Het p(l)ofzakje

In de paasvakantie volgde mijn jongste miniman een klimkamp bij Bleau. Modegevoelig als hij is, wou hij na 1 dag al een pofzakje. Ik had eerlijk gezegd geen idee wat een pofzakje was, maar mijn speurtocht op het wereldwijde web leverde gelukkig snel het antwoord. Een pofzakje is het heuptasje waarin klimmers hun magnesiumpoeder meenemen om hun handen droog te houden tijdens het klimmen.

Aangezien het klimkamp slecht 1 week duurde en ik geen idee had of dit een bevlieging was, besloot ik overnacht zelf een pofzakje te maken uit gerecycleerde materialen. Ik speurde pinterest af en vond deze supertutorial gemaakt uit de bovenkant van een oude jeansbroek  http://www.instructables.com/id/Make-a- Chalk-Bag.

Mijn naaimachine weigerde echter dienst om door meerdere lagen jeans te naaien, dus ik koos ervoor om de onderkant van de pijpen te gebruiken. De voering maakte ik van een stuk hoeslaken in fleecestof. Aan de binnenkant van de voering kwam een lusje om het sluittouw te begeleiden. Vervolgens maakte ik een opening in de jeansstof om het touw naar buiten te begeleiden. Een C-sluiting maakte het geheel af. Ik recupereerde het touw en de C-sluiting uit een oude kinderjas. Als kers op de taart volgde nog een felroze lus in nylon, vroeger de draagriem van een reiszakje van reisbureau Bosporus.

Mister V. ontdekte ’s morgens mijn maaksel, mét magnesiumbol, en showde het trots als een pauw aan de begeleiding. De trots was echter van korte duur: na amper een half uurtje klimmen was het pofzakje veranderd in een plofzakje. Moeder was vergeten dat nylon uitrafelt en tussen de stiksels wegglipt….

Gelukkig had ik nog een stuk draagriem over. Deze schroeide ik deze keer goed dicht alvorens op te naaien en ja hoor, hij doorstond moeiteloos de test. Beter nog, mijn oudste miniman neemt hem deze vakantie ook mee op klimkamp, dus het was zeker geen verloren moeite!

Ook ooit zo’n gekke vraag gekregen of een gek project gemaakt? Laat het mijn weten!

Tot schrijfs,

Tatiana

Operatie recyclage

Een aantal jaar geleden begon mijn ventje intensief te sporten, en verloor hij niet enkel heel wat gewicht, zijn lichaam veranderde ook van vorm. Waar hij voordien naar het werk ging in XL, volstond een M ineens. Onnodig te zeggen dat ook zijn uniform rond zijn lijf slobberde. Sindsdien lag er nog een XL hemdvest in zijn kast, als tastbare herinnering hoe het ooit was…

Het hemd was van een uitstekende kwaliteit, en het stofje lag al een tijdje naar mij te lonken. Ik voelde mij een beetje demolitian woman toen ik er uiteindelijk de schaar in zette. Knopen en zakken eraf (amaai, die hemdvesten zijn gemaakt om de eeuwigheid te doorstaan, zo goed vastgestikt!), grote stukken stof eruit knippen, naden en zomen losmaken… Uiteindelijk lag voor mij een mooi stapeltje herbruikbare stukken.

© Lieve Deduytschaever 170425 12

Tijdens mijn ‘zendingen’ in mijn kaki uniform, mis ik toch altijd iets. Waar steek je je kam, haarspelden, zakdoek, lippenbalsem, pilletjes tegen de hoofdpijn, gsm, sleutels, … en portefeuille? Er mogen dan zakken genoeg in ons uniform zitten, ik vind dat toch niet handig. Daarom draag ik zo vaak mogelijk mijn administratief blauw uniform, daar horen tenminste een handtas en een rugzakje bij 😊.

