Een gezellige thuisbroek voor mijn ventje

Al vind ik mijn hobby nog zo leuk, naaien voor de mensen die ik graag zie vind ik nog veel leuker! Mijn ventje had wat tijd nodig om te wennen aan het idee dat ik ook zijn kleren zelf zou kunnen maken, maar eens overstag heb ik niet veel overtuigingskracht meer nodig om dingen voor hem te mogen maken.

© Lieve Deduytschaever 200208 05

Zo draagt hij sinds begin vorig jaar met de regelmaat van de klok een T-hemp van mijn hand en heeft hij de hele zomer door zelfgemaakte Louis shorts aan gehad. Die stuks neemt hij telkens weer uit de kast en ik ben stiekem fier dat hij ze met zoveel plezier draagt.

© Lieve Deduytschaever 200208 13 Doorgaan met het lezen van “Een gezellige thuisbroek voor mijn ventje”

Winter is coming … in Malle

Toen ik vandaag op het werk toekwam, fronsten de collega’s de wenkbrauwen bij het zien van mijn vermoeide trekken. “Tja, heb net een naaiweekend achter de rug met de SewBees”, gaf ik als verklaring. Na het gewoonlijke mannelijke jolijt over de term, waren er wel enkelen nieuwsgierig naar wat dat feitelijk inhoudt. “Gewoon”, vertel ik, “35 dames uit heel België en uit Nederland komen vrijdagavond samen in het Vormingscentrum in Malle, we installeren ons in een grote zaal met onze naaimachines en toebehoren, je zegt hallo tegen je buurvrouwen, haalt je projectje boven en begint te naaien. Je eet drie keer per dag met de groep en voor de rest naai je gewoon lekker verder tot zondagnamiddag”.

Ongelovige blikken komen mijn kant uit. ”Toch niet de hele dag achter die naaimachine? ”Natuurlijk wel”, vertel ik, “er zitten daar een paar supervrouwen bij die tot negen projectjes in één weekend naaien. Dan moet je wel doorwerken hoor”. De verbazing blijft hangen aan tafel. “En kennen jullie elkaar dan allemaal?”, vraagt een andere collega. “Nee, in het begin niet”, geef ik toe,”maar ik denk niet dat je tien minuten naast elkaar kunt zitten voordat er eentje begint te babbelen en je pikt gewoon in. Doorgaan met het lezen van “Winter is coming … in Malle”

Een restjesproject – de Geo-Bag van Patty Doo

Er zijn zo van die patroontje die je al heel lang liggen hebt, maar waar je om de één of andere reden niet toe komt. Je hebt geen tijd, het patroon ligt niet binnen oog- en handbereik of je denkt dat het te moeilijk is.

© Lieve Deduytschaever 200125 07

De Geo-Bag van Patty Doo, nochtans een gratis patroon, is er zo eentje. Ik had het patroon minstens twee jaar geleden afgedrukt, maar toen ik eraan wilde beginnen bleek mijn Duits zwaar ontoereikend te zijn. Ik legde het opzij, maar bleef bewonderend kijken naar de exemplaren die ik op de social media zag passeren.

© Lieve Deduytschaever 200125 05 Doorgaan met het lezen van “Een restjesproject – de Geo-Bag van Patty Doo”

Zak eens lekker door – Part II

Anderhalf jaar geleden maakte ik mijn eerste Mountain View Pull-on Jeans van Itch to Stitch. Ik stond nog in mijn kinderschoenen wat broeken betrof (al hoor je mij niet beweren dat ik nu een expert ben) en het was geen perfect exemplaar, maar ik draag de kaki broek toch met heel veel plezier. Dat doe ik nog steeds, al is ze intussen nogal versleten.

© Moors M - 200112-6U6A2583

Het was dus hoog tijd voor een nieuwe! Ik hou zo van het draagcomfort van de broek met haar hoge elastische taille, die je makkelijk over je heupen trekt. Nooit een blote rug en geen gesukkel met rits of knopen als het snel moet gaan. Daardoor sla je ook een paar moeilijke stappen over in het maakproces. De omschrijving is uitgebreid en zo duidelijk dat je zelfs niet veel Engels moet kennen om het tot een goed einde te brengen.

