Relax sporten in stijl

Tijdens mijn burn-out van vorig jaar zette ik voorzichtig de eerste stapjes in een heel ontspannende vorm van sporten: yoga.

© Moors M - IMG_7059.jpg

Een intensieve work-out was (en is) nog niet voor mij weggelegd, en al vraagt yoga ook best wat inspanning, de combinatie van bewegen en ademhalingstechnieken bracht mij de broodnodige rust in beweging.

© Moors M - IMG_7101

Al ben ik eerder fan van aansluitende (sport)kledij, bij een yogasessie draag je best heel comfortabele, zachte kledij die je niet hindert in je bewegingen. Op het Stoffen Spektakel ging ik dus op zoek naar lycra voor een lange wijde broek.

© Moors M - IMG_7118

De Mira broek van La Maison Victor maakte ik eens in een chique versie, en de tweede werd een stijlvolle pyjamabroek. De mooie V achteraan breekt mijn achterwerk visueel, en dus bombardeerde ik het patroon meteen tot een van mijn favorietjes. Ik wilde het als basis gebruiken voor een lange broek met wijde pijpen, met onderaan een koordje om de pijpen dicht te stroppen tijdens een yogasessie.

© Moors M - IMG_7003.jpg

Zoals bij al mijn ‘fantastische ideeën’ moest er ook nu iets mislopen. Ik had net vijf centimeter stof te weinig. De standaard Mira had gekund, maar dan herhaalde ik mezelf, en daar ben ik geen fan van.

© Moors M - IMG_7082.jpg

Een half uurtje later zag ik het licht: dan maakte ik toch gewoon een driekwart broek? Net zo handig en ik hoef er geen koordje in te verwerken.

© Moors M - IMG_7142

De originele broekspijpen maakte ik wat smaller en onderaan kwam een boordje.

© Moors M - IMG_6980

Op bepaalde naden naaide ik een siersteekje, die de -anders nogal egale- stof een leuk detail geeft.

© Moors M - IMG_7127

Met het resultaat ben ik heel blij: het werd een toffe lichtgewicht broek met een gladde textuur, zodat ik haast niet voel dat ik ze draag.

© Moors M - IMG_7018

Het enige nadeel: ik had verwacht dat lycra niet zou kreuken, maar dat is bij deze versie wel het geval. Ik ga dus op zoek naar een niet-kreukend sportstofje voor een volgende poging. Maar dragen zal ik ze zeker, want ze zit heerlijk. Op naar de volgende yoga-sessie!

© Moors M - IMG_6949.jpg

Wat vind jij ervan?

© Moors M - IMG_7067.jpg

Tot snel,

Lieve

Let the show begin!

In een leven lang, lang geleden, toen ik nog een tiener was, ging ik geregeld babysitten bij de drie kinderen van vrienden van mijn ouders. Thomas, Matthias en Sarah waren schatten, maar makkelijk hebben ze het mij nooit gemaakt ;-).

babysitter-cartoon-w-300x367

Hun mama Nicole en ik zijn intussen ook al een hele tijd bevriend, en zij is een trouwe volger van onze blog. Toen ze mij vroeg of ik haar kon helpen met een project voor showkoor Enchanté, twijfelde ik dan ook geen seconde.

30072821_1409174975896000_146518183014768977_o

Het doel? Achtentwintig (jaja, acht-en-twintig!) gevoerde-cirkelrokjes-met-elastiek maken voor de zangeressen.

©Lieve Deduytschaever 180409 01

“Dat fiksen we wel op een dagje”, dacht de optimiste in mij. Maar na de eerste naaidag hadden we slechts een drietal rokjes klaar, plus evenveel onderrokken.

©Lieve Deduytschaever 180409 04

Meters stof plooien, 28 onderrokken en 28 cirkelrokjes knippen plus in elkaar stikken, 28 elastieken door tunnels rijgen… Het was een beetje zoeken hoe we het best zouden aanpakken en er kwam toch wel wat meer bij kijken als gedacht.

Ook al ging het niet zo snel als ik in mijn optimisme gedacht had, het was toch super gezellig, dat samen naaien. Ook mama kwam ons een paar uurtjes versterken, en het was een gekwetter van jewelste.