In het boek ‘Mijn tas’ van Elisanna en Fynn vond ik de Jozefien, een leuke draagtas met tal van mogelijkheden. Voor de buitenkant gebruikte ik een groot deel van het rugpand van de vest, en van één voorpand. De binnenkant maakte ik van een restje katoen uit Ikea, dat ik oIMG_8873oit eens gebruikte om een andere tas te maken. Aangezien ik geen hele lange stukken uit de vest kon knippen, koos ik voor een riem in tassenband.

Het werd een heus hindernissenparcours. Ik ontdekte onder andere, dat ik vaak maar de helft van de beschrijvingen lees en dan stappen oversla, of dingen aan elkaar stik op de verkeerde manier. Even was mijn decouvietje weer mijn beste vriend. Ik knipte een te groot stuk van de binnenrits, waardoor ik voor het binnenvak kunstgrepen moest uitvoeren, om het nog in orde te krijgen, en nadien door een hele dikke pak stof moest stikken om alles op z’n plaats te krijgen…

Lessons learned, zoals ze in het leger zeggen: lees wat er staat!

© Lieve Deduytschaever 170425 04

Wat vinden jullie ervan, kan ik in het vervolg in stijl het terrein op?

Tot snel,
Lieve

PS: Ik maakte trouwens een broertje van ‘mijn Jozefien’ voor Margot, in de desert camouflage die ze daar tijdens de job draagt. Wil je weten hoe zij haar cadeautje beoordeelde? Lees deze blogpost!

Kussen van de sloop gered

Het leuke aan onze hobby vind ik, dat ik niet enkel dingen kan maken van nul, maar ook dat ik spulletjes kan redden van een stille dood in de vuilbak (#naaimaandtegenverspilling). We leven in een consumptiemaatschappij, en ik koop ook graag af en toe iets nieuws, maar spullen weggooien, doet mij toch altijd een beetje pijn. Sinds ik naai, kan ik daar iets aan doen. Mijn lievelingsfleece, doorgesleten aan de ellebogen… padje erop, en hij kan weer een jaartje mee. Litske van mijn jeans doorgeschoten? Dat fiks ik wel even…

Tijdens een opruimsessie op zolder, stuitte ik op een donsovertrek uit mijn jeugd. Waarom ik het bijgehouden heb? Geen idee, want de voorkant van de bijhorende kussensloop was letterlijk tot op de draad versleten, al was de achterkant nog perfect. Weggooien dan maar? Of… ergens had ik nog een witte sloop, schots en scheef aan elkaar gezet (nochtans een gekocht exemplaar), die ik om die reden nooit gebruik. Beide slopen waren vierkant, terwijl wij al jaren rechthoekige kussens hebben.

Aan de slag dus! De randen losknippen, de maat van het kussen plus wat reserve uittekenen, flap afboorden, goede kant tegen goede kant onder de overlockmachine… en ik heb een ‘gloednieuwe’ kussensloop, op maat van onze hoofdkussens.

Fiér dat ik ben… Ik lach mezelf er soms wel mee uit, hoe blij ik kan zijn met zo’n simpel werkje. Een snel klaar projectje, ideaal als ontspanning als er niet echt naaitijd is. Heb jij al iets gered, dat je eigenlijk weg zou gooien? Of vind jij recyclen eigenlijk, net als ik, superleuk?

Tot snel,
Lieve

Shoppen in een tafelkleed

Toen ik mijn moederdagcadeautje afgaf, en vertelde over onze #naaimaandtegenverspilling, vroeg mijn mama terloops: “Kan je misschien zo’n herbruikbare shoppingtas voor me maken? Ik heb nog een mooi tafelkleedje dat je ervoor mag gebruiken”.

Natuurlijk kan ik dat! Mama toonde op Pinterest wat ze mooi vond, en ik ging aan de slag. Ergens onderaan mijn stoffendoos, had ik nog een lichtgrijs linnen tafelkleed liggen, ideaal voor de voering. Een restje van de eerst jurk die ik ooit maakte, kon perfect dienen als contraststof. Jammer genoeg, was er niet genoeg meer, om de handvaten volledig in jeans te maken. Maar hé, zo heeft mijn mama nu wél een unieke shoppingtas 😊.

