Online workshop: Noorse trui

Een jaar of zes geleden breide ik aan een hels tempo truien voor iedereen om me heen. Voor mezelf breide ik niet zo vaak, omdat ik meestal buiten de maattabel val en je bij een trui nog weinig kan aanpassen aan het einde van de rit. Daarom stapte ik over op naaien, met het gekende gevolg… Toch kriebelde het sinds eind vorig jaar om er op nieuw mijn breinaalden boven te halen.

Na een eerst trui voor mezelf, die al snel weggegeven werd omdat de pasvorm weer niet was wat ik wilde, en een superleuke muts-met-kabels, besloot ik mij te wagen aan rondbreien. Het voordeel van rondbreien is dat je met de kraag begint en naar de onderkant toe werkt. Eens de armsgaten voorbij, kan je de trui dus passen en eventueel versmallen of verbreden. Er stond een supermooi patroon in de La Maison Victor (de Anker trui), maar ik durfde mij er bij gebrek aan ervaring niet aan te wagen. Net toen ik mijn idee weer wilde opbergen, zag ik – wonder boven wonder – een bericht van Creasis passeren.

Een online workshop rondbreien met als eindresultaat een Noorse trui. ‘Mevrouw Creasis’, een supertoffe madam die Sis heet, staat in voor het patroon, de begeleiding via WhatsApp, en de overduidelijke en leerzame YouTube filmpjes. Eind vorig jaar koos ik mijn kleuren en bestelde ik het materiaal. In januari werd alles netjes op tijd geleverd en konden we met een leuke groep van honderd enthousiaste dames beginnen aan de workshop.

Al had ik af en toe al eens in het rond gebreid, vooral voor een kraag of de rand van mijn muts, het was toch even wennen aan die manier van breien. Sis beweerde dat rondbreien veel ontspannender was dan breien met rechte naalden, en daarin had ze gelijk… al mis ik af en toe nog eens de priem onder mijn oksel. De eerste week startte gelukkig op het gemakske: enkel de kraag en het verhoogde stuk op de rug moesten we breien. Ik popelde om uit de startblokken te vliegen, maar zo’n rustige start is eigenlijk veel gezonder :-).

Vanaf de tweede week werd het een stuk intenser, want toen stond de ronde jaquard pas op het programma. We leerden het onderscheid tussen Noors en ‘Belgisch’ breien kennen en gingen meteen aan de slag met twee, drie, vier… kleuren in dezelfde rij. Ik vond het heerlijk om zoveel nieuwe technieken te leren! In week drie breiden we verder aan de onderkant van de trui, en in week vier was het tijd voor de mouwen. Wie een gilet maakte in plaats van een trui, werkte nog verder in week vijf, waar de dames een techniek aanleerden om het voorpand in twee te knippen. Ik moest dat gelukkig niet doen, want dat lijkt mij immens spannend!

Ik moet eerlijk toegeven: ik heb op elk vrij moment van die vier weken zitten breien en het ging goed vooruit. Misschien is het een voordeel van de lockdown dat er weinig anders te doen is, maar ik heb natuurlijk ook geen kinderen en slechts een huishouden van twee personen. Dankzij ons thuiswerk pendel ik nog zelden naar Brussel, dus ook die uren kon ik besteden aan mijn nieuwe verslaving. Maar niet getreurd: ook als je minder tijd vrij kan maken, kan je deelnemen aan de online workshops van Creasis. Je hoeft het tempo van de week-per-week werkbeschrijving niet te volgen en kan breien zo snel of traag je wil.

Nog voor ik aan mijn damesversie begon, kreeg ik al de vraag van een collega of ik voor hem een Noorse mannentrui wilde breien, en ja hoor, ook zo’n patroon heeft Sis op het meunu staan. Ik heb de smaak te pakken en brei nog even gezellig verder, onder de professionele begeleiding van Sis. Voor de liefhebbers: ook een kinder- en een sokkenpatroon ligt op tafel. Voor elk wat wils dus! Wil je zelf aan de slag? Meer info vind je op de site van Creasis. Ik kan het enkel aanraden, want het is superleuk!

