Online workshop: Noorse trui

Een jaar of zes geleden breide ik aan een hels tempo truien voor iedereen om me heen. Voor mezelf breide ik niet zo vaak, omdat ik meestal buiten de maattabel val en je bij een trui nog weinig kan aanpassen aan het einde van de rit. Daarom stapte ik over op naaien, met het gekende gevolg… Toch kriebelde het sinds eind vorig jaar om er op nieuw mijn breinaalden boven te halen.

Na een eerst trui voor mezelf, die al snel weggegeven werd omdat de pasvorm weer niet was wat ik wilde, en een superleuke muts-met-kabels, besloot ik mij te wagen aan rondbreien. Het voordeel van rondbreien is dat je met de kraag begint en naar de onderkant toe werkt. Eens de armsgaten voorbij, kan je de trui dus passen en eventueel versmallen of verbreden. Er stond een supermooi patroon in de La Maison Victor (de Anker trui), maar ik durfde mij er bij gebrek aan ervaring niet aan te wagen. Net toen ik mijn idee weer wilde opbergen, zag ik – wonder boven wonder – een bericht van Creasis passeren.

Een online workshop rondbreien met als eindresultaat een Noorse trui. ‘Mevrouw Creasis’, een supertoffe madam die Sis heet, staat in voor het patroon, de begeleiding via WhatsApp, en de overduidelijke en leerzame YouTube filmpjes. Eind vorig jaar koos ik mijn kleuren en bestelde ik het materiaal. In januari werd alles netjes op tijd geleverd en konden we met een leuke groep van honderd enthousiaste dames beginnen aan de workshop.

Al had ik af en toe al eens in het rond gebreid, vooral voor een kraag of de rand van mijn muts, het was toch even wennen aan die manier van breien. Sis beweerde dat rondbreien veel ontspannender was dan breien met rechte naalden, en daarin had ze gelijk… al mis ik af en toe nog eens de priem onder mijn oksel. De eerste week startte gelukkig op het gemakske: enkel de kraag en het verhoogde stuk op de rug moesten we breien. Ik popelde om uit de startblokken te vliegen, maar zo’n rustige start is eigenlijk veel gezonder :-).

Vanaf de tweede week werd het een stuk intenser, want toen stond de ronde jaquard pas op het programma. We leerden het onderscheid tussen Noors en ‘Belgisch’ breien kennen en gingen meteen aan de slag met twee, drie, vier… kleuren in dezelfde rij. Ik vond het heerlijk om zoveel nieuwe technieken te leren! In week drie breiden we verder aan de onderkant van de trui, en in week vier was het tijd voor de mouwen. Wie een gilet maakte in plaats van een trui, werkte nog verder in week vijf, waar de dames een techniek aanleerden om het voorpand in twee te knippen. Ik moest dat gelukkig niet doen, want dat lijkt mij immens spannend!

Ik moet eerlijk toegeven: ik heb op elk vrij moment van die vier weken zitten breien en het ging goed vooruit. Misschien is het een voordeel van de lockdown dat er weinig anders te doen is, maar ik heb natuurlijk ook geen kinderen en slechts een huishouden van twee personen. Dankzij ons thuiswerk pendel ik nog zelden naar Brussel, dus ook die uren kon ik besteden aan mijn nieuwe verslaving. Maar niet getreurd: ook als je minder tijd vrij kan maken, kan je deelnemen aan de online workshops van Creasis. Je hoeft het tempo van de week-per-week werkbeschrijving niet te volgen en kan breien zo snel of traag je wil.

Nog voor ik aan mijn damesversie begon, kreeg ik al de vraag van een collega of ik voor hem een Noorse mannentrui wilde breien, en ja hoor, ook zo’n patroon heeft Sis op het meunu staan. Ik heb de smaak te pakken en brei nog even gezellig verder, onder de professionele begeleiding van Sis. Voor de liefhebbers: ook een kinder- en een sokkenpatroon ligt op tafel. Voor elk wat wils dus! Wil je zelf aan de slag? Meer info vind je op de site van Creasis. Ik kan het enkel aanraden, want het is superleuk!