Ik had de smaak te pakken, en besloot een opplooibare shopper te maken, voor in de handtas, gebaseerd op een boodschappentasje dat ik ooit van Yves Rocher kreeg. Ik tekende de lijnen grotendeels over, boordde af met biais, en plaatste een zakje tussen de handvaten in, met de bedoeling, de tas op die manier weg te bergen. Maar… in al mijn warhoofdigheid, vergat ik, dat het tafelkleed best wel stevig is. Het stofje van de originele shopper, daarentegen, was heel licht en dun. Je voelt het al komen waarschijnlijk… opplooien in het aangenaaide zakje, is geen optie.

Dus maakte ik een bijhorend zakje in het allerlaatste restje jeans, afgeboord met paspel van tafelkleed. Zo is het iets groter dan ik bedoeld had, maar ik weet zeker dat mijn mama nog wel een plekje in haar tas vindt, om dit opplooibare tasje op te bergen.

Wat denk je, zou jij deze tasjes gebruiken?

© Lieve Deduytschaever 170521 31

Tot snel,
Lieve

Honey, I shrunk your clothes

Ons oudste dochter is er eentje van het stoere type. Mee shotten met de jongens en lekker ‘cool’ doen is haar ding. Dat uit zich ook in haar kledijkeuze. Ze is gek op hemdjes… zoals die haar papa of haar neefje dragen.

Dan zit er niets anders op, om de uitdaging aan te gaan. Aangezien een hemd naaien al van een fameus niveau is (dat ik nog helemaal niet bereik!), en ik niet onmiddellijk een naaipatroon, noch stof op voorraad had, besloot ik een hemd van papa te recyclen op haar maat.

Na wat youtube filmpjes kwam ik echter niet veel verder; niemand denkt er blijkbaar aan, om het zó klein te maken! Dan maar met het gezonde verstand en met behulp van een goed passend confectiehemdje. Ik geef toe dat ik zeker vijf maal heb gemeten en nagedacht, of het zo wel zou lukken, voor ik er de schaar in durfde zetten maar ik ben blij met het resultaat.

Hemd en das Dita

Om het geheel compleet te maken, en op dringende aanvraag van de toekomstige draagster, hoorde er een das bij gedragen te worden. Gelukkig was papa snel overtuigd om ook een das te recyclen. Om jaloerse jongens te slim af te zijn, heb ik de dubbele windsorknoop vereeuwigd, door hem vast te naaien en er een rekker in gestikt, die mooi verdwijnt onder de kraag van een hemd.

Heb jij al de uitdaging aangegaan om ergens zonder patroon aan te beginnen? Hoe heb jij dat ervaren?

Gastblogster
An

Engelengeduld

Geduldig ben ik niet. Nooit geweest. Bij mijn brei, zorg ik ervoor dat ik zelden iets moet uithalen of herbeginnen. Het moet vooruit gaan, en als er een foutje in mijn brei geslopen is, dek ik dat soms toe met de mantel der liefde. Want als ik iets moet uithalen, is de kans groot dat ik het in mijn ongeduld helemaal kapot trek. Zo ook met naaien.

Alleen maak ik bij het naaien meer fouten dan bij het breien. Het proces gaat ook veel sneller, en stomme fouten zisewing-630972_1280jn vlugger gemaakt. Mijn decouvietje is mijn grootste vijand, maar ook mijn beste vriend. Ik heb mij erbij neergelegd, dat fouten maken en herstellen nu eenmaal bij het naaien hoort. Tot mijn grootste verbazing blijk ik over een soort engelengeduld te beschikken, waardoor ik dan wel zuchtend aan het herstelwerk begin, maar het toch meestal tot een goed einde breng. Heel af en toe trek ik eens een gaatje in de stof, maar meestal is dat soort schade beperkt.