©Lieve Deduytschaever 180409 05

Na twee stikdagen zag mijn machine rood van de inspanning… Of zou het toch van de rode verf geweest zijn? Maar geen ramp, een doekje met ether herstelde de schade en Nicole zorgde met een hapje, een drankje en een leuke attentie goed voor de innerlijke mens.

©Lieve Deduytschaever 180409 02

Twee dagen ging ik naaien in Sint-Amandsberg, maar Nicole knipte en naaide nog veeeeeeeeel langer in haar eentje.

©Lieve Deduytschaever 180409 06

Chapeau, wat Nicole voor het koor klaarspeelde, want aan het einde van de rit stonden 28 meisjes in rode rokjes op het podium. En fier dat ik was, omdat ik hieraan mocht meehelpen!

Tot snel,
Lieve

De weg van de krijger… leidt naar een Girl in Uniform

Twee van de drie Girls in Uniform, en ook onze gastblogster An, zijn militairen. Wij komen dan ook vaak in contact met andere -vooral mannelijke- militairen, die het heel grappig vinden dat wij ‘naaien’.

DSCF1346

Een mannelijke collega die er -heel respectvol- nooit een voorspelbaar grapje over maakte, werd een van mijn beste vrienden sinds we in 2003 samen op de trein richting Brussel stapten. Intussen pendel ik dagelijks met de liefde van mijn leven in onze wagen naar Brussel, maar jarenlang zaten Johan en ik -samen met een groepje andere militairen- urenlang te tetteren tijdens de treinrit. Dan komen natuurlijk ook hobby’s aan bod.

Van mijn naaipassie was in die treinperiode nog geen sprake, al breide ik toen wel truien, mutsen of sjaals aan de lopende meter. Sindsdien heeft Johan de andere Girls in Uniform al een paar keer ontmoet en werden zelfs zijn dochters ingewijd in de geheimen van onze blog.

DSCF1339

Het hele gezin beoefende jarenlang een gezamenlijke hobby: Kendo. Ken wie? Verder dan het vriendje van Barbie kwam ik niet toen ik er de eerste keer van hoorde. Kendō (剣道) (Japans: ken, zwaard; do, manier, kunst; De Weg van het Zwaard) is een Japanse zwaardvechtkunst die sinds de 16de eeuw een groot aantal verschillende technieken verenigt, al werd het moderne Kendo pas in de tweede helft van de 20ste eeuw ontwikkeld.

DSCF1299

Kendo is een oefening in zelfdiscipline en komt voort uit de samoeraitraditie van het feodale Japan. Stoer toch?

DSCF1319

Bij Kendo maakt de krijger gebruik van een bamboezwaard: een Shinai. Toen Johan mij vroeg om een draagtas te maken voor zijn drie Shinai-zwaarden vond  ik dat een superleuk idee, al had ik er geen idee van hoe ik eraan te beginnen.

DSCF1344

Gelukkig had Johan wel wat ideetjes, die we samen uitwerkten tot een Shinai-bag op maat.

DSCF1326

De onderkant van de zak moet het gewicht van de drie zwaarden dragen. Om die te verstevigen kocht ik stevig zwart kurkleer. De rest van de buitenstof bestaat uit blauw gewaxt katoen of oilskin (alles van k-bas), een stevige stof die weer en wind trotseert en waterafstotend is. Voor de voering kozen we een oud tafelkleed. Johan grapte: “Japanse stoffen zijn vaak versierd met bloemen, dit is de Vlaamse versie”.

DSCF1302

De zak sluit met een klep en vlak eronder maakte ik in de voering een ritszakje voor de handbeschermers.

DSCF1321

Eens zwaarden en handbeschermers op hun plaats, wordt de zak dichtgeknoopt met twee touwtjes die op de achterkant genaaid werden, verstevigd met een stukje kurkleer.

DSCF1334

Tot snel!
Lieve

PS: Fotografe van dienst is Johan’s getalenteerde oudste dochter Lien. Bedankt Johan en Lien, voor deze mooie plaatjes!