Tot snel,
Lieve

Paulette: to ruffle or not?

Als Fibre Mood online haar nieuwe patronen voorstelt, zijn de Girls altijd wat zenuwachtig. Welke pareltjes zitten er nu bij en wie neemt wat voor haar rekening?

Toen deze editie uitkwam, waren Lieve en ik allebei enthousiast over de mogelijkheden. De Mabel trui en de Paulette blouse zagen we beiden zeker zitten en ook die jumpsuit was een prachtig patroon. Maar we mogen maar een patroon kiezen dus na wat heen-en weer getwijfel ging Lieve voor de Mabel trui en koos ik de Paulette. Ik maak graag blouses maar de ruffles aan de voor-en achterkant deden me wat twijfelen. Ik heb altijd gezegd dat ik eens iets wil maken met ruffels en op het laatste moment haak ik steeds af, overtuigd dat het niks voor mij is.

Voor de blouse moest ik wel een soepelvallende stof hebben en liefst een geometrische print (ik en streepjes he…). Bij Marie Karo vond ik een prachtige satijnen viscose en ik verkoos om mijn versie zonder ruffles te maken, bang dat het anders tuttig zou worden. Een satijnen stof met streepjesprint….”Dat wordt gezellig om te knippen en de lijnen door te laten lopen” dacht ik nog maar ik was al verliefd op het stofje, dus vooruit met die geit.

Omdat hier normaal gezien ruffels bijzitten, bestaan de panden van Paulette uit twee delen. Dat moest ik voor het voorpand wel even aanpassen in mijn patroon. Het mooi laten doorlopen van de twee rugdelen ging gepaard met een heel vloekconcert. Vooral omdat het satijn gewoon door mijn vingers gleed en een eigen willetje had. Maar veel wonderclips en naaldjes samen, zorgde ervoor dat het uiteindelijk wel op haar plaats bleef. Achteraf gezien had ik mijn Paulette misschien nog drie centimeter moeten verlengen om te zorgen dat ze zeker niet naar boven kruipt maar zo lukt het ook. Ook het maken van mijn knoopsgaten vond ik zenuwslopend. Als je knoopsgaten verprutst, kan je alleen maar hopen dat je stof voldoende hebt voor een tweede poging. En dat had ik niet…. Maar het lukte van de eerste keer.

Lieve stelde voor om gebruik te maken van hun studio die ze hadden opgezet voor foto’s en dat aanbod nam ik graag aan. Maar dat betekende wel deadline naaien en effectief: 30 minuten voordat ik moest vertrekken, naaide ik mijn laatste knoop eraan en kon ik nog snel in de douche springen. Ik heb nog nooit studiofoto’s gemaakt dus ik was vrij zenuwachtig om voor de lens van Michael te gaan staan. Maar met aanwijzingen van hem en Lieve, en met de nodige humor, lukt het toch vlotjes.

En voilà, mijn ruffelloze Paulette is een feit en ik ben zo fier als een gieter! Op een stoffen broek of op een zwarte rok kleedt het mooi af en hoe leuk dat je kan zeggen dat je dit zelf hebt gemaakt. Misschien moet ik de volgende keer eens doorzetten met ruffles en het gewoon proberen…… maar ik beloof niets.

Duf jij iets te naaien met ruffles? Laat het me weten…

Tot schrijfs !

Margot

Mabel ma belle…

Elke keer kijk ik rijkhalzend uit naar de nieuwe FibreMood. De designers achter dit supertoffe magazine volgen de mode in Parijs op de voet, en ik moet zeggen dat die oversized mode de laatste maanden niet echt mijn ding was… In FibreMood 13, de editie die nu in de winkel ligt, staan echter opnieuw tal van naaisels die mij op het lijf geschreven zijn! Toen de postbode het boekje in de bus gooide, maakte ik spontaan een vreugdedansje!