Toch had ik mij heilig voorgenomen retouches over te laten aan een expert. Ik breng mijn her- of verstelwerk steevast binnen in een naaiatelier, waar ze mijn stukken tot in de puntjes afwerken, alsof er nooit aan geprutst geweest is. Maar sinds kort laat ik mij toch vangen. Die prachtige witte broek is nét iets te breed onderaan de broekspijpen. Of dat toffe hemdje floddert nét iets te veel rond mijn middel. Ik heb nu eenmaal geen standaardmaten… Vroeger legde ik dergelijke stukken kordaat opzij. Jammer, maar helaas, ik moest op zoek naar iets anders. En naamlinten op mijn uniform stikken? Dat deed mijn vader ooit nog voor me… Niet zo de laatste maanden.

Tegenwoordig neem ik die net-niet-passende stukken met plezier mee naar huis, want ik kan dat toch even snel zélf aanpassen? Dat snel blijkt telkens weer relatief te zijn. Ik zucht en steun terwijl ik met mijn decouvietje aan de slag ga, en vervloek mijn aankoopgedrag. Maar hoe fier ben ik telkens weer, als ik de deur buiten stap met een perfect passend kledingstuk…. Dat heb ik toch maar lekker zélf geklaard!

Al laat ik de moeilijkste retouches nog steeds aan een expert over, in het naaiatelier zien ze mij veel minder vaak. Voorlopig toch…

Tot snel!

Lieve

Een pakkend pakje: van jullie correspondent uit Mali

Bamako in Mali, ’t is maar een slordige 6.000 km van Mechelen verwijderd. Geen probleem voor Twitter, Facebook, Messenger, Skype en alle andere sociale media. Alles wordt gezwind doorgestuurd (als het internet hier tenminste niet plat ligt).

Dus blijf ik vrolijk bestookt worden met alle updates en berichten met mooie maaksels van onze drie dames. Ik ben helemaal mee met al onze naaisels, dus feitelijk is er niet zoveel veranderd… Niet dus.

20170531_213946Ik moet eerlijk toegeven dat kijken naar die mooie dingen zonder er zelf bij betrokken te zijn helemaal niet hetzelfde is. Niet alleen word ik stilaan bezorgd, dat ik na zes maanden de voorkant van een naaimachine niet meer ga onderscheiden van de achterkant, terwijl ons olijke trio met reuzensprongen vooruit is gegaan. Maar zelf niet  betrokken zijn bij de plannen van de girls, niet meer bespreken via telefoon of chat welk stofje het beste zou passen, niet even via Messenger kunnen vloeken omdat je weer verkeerd gestikt hebt, of glimmend van trots je afgewerkte stuk kunnen tonen… het begint na twee maanden te knagen.

Totdat… je plots van je collega’s in de compound hoort dat er weer postpaketten zijn aangekomen. Mijn roommate helemaal enthousiast, omdat ze pakjes verwachtte, maar wat een verrassing als er plots een mooi ingepakt pakje voor mij ligt…20170609_213029.jpg

En wat een complete topper, als je er gewoon DRIE cadeautjes in vindt van onze naaiwonders: een toiletzakje, een handtas en een schrijfblok, allemaal in dezelfde desertstof als het kloffie dat ik hier zes dagen op zeven draag.  Zaaaaalig.

20170609_195318

Vooral de kaartjes bij elk cadeautje, deden me even slikken. Ze hangen nu op mijn kleerkast.  Wauw, ik bof met zulke vriendinnen. De toilettas van Tatiana gebruik ik nu wanneer ik ga lopen (jaja, je kunt gaan lopen in Mali, maar dan moet je dat wel rond zes uur ’s morgens doen, en jezelf een half uur geven om uit te zweten). 20170609_195839.jpg

De handtas van Lieve is perfect als ik naar een vergadering ga, of een korte verplaatsing moet doen. Veel gemakkelijker dan mijn grote rugzak te moeten meezeulen. En ook veeeel modieuzer. Wie zegt dat een militair niet stijlbewust kan zijn?

20170609_195452Met de blocnote van An zit ik gewoon élke vergadering te stoeffen.  Mijn collega’s waren ook vol bewondering voor mijn nieuwste attributen. De kans dat er bijkomende bestellingen jullie kant uitkomen, dames, is dus erg groot.

