Nog een Jozefien in uniform!

Sinds ik mijn eerste gecamoufleerde draagtas maakte krijg ik af en toe de vraag om er eentje te maken voor een collega. De Jozefien uit Mijn Tas is dan ook een patroontje waarmee je alle kanten uit kan. De perfecte tas om volledig te personaliseren dus…

© Lieve Deduytschaever 180805 13
Dit ‘handmade’ labeltje van Wunderlabel zat in de goodybag van het tweede Malle Naaiweekend.

Patsy zag zo’n gecamoufleerd exemplaar passeren op Facebook en stuurde mij een veel te grote hemdvest van haar ventje op, zodat ik ook voor haar aan de slag kon.

18116 - Patsy en haar tas - 2

Ze wist heel goed wat ze wilde. Geen rits aan de klep vooraan deze keer, maar de zak van de hemdvest met daarop de badge van de dienst waar ze werkt. Zoals bij elk ander exemplaar van de Jozefien dat ik eerder maakte, sluit ook deze klep met een magneetsluiting.

© Lieve Deduytschaever 180805 01

De rits wilde ze graag in de rug van de tas, net zoals het bij heel wat handtassen uit de winkel het geval is.

© Lieve Deduytschaever 180805 05

Binnenin een tussenvak, plaats voor haar GSM en een ritsvak. Ze wilde graag een egale voering, zodat ze haar spulletjes snel terug vond.

© Lieve Deduytschaever 180805 12

Voor de riem liet ze mij vrij, hij moest enkel verstelbaar zijn. Ik had nog voldoende stof over van die enorm grote vest en puzzelde een gecamoufleerde riem samen. Dat geeft het geheel in mijn ogen nét iets extra.

© Lieve Deduytschaever 180805 09

De Jozefien kan ik intussen bijna maken met mijn ogen dicht… Toch ging er aan het einde van de rit iets mis. Er zat een plooitje in de voering, net waar de klep en de voering aansluiten. Omdat ik het niet zag zitten alles weer open te maken, heb ik het een stukje moeten ‘camoufleren’. Achteraf gezien had ik het beter wel goed gedaan, want het verpest een stukje het plezier van de tas voor mij…

© Lieve Deduytschaever 180805 11

Maar Patsy is blij met haar unieke exemplaar en uiteindelijk is dat het belangrijkste, toch?

© Lieve Deduytschaever 180805 07

Tot snel,
Lieve

Stik Belgique – The man bag

Dit jaar eert Marjolein van Flafinko opnieuw de Belgische ontwerpers met de blogtour Stik Belgique. Elke maandag in oktober gooien Belgische én Nederlandse blogsters hun talent in de strijd om puur Belgische naaisels te tonen aan hun volgers.

Logo Stik Belgique

Dat ik fan ben van het boek Mijn Tas, dat wisten jullie al… Er is echter een model dat ik keer op keer in een andere versie maak, voor mezelf of voor anderen. De Jozefien gebruik ik zelf in het kaki voor het werk en in een mooie jeansversie voor ‘in burger’. Het is een handig model voor een daguitstap of voor een weekendje weg. Continue reading “Stik Belgique – The man bag”

Operatie recyclage – the sequal

In de vorige #naaimaandtegenverspilling zagen jullie al mijn eerste gecamoufleerde schoudertas passeren. De Jozefien uit ‘Mijn Tas’ is het ideale model voor een gevlekte draagtas, voor dames in uniform die ook graag wat spulletjes meezeulen.

APC_1759.jpg

Het bleef niet onopgemerkt bij mijn collega’s, en een tijdje geleden vroeg Claudia mij er eentje voor haar te maken. Aangezien zij in Saffraanberg werkt en ik in Evere, stuurde ze haar versleten hemdvest op met de post.

Door alle andere projecten op mijn to do lijst duurde het een tijdje voor ik aan haar tas kon beginnen, maar op het malle naaiweekend kwam het er eindelijk dan toch van.

APC_1739

Claudia wilde graag een rits in de klep, een middenvak en een vakje voor haar GSM, dus zo geschiedde het. De tas verschilt helemaal niet zo veel van de mijne, maar is toch ‘op maat van de klant’.

APC_1744

In de goodybag van het naaiweekend zaten ook superleuke labeltjes van Wunderlabel, en hieruit koos ik een kleurrijk detail dat ik op het middenvak naaide.

APC_1742

Nu maar hopen dat Claudia tevreden is!