Ik had een prachtige gebreide slub sweater van Minerva liggen en moest dus niet lang nadenken wat ik eerst zou maken: de Mabel sweater is een elegant en vrouwelijk patroon met mooie pofmouwen, naar keuze met of zonder rushes op het voorpand, en met de ideale pasvorm. De laatste tijd heb ik heel wat langerokkenfilms bekeken, en de sweater deed mij daar meteen aan denken. De bijzondere stof in combinatie met zo’n mooi patroontje, dat gaf vonken in mijn hoofd!

Continue reading “Mabel ma belle…”

De tassenparel bis – Mijn Tas 2

Dat ik een gepassioneerde tassenmaakster ben, dat weet je natuurlijk al. Het mag dan ook geen geheim zijn dat ik een aantal tassenboeken in mijn verzameling heb. Naast de klassieker ‘Mijn Tas‘ en opvolger ‘Mijn Designertas‘ staat ook ‘Mijn Tas 2′ van Elisanna & Fynn in mijn kast te blinken. Al is het boek al bijna versleten van het vele gebruik, het haalde nog nooit onze blog. Hoog tijd om dat te veranderen!

Waar je in ‘Mijn Tas’ vooral klassiekere basismodelletjes vond, vind ik ‘Mijn Tas 2’ wat specialer en moderner, met heel wat leuke fournituren waardoor de tassen heuse eyecatchers zijn. Heb je nog nooit gewerkt met holnieten of lederen riemen? Dan is dit boek echt een must-have! Niet minder dan 12 concepten en 24 uitvoeringen telt het boek, met telkens een uitgebreide geschreven en foto-handleiding.

Continue reading “De tassenparel bis – Mijn Tas 2”

Wout de Tweede

Hoewel ik meestal voor mezelf naai, is het wel leuk om eens iets te in elkaar te steken voor iemand anders. Alleen wordt de druk er niet minder op, want hoe weet je zeker dat je keuze qua stof en patroon ook voor hen een geslaagde missie was? En wat met de kleine foutjes die in je naaisel kruipen? Om nog maar te zwijgen over hoe je kunt nakijken of alles wel goed zal passen. Kortom: dikke stress!

Maar toch, iets maken voor een ander geeft veel voldoening. Ik ben echter kieskeurig wie ik met mijn cadeautjes blij maak. Broerlief is een geliefkoosd slachtoffer: het moet stevig in elkaar zitten en functioneel zijn. Dat er eens een stiksel wat scheef zit, daar maakt broer zich geen zorgen over.

Continue reading “Wout de Tweede”

Voor alles het juiste ritstasje

Onlangs vroeg vriendin en medeblogster Margot me hoeveel tassen en tasjes ik al gemaakt had in de jaren dat ik naai. Ik moet eerlijk toegeven dat ik er geen flauw idee van heb… wel weet ik dat ik altijd wel weer een reden vind om een tasje te maken. Want het is toch zo leuk!!!

In dit geval had ik een stokoud gekocht tasje, door en door versleten, dat ik overal mee naartoe neem als ik geen grote tas nodig heb. Het kunstleer begint af te brokkelen, dus het werd hoog tijd om dat tasje te vervangen. Ik vind de grootte en vorm zo leuk, dat ik besloot het tasje na te maken. Met de eenvoudige vormen en afgeronde hoeken leek het mij een fluitje van een cent…

Continue reading “Voor alles het juiste ritstasje”

Een Maurice voor Chris

In mijn ogen zijn handgemaakte cadeautjes meestal de beste… Elke gelegenheid die ik krijg om zelf een cadeau te maken, grijp ik dan ook gretig aan. Voor kerst hadden we dit jaar opnieuw naampjes getrokken. Mijn ventje mocht een geschenk uitzoeken voor mijn vader, die aangaf dat hij wel een leuke ‘sporttas’ kon gebruiken. Mijn ouders logeren voor hun werk geregeld in een B&B, de tas zou daarvoor dienen. En ja hoor, mijn ventje vond het goed dat ik de tas maakte. Joepie!

Continue reading “Een Maurice voor Chris”