Zijn wij hamsters?

Kijk jij ook wel eens naar zo’n serie waarin ze een huis van een hamsteraar gaan opruimen? Kamers volgestouwd met dozen en stapels spullen. Waar enkel een vrije plaats om te werken of te slapen is, en elke andere vrije ruimte ingepalmd is door zakken met spullen waarvan een mens denkt: dat heb je toch niet nodig? Maar waarvan de hamsteraar halsstarrig weigert afscheid van te nemen, want het kàn nog wel eens van pas komen…

Ik zit hoofdschuddend naar zulke series te kijken maar ik stel mezelf wel eens de vraag of naaisters niet hetzelfde patroon vertonen. Zijn wij ook geen hamsteraars? Ik weet niet hoe jouw naaiplek eruit ziet bij een groot project, maar de mijne is meer een slagveld dan een bureau. Ik weigerde laatst een stuk voeringsstof ter grootte van een zakdoek in de vuilnisbak te gooien, want dat was net genoeg als voering voor een A Girl’s Cube‘, die nog op mijn planning staat. En als iemand je vraagt of je de naaispulletjes van een oudtante wilt hebben, zeg jij dan ook enthousiast: “Oh ja graag!”

Het begin al bij stofjes… heb jij er veel? Domme vraag waarschijnlijk. Ik ken weinig naailustigen die geen stoffenberg hebben en die steeds over meer stof dan tijd beschikken. Ikzelf probeerde mijn stoffenvoorraad tot een minimum te  beperken door mijn schoenendoos. Maar ik moet toegeven… je ziet mijn doos zelfs niet meer staan door de andere stofjes.

Toch zit ik me steeds te verheugen over de volgende stoffenmarkt. Om na die stoffenmarkt mijn zakken met buit stiekem binnen te smokkelen. Herkenbaar? Geef toe, er zijn toch punten van overeenkomst met die hamsteraar op tv.

 

Onlangs werd ik met de neus op de feiten gedrukt met zoiets stoms als ritsen. Vroeger kocht ik alleen een rits als ik er eentje nodig had. Maar er een paar op voorraad hebben is toch veel handiger. Je kan er zo bij, ook op zondag of als je pas om negen uur avonds achter je machine kruipt. Dus ik heb plots een ritsenfetish gekregen.

Een voorraad ingeslagen op een stoffenspektakel, ingegaan op een online aanbieding, en onlangs nog een partij van honderd ritsen voor 20 euro. Geen slechte deal, want ritsen kunnen best duur zijn. Maar daar zit ik dus nu met een berg ritsen die ik waarschijnlijk nooit allemaal kan gebruiken en ik was als een kind zo blij. Is dat geen hamstergedrag? Volgens mij wel.

De vraag die je dan moet stellen is: wat ga ik er aan doen? De helft van mijn stofjes weggooien, mijn rist ritsen uitsorteren tot diegenen die ik echt nodig heb? Mijn fourniturenberg voor de helft weggegeven? Stoppen met stofjes kopen? Yeah right

We moeten niet overdrijven. Er is bij mijn hamstergedrag nog geen brandgevaar of risico op gezondheidsschade. Mijn huwelijk staat er niet door op springen en ik kan de vloer van al mijn kamers nog zien. Dus het valt wel mee. Ik heb gehoord dat zelfkennis en erkenning van de zaken een eerste stap is naar genezing. Wel dan: “Hallo allemaal, mijn naam is Margot en ik hamster naaispulletjes”. There, I said it!!

Wat de volgende stap is, weet ik feitelijk niet. Ik heb geen tijd om erover na te denken want mijn blouse moet af, ik wil een rokjespatroon proberen voor mijn nichtje en heb de allerschattigste stof voor mijn eerste zomerjurkje van het jaar gevonden. Ik moet mijn zakken stof van het Stoffencircus wegstouwen voordat manlief ze ziet. En misschien mijn slagveld wat opruimen want ik vind mijn schaar nergens…

Tot schrijfs,

Margot

Verpakt in een brillenhoesje

Wat geef je aan een lieve dame die 85 jaar wordt en alles al heeft? Michael’s oma verjaarde en wilde geen cadeautjes. Een centje, daarmee kon je haar nog wel een plezier doen, zei mama Yvonne tegen haar zoon. Grrrrr, daarvan gaat mijn haar dus rechtstaan. Ik geef niet graag geld. Het is onpersoonlijk en als iedereen telkens weer geld vraagt, en het dus een doorschuifsysteem wordt, kan je in mijn ogen beter niets geven.

