Wat als… de moed je ontbreekt om je fouten te verbeteren

Ken je dat gevoel;  je bent een kledingstuk aan het maken, en het gaat redelijk goed. Hoe dichter je bij de finish komt, hoe ongeduldiger je wordt. Ik heb daar last van. Ik ben niet echt bedeeld met een grote portie geduld, en ben daar bovenop nog een driftkikker. Dus zodra de eindmeet in zicht is, moet het vooruitgaan. Vortsik!

finish-1414156_1920

Dan ben je aan de finish, halleluja!!! Trots kijk je naar je werk… en zie je een fout. Wat zeg ik? Een grove fout, een uitschuiver die roept in je gezicht:  “Fout in het kledingstuk, HIERZO!!!”

En wat als… je het dan écht niet kunt opbrengen om het weer uit elkaar te halen?

Ik kwam het laatst tegen met een jurkje. Helemaal af, zie ik dat de rits er wel goed inzit, maar dat er een centimeter verschil is tussen beide panden. Een. Hele. Centimeter!!!

©Lieve Deduytschaever 170331 15

Wat doe je dan?

Mijn koppigheid won, en ik weigerde het weer uit elkaar te halen. ‘t Zal wel gaan zeker, ze moeten er maar niet op letten. Of, zoals ik laatst op een blog zag: “Good enough is the new perfect”. Nà!

Maar nu hangt het kleedje op een kapstok, en ik kan me niet concentreren op de mooie dessin, de leuke kleur of het zachte stofje. Het enige wat ik denk als ik het zie is: een hele centimeter verschil…

En toch… kan ik nog altijd niet de moed opbrengen om mijn decovietje te nemen en te beginnen uithalen. Ik zie dat niet zitten. Het was AF, remember?

Wat doen jullie dan in zo’n geval? Blijft het kleedje je uitlachen, of ga je het te lijf? Geef je toe aan je perfectionisme, of daag je de wereld uit om er iets van te durven zeggen (en oh wee als ze dat doen!)?

©Lieve Deduytschaever 170331 1

Kennen jullie dat gevoel? En wat wint bij jullie meestal?

Tot schrijfs,
Margot

Tussen overmoed en game over

Ik kijk altijd uit naar dat moment, dat ik weer achter die naaimachine kan kruipen. Op het werk, in mijn bed, op weg naar huis..  Ik plan in mijn gedachten wat ik die dag nog allemaal ga doen, welke projectjes ik nog wil maken, …

superman-295328_1280Mijn  plannen, zijn  steeds enorm, optimistisch en soms gewoon naïef. Hetzelfde als ik in een stoffenwinkel binnenstap. Ik zie enkel de mogelijkheden, wat ik ga maken en hoe mooi het zal worden. Niet de moeilijkheden, het vele werk en de talloze problemen die ik ga tegenkomen omdat ik sommige technieken gewoon nog niet ken. Nee, in de winkel barst ik van zelfvertrouwen en kan ik alles aan.

muur-2

Maar zodra ik achter de naaimachine zit, en de eerste problemen de kop opsteken, donder ik van mijn roze wolk.

Ik word met mijn neus op de realiteit gedrukt: er is nog veel te leren. De afwerking zal niet zo perfect en gladjes verlopen als ik me had voorgesteld. Neeje, ‘t zal weer gevloek, getob en getorn vragen. Die koude douche dreigt steeds mijn plezier in het naaien te vergallen.

game-over

Daarom ligt er het bakje van mijn naaimachine een papiertje met één simpele zin. “Geniet van je proces, nog meer dan van het resultaat”.

Simpele regel, maar die uitvoering weeral… Ik herinner mezelf aan wat ik al presteerde, wat ik hierna weer zal hebben bijgeleerd, dat ik een uniek stuk zal dragen. Ik spreek mezelf streng toe, dat perfectionisme plezier vergalt en dat de creatie van iets, hoewel imperfect, iets moois op zich is. En dat de spullen uit de winkel een mindere afwerking hebben,

Ik kruip getroost weer achter de machine en zwoeg voort, berustend. Denkend dat ik volgende keer wat realistischer moet zijn in mijn projecten. Tot ik weer die stoffenwinkel binnenstap…

Ben jij soms ook overmoedig? En kom je die muur dan ook tegen?

Tot schrijfs,

Margot