Sport ten top

Lieve kwam een paar maanden geleden met een idee: “Laten we als themamaand iets sportiefs doen”. Ja, waarom niet? Sportkledij is iets dat we als meiden in uniform best vaak nodig hebben om in vorm te blijven en het is weer iets anders om te naaien.© Moors M - IMG_7611

Daarbij had ik net grote kuis gehouden in mijn t-shirts en dacht ik: een leuk sporttopje kan er zeker nog bij in de kleerkast.

Ik hou ook wel van iets anders. De topjes die je nu ziet in de winkels vind ik allemaal wat dezelfde en eerlijk gezegd… saai. Ik was op zoek naar een topje met eens iets anders. Een leuke detail op de rug bijvoorbeeld. Dat is net het leuke als je dingen zelf kan maken: je vindt je zin niet in de winkel? Dan naai je het gewoon zelf.

© Moors M - 6U6A6117Maar met welk patroon en welke stof? Ik vertrok vanuit het simpele topje Aline uit het Veritasmagazine maar voor de stof wou ik wel eens iets anders dan gewoon tricot. Op het Stoffen Spektakel vond ik verschillende rollen lycra en ik dacht: als we daar nu eens wat mee maken? Het voordeel van lycra is dat het goed elastisch is in de twee richtingen en erg goedkoop. Nadeel is dat je moet houden van het gevoel op je huid. Niet iedereen is er fan van.

© Moors M - 6U6A6148Ik had nog nooit met lycra genaaid maar het viel feitelijk goed mee. Mijn plan was het topje te pimpen met schouderbandjes. Omdat ik bang was dat een reep dubbelgevouwen lycrastof niet voldoende steun zou geven voor een sporttopje besloot ik het met een elastiek te verstevigen. Resultaat: de bandjes waren veel dikker als voorzien. Wel steviger maar niet makkelijker.

© Moors M - 6U6A6151Om het topje dan wat specialer te maken besloot ik het op te fleuren met wat feloranje-roze lycra. Ik heb op het spektakel heel lang getwijfel of ik die schreeuwkleur wel zou nemen, maar in combinatie met het grijs komt het wel goed uit. Een bredere band aan de onderkant maakt het topje af. Ik hou ervan dat mijn t shirts wat langer zijn. Aan zo’n te kort topje zit ik toch de hele tijd te trekken.

© Moors M - 6U6A6122Mijn rug is niet zo spectaculair geworden als ik zou willen maar ik heb nu wel een beter idee hoe ik het bij de volgende topjes zou aanpakken. Met een dunne elastiek voor je schouderbandjes (of zonder) kan je leuke patronen maken en variëren met de breedte van de bandjes.

Mijn eerste selfmade sportstuk ligt dus al in de kast. Er gaan er nog volgen. Een beetje zoals met sporten, blij dat je het gedaan hebt en zin naar meer.

Maken jullie wel eens iets sportiefs ? Laat het me weten.

Tot schrijfs,

Margot

Naaien met mijn oren

Sinds enkele weken kom ik niet meer aan naaien toe. Eerst was er mijn hardnekkige en pijnlijke tenniselleboog die roet in het eten strooide en verhinderde dat ik mijn patronen kon tekenen en stoffen kon knippen zonder de nodige pijnscheuten. Sinds vorige week ga ik echter ook door het leven met enkele genaaide en getapte vingers dankzij een kristallen vaas die in mijn handen brak en mijn vingertoppen vlijmscherp fileerde.

Wat moet een naaister dan? Ik laste een naaipauze in voor mijn ledematen maar niet voor mijn oren. Ik ben namelijk een heel grote podcastfan. Een podcast is een audiofragment op internet (soms ook een radioprogramma met verschillende afleveringen). Je kan dit audiofragment  downloaden (vb. via Itunes) en dan om het even waar beluisteren. Op de fiets, in de trein, op een wandeling alleen, soms zelf in bed geniet ik van de stemmen die mij eventjes meenemen in een nieuw universum. En ja hoor, er zijn ook naaisters die leuke podcasts maken en mij op hun beurt inspireren met naaitips of kijkje achter gekende naailabels. Je kan het vergelijken met een gezellig theekransje in je naaikamer met vriendinnen die dezelfde passie delen.