© Moors M - 200112-6U6A2622 Doorgaan met het lezen van “Zak eens lekker door – Part II”

Een Girl op het bal

Begin januari kreeg ik op een luie zaterdagmiddag plots een berichtje van Linda, een dame die volgens mij de overtreffende trap van jurken naait, want ze gaat naar historische bals in zelfgenaaide outfits. Voor zij die denken dat een Girl in Uniform steeds in sportoutfits of jeansbroeken rondloopt: niets is minder waar. De hoepeljurken in de Sissi-films deden me steeds zwijmelen en wat leek het me leuk zo’n jurk te mogen aantrekken. Dus toen Linda me vertelde dat er die avond een operabal was in Gent en er plots iemand weggevallen was, en of ik misschien geïnteresseerd was? Ik wist niet meer waar te springen van enthousiasme.

Image_1578848229

Linda stelde me twee zelfgemaakte jurken voor waar ze me wel in kon spelden: een regency dress van 1870 of een bustle anno 1800. Euh….  gelukkig kon Google me snel duidelijk maken wat het ene en het andere voorstelde, en koos ik voor het laatste: een bustle jurk waar je door een soort hoepel op je achterste plots met een uitgestoken gigantisch, wiegende kont kunt pronken. Fan-tas-tisch!

Image_1578848396

Omdat er natuurlijk weinig tijd was om andere accessoires te vinden, griste ik gewoon een parelsnoer mee, stak ik mijn haar op en trok ik naar Gent met mijn trouwschoenen en een witte panty. We spraken af in een hotel om ons in de historische correcte onderjurken en jurk te hijsen (en in mijn geval te spelden). Ik kreeg wel wat richtlijnen over de volgorde van mijn laagjes kledij en wat voor- en achterkant waren, maar na een tijdje leek Linda tevreden met mijn Victoriaans kostuum. Zij had zich samen met een vriendin in schitterende outfits à la Francaise gehesen van midden 1800, met een soort hoepels op de heupen die ze paniers noemen. Prachtig om te zien, maar niet te makkelijk om met vier vrouwen met elk een hoepelstructuur als onderkleding, in een lift te passen. Gelukkig kennen we Tetris en dan lukte het prima.

81250738_2928817733819416_486466228081131520_n (1)

Volledig opgetut trokken we naar de Gentse opera, waar heel wat mannen en vrouwen rondparadeerden in crinolines, jacquets en militaire kostuums.  Tel daarbij een schitterende operazaal als decor en je waant je terug in de tijd anno 1800. Ik heb er mijn ogen uitgekeken.

Image_1578848512

Aangezien het echt een bal was, werd er ook de hele tijd gedanst. Ik ken niets van die periode en zeker al geen danspassen, maar daarvoor heb je  dus blijkbaar een dansmeester die de passen voor elke dans eerst overloopt. Eigenlijk is onze indianendans nog moeilijker dan deze choreografieën. Logisch, want met tien meter stof per jurk en hoepelstructuren, bustles en paniers zijn tangopassen uit den boze. Ik trok mijn stoute schoenen aan en vroeg of een man met me wou walsen (wat ik niet kan) en die gentleman is zo vriendelijk geweest mij op sleeptouw te nemen. Heerlijk! (note to myself: ik moet leren walsen!)

Het bal duurde maar tot middernacht en het ging veel te snel voorbij, maar Linda heeft me al een ticket beloofd voor de volgende. Nu moet ik natuurlijk nog kijken of ik er in een zelfgenaaide jurk naartoe trek of niet. Linda sprak me al streng toe dat het wel de bedoeling  is dat ik ook mijn eigen korset maak. Dat belooft…  Maar misschien willen de Girls wel mee? Wordt in ieder geval vervolgd.

IMG_20200104_201116137

Tot schrijfs, Margot

 

 

 

Mijn ‘heiligdom’

Toen we, zo’n 11 jaar geleden, ons huis bouwden, was er nog geen sprake van een obsessieve hobby. Ik sportte af en toe en dat was het. We bouwden een huis met drie slaapkamers: onze ‘master bedroom’, een bureau en een logeerkamer. Toen onze neefjes nog klein waren, kwamen ze af en toe slapen. Heerlijk was dat, zeker omdat we al snel onze eigen bedtijdrituelen hadden. We kropen ’s avonds met z’n vieren gezellig in het grote bed terwijl Michael een verhaaltje voorlas. En nog eentje, en nog eentje… tot het tijd was om te slapen. Mijn favoriete moment van de logeerpartij! Maar nu de jongens pubers zijn komen ze niet zo vaak meer logeren.

