Wat als… afscheid nemen niet bestaat

Soms heb ik een beetje het gevoel dat ik mezelf herhaal. Patroontjes die ik een keer met plezier gemaakt heb, haal ik snel terug uit de kast voor een nieuw project. Ergens vind ik dat ook ecologisch verantwoord, want ik teken mijn patronen op het stevige plastiek van puinzakken… Het leuke aan zelf naaien is echter, dat je eindeloos met een patroon kan variëren, waardoor je eigenlijk nooit twee keer hetzelfde maakt.

Zoals jullie lazen in deze tekst, dwongen lichaam en geest mij een jaar geleden beter voor mezelf te zorgen. Ik wist dat rust levensnoodzakelijk was, maar dat het niet genoeg zou zijn. Om na deze episode steviger in het leven te staan, moest ik mezelf volledig resetten (ik noem het een grondige detox), en dat deed ik aan de hand van intensieve therapie.

Nu ik terug in het ‘echte leven’ stap, moet ik het team dat mij ondersteunde stilaan loslaten. Eén van hen is mij onderweg heel erg dierbaar geworden. Ingrid, mijn coach, stond naast me bij elke stap die ik gezet heb, en ik heb heel veel van haar geleerd. Al ben ik haar zielsdankbaar voor de steun, ook van Ingrid moet ik nu afscheid nemen.

background-957477_1280

Zij kent mij door en door, heeft dit jaar diep in mijn ziel gekeken, maar eigenlijk ken ik haar nauwelijks. Hoe ze zich kleedt, dat heb ik vaak genoeg gezien, maar voor de rest ken ik haar smaak en stijl totaal niet. Ik heb mijn hoofd er keer op keer over gebroken, hoe ik mijn dankbaarheid tastbaar zou kunnen maken.

© Lieve Deduytschaever 170506 11.jpgDus herhaalde ik mezelf… en maakte ik de Jozefien uit ‘Mijn tas’ van Elisanna en Fynn. Voor de stof trok ik een keer of vier naar Ikea. Ik kon maar niet beslissen, want Ingrid verdient het allermooiste geschenk. Uiteindelijk moest ik me erbij neerleggen dat ik nooit op voorhand zal weten of ze een stofje mooi vindt. Ik deed mijn ogen dicht, haalde diep adem en waagde de sprong: vier gebroken naalden later was mijn derde Jozefien geboren.

Ik koos ervoor de tas zo ruim en veelzijdig mogelijk te maken en liet het tussenschot-met-rits weg. In de plaats daarvan naaide ik binnenin twee open zakjes en aan de andere kant een zakje met rits. Ook in de klep vooraan kwam een ritszakje. Omdat ik zelf in zo’n grote tas steeds moet vissen naar mijn sleutelbos, maakte ik aan de binnenkant een lederen sleutelhanger vast. Voor de riem gebruikte ik zwarte tassenband, die ik -net als de ritsen- bij Veritas kocht.

©Lieve Deduytschaever 171112 02.JPG

Nu ik het geheel zo bekijk, doet de stof mij wel wat denken aan het ‘aquaflage’ uniform van de Amerikaanse Navy. Zo blijf ik ook nog in ons thema😊.

160804221847-blue-camouflage-navy-uniform-exlarge-169

Ingrid, bedankt voor alles. Ik zal je nooit vergeten. Hopelijk denk jij (dankzij deze tas?) ook nog wel eens aan mij… want afscheid nemen bestaat niet!

©Lieve Deduytschaever 171112 14©Lieve Deduytschaever 171112 08©Lieve Deduytschaever 171112 10

Tot snel,

Lieve

Eén jaar Girls in Uniform: and the winner is…

Massaal namen jullie deel aan onze wedstrijd, zowel via Facebook als via Instagram. Ook de reacties op de verjaardagsblogpost waren hartverwarmend!

Jullie waren unaniem: de grote variatie in onderwerpen, naaiprojectjes en teksten is één van onze sterke punten. De samenwerking tussen de vier vrouwen, zo verschillend, maar allemaal met een beroep dat bij heel wat mensen tot de verbeelding spreekt, is blijkbaar interessant voor onze lezers. Wat jullie graag nog eens van ons willen zien, is ook heel divers: af en toe een tutorial, tips over praktische zaken en een reis- of sporttas mag nog wel eens op de agenda komen. Maar jullie waren vooral vol lof over de blog, en dat is zo fijn om te lezen!

Zo lief zijn jullie, dat we iedereen wel graag een cadeautje zouden geven. Jammer genoeg kan er slecht één winnaar zijn. Proficiat, Marjolein, jij mag binnenkort aan de slag met dit pakketje, geschonken door Marie Karo, Toverstof en Mertens Mercerie. Stuur je ons een foto van je creaties? Wij zijn alvast benieuwd!