Jammer genoeg bestaan er bijna geen Nederlandstalige podcasts over naaien, de meeste zijn in het Engels. Toch heb ik deze gevonden met Sharon Duverger, de oprichtster van zonen 09. Sharon vertelt gepassioneerd over haar avontuur als naaister/onderneemster. Fijn om haar verhaal te horen want ik ben een grote fan van haar patronen!

Bij de Engelstalige podcast zijn er verschillende pareltjes:

Sewing out loud: Mallory Donohue en haar moeder Zede vertellen elke episode kleine verhaaltjes over verschillende naaigerelateerde thema’s en geven daarbij heel veel waardevolle tips zoals vb. welke fouten je echt kan vermijden. Heel verfrissend en nuttig!

Maker style: een hele fijne podcast voor de bloggende en instagrammende naaisters. Rachel spreekt met semi-professionele naaisters hoe je sociale media kan aanwenden om je blog of website bereik te geven en leert je stap voor stap je eigen stijl ontdekken.

Sewing with threads: deze gloednieuwe podcast hoort bij het internationaal erg populaire blad Threads. Heel handig als je met vragen zit over hoe patronen zich verhouden tot echte vrouwenlichamen en waarom een goede ‘fit’ zo belangrijk is. Misschien een ideetje voor de makers van La Maison Victor?

Modern Sewciety: Stephanie Kendron interviewt creatieve blogsters uit de naai-industrie, met een oog voor de laatste trends. Jammer dat er geen dergelijke podcast bij ons bestaat. Er is zoveel naaitalent in Vlaanderen en Nederland!

Dus geen nood als je eens niet kan naaien met je handen, je kan ook op andere manieren met je hobby bezig zijn!

Volgende maand gaan de Girls in Uniform de sportieve toer op. Benieuwd wat we voor jullie in petto hebben? Blijf ons dan volgen!

sport GIU

Tot schrijfs,

Tatiana

Overlockplezier

Voor ik zo’n anderhalf jaar geleden mijn overlockmachine kocht (lees: cadeau kreeg van mijn familie), twijfelde ik al een hele tijd of zo’n machine voor mij wel een goede investering was. Ik naaide pas een jaartje en onder het toeziend oog van Katrien had ik bij Boho al vaak met een overlock gewerkt. Ja, de afwerking van mijn stukken leek heel wat professioneler. Ook met rekbare stoffen had het toestel geen enkel probleem, in tegenstelling tot mijn ‘broertje’ af en toe. Toch bleef het in mijn hoofd een stof-etend monster waar ik veel kapot mee kon maken. Een klassiek geval van aantrekken en afstoten…

monster-2911963_1920

Met Kerst 2016 ging ik overstag en kwam de Juki MO 654-DE mijn naaikamer binnen. Toch duurde het nog wel een paar weken voor ik het aandurfde de machine te bedraden en ermee aan de slag ging. Dankzij het kerstcadeau van Margot, een super handleiding voor de overlockmachine, produceerden de machine en ik al snel een mooie overlocksteek en kregen ook mijn homemade kleren een mooie afwerking.

Toch botsten we de maanden nadien nog wel eens. Ik herinner mij nog die keer dat ik knoopjes gemaakt had in de draden, om op een vlotte manier van wit naar zwart over te stappen. Mijn machine raakte er helemaal van in de waren ik was uren bezig de schade te herstellen. Vanaf dat moment ging het bedraden steeds vlotter, maar meer dan het klassieke rechtdoor naden stikken deed ik niet met de machine.

Bij aankoop van de machine kreeg ik twee overlocklessen cadeau van Mertens. Het duurde echter een vol jaar eer ik de moed verzameld had naar Melle te gaan. Had ik maar niet zo lang gewacht! De dames van Mertens kennen hun machines door en door, en in twee zaterdagvoormiddagen werden mijn Juki en ik dikke vriendjes.