Tot snel,
Lieve

De gril van een briletui

Toen Katrienette vorig jaar haar gratis patroon voor een briletui uitbracht, was ik meteen verkocht. Katrien heeft immers de kunst om strakke vormgeving te combineren met een eenvoudige en duidelijke handleiding. Zelf minder ervaren naaisters kunnen mits het volgen van de verschillende stappen, tot hetzelfde perfecte resultaat komen. Dus patroontje werd uitgeprint en kwam op mijn to-do stapeltje terecht. Het ging meermaals door mijn handen de afgelopen maanden maar ik geraakte op één of andere manier niet meer achter mijn naaimachine.

Tot enkele dagen geleden plots de naaikriebel terugkwam en ik zin kreeg in een snel projectje dat ook als een cadeautje kan dienen voor mijn familie en vriendinnen die ik de volgende weken terug ga zien. Ik ben niet de meest extraverte persoon, dus dit is mijn manier om iedereen te tonen dat ik wel aan hen denk en om hen geef. Continue reading “De gril van een briletui”

Gelezen en goedgekeurd: Louise Magazine

Blader jij ook zo graag eens door tijdschriften op zoek naar naai-inspiratie? In België zijn we ontzettend verwend als het op patroontijdschriften aan komt: naast de klassieke Burda, Knipmode en Ottobre beschikken we ook over 2 frisse Belgische nieuwkomers: La Maison Victor en FibreMood. Deze twee tijdschriften hebben goed begrepen dat veel naaisters niet enkel geïnteresseerd zijn in de patronen maar ook nieuwsgierig zijn naar alles wat leeft en beweegt in de wereld van het naaien. Om kort op de bal te spelen hebben ze hun patroontijdschriften aangevuld met allerlei achtergrondartikelen (blogster van de maand, tips om ruitjes te verwerken, bespreking van stoffen, achter de schermen bij…) die wekelijks onder de vorm van een nieuwsbrief rondgemaild worden. Continue reading “Gelezen en goedgekeurd: Louise Magazine”

Een restjesgeschenk

Mijn zus verjaarde half augustus en dat kon ik niet onopgemerkt voorbij laten gaan. De Alice die ik haar cadeau deed, passeerde al eerder op de blog. Die gaf ik haar eigenlijk een paar weken te vroeg. Ze vertrok namelijk op reis en ik zag haar al langs rustieke paadjes en historische lanen flaneren met haar tas. Bovendien heb ik weinig geduld en popelde ik om haar cadeautje af te geven.

© Lieve Deduytschaever 190720 08

Natuurlijk kon ik niet met lege handen aankomen op haar verjaardagsfeestje. Ik had nog wat materialen over van de Alice waar ik mee aan de slag kon. De tas is prachtig, daar kan ik niet omheen, maar door de vorm is er weinig ruimte om vakjes en ritsen te verwerken in het patroon.

© Lieve Deduytschaever 190813 08.jpg Continue reading “Een restjesgeschenk”

Granny’s dreams

Terwijl de buitentemperaturen de pan uit swingen, droom ik stiekem van zomeravonden met een verkoelend briesje. Want dat is het moment om mijn eerste haaksel boven te halen en rond mijn schouders te draperen om de eerste rillingen tegen te gaan.

Als kind heb ik op school nog leren haken, maar ik vond de mogelijkheden toch eerder beperkt. Ik geraakte dan ook niet verder dan een jasje en een kleedje voor mijn barbiepop. Onlangs vond ik die stukken haakwerk na 35 jaar terug tussen mijn oude barbiespullen en plots kreeg ik weer zin om te haken.

