Stinger – het eerste tassenpatroontje van Girls in Uniform

Vandaag stel ik zo fier als een pauw het eerste patroontje van Girls in Uniform aan je voor: de Stinger.

Leuke tassen heb je nooit te veel. Sinds ik tijdens mijn allereerste naaicafé een omkeerbare shopper maakte, ben ik een gepassioneerde tassenmaakster. Geen enkel patroontje bleef echter ongehackt. Het moest er vroeg of laat dus van komen dat ik met mijn eigen ontwerp zou rondlopen. Dankzij mijn even gedreven ventje en een top testteam werd het ontwerp ook een geïllustreerde interactieve handleiding!

© Moors M - 6U6A5460

Continue reading “Stinger – het eerste tassenpatroontje van Girls in Uniform”

Nog een Jozefien in uniform!

Sinds ik mijn eerste gecamoufleerde draagtas maakte krijg ik af en toe de vraag om er eentje te maken voor een collega. De Jozefien uit Mijn Tas is dan ook een patroontje waarmee je alle kanten uit kan. De perfecte tas om volledig te personaliseren dus…

© Lieve Deduytschaever 180805 13
Dit ‘handmade’ labeltje van Wunderlabel zat in de goodybag van het tweede Malle Naaiweekend.

Patsy zag zo’n gecamoufleerd exemplaar passeren op Facebook en stuurde mij een veel te grote hemdvest van haar ventje op, zodat ik ook voor haar aan de slag kon.

18116 - Patsy en haar tas - 2

Ze wist heel goed wat ze wilde. Geen rits aan de klep vooraan deze keer, maar de zak van de hemdvest met daarop de badge van de dienst waar ze werkt. Zoals bij elk ander exemplaar van de Jozefien dat ik eerder maakte, sluit ook deze klep met een magneetsluiting.

© Lieve Deduytschaever 180805 01

De rits wilde ze graag in de rug van de tas, net zoals het bij heel wat handtassen uit de winkel het geval is.

© Lieve Deduytschaever 180805 05

Binnenin een tussenvak, plaats voor haar GSM en een ritsvak. Ze wilde graag een egale voering, zodat ze haar spulletjes snel terug vond.

© Lieve Deduytschaever 180805 12

Voor de riem liet ze mij vrij, hij moest enkel verstelbaar zijn. Ik had nog voldoende stof over van die enorm grote vest en puzzelde een gecamoufleerde riem samen. Dat geeft het geheel in mijn ogen nét iets extra.

© Lieve Deduytschaever 180805 09

De Jozefien kan ik intussen bijna maken met mijn ogen dicht… Toch ging er aan het einde van de rit iets mis. Er zat een plooitje in de voering, net waar de klep en de voering aansluiten. Omdat ik het niet zag zitten alles weer open te maken, heb ik het een stukje moeten ‘camoufleren’. Achteraf gezien had ik het beter wel goed gedaan, want het verpest een stukje het plezier van de tas voor mij…

© Lieve Deduytschaever 180805 11

Maar Patsy is blij met haar unieke exemplaar en uiteindelijk is dat het belangrijkste, toch?

© Lieve Deduytschaever 180805 07

Tot snel,
Lieve

Geritste laptophoes

Een creatie, gebaseerd op dat van de Belgische meester-tassenmaakster Katrienette, die de mosterd ging halen in het Belgische boek Stof voor Durf het Zelvers, gemaakt met prachtige materialen van het Belgische walhalla voor tassenmakers k-bas, door een Belgische voor een Belgische… Ik denk dat zoiets wel past in de Stik Belgique maand van FlaflinkoContinue reading “Geritste laptophoes”

Stik Belgique: Mijn eigen designertas – de Versa Versa

In blogland staat deze maand, dankzij Stik Belgique, in het teken van Belgische patronen en ontwerpers. Al zijn alle ogen nu gericht op het nieuwe tassenboek van Elisanna en Fynn – Mijn Tas 2 – ik werk nog steeds graag met de twee voorgangers van dat boek: Mijn Tas en Mijn Designertas. Het blijven twee toppertjes!

© Lieve Deduytschaever 181014 06

De Versa Versa uit Mijn Designertas stond al een hele tijd op mijn to do lijstje. De stofjes kocht ik meer dan een jaar geleden bij Studio Sanne (blauwe jeans) en bij Modecoupon (gouden voering), de prachtige goudkleurige fournituren bestelde ik even lang geleden bij k-bas. Continue reading “Stik Belgique: Mijn eigen designertas – de Versa Versa”

Stik Belgique – The man bag

Dit jaar eert Marjolein van Flafinko opnieuw de Belgische ontwerpers met de blogtour Stik Belgique. Elke maandag in oktober gooien Belgische én Nederlandse blogsters hun talent in de strijd om puur Belgische naaisels te tonen aan hun volgers.