Tot op dat punt had ik nog steeds schrik van het stof-etend monster en prutste ik zo weinig mogelijk aan naalden of knopjes. Hechten? Dat deed ik met een stopnaald. Een buitenhoek ging nog net, maar een binnenhoek meed ik als de pest. Afkanten deed ik nog steeds met twee naalden (had ik maar geweten hoe makkelijk ik de naald eruit kon halen!), rolzomen… daar durfde ik zelfs niet aan denken en siersteken, daar had ik nog nooit van gehoord!

©Lieve Deduytschaever 171216 09

Ik maak mij geen illusies: wat ik op twee dagen geleerd heb, zal ik ook even snel weer vergeten. Gelukkig is er nog zoiets als het internet. Met dit filmpje leer je stap voor stap je machine bedradenen een paar jaar geleden zette Emma&Mona enkele fotohandleidingen op haar blog, waarin ze alles mooi uitlegt. Ook het boekje van Margot helpt mij over de grootste hindernissen heen. Bovendien is er in uiterste nood nog een grote naaicommunity die mij op Facebookzeker verder kan helpen met tips en tricks.

©Lieve Deduytschaever 171216 11

De lessen zijn een heuse aanrader, maar vooral een kennismaking met de mogelijkheden van je machine. Daarna is het een kwestie van oefenen, oefenen, oefenen!

Tot snel,
Lieve

Een glitter Aster

Eind vorig jaar deed ik opnieuw mee aan Let’s Sti©k Together. We selecteerden drie stofjes uit onze voorraad en onze medeblogsters kozen er eentje uit voor een party-outfit.

@Hanne Decock 180327 03

Ik slaagde jammer genoeg niet in de uitdaging, want mijn stofje leende zich niet voor de outfit in mijn hoofd. Al had ik er wel alles aan gedaan om te slagen, want ik kocht bij de Stoffenknop een prachtige bijpassende sweaterstof in een heerlijk blauw-paars met een subtiel glittertje. Heel feestelijk dus!

@Hanne Decock 180327 01

Maar niet getreurd: mijn party-outfit (in een ander stofje dan gekozen) werd toch een succes. Al wist ik niet meer wat ik aan moest met de glittersweater. Weer eentje in mijn voorraadkast laten verdwijnen? Neen, daar doe ik niet aan mee!

@Hanne Decock 180327 10

Mijn eerste idee, nog zo’n leuke Fenna maken, werd een flop. Ik vond namelijk heel moeilijk kleuren en stoffen die pasten bij mijn blauwe sweater. Ik vond echter bij de Stoffenknop een superleuk tricootje, blauw met sterren, dat langs beide kanten bruikbaar is. De zilveren achterkant leende zich perfect voor de boordjes van een truitje.

@Hanne Decock 180327 17

Ik zwichtte opnieuw voor de grote La Maison Victor klassieker: de Aster trui.

@Hanne Decock 180327 05

Zeg nu zelf… naar gelang de stof die je ervoor gebruikt, leent deze trui zich toch voor elke mogelijke gelegenheid? Mijn sterrentruitje is eerder sportief. Mijn Aster in een gebreide stof is de ideale trui voor een winters uitje, zeker in combinatie met het sjaaltje dat ik erbij maakte. Zelfs voor een geklede pyjama is de Aster geschikt…

@Hanne Decock 180327 16

En deze glitterversie, daar kan ik gerust mee naar een feestje. Ik heb zelfs een zilveren sjaaltje dat er perfect bij past!

@Hanne Decock 180327 11

Wat denk jij van deze feestelijke versie?

@Hanne Decock 180327 04

Tot snel,
Lieve

PS: Voor de foto’s ging ik opnieuw op stap met Hanne. Zij stelde zelfs haar fotogenieke huisje ter beschikking als decor en voerde mij op die manier terug naar mijn jeugd, waar ik veel met muziek bezig was en bergen boeken las.

@Hanne Decock 180327 07

Bedankt Hanne, het is steeds weer superfijn samenwerken met jou!