© Michael Moors 190309 05

Maar dat is slechts mijn mening en als iemand geld vraagt, dan krijgt die natuurlijk een centje. Alleen zorg ik dan wel dat ik er een kleinigheid bij kan geven, liefst iets zelfgemaakts. Mijn eerste idee was zo’n schattig kubus ritstasje. Mijn schoonmama fluisterde mij echter in dat oma stiekem jaloers was op de leuke brillenhoesjes die overal in haar huis rondslingeren, en die ik voor haar en haar vriendinnen maakte.

© Michael Moors 190309 04

Omdat 85-jarige handen misschien niet meer zo makkelijk omgaan met een knijpsluiting of met harde drukknoppen, wilde ik werken met een magnetische sluiting. Op Pinterest vond ik een heel eenvoudig patroontje van een brillenhoes-met-flap. In mijn voorraad vond ik nog een restje hartverwarmend katoen en een stukje gevoerde meubelstof die ik eerder al gebruikte voor ritstasjes en voor mijn eigen Renée handtas. Ik viste een magneetsluiting uit de schuif en in een wip was het brillenhoesje klaar.

© Michael Moors 190309 02

Oh, wat hou ik ervan zelfgemaakte cadeautjes te geven. Oma glunderde toen ze haar cadeautje opende. Binnenin zat -naast het centje- namelijk geen leesbril, maar een brillenpoetsdoekje dat mijn ventje Michael ontwierp voor de luchtmacht. Opnieuw scoorden we als koppel met een heel persoonlijk cadeautje, op maat van de ontvanger. Fijn toch, als we samen creatief kunnen zijn?

© Michael Moors 190309 03

Wat denk je, zou jouw oma blij zijn met dit cadeautje?

Tot snel,
Lieve

Sewchallenge – black is the new print

Davina daagde ons opnieuw uit elkaar uit te dagen. Ze koppelde random een aantal blogsters aan elkaar en die gaven elkaar telkens drie criteria. Marieke en ik moesten niet lang nadenken over de uitdaging. Ik merkte bij het scannen van haar site op dat ze niet vaak voor zichzelf naaide en dat ze een beetje stoffenverslaafd is, en ging voor deze criteria:

  • iets voor jezelf
  • een ‘oud’ patroon
  • een stofje uit je voorraad

Benieuwd hoe zij het er vanaf bracht!

© Lieve Deduytschaever 190414 10

Marieke had gezien dat ik zelden of nooit voor mijn ventje naai en gaf mij deze opdracht:

  • iets voor je man
  • een patroon dat je niet eerder gebruikte
  • voorzie het kledingstuk van een uniek detail

Logo sewchallenge

De criteria zouden geen problemen mogen geven. Toch moest ik even slikken. Wie de blog volgt weet dat ik al jaren iets voor Michael wil naaien. Maar behalve een hoesje liet hij het mij nooit toe. Bijna tegen zijn zin maakte ik begin dit jaar een ‘thuisbroek’ voor hem, die hij gelukkig nooit lang in de kast laat hangen. Omdat hij liever achter dan voor de camera staat, haalde die broek nooit de blog. Dankzij het duwtje van Marieke mocht ik deze keer ‘officieel’ aan de slag met het leuke boek I Love T-shirts. Driewerf hoera!

© Lieve Deduytschaever 190414 08

Michael wist wel heel goed wat hij wilde: een simpel zwart t-shirt. Hoe eenvoudiger hoe beter. De T-Hemp was het enige patroon dat hem kon bekoren. De prachtige, zware, zwarte kwaliteitstricot vond ik bij Toverstof in Destelbergen. Ook over het unieke detail hoefde ik niet lang na te denken. Michaels logo sierde tot nu toe enkel zijn foto’s en het gratis Stinger patroon. Tijd om daar verandering in te brengen.

© Lieve Deduytschaever 190414 03

De stof is ongelofelijk mooi en ik ben blij met de afwerking van het t-shirt. Toch ben ik er niet gelukkig mee… Volgens de matentabel zou de T-Hemp goed moeten passen, maar mijn ventje heeft nogal brede schouders. Het ziet er perfect uit, maar als hij zijn armen strekt, trekt het aan de mouwen een beetje tegen. De rug had dus een paar centimeter breder moeten zijn. Michael vindt de stof ook te zwaar voor een zomers t-shirt. Heel vaak zal het de volgende maanden dus niet uit de kast komen.