©Lieve Deduytschaever 170525 02

Bedankt allemaal, om ons zo trouw te volgen! Wij kunnen er weer tegen voor een jaartje…

Tot snel,
Lieve, Margot, Tatiana en An

Eén jaar Girlsinuniform – tijd voor cadeautjes!

Op een zonnige namiddag, eind mei 2016, besloten drie stoere meiden samen iets leuks te doen. Margot, Tatiana en ik ontdekten onze gezamenlijke passies voor naaien en schrijven, en hadden de grootste lol terwijl we een leuke naam zochten voor ons kindje. Lang moesten we niet brainstormen. We hebben namelijk nog iets gemeen: ons uniform! Girls in Uniform… als je het in het wilde weg intikt op Google, krijg je nogal kinky dingen te zien, maar wij wilden het er wel op wagen.

Een paar maand later gingen we officieel van start, en vandaag kijken de Girls terug op heel wat leuke creaties:

© MOORS M - 6U6A2760 copieErgens onderweg trok Margot voor enkele maanden haar desertkleurig uniform aan, en nam An haar plaats in. Tijdelijk, zegt ze nog steeds… maar ik hoop dat ze het bloggen te leuk vindt, om ons na Margot’s terugkomst te verlaten. Want wàt een toffe dingen maakt de kaki commandant! In de #naaimaandtegenverspilling toverde ze bijvoorbeeld een mannenhemd om tot een supertof hemdje-met-das voor haar dochter. Van mij mag deze sympathieke meid gerust blijven, wat denk jij?

Hemd en das Dita

 

 

IMG_0520Zo’n drietal jaar geleden verdiepten Margot en ik ons in de militaire staftechnieken. Door dat intensief jaar samen studeren, pakten Margot en ik de draad weer op… wat een tijdje later ook letterlijk gebeurde! Wat voor mij als een voorzichtige probeersel begon, maakte Margot tot een aanstekelijke naaiblogster, die geen uitdaging uit de weg gaat en haar geduld zwaar op de proef stelt, onder andere met een herkenbaar patroon uit onze studietijd: een overtuigend en verbluffend resultaat…

tartan5

 

DSCN1043 Voor al onze naaiperikelen kende ik Tatiana niet. Ik ontmoette haar voor het eerst op het terras van Lieve, toen we onze wilde blogplannen voor de eerste keer bespraken. Sindsdien heb ik die spontane meid met haar aanstekelijke lach en haar Gents accent beter leren kennen. De jonge mama naait graag voor haar kinderen en is niet bang voor een uitdaging, als de kroost weer met een gekke naaivraag komt. Mijn favorietjes van Tatiana zijn ongetwijfeld de pyamamonsters. Zo leuk, zo praktisch en ik weet zeker dat elk kind wel zoiets op bed wilt hebben, om de slaapkledij in weg te bergen.

IMG_0397

 

moors-m-6u6a4449 Ik leerde Lieve kennen tijdens de lessen in Boho-atelier, en stond toen al versteld van haar keuze voor prachtige stoffen en patronen. Bij Lieve verandert een mooie stof in een ‘gouden’ jurk. Kijk maar naar de Odette die ze maakte voor Let’s Sti(c)k Together, met de prachtige vlinderapplicaties. Het zou zo in de etalage van een klasse-boetiek passen! Ik hoop dat ze ons, en de andere naaisters/blogsters, nog lang mag blijven inspireren om uitdagingen te trotseren, nieuwe wegen te bewandelen en een eigen stijl te zoeken.

© Moors M - 6U6A0119

 

Een verjaardag vieren kan natuurlijk niet zonder cadeautjes! Onze blog is zo leuk geworden, dankzij onze lezers, die ons steeds weer aanmoedigen om het beste van onszelf te geven. We konden een mooi pakketje samenstellen, dat we van onze gulle sponsors Mertens Mercerie, Toverstof en Marie Karo mogen verloten onder jullie: een prachtige zomerjacquard, een paneel van Lotte Martens, en twee handige opbergers voor klosjes en spoeltjes. Mooi, toch?

©Lieve Deduytschaever 170525 10

Wat moet je doen om kans te maken op dit prachtige pakket? Klik op a Rafflecopter giveaway: volg onze blog via WordPress of mail, like de Facebookpagina’s van de gulle schenkers, en vertel ons onder dit bericht wat je leuk vindt aan Girlsinuniformblog, of wat je nog van ons zou willen zien. Op 10 augustus maken we de winnaar bekend.

Veel succes!
Margot, Tatiana, Lieve en An