Mijn lieve Louisa

Voor 90% ben ik een selfish sewer: de trouwste klant van mijn naaprojectjes ben ikzelf. Maar na een tijd wordt je kleerkast wat te klein en begin je toch uit te kijken naar andere modellen om te delen in je naaiwoede.
IMG_20180402_102217962Toen ik bij Stitch and Co het patroon zag liggen van dat schattige Louisa jasje van Compagnie M, kreeg ik het idee om ons petekindje eens te verwennen met een schattige jas. De Louisa coat heeft een leuke retro uitstraling, maar je maakt hem zo modern of retro als je zelf wilt.

Els verzekerde me dat het patroon goed te doen was, dus nodigde ik ons petekindje en haar mama uit om bij Stitch and Co de stof te komen uitkiezen.

Blijkbaar heeft Elise een zeer goede smaak, want ze koos een klassevolle geweven stof met een subtiel glittertje in. (Nvdr: Die dame gaat later geld opdoen als ze gaat shoppen, oog voor mode zit er nu al in…)

Als voering kocht ik roze bontstof en dito voering voor de mouwen. Een roestroze glitterpaspeltje uit Veritas maakte het geheel af.

Mijn kleine uitstap naar Mali zorgde ervoor dat de Louisa coat wat vertraging opliep. Gelukkig had ik de patroondelen nog niet geknipt, dus na mijn terugkeer toog ik aan het werk… met twee maten groter dan ik initieel voor Elise had gepland.

Ik koos de retro versie met een tulip kraag en paspels op de rug en op de zakken. De kap besloot ik weg te laten en als sluiting koos ik voor een rits, zodat ze die knopen niet allemaal moet los doen.

De beschrijving van de Louisa was vrij duidelijk te volgen, hoewel ik bij de zakken en de ritsflap toch wel even in mijn haar heb zitten krabben. Maar wat een leuk resultaat; meisjesachtig, retro en apart. Een klein bloempje met een knoop gaf nog een laatste pittig detail.
IMG_20180402_102604401_HDRTen huize Elise was iedereen enthousiast, inclusief onze kleine dame. Het jasje is duidelijk nog een klein beetje te groot voor haar, maar tegen het najaar heeft ze waarschijnlijk weer haar volgende groeistuip gehad, en komt dat in orde.

Mijn Louisa is geen winterjas (hoewel je er wel voor kan opteren om er nog een winterversie van te maken), maar het zal zeker niet de laatste keer zijn dat ik dit manteltje maak. Mijn petekind is ook een meisje, dus het volgende ‘slachtoffer’ is al gevonden.

 

Ook al eens een Louisa gemaakt? En ook zo tevreden van?

Tot schrijfs,

Margot

Gezakt voor Sew Challenge? Vast en zeker!

Beste Kim,

Logo sewchallengeWe kennen elkaar niet persoonlijk. Hoogstens een paar uitwisselingen via de chat, maar toch hebben wij elkaar het leven gedurende een paar weken wat moeilijker gemaakt door onze sew challenge. Davina koppelde ons aan elkaar en de drie voorwaarden die je me gaf waren even slikken.

De eerste voorwaarde: volwassen man. Shit (#pardonmyfrench). Nog nooit waren mijn naaislachtoffers van het mannelijke geslacht. Mijn man is een Pietje Precies en mijn naaisels zijn nog niet van de ongelofelijke afwerking dat ik er hem een plezier mee doe. Laat staan dat ik hem ermee op foto te krijg voor op internet.

Tweede voorwaarde: een Belgisch patroon. Ik heb niet het flauwste idee welke patronen welke nationaliteit dragen dus hoopte ik dat La Maison Victor me uit de nood zou helpen.

Derde criterium: zakken. Je hebt waarschijnlijk mijn avonturen met paspelzakken gelezen bij de bomberjack van Veritas, waar ik zwoer nooit meer een paspelzak te maken. Ik ben al blij dat je het algemeen op zakken hield en niet begon te specificeren.

“Lukt dat?” vroeg je in je berichtje. “Ze weet inderdaad wel een challenge te kiezen”, dacht ik. Maar da’s ook de bedoeling dus en avant!

IMG_20180405_141928668Mijn plan? Broerlief inschakelen: hij is dakwerker en heeft nooit warme truien te veel. Dus toen ik hem voorstelde om hem een hoodie te maken, zag hij dat direct zitten.