Voorlopig heb ik nog geen postpakketjes richting België verzonden, maar ik heb hier wel een mooie stoffenmarkt ontdekt… waar ik dringend eens moet gaan snuisteren. Ik beloof jullie girls, dat er dan ook een pakketje jullie richting uitkomt…

Nogmaals bedankt en dikke zweetkussen uit Mali!

Tot schrijfs,

Margot

 

 

 

 

 

Fleurige jeansmandjes

Constant ben ik op zoek naar manieren om orde in de chaos te brengen. Toen ik de pijpen van mijn jeans afknipte, bleef ik met twee mooie stukken stof zitten, waar ik natuurlijk mee aan de slag wilde in de #naaimaandtegenverspilling. In mijn badkamerkast stonden allerlei potjes en doosjes waarin ik alles een plaats gaf, en op Pinterest vond ik een leuk ideetje om daar verandering in te brengen.

© Lieve Deduytschaever 170512 01

Natuurlijk wilde ik er, koppig als ik ben, mijn eigen versie van maken. Dat is net het leuke aan dit snel-klaarprojectje: je kan er eindeloos mee variëren. Ik maakte vier jeansmandjes, alle vier gelijk en toch weer anders. Perfect de maat die ik nodig had voor dat ene en dat andere hoekje in de kast. Zo kregen mijn make-up en haarspulletjes, maar ook mijn gezichtscrèmes, een nieuw mandje.

Telkens als ik de kastdeur openschuif, word ik hier blij van. Ik heb de smaak te pakken… zou de kast van mijn man ook geen opfrissing nodig hebben 😉 ?

Wil je weten hoe ik het aanpak? Hieronder een voorbeeldje, als basis voor je eigen projectje. Veel plezier ermee!

Tot snel,
Lieve

Tutorial

© Lieve Deduytschaever 170512 02
Knip 20 cm van je broekspijp en een voering van 40×20 cm, plus 38×18 cm H630 als versteviging.
© Lieve Deduytschaever 170512 03
Leg de versteviging mooi in het midden van de voering, en strijk ze erop.
© Lieve Deduytschaever 170512 04
Plooi de voering in de lengte met de goede kanten naar binnen, en stik de onderkant dicht. Ook de onderkant van je jeansbuis naai je toe (niet op de foto).
© Lieve Deduytschaever 170512 06
Een zijkant van de voering krijgt een stiksel. De bovenkant blijft open.
© Lieve Deduytschaever 170512 07
Trek de hoek van voering en jeans naar boven, en plooi ze dwars op de gestikte kant.
© Lieve Deduytschaever 170512 08
Je naad komt in het midden van een gelijkbenige driehoek te liggen.
© Lieve Deduytschaever 170512 10
Meet langs beide benen van de driehoek 6 cm, en zet een merktekentje op die plek.
© Lieve Deduytschaever 170512 11
Trek, speld en stik een lijn tussen beide merktekens. Nu heb je echt een driehoekje.
© Lieve Deduytschaever 170512 12
Knip de punt van de driehoek af. Doe hetzelfde met beide hoeken van je jeans.
© Lieve Deduytschaever 170512 13
Plooi de jeans met de goede kant naar buiten, en steek die in de voering, goede kanten op elkaar.
© Lieve Deduytschaever 170512 14
Speld voering en jeans op elkaar. Stik door op 1 cm van de rand en laat een keergat van 10 cm.
© Lieve Deduytschaever 170512 16
Keer alles weer binnenstebuiten.
© Lieve Deduytschaever 170512 17
Je ziet nu de voering en de buitenkant van je mandje.
© Lieve Deduytschaever 170512 18
Duw je voering in het jeansmandje, vouw de stofjes van het keergat naar binnen, speld dicht en stik alles door op een paar millimeter van de rand.
© Lieve Deduytschaever 170512 20
Plooi de rand een stukje om, en klaar!