APC_1737

Tot snel,
Lieve

 

Het cadeau van 12 stielen en 13 ongelukken

Met acht volwassenen en drie kinderen die elk voor ieder ander een cadeautje geven, ligt er vaak een hele berg onder de kerstboom bij mijn schoonfamilie. Zalig vind ik dat! Ik sprokkel het hele jaar door tips en begin vaak al in de zomer uit te kijken naar het ideale cadeautje voor elk familielid. Ook inpakken is voor mij een heus feestje. Ik verzamel lintjes en leuke attributen, zodat elk geschenkje een unieke en feestelijke verpakking krijgt. Cadeautjes geven én krijgen, ik vind het heerlijk!

christmas-2558906_1920

Dit jaar besloten we elk maar een cadeautje te geven. Mijn schoenmoeder gaf iedereen een nummertje, en wij mochten er eentje kiezen. Bij de eerste ronde werd Yvonne op slag bijgelovig, want elke volwassene ‘trok’ het cijfer van zijn of haar partner. Ik mocht dus een cadeautje kopen voor Michael, en hij voor mij. Ideaal, vond ik… maar toch een beetje té griezelig, dus gingen de namen terug in de pot en trokken de onschuldige handjes naampjes.

Jammer dat ik nu maar één cadeautje mocht geven, aan schoonbroer Frank, en daar wilde ik dan natuurlijk wel het beste van maken! Geen bonnen of centjes, maar iets waar ik hart en ziel kon inleggen.

hand-2597795_1920

Frank liet zich de laatste jaren vaak bewonderend uit over mijn naaisels. In mijn hoofd was het dan ook logisch dat ik iets voor hem zou maken. Ik maakte al verschillende versies van de Jozefien uit Mijn Tas en blijf fan van het model. Gezien de sobere lijnen leek het mij ook wel een ‘manvriendelijketas. Ik had al jaren de ideale jeanslap liggen in mijn voorraad, in een mooie kleur en lekker grof geweven.

© Lieve Deduytschaever 171228 02.JPG

Om een lang verhaal kort te maken: alles wat mis kon gaan tijdens het naaiproces, ging ook mis. Deze had ik al gemaakt, ik wist toch hoe het moest? De handleiding volgen, dat was niet nodig! Mijn hoofd zat vol muizenissen, waardoor mijn concentratie ook niet optimaal was. Dus naaide ik stukken verkeerd aan elkaar, waardoor de naadwaarde ineens zichtbaar was aan de binnenkant van het ritsvak, of de klep er heel vreemd uitzag met vlieseline aan de buitenkant. Tot vier keer toe moest ik stukken lostornen. Gelukkig werkte ik met een ‘geduldige’ stof en waren mijn foutjes nadien niet meer zichtbaar. Aan het einde van de rit was ik een gelukkig mens!

Mijn ventje vond de tas heel mooi, maar: “ik zou niet weten wat ik ermee moet doen”. De twijfel sloeg toe. Bij een rondvraag onder mijn naaivriendinnen klonk hetzelfde: “Heel mooi, maar mijn man zou ze niet gebruiken”. Na lang twijfelen besloot ik toch door te zetten.

© Lieve Deduytschaever 171228 07© Lieve Deduytschaever 171228 06.JPG

Tot… Michael de tas ‘paste’. Frank is een brede, grote man. Ik ben een klein fijn vrouwtje. Al had ik de riem perfect volgens de handleiding gemaakt (ja, die wél!), mannen dragen hun tassen kruislings over het robuuste lijf. Bij mij kan dat, maar voor hen… is de riem te kort!

© Lieve Deduytschaever 171228 05

Hoe ik het opgelost heb? Dat is een ander verhaal…

© Lieve Deduytschaever 171228 08

Zucht.

Tot snel,
Lieve

Wat als… afscheid nemen niet bestaat

Soms heb ik een beetje het gevoel dat ik mezelf herhaal. Patroontjes die ik een keer met plezier gemaakt heb, haal ik snel terug uit de kast voor een nieuw project. Ergens vind ik dat ook ecologisch verantwoord, want ik teken mijn patronen op het stevige plastiek van puinzakken… Het leuke aan zelf naaien is echter, dat je eindeloos met een patroon kan variëren, waardoor je eigenlijk nooit twee keer hetzelfde maakt.

Zoals jullie lazen in deze tekst, dwongen lichaam en geest mij een jaar geleden beter voor mezelf te zorgen. Ik wist dat rust levensnoodzakelijk was, maar dat het niet genoeg zou zijn. Om na deze episode steviger in het leven te staan, moest ik mezelf volledig resetten (ik noem het een grondige detox), en dat deed ik aan de hand van intensieve therapie.

Nu ik terug in het ‘echte leven’ stap, moet ik het team dat mij ondersteunde stilaan loslaten. Eén van hen is mij onderweg heel erg dierbaar geworden. Ingrid, mijn coach, stond naast me bij elke stap die ik gezet heb, en ik heb heel veel van haar geleerd. Al ben ik haar zielsdankbaar voor de steun, ook van Ingrid moet ik nu afscheid nemen.

background-957477_1280

Zij kent mij door en door, heeft dit jaar diep in mijn ziel gekeken, maar eigenlijk ken ik haar nauwelijks. Hoe ze zich kleedt, dat heb ik vaak genoeg gezien, maar voor de rest ken ik haar smaak en stijl totaal niet. Ik heb mijn hoofd er keer op keer over gebroken, hoe ik mijn dankbaarheid tastbaar zou kunnen maken.