Logo Stik Belgique

Dat ik fan ben van het boek Mijn Tas, dat wisten jullie al… Er is echter een model dat ik keer op keer in een andere versie maak, voor mezelf of voor anderen. De Jozefien gebruik ik zelf in het kaki voor het werk en in een mooie jeansversie voor ‘in burger’. Het is een handig model voor een daguitstap of voor een weekendje weg. Continue reading “Stik Belgique – The man bag”

Operatie recyclage – the sequal

In de vorige #naaimaandtegenverspilling zagen jullie al mijn eerste gecamoufleerde schoudertas passeren. De Jozefien uit ‘Mijn Tas’ is het ideale model voor een gevlekte draagtas, voor dames in uniform die ook graag wat spulletjes meezeulen.

APC_1759.jpg

Het bleef niet onopgemerkt bij mijn collega’s, en een tijdje geleden vroeg Claudia mij er eentje voor haar te maken. Aangezien zij in Saffraanberg werkt en ik in Evere, stuurde ze haar versleten hemdvest op met de post.

Door alle andere projecten op mijn to do lijst duurde het een tijdje voor ik aan haar tas kon beginnen, maar op het malle naaiweekend kwam het er eindelijk dan toch van.

APC_1739

Claudia wilde graag een rits in de klep, een middenvak en een vakje voor haar GSM, dus zo geschiedde het. De tas verschilt helemaal niet zo veel van de mijne, maar is toch ‘op maat van de klant’.

APC_1744

In de goodybag van het naaiweekend zaten ook superleuke labeltjes van Wunderlabel, en hieruit koos ik een kleurrijk detail dat ik op het middenvak naaide.

APC_1742

Nu maar hopen dat Claudia tevreden is!

APC_1737

Tot snel,
Lieve

 

Sewchallenge – Buiten mijn comfortzone… Hoezo?

Deelnemen aan een sewchallenge heeft wel wat voordelen. Davina koppelt telkens twee deelnemers aan elkaar, die dan drie voorwaarden moeten bedenken voor hun counterpart. Dat zorgt ervoor dat je verder kijkt dan je neus lang is, en dat je -haast zonder dat je het merkt- je grenzen verlegt. In februari daagde Delphine mij in die zin uit dat ik meteen een van mijn goede voornemens inloste.

Logo sewchallenge

Nu koppelde Davina mij aan Nele van OOYAmade, een veelbelovende nieuwkomer in blogland. Zij wist mij op een gevoelig plekje te raken, want meteen haar eerste criterium viel mijlenver uit mijn comfortzone.

  1. vintage
  2. nieuw (voor jou)
  3. combinatie van minstens drie stofjes

Vintage… Ik kan genieten van een aflevering van ‘Groeten uit 1975!’ op VTM, maar ik zou dat bloemetjesbehang nooit in mijn living willen, en oker is allesbehalve mijn lievelingskleur. Nele had mij dus meteen doorzien…

©Lieve Deduytschaever 180321 04

Eerlijk? In eerste instantie wist ik niet welke kant het uit zou gaan en wilde ik vragen dat ene criterium te veranderen. Maar na (zoals wel vaker) een mini-brainstormsessie met Margot zag ik het al beter zitten.

©Lieve Deduytschaever 180321 16

Op het Stoffen Spektakel scoorde ik de perfecte lap ruwe skai en een coupon vintage bloemetjesviscose. De rest van de attributen recupereerde ik uit een kalfsleren jas van mijn schoonmoeder.

 

Vintage doet mij denken aan koperkleurige stukjes waar ik anders straal voorbij loop… ook die voegde ik dus toe aan mijn tas. Een bestelling bij k-bas later lagen alle elementen klaar voor de ideale tas-met-vintage-detail.

©Lieve Deduytschaever 180321 22

Het gratis PDF patroon Ramona mini hipster van Swoon lag al een tijdje naar mij te lonken en kreeg eindelijk een bestemming. De combinatie van de bijzondere vorm met de kleuren van skai en leer, plus het gebruik van een gewatteerde glanzend donkerbruine voeringstof gaven mij al een zeker vintage gevoel.

©Lieve Deduytschaever 180321 31

Om alle twijfelaars (ja Margot, jou dus!) over de streep te trekken, voegde ik er nog een opgestikte binnenzak en een gevoerd ritszakje in de bloemetjesstof aan toe.