Bootcut wordt shortje

Al een tijdje wilde ik aan de slag met mijn oude jeansbroeken. Maar… zelfs al zijn ze te groot, of was er ooit een andere reden om ze opzij te leggen, emotioneel liep ik steeds weer tegen een muur. Want ‘ze zijn toch nog goed, en ga ik ze op die manier niet kapot maken’?

© MOORS M -3975

Maar… ik ben uiteindelijk gezwicht voor mijn creativiteit en nieuwsgierigheid. Die ene bootcutbroek, net iets te los rond mijn heupen, leende zich uitstekend voor een recyclage-werkje. Ik trok naar Toverstof voor een strookje rekbaar kant, en naar Veritas voor opstrijk-attributen, voor ik mijn moed verzamelde, en er de schaar in zette.

Het resultaat overstijgt mijn stoutste verwachtingen. Al jarenlang ben ik op zoek naar het ideale jeansshortje. In de winkels vind je bijna uitsluitend exemplaren tot net onder de bilnaad, of tot op de knie. Geen van de twee modellen flatteert mij, dus kies ik meestal voor een rokje. Maar deze short, die ga ik deze zomer dragen, tot hij van mijn billen valt :-).

© MOORS M -4058

Benieuwd hoe ik het gedaan heb? Lees verder onder de tekst, voor een stap-voor-stap fototutorial.

Wat vind jij ervan? Heb jij zelf ook al eens kledij verknipt tot iets nieuws? Laat het me snel weten, ik ben benieuwd!

© MOORS M -3999

Tot snel,
Lieve

Tutorial

© Lieve Deduytschaever 160925 01
Als je het hebt, neem je een shortje uit de kast, om de lengte af te meten. Heb je dat niet, dan meet je op je been af, waar je kniplijn moet komen.

© Lieve Deduytschaever 160925 02

© Lieve Deduytschaever 160925 03

© Lieve Deduytschaever 160925 04
Aan de hand daarvan, meet je de lengte van binnen- en buitenbeen, en knip je de pijpen eraf.

© Lieve Deduytschaever 160925 05

© Lieve Deduytschaever 160925 06
Meet de omtrek van je broekspijp, en knip de strook kant op lengte. Stik de korte zijden door, goede kant op goede kant.
© Lieve Deduytschaever 160925 10
Speld het kant op je afgeknipte broekspijp, met de naad van het kant op de binnennaad van je broek. De randen afwerken is niet nodig, aangezien de rest van je broek ook een ‘used look’ krijgt. Bovendien zullen de rafels niet snel onder je kantboord uitkomen.

© Lieve Deduytschaever 160925 06 bis

© Lieve Deduytschaever 160925 07
Je kan het kant er met de machine aanstikken met een lange smalle zigzagsteek. Kies een garen in dezelfde kleur, en volg de golvende rand van het kant. Je zal zien, dat het nauwelijks opvalt. Nog mooier is het natuurlijk, als je het onzichtbaar met de hand opnaait.
© Lieve Deduytschaever 160925 08
Fixeer de onderkant van je broek met een klein handsteekje aan het kant. Zo blijft je boord mooi op de plaats, en gaat hij niet opkrullen.

© Lieve Deduytschaever 160925 11

© Lieve Deduytschaever 160925 12
Haal op één van de achterzakken de gele stiksels eruit. Onder de stiksels, is de originele kleur van de stof nog zichtbaar, een leuk accent.

© Lieve Deduytschaever 160925 13

© Lieve Deduytschaever 160925 16
Strijk de strijkapplicaties, aan de hand van de bijgeleverde handleiding, op één achterzak, en op het muntzakje van de voorzak.
© Lieve Deduytschaever 160925 18
Trek de broek aan, en duid met kleermakerskrijt aan waar je een gaatje in je jeans wil knippen.
© Lieve Deduytschaever 160925 19
Speld een stukje kant aan de binnenkant van je broek, zodat het volledige gat gevuld is, en je langs alle kanten nog een centimeter over hebt.
© Lieve Deduytschaever 160925 20
Stik met een lange smalle zigzag rond het gat, om het kant op z’n plaats te zetten. Het is niet evident, je hebt niet veel plaats, maar met een beetje prutswerk lukt het wel. Het hoeft niet mooi te zijn, want straks zie je er niets meer van.
© Lieve Deduytschaever 160925 21
Gebruik je decovitje, om de randen uit te rafelen tot aan de stiknaad.
© Lieve Deduytschaever 160925 23
Dit is het resultaat, de rest van de verwering zal snel genoeg in de wasmachine gebeuren. Je ziet dus niets meer van de stikrand rond het gat…

© Lieve Deduytschaever 160925 25

© Lieve Deduytschaever 160925 24
En hier is het resultaat!

