Het was mijn eerste naaiprojectje, dat ik maakte met de stof van een oude kussensloop, en ik gebruik het nog steeds…

Maar ik las op het net een DIY-tip om je spelden scherp te houden: vul je kussen met staalwol. Het is ergens wel logisch: telkens als je je speld in je kussentje duwt, vijlt de stalen vulling je speldje bij. Voor mijn fijnere lingerienaalden wou ik nog een apart speldenkussentje maken, da’s de perfecte gelegenheid om die tip uit te testen.

speld5Dus, ik naar de doe-het-zelf-zaak om een bos staalwol (of hoe zeg je dat?), en ik ging aan de slag! Als je dit doet:  er bestaat staalwol waar een bepaalde zeep in zit. Zorg dat je die niet pakt, want dan zitten je  naaldjes en je stofjes vol met vlekken. Gewoon droge staalwol nemen.

Het kussentje maken is niet moeilijk, maar de staalwolvulling maakt het niet zo makkelijk om het overal gelijk op te vullen. Even je tijd voor nemen. Zorg dat je dit doet boven een plastieken zeil of zo, want het stof van dat staalwol krijg je niet zomaar uit je beste tafelkleed.

Het resultaat is een iets bobbeliger kussen, en als je er speldjes in duwt, gaat dat iets moeilijker.

Of het effectief werkt? Logischerwijs wel, en ikzelf ben nog geen enkele stompe naald tegengekomen. Integendeel, ik vloek nog steeds even hard als ik er in eentje grijp…

Kende jij de tip?  Werkt-ie bij jou? Laat het ons weten!

Tot schrijfs,

Margot

Warme knuffeltrui

Door al het naaiwerk, is mijn brei een beetje in de vergeethoek geraakt. Voor mijn verjaardag, vorig jaar in januari, had ik van een goede vriendin zes bollen wol gekregen, in principe genoeg voor een trui. Het was een dik garen (Katia North52 % Scheerwol, 48 % Acryl) in een prachtig petrolblauw. Ik wist meteen wat ik ermee wilde maken: een lekker warme cardigan. In La Maison Victor stond het ideale patroon: de Rosina cardiagan.

rosina-cardigan-foto-lmv

Jammer genoeg waren mijn bolletjes wol van een andere dikte, maar aan de hand van een proeflapje kon ik de stekenverhouding aanpassen, en alles omrekenen. Ik breide een paar rijtjes boordsteek aan de start van elk pand, omdat ik zoiets wat mooier vind qua afwerking, waar het originele patroon meteen van start ging. Met een naald nr 9 ging het breien razendsnel en ik had net voldoende wol voor de hele trui.

Toch was ik niet echt tevreden, want hij leek onafgewerkt. Ik breide dus nog een mooie boordstrook, en zette die aan de rand van de voorpanden en in de hals. Ik ben klaar voor de koude maanden! Wat vinden jullie ervan?

rosina-cardigan-versie-lieve

Tot snel,
Lieve

Voorbereiden van je naaisel: zen of tegenzin?

Elk naaisel begint hetzelfde… na het uitkiezen van je patroon, stof en nodige fournituren, start voor sommigen het minst leuke gedeelte: je patroon overtekenen, uitknippen en vastspelden. Vaak hoor ik collega-naaisters klagen dat ze het een saai en vervelend werk vinden. Maar ik eigenlijk niet.

zen3Ik hou ervan om de patroonstukken voor de eerste keer te zien. Misschien omdat ik nog een groentje ben, en elk patroon iets nieuws herbergt. Maar je tafel helemaal leeg maken om ze erna te overladen met A0 papieren, je kalkbladen of doorschijnende plastic erover leggen en te tekenen… Doodsaai volgens sommigen, maar ik kom ervan tot rust. Een hele avond neem ik de tijd om mijn lijnen zo precies mogelijk over te nemen op mijn blad, en de naadwaarden erbij te tekenen.

zen2Ik ben geen nauwkeurig type, ben van nature een grote chaoot, en ik werk zelden iets tot in de puntjes af. Dus mezelf dwingen om elk lijntje zo precies en netjes mogelijk te kopiëren, is een soort mentale training. Een voorbereiding op het naaiwerk met de belofte aan mezelf: dit stuk gaat mooi en zonder fouten afgewerkt worden.

Het simpele, repetitieve werk is mijn perfecte ontstresser. Het doet me denken aan mensen die terug aan het kleuren slaan. Vroeger keek ik hoofdschuddend naar pendelaars die hun kleurenboek voor volwassenen in de krantenwinkel afrekenden. Nieuwe kleurplaatjes gekocht meneer? Flink zo! Maar als ik eerlijk ben, ik doe net hetzelfde met mijn patroonblad. Het werk niveau eerste kleuterklas brengt me rust, en ik ervaar een bijna kinderlijke voldoening als ik een patroon naar wens overgetekend heb.

Dit zen-gedeelte valt wel direct weg wanneer je een patroonblad krijgt voorgeschoteld met de patroondelen van tien verschillende kledingstukken op één blad geperst (liefst nog in acht verschillende maten). zen4Al die lijnen en kleuren vervagen direct tot een visuele diarree, die je stante pede hoofdpijn geeft. Als je zo’n patroon enkel voor jezelf gebruikt, kan je jouw maat eerst in fluo aanzetten, voor je het overtekent.

Een andere tip om zo’n spaghetti  te ontcijferen, is eerst op elk kruispunt van lijntjes een bolletje zetten zodat je zeker op jouw stuk blijft. Maar het blijft met zo’n bladen behelpen.

Geef mij maar bladen waar er één, hoogstens twee patronen door elkaar staan. Simpel te volgen, fijn om na te tekenen. Nog even zenmodus- all is well– totdat ik effectief begin te naaien…

Je patroon overtekenen, hoe ervaar jij dat? Laat het ons weten!

Tot schrijfs,

Margot