© Lieve Deduytschaever 170506 11.jpgDus herhaalde ik mezelf… en maakte ik de Jozefien uit ‘Mijn tas’ van Elisanna en Fynn. Voor de stof trok ik een keer of vier naar Ikea. Ik kon maar niet beslissen, want Ingrid verdient het allermooiste geschenk. Uiteindelijk moest ik me erbij neerleggen dat ik nooit op voorhand zal weten of ze een stofje mooi vindt. Ik deed mijn ogen dicht, haalde diep adem en waagde de sprong: vier gebroken naalden later was mijn derde Jozefien geboren.

Ik koos ervoor de tas zo ruim en veelzijdig mogelijk te maken en liet het tussenschot-met-rits weg. In de plaats daarvan naaide ik binnenin twee open zakjes en aan de andere kant een zakje met rits. Ook in de klep vooraan kwam een ritszakje. Omdat ik zelf in zo’n grote tas steeds moet vissen naar mijn sleutelbos, maakte ik aan de binnenkant een lederen sleutelhanger vast. Voor de riem gebruikte ik zwarte tassenband, die ik -net als de ritsen- bij Veritas kocht.

©Lieve Deduytschaever 171112 02.JPG

Nu ik het geheel zo bekijk, doet de stof mij wel wat denken aan het ‘aquaflage’ uniform van de Amerikaanse Navy. Zo blijf ik ook nog in ons thema😊.

160804221847-blue-camouflage-navy-uniform-exlarge-169

Ingrid, bedankt voor alles. Ik zal je nooit vergeten. Hopelijk denk jij (dankzij deze tas?) ook nog wel eens aan mij… want afscheid nemen bestaat niet!

©Lieve Deduytschaever 171112 14©Lieve Deduytschaever 171112 08©Lieve Deduytschaever 171112 10

Tot snel,

Lieve

Operatie recyclage

Een aantal jaar geleden begon mijn ventje intensief te sporten, en verloor hij niet enkel heel wat gewicht, zijn lichaam veranderde ook van vorm. Waar hij voordien naar het werk ging in XL, volstond een M ineens. Onnodig te zeggen dat ook zijn uniform rond zijn lijf slobberde. Sindsdien lag er nog een XL hemdvest in zijn kast, als tastbare herinnering hoe het ooit was…

Het hemd was van een uitstekende kwaliteit, en het stofje lag al een tijdje naar mij te lonken. Ik voelde mij een beetje demolitian woman toen ik er uiteindelijk de schaar in zette. Knopen en zakken eraf (amaai, die hemdvesten zijn gemaakt om de eeuwigheid te doorstaan, zo goed vastgestikt!), grote stukken stof eruit knippen, naden en zomen losmaken… Uiteindelijk lag voor mij een mooi stapeltje herbruikbare stukken.

© Lieve Deduytschaever 170425 12

Tijdens mijn ‘zendingen’ in mijn kaki uniform, mis ik toch altijd iets. Waar steek je je kam, haarspelden, zakdoek, lippenbalsem, pilletjes tegen de hoofdpijn, gsm, sleutels, … en portefeuille? Er mogen dan zakken genoeg in ons uniform zitten, ik vind dat toch niet handig. Daarom draag ik zo vaak mogelijk mijn administratief blauw uniform, daar horen tenminste een handtas en een rugzakje bij 😊.

In het boek ‘Mijn tas’ van Elisanna en Fynn vond ik de Jozefien, een leuke draagtas met tal van mogelijkheden. Voor de buitenkant gebruikte ik een groot deel van het rugpand van de vest, en van één voorpand. De binnenkant maakte ik van een restje katoen uit Ikea, dat ik oIMG_8873oit eens gebruikte om een andere tas te maken. Aangezien ik geen hele lange stukken uit de vest kon knippen, koos ik voor een riem in tassenband.

Het werd een heus hindernissenparcours. Ik ontdekte onder andere, dat ik vaak maar de helft van de beschrijvingen lees en dan stappen oversla, of dingen aan elkaar stik op de verkeerde manier. Even was mijn decouvietje weer mijn beste vriend. Ik knipte een te groot stuk van de binnenrits, waardoor ik voor het binnenvak kunstgrepen moest uitvoeren, om het nog in orde te krijgen, en nadien door een hele dikke pak stof moest stikken om alles op z’n plaats te krijgen…

Lessons learned, zoals ze in het leger zeggen: lees wat er staat!

© Lieve Deduytschaever 170425 04

Wat vinden jullie ervan, kan ik in het vervolg in stijl het terrein op?

Tot snel,
Lieve

PS: Ik maakte trouwens een broertje van ‘mijn Jozefien’ voor Margot, in de desert camouflage die ze daar tijdens de job draagt. Wil je weten hoe zij haar cadeautje beoordeelde? Lees deze blogpost!