© MOORS M -4109

The Sewies: het Malle Naaiavontuur

Altijd leuk om er met de Girls in Uniform op uit te trekken. Jammer genoeg is het nog nooit gelukt, met z’n allen iets uit te spoken, maar Margot en ik naaiden al eens voor het goede doel, Tatiana en ik volgende samen naailes, en nu trokken An en ik naar de Kempen, voor een weekendlange naaimarathon.

Onder leiding van Pia en Sofie, trokken we naar het Vormingscentrum in Malle. Ik vertrok met bibberende knietjes eIMG_9556n traantjes in de ogen (jawel!), want vijftig kakelende vrouwen en minstens evenveel ratelende machines in één grote ruimte, dat leek mij toch een beetje te veel van het goede. Maar de combinatie van de prachtige locatie in het groen, en de toffe bende madammen, zorgden voor een aangenaam en ontspannend weekendje.

Het gezelschap was dan ook uitmuntend, ook in mijn nabije omgeving. Het was de eerste maal, dat ik met An op stap ging, aangezien ik haar enkel kende via mijn lieve vriendinnetje Margot. Bleek het gelukkig supergoed te klikken tussen ons. An is een beetje een losbol, en daarnaast heel zorgzaam, intelligent en lief. Jaja, ons Margot heeft een goede smaak!

FullSizeRender(17)

Ook mijn naaivriendinnetje Liesbet was van de partij. Wat een lieve, slimme, creatieve meid is dat! Aangezien zij al van kleins af aan naait, kon zij An en mij ook nog eens heel wat leren.

FullSizeRender(10)

Ons kleine groepje klikte wonderwel in elkaar. We deden dan ook meer dan enkel naaien… Zo stonden onze tetters geen seconde stil, en gingen we ook op uitstap naar Miss Anaïs in Kasterlee. Van de eigenares kregen alle deelnemers een bon voor 20% korting in haar  uiterst charmante winkeltje. Dat konden we toch niet laten liggen!

FullSizeRender(22)

Naaien in groep heeft, behalve de gezelligheid, ook nog andere voordelen. Wanneer ik naai voor mezelf, heb ik telkens heel wat aanpassingswerk. Ik huppel dus vrolijk in mijn ondergoed van naaimachine naar spiegel. In Malle was dat een beetje anders… onder andere omdat ik denk, dat mijn medenaaisters mij niet zo graag in mijn lingerie zien rondlopen. Gelukkig waren Liesbet en An nooit ver uit de buurt, om dingen op mijn lichaam af te spelden. Wat een luxe!

FullSizeRender(14)

Op zaterdag stond er een heerlijke Shiatsu massage op het programma, en daarnaast hadden Pia en Sofie ook heel wat werk gestoken in de zoektocht naar sponsors. Voor elke deelneemster stond er een prachtige goodybag klaar, vol leuke fournituren, kortingsbonnen, boekjes, stofjes, garen… Daarnaast organiseerden ze ook een tombola, en was ik één van de gelukkige winnaressen van een extra cadeautje.

Je leest het al: het was een weekendje vol plezier, gelach en gezelligheid. Het staat alvast met stip voor volgend jaar in mijn agenda. Hopelijk zijn Tatiana en Margot dan ook van de partij. Ga je met me mee?

Tot snel,
Lieve

Meer info over The Sewies: Het Malle Naaiweekend vind je op de facebookpagina, of kan je verkrijgen bij Sofie en Pia.