©Lieve Deduytschaever 180321 13.jpg

Telkens weer vergeet ik hoeveel werk er in zo’n tas kruipt. In dit geval had mijn machine het ook nog eens moeilijk met het doorstikken van al die lagen leer. Niet simpel dus…

©Lieve Deduytschaever 180321 23

Het resultaat is een leuke tas geworden die heel goed past bij de vele bruintinten die ik geregeld in mijn outfit verwerk, zoals die van laarzen, een riem, jas of (zelfgemaakte) jurk. Ze zal niet vaak de binnenkant van mijn kast zien.

@Michael Moors 180321 01

In mijn ogen is de tas niet mini, maar mocht ik ze nog eens maken, dan zou ik wel een rechtere uitvoering maken. Nu is de opening ter hoogte van de verzonken rits nogal smal, terwijl het best een diepe tas is.

©Lieve Deduytschaever 180321 05

Eens kijken, klopt het plaatje nu?

  1. de stoffenkeuze geeft het geheel een vintage look, met een extra duidelijke verwijzing in de tas verstopt.
  2. het patroon had ik nog nooit gebruikt en was dus nieuw voor mij, en ik had ook nog nooit met leer gewerkt. Dubbel nieuw!
  3. als ik de optelsom maak, kom ik aan 1: skai 2: leer 3: gewatteerde voeringstof 4: gewone voeringstof en 5: gebloemde viscose. Meer dan drie, als ik goed kan rekenen…

Jep, het plaatje klopt! Hopelijk is Nele tevreden…

©Lieve Deduytschaever 180321 25

Wat vind jij ervan?

@Michael Moors 180321 04

Tot snel,
Lieve

De andere creaties in deze ronde van de blogchallenge kan je bewonderen bij
Tamara van Lunatiek  – Anja van Asiwsiw
Anke van Stoffenspulletjes  – Sonja van Sewingalacarte

Het cadeau van 12 stielen en 13 ongelukken

Met acht volwassenen en drie kinderen die elk voor ieder ander een cadeautje geven, ligt er vaak een hele berg onder de kerstboom bij mijn schoonfamilie. Zalig vind ik dat! Ik sprokkel het hele jaar door tips en begin vaak al in de zomer uit te kijken naar het ideale cadeautje voor elk familielid. Ook inpakken is voor mij een heus feestje. Ik verzamel lintjes en leuke attributen, zodat elk geschenkje een unieke en feestelijke verpakking krijgt. Cadeautjes geven én krijgen, ik vind het heerlijk!

christmas-2558906_1920

Dit jaar besloten we elk maar een cadeautje te geven. Mijn schoenmoeder gaf iedereen een nummertje, en wij mochten er eentje kiezen. Bij de eerste ronde werd Yvonne op slag bijgelovig, want elke volwassene ‘trok’ het cijfer van zijn of haar partner. Ik mocht dus een cadeautje kopen voor Michael, en hij voor mij. Ideaal, vond ik… maar toch een beetje té griezelig, dus gingen de namen terug in de pot en trokken de onschuldige handjes naampjes.

Jammer dat ik nu maar één cadeautje mocht geven, aan schoonbroer Frank, en daar wilde ik dan natuurlijk wel het beste van maken! Geen bonnen of centjes, maar iets waar ik hart en ziel kon inleggen.

hand-2597795_1920

Frank liet zich de laatste jaren vaak bewonderend uit over mijn naaisels. In mijn hoofd was het dan ook logisch dat ik iets voor hem zou maken. Ik maakte al verschillende versies van de Jozefien uit Mijn Tas en blijf fan van het model. Gezien de sobere lijnen leek het mij ook wel een ‘manvriendelijketas. Ik had al jaren de ideale jeanslap liggen in mijn voorraad, in een mooie kleur en lekker grof geweven.

© Lieve Deduytschaever 171228 02.JPG

Om een lang verhaal kort te maken: alles wat mis kon gaan tijdens het naaiproces, ging ook mis. Deze had ik al gemaakt, ik wist toch hoe het moest? De handleiding volgen, dat was niet nodig! Mijn hoofd zat vol muizenissen, waardoor mijn concentratie ook niet optimaal was. Dus naaide ik stukken verkeerd aan elkaar, waardoor de naadwaarde ineens zichtbaar was aan de binnenkant van het ritsvak, of de klep er heel vreemd uitzag met vlieseline aan de buitenkant. Tot vier keer toe moest ik stukken lostornen. Gelukkig werkte ik met een ‘geduldige’ stof en waren mijn foutjes nadien niet meer zichtbaar. Aan het einde van de rit was ik een gelukkig mens!