Maar… er moet ook een kraag aan zitten want op een dak waait de wind extra hard. “En zakken, zus. Veel zakken. Ook eentje op mijn rug”.  Huh?

wp-15229421772892012151159.jpgIk besloot de Belgische Wout hoodie van LMV te maken. Mijn stoffen vond ik tijdens het supergezellig uitje met de girls op het stoffenspektakel en ik voerde de binnenkant van de Wout met grijze fleece. De boordstof haalde ik bij Stitch en Co. Omdat broer veel lagen kledij draagt tegen de kou voerde ik de mouwen met een iets gladdere stof, ook van Stitch en Co.

De Wout in elkaar zetten viel wel mee, hoewel ik veel heb zitten vloeken met die boordstof… Recht stikken met drie dikke lagen stof; mijn naaimachine is er echt geen fan van.wp-15229420909471371716151.jpg

Jouw vraag om zakken te maken, Kim, was dus ideaal voor de extra zak op broerlief’s rug. “Makkelijk om extra materiaal mee te nemen op het dak”, vertelde hij me.

De kraag stikte ik rond de kap zodat die zeker niet zou afwaaien.  De rits heb ik er twee keer moeten inzetten omdat ik zag dat de voorpanden niet mooi gelijnd waren.  Het was niet de eerste keer dat ik dat grapje meemaakte, dus ik besloot me er niet aan te laten kennen en de rits gewoon terug los te maken. Maar ook dat ging best vlot.

IMG_20180405_182615015Toen ik broer zijn paascadeautje ging afgeven was hij superenthousiast. Lekker warm, veel zakken en een kraag. “Zo ga je er nog moeten maken, zus. Kan hij tegen vonken en is ie waterdicht?” Euh nee…

We spraken af dat hij deze hoodie aan strenge tests op het dak zou onderwerpen.

Wat er beter kan, wordt dan bij de volgende Wout aangepast.  Ik kreeg drie dagen geleden nog een hele enthousiaste dakwerker aan de lijn dat hij super tevreden was en de volgende bestelling werd al geplaatst. Nu nog fleece vinden die stevig, warm, vuurvast en waterdicht is. Iemand ideeën?IMG_20180405_182250176

Ik hoop, lieve Kim, dat je deze challenge als geslaagd ziet. Broer en ik vonden het alvast super om te doen. Ik was er zelf nooit opgekomen, dus bedankt.!

Ik zag laatst het resultaat van mijn challenge: wat jij  had gemaakt met mijn drie voorwaarden: selfish sewing, stofje dat je al hebt en een tas.  Een schitterend resultaat.  Ik hoop in ieder geval dat je het even leuk vond als ik.

Warme groeten van een broer en zus.

Margot

Snelle briletui – Part II

Vorige zomer maakte ik ‘in opdracht van’ mijn lieve schoonmoeder een aantal hoesjes om haar leesbrillen te beschermen in een overvolle handtas. De ideale restjesverwerking!

Foto Indebuurt.nl

Een tijdje geleden gingen mijn ventje en ik drie heerlijk gezellige dagen met zijn ouders op stap in Nederland. We bezochten er onder andere het kleine, propvolle stoffen- en fourniturenwinkeltje Schwitzner in Amersfoort. Gewend aan ruime stoffenwinkels vol licht was ik nogal overdonderd door zoveel spullen op die kleine oppervlakte (foto’s van Internet). Michael wist gelukkig exact waar ik op dat moment nood aan had, en hij spoorde de nodige fournituren voor mij op.

Tijdens het rondneuzen vertelde Yvonne mij dat haar vriendinnen zo’n gewatteerde brillenhoes ook wel handig vinden, en vroeg ze me of ik er nog eens een aantal wilde maken als cadeautje. We vonden in het winkeltje de ideale kleurrijke katoentjes voor het project.

©Lieve Deduytschaever 180113 06

Aan de hand van mijn tutorial en de tips van Margot om kamsnaps aan te brengen waren deze vrolijke exemplaren op geen tijd een feit. Nu maar hopen dat de vriendinnen er blij mee zijn!

Wat denk je, zou jij dit een leuk cadeautje vinden?

Tot snel,
Lieve