© Moors M - 200111-6U6A2529

Enter wilde plannen: waarom zou ik de logeerkamer niet omtoveren in een heus naaiatelier? De kamer is lang en smal, met een schuine wand, maar met ingebouwde kasten zag ik dat helemaal zitten. Alleen… waar vind je een betrouwbare stielman? Doorgaan met het lezen van “Mijn ‘heiligdom’”

Een coole Capucha voor een coole skater

Een paar jaar geleden beslisten we in onze familie niet langer een grote stapel cadeautjes te geven met Kerst. Al is cadeautjes geven én krijgen nog zo leuk, we zaten vaak de hele avond uit te pakken aan een hoog tempo en gingen soms naar huis met dingen waar we niet zo blij mee waren. We besloten dus naampjes te trekken, zodat iedereen een cadeautje krijgt en mag geven. Dat zorgt ervoor dat je alle tijd hebt om het ideale geschenk uit te zoeken en we allemaal de tijd nemen om het rustig uit te pakken en te bewonderen. Veel gezelliger zo!

© Moors M - 20191225-6U6A2474

Voor de volwassenen is zoiets ideaal, maar de kinderen – die nog geen eigen budget hebben – vallen uit dat naampjessysteem. Mijn neefjes Wolf en Lou krijgen dus afwisselend een cadeau van ons of van mijn ouders. Voor mij extra leuk, want stiekem vind ik dat ene cadeautje dat ik mag geven toch wat weinig. Bovendien, het kan toeval zijn, vragen de kinderen telkens een zelfgemaakt cadeautje aan hun tante. Vorig jaar mocht ik een Oscar rugzak maken voor mijn petekind Wolf en die draagt hij nog steeds bij al zijn hobby’s.

© Moors M - 20191225-6U6A2429 Doorgaan met het lezen van “Een coole Capucha voor een coole skater”

Terugblik op ons blogjaar

Eindejaar betekent ook lijstjesperiode: ’The best of 2019’! De kranten, radiozenders, tijdschriften, sociale media doen allemaal vrolijk mee en dus konden wij moeilijk achterblijven. Onze blog is ondertussen al aan de 389ste blogpost toe sinds haar ontstaan, dus tijd voor een korte terugblik op de dingen die ons nauw aan het (naai)hart lagen in 2019. Ik ga niet voor de ‘best of’ maar wel voor de opvallende trends en verrassende nieuwigheden.

foto jump into 2020

Dit jaar kropen we 94 keer in onze pen en werden we gelezen in 96 landen. Ons favoriet onderwerp was ongetwijfeld de tas in al zijn vormen en maten (27 blogposts!): brillentassen, rugzakken, heuptassen, de Stinger, reistassen en met stip op 1: handtassen. Je kan er nooit genoeg van maken! Lieve kreeg steeds meer vragen om gepersonaliseerde tassen te maken in camouflagestof, ze heeft duidelijk de smaak te pakken! Doorgaan met het lezen van “Terugblik op ons blogjaar”

Onder de kerstboom van de Girls

Sinds we besloten samen te bloggen, proberen Tatiana, Margot elkaar verschillende keren per jaar te zien. Met drie drukke agenda’s lukt dat niet zo vaak als we zouden willen, maar het eindejaar laten we nooit voorbij gaan zonder een gezellig kerstfeestje te plannen voor ons drietjes. Gastvrouw van dienst was Margot, die ons in de watten legde en ervoor zorgde dat onze buikjes gevuld werden met allerlei heerlijkheden.

IMG_9533

Al gaat het bij zo’n feestje vooral om het samenzijn, de Girls zijn ook gek op cadeautjes. Omdat het de laatste maanden nogal hectisch is in onze jobs, besloten we met spijt in het hart dit jaar niet voor zelfgemaakte cadeau’s te gaan. Toch wilden we een beetje in onze blogwereld blijven… Doorgaan met het lezen van “Onder de kerstboom van de Girls”

Een foutloos parcours

Je ziet ze overal in de social media… jubelende naaisters die van de daken schreeuwen hoe blij ze zijn met hun creatie. Ik zie elke dag de mooiste jurken passeren, gevolgd door schitterende tunieken en perfect afgewerkte bloesjes. Vol bewondering scrol ik door de vele foto’s waarvan mijn mond af en toe open valt.

Ja hoor, ik besef heel goed dat ik zelf vaak op diezelfde social media verschijn met mijn succesverhalen. Net als velen onder ons ben ik fier op mijn naaisels. Want, eerlijk is eerlijk: het kost toch vaak bloed, zweet en tranen om tot een aanvaardbaar resultaat te komen, al lijkt het bij zovele anderen vanzelf te gaan.

Bord Doorgaan met het lezen van “Een foutloos parcours”