Mijn ventje vond de tas heel mooi, maar: “ik zou niet weten wat ik ermee moet doen”. De twijfel sloeg toe. Bij een rondvraag onder mijn naaivriendinnen klonk hetzelfde: “Heel mooi, maar mijn man zou ze niet gebruiken”. Na lang twijfelen besloot ik toch door te zetten.

© Lieve Deduytschaever 171228 07© Lieve Deduytschaever 171228 06.JPG

Tot… Michael de tas ‘paste’. Frank is een brede, grote man. Ik ben een klein fijn vrouwtje. Al had ik de riem perfect volgens de handleiding gemaakt (ja, die wél!), mannen dragen hun tassen kruislings over het robuuste lijf. Bij mij kan dat, maar voor hen… is de riem te kort!

© Lieve Deduytschaever 171228 05

Hoe ik het opgelost heb? Dat is een ander verhaal…

© Lieve Deduytschaever 171228 08

Zucht.

Tot snel,
Lieve

Wat als… afscheid nemen niet bestaat

Soms heb ik een beetje het gevoel dat ik mezelf herhaal. Patroontjes die ik een keer met plezier gemaakt heb, haal ik snel terug uit de kast voor een nieuw project. Ergens vind ik dat ook ecologisch verantwoord, want ik teken mijn patronen op het stevige plastiek van puinzakken… Het leuke aan zelf naaien is echter, dat je eindeloos met een patroon kan variëren, waardoor je eigenlijk nooit twee keer hetzelfde maakt.

Zoals jullie lazen in deze tekst, dwongen lichaam en geest mij een jaar geleden beter voor mezelf te zorgen. Ik wist dat rust levensnoodzakelijk was, maar dat het niet genoeg zou zijn. Om na deze episode steviger in het leven te staan, moest ik mezelf volledig resetten (ik noem het een grondige detox), en dat deed ik aan de hand van intensieve therapie.

Nu ik terug in het ‘echte leven’ stap, moet ik het team dat mij ondersteunde stilaan loslaten. Eén van hen is mij onderweg heel erg dierbaar geworden. Ingrid, mijn coach, stond naast me bij elke stap die ik gezet heb, en ik heb heel veel van haar geleerd. Al ben ik haar zielsdankbaar voor de steun, ook van Ingrid moet ik nu afscheid nemen.

background-957477_1280

Zij kent mij door en door, heeft dit jaar diep in mijn ziel gekeken, maar eigenlijk ken ik haar nauwelijks. Hoe ze zich kleedt, dat heb ik vaak genoeg gezien, maar voor de rest ken ik haar smaak en stijl totaal niet. Ik heb mijn hoofd er keer op keer over gebroken, hoe ik mijn dankbaarheid tastbaar zou kunnen maken.

© Lieve Deduytschaever 170506 11.jpgDus herhaalde ik mezelf… en maakte ik de Jozefien uit ‘Mijn tas’ van Elisanna en Fynn. Voor de stof trok ik een keer of vier naar Ikea. Ik kon maar niet beslissen, want Ingrid verdient het allermooiste geschenk. Uiteindelijk moest ik me erbij neerleggen dat ik nooit op voorhand zal weten of ze een stofje mooi vindt. Ik deed mijn ogen dicht, haalde diep adem en waagde de sprong: vier gebroken naalden later was mijn derde Jozefien geboren.

Ik koos ervoor de tas zo ruim en veelzijdig mogelijk te maken en liet het tussenschot-met-rits weg. In de plaats daarvan naaide ik binnenin twee open zakjes en aan de andere kant een zakje met rits. Ook in de klep vooraan kwam een ritszakje. Omdat ik zelf in zo’n grote tas steeds moet vissen naar mijn sleutelbos, maakte ik aan de binnenkant een lederen sleutelhanger vast. Voor de riem gebruikte ik zwarte tassenband, die ik -net als de ritsen- bij Veritas kocht.

©Lieve Deduytschaever 171112 02.JPG

Nu ik het geheel zo bekijk, doet de stof mij wel wat denken aan het ‘aquaflage’ uniform van de Amerikaanse Navy. Zo blijf ik ook nog in ons thema😊.

160804221847-blue-camouflage-navy-uniform-exlarge-169

Ingrid, bedankt voor alles. Ik zal je nooit vergeten. Hopelijk denk jij (dankzij deze tas?) ook nog wel eens aan mij… want afscheid nemen bestaat niet!

©Lieve Deduytschaever 171112 14©Lieve Deduytschaever 171112 08©Lieve Deduytschaever 171112 10

Tot snel,

Lieve