Naaien en vooral de voorbereidingen duren bij mij soms een eeuwigheid, bij gebrek aan tijd om in mijn naaikamer te vertoeven. Haken kan ik echter overal: in de zetel bij het bekijken van een film (weliswaar met een half oog), tijdens een busrit naar het werk of nog gekker, tijdens een autorit als passagier met een politiecollega op weg naar een vergadering.

DSC_0353

DSC_0330 Continue reading “Granny’s dreams”

Een hart voor jou

Valentijn, het feest van de liefde. Al vinden heel wat mensen het te commercieel, voor mij is het elk jaar weer een gezellige periode. Hartjes overal, koppels die hand in hand over straat lopen, stelletjes die voor een keer de GSM van tafel vegen om romantisch samen te dineren… Mooi toch?

©Lieve Deduytschaever 190213 09

Continue reading “Een hart voor jou”

Let’s Sti(c)k Together: Een terugblik op mijn goede voornemens van 2018

Begin vorig jaar riep Marjolein ons op om onze goede voornemens op te lijsten. Een jaar later is het hoog tijd om er eens op terug te blikken… Ik overloop de mijne samen met jou!

18157163_10211358990223802_4807226239215224763_n

Continue reading “Let’s Sti(c)k Together: Een terugblik op mijn goede voornemens van 2018”

Sweaterfun met Fenna

Het is alsof de mensen achter La Maison Victor mijn gedachten kunnen lezen… Een tijdje geleden kocht ik bij de Stoffenknop een prachtige warme en zachte gebreide viscose voor een trui. Ik viel als een blok voor kleur en textuur, maar twijfelde nadien of een hele trui in dat zachte blauw niet te saai zou zijn. Ik kocht bij Toverstof een bijpassende structuurtricot en sloeg in mijn hoofd aan het puzzelen.

© Moors M - 6U6A0741

De Fenna uit de meest recente La Maison Victor deed mijn hart sneller slaan, maar het aantal patroondelen remde mijn enthousiasme een beetje af. Hoe meer leuke voorbeelden ik online zag passeren, hoe meer zin ik echter kreeg ermee aan de slag te gaan.

© Moors M - 6U6A0801

Ik besloot mij te beperken tot twee blauwtinten, verzamelde al mijn moed, en begon het patroon uit te tekenen en de stof te knippen. Daar was ik toch een paar uur zoet mee, dus wachtte ik tot het volgende vrije moment om te beginnen naaien.

© Moors M - 6U6A0902.jpg

Eerlijk? Het is een heel gepuzzel, maar toen ik al die stukjes naadloos in elkaar zag passen, werd ik daar heel blij van.

© Moors M - 6U6A0822

De Fenna is een echte sweater en valt dus ruim, wat mij niet flatteert. Ik nam de zijkanten vier centimeter in en versmalde ook de mouwen met twee centimeter.

© Moors M - 6U6A0779

De modellen uit LMV vallen vaak ook kort uit, dus maakte ik de trui drie centimeter langer. Nu komt de boord mooi over mijn broekrand, lekker warm in de winter.

© Moors M - 6U6A0744

De wijde halsopening vond ik ook niet zo handig in het koude seizoen, dus tekende ik anderhalve centimeter naadwaarde en naaide ik een boordje aan de hals.

© Moors M - 6U6A0760

Het was geen snel-klaar projectje, maar zeker de moeite waard. Ik weet nu al: dit wordt mijn lievelingstrui!

© Moors M - 6U6A0748

Tot snel,
Lieve

Het p(l)ofzakje

In de paasvakantie volgde mijn jongste miniman een klimkamp bij Bleau. Modegevoelig als hij is, wou hij na 1 dag al een pofzakje. Ik had eerlijk gezegd geen idee wat een pofzakje was, maar mijn speurtocht op het wereldwijde web leverde gelukkig snel het antwoord. Een pofzakje is het heuptasje waarin klimmers hun magnesiumpoeder meenemen om hun handen droog te houden tijdens het klimmen.