© Lieve Deduytschaever 190414 07

Hoewel mijn ventje zonder tegenspartelen alle pasbeurten doorstond, kreeg ik hem jammer genoeg niet zover dat hij model speelde voor een fotoshoot. Maar hé, een eerste stap is gezet. Op naar meer!

© Lieve Deduytschaever 190414 01

Meer geslaagde uitdagingen zien?
Woohoo by DavinaMaMariekeJust DelphineOoyamade
Moestash – Vlijtig Liesje KnutseltNaadjes en Draadjes

Tot snel,
Lieve

PS: Vandaag koos een online lotingsprogramma de drie winnaressen van de Kamille PDF patroontjes. Esther en Eva wonnen hun exemplaar hier op de blog, Manon werd uit de Instagram deelnemers geloot. Proficiat dames! Sturen jullie snel een mailtje?

Omdat afscheid nemen niet bestaat…

Er zijn zo mensen die tijdelijk met je mee door het leven stappen. Collega’s, artsen, therapeuten, leerkrachten… Mensen die stuk voor stuk een stempel op je leven drukken en dan weer verdwijnen. Je kan hen geen vrienden noemen, maar ze kunnen oh zo belangrijk voor je zijn, in die korte tijd dat jullie elkaar kennen. Ja, in een ander leven, onder andere omstandigheden zouden jullie misschien maatjes worden. Maar nu niet…

©Lieve Deduytschaever 190222 05

Ze zijn een tijdje veel voor je gaan betekenen en dan verdwijnen ze op een dag. Je kan het nu wel op eigen kracht, bent genezen, verandert van werk, hebt hen niet meer nodig en er is geen enkele reden meer om de relatie nog verder uit te bouwen. Zo’n afscheid is voor mij wel even slikken, en ik kan dat niet zomaar voorbij laten gaan. Continue reading “Omdat afscheid nemen niet bestaat…”

Een korte Kamille en een give-away

Het lijkt alsof ik altijd wat tijd nodig heb om voor een patroon te vallen. Vlak na de uitgave van het tweede FibreMood magazine zag je de ene na de andere Kamille jurk verschijnen. De elegantie en tijdloosheid van de jurk kan mening naaister bekoren, het kunstig geknoopte voorpand leidt de aandacht af van eventuele probleemzones en de jurk is zowat elk figuur op het lijf geschreven.

Wil je zelf ook aan de slag met het patroon?
Scrol naar beneden en zie hoe je de PDF kunt winnen!

© Moors M - 6U6A4982

Heel lang twijfelde ik of de Kamille iets voor mij is en ik bladerde lekker verder door het magazine. De Berthabroek, ja, die kon mij meteen bekoren, maar die bijzonder elegante jurk… niet echt. Ik keek met plezier naar de exemplaren van andere naaisters en twijfelde lustig verder. Continue reading “Een korte Kamille en een give-away”

Naaien voor helden

Voor een goed doel naaien deden we al vaker. Vlaggenlijnen, speciale knuffels, militaire uiltjes… We maken er een erezaak van zulke goede doelen te blijven steunen.

Cirkel-01

Onlangs was het weer zover: Lieve en ik hadden ons ingeschreven om samen te naaien voor vzw Kleine Held. Een schitterend initiatief waarbij vrijwilligers een zelfgenaaid pakket samenstellen om ouders met een prematuurtje te steunen. Omdat het zo’n belangrijke mijlpaal is voor ouders wanneer hun kleintje voor de eerste keer kleertjes kan dragen.

Continue reading “Naaien voor helden”

Pin van de maand: poncho met pluis

We hebben het al een paar keer gehad over Pinterest. Hét digtale moodboard dat onze hoofden gek maakt met leuke dingen die we écht eens moeten maken.  Wie van ons heeft er geen bord met projectjes en naai-inspiratie? En het wordt steeds uitgebreider…

Wij vonden dat we eigenlijk eens iets meer moesten doen met onze pins, dus bij deze: we introduceren jullie de pin van de maand. Een pin die ons inspireerde en waarvan we iets maakten. Hopelijk geeft-ie jullie ook mooie ideeën. Continue reading “Pin van de maand: poncho met pluis”