Aangezien het klimkamp slecht 1 week duurde en ik geen idee had of dit een bevlieging was, besloot ik overnacht zelf een pofzakje te maken uit gerecycleerde materialen. Ik speurde pinterest af en vond deze supertutorial gemaakt uit de bovenkant van een oude jeansbroek  http://www.instructables.com/id/Make-a- Chalk-Bag.

Mijn naaimachine weigerde echter dienst om door meerdere lagen jeans te naaien, dus ik koos ervoor om de onderkant van de pijpen te gebruiken. De voering maakte ik van een stuk hoeslaken in fleecestof. Aan de binnenkant van de voering kwam een lusje om het sluittouw te begeleiden. Vervolgens maakte ik een opening in de jeansstof om het touw naar buiten te begeleiden. Een C-sluiting maakte het geheel af. Ik recupereerde het touw en de C-sluiting uit een oude kinderjas. Als kers op de taart volgde nog een felroze lus in nylon, vroeger de draagriem van een reiszakje van reisbureau Bosporus.

Mister V. ontdekte ’s morgens mijn maaksel, mét magnesiumbol, en showde het trots als een pauw aan de begeleiding. De trots was echter van korte duur: na amper een half uurtje klimmen was het pofzakje veranderd in een plofzakje. Moeder was vergeten dat nylon uitrafelt en tussen de stiksels wegglipt….

Gelukkig had ik nog een stuk draagriem over. Deze schroeide ik deze keer goed dicht alvorens op te naaien en ja hoor, hij doorstond moeiteloos de test. Beter nog, mijn oudste miniman neemt hem deze vakantie ook mee op klimkamp, dus het was zeker geen verloren moeite!

Ook ooit zo’n gekke vraag gekregen of een gek project gemaakt? Laat het mijn weten!

Tot schrijfs,

Tatiana

Leesbeestjes kussen

De leesmicrobe is een vreemd beestje. Als kind ontdekte ik dat al die lettertjes samen een magische wereld voor me openden, vol spannende avonturen en verhalen over verre landen waar ik tot op heden enkel in mijn dromen zou geraken. Ik kon uren verdwijnen in een hoekje van ons huis met een spannend boek. Mijn lievelingsplek was mijn bed, waar ik tot grote wanhoop van mijn moeder ook ’s avonds na bedtijd met de zaklamp onder het dekbed, snakkend naar zuurstof, mijn boeken uitlas omdat ik niet wou wachten tot een nieuwe dag.

Stiekem hoopte ik dat mijn zoontjes deze microbe zouden overerven…. En ja hoor, mijn oudste zoontje is ondertussen een echte boekenverslinder, elke 2 weken moet de voorraad bibliotheekboeken worden aangevuld. Mijn jongste zoontje heeft net leren lezen  en geniet ervan om woorden en zinnen te ontdekken maar vindt het vooral zalig om voorgelezen te worden.

IMG_0716

Omdat mei de maand voor en door moeders is, maakte ik voor hen een cadeautje als moeder aka leesbeestje. Ze kregen van mij allebei een leeskussen cadeau, naar een patroon van handmade Mieke. Mieke maakte een fantastische tutorial met heel veel foto’s en een duidelijke uitleg. Enkel de blinde rits naast de paspel invoegen bleek een huzarenstukje. Bij mijn eerste exemplaar stikte ik te dicht bij de tandjes van de rits waardoor ik deze niet meer open kreeg. Gelukkig kon ik beroep doen op mijn favoriet naai-instrument, het decovitje. Als eyecatcher gebruikte ik een echt vintagestofje, een badkamergordijn van mijn ouders uit de jaren 70 met pauwtjes erop. De gerecupereerde zoom van het pauwtjesgordijn werd een hengsel.

Mijn mama is ook een leesbeestje en via het stofje wordt ook een stukje van de leestraditie in mijn familie doorgegeven aan haar kleinzoontjes. En geef toe, zouden deze kussens jullie ook niet aanzetten tot lezen?

Tot schrijfs,

Tatiana