Sweater met sterren

© Lieve Deduytschaever 180516 01Ik loop graag. Met muziek in mijn oren of goed gezelschap dat me wat vooruit trekt zonder Usain Bolt te willen kopiëren… ik vind het zalig. Thuis loop ik meestal in de fitness, minstens een  keertje in de week. Elke zondag spring ik op de fiets en rijd ik mijn loopband tegemoet. Met het Belgische weer kan dat ritje van een paar kilometer wel tegenvallen, zeker nadat je al tien kilometer achter de kiezen hebt. Een goede sweater met kap kon ik dus wel gebruiken. Ideaal om in onze sportmaand snel even in elkaar te flansen.

Hoewel, snel…

Ik nam het Veritaspatroon Esther en besloot de korte versie zonder zakken te maken. Een leuk sweaterstofje had ik nog van mijn eerste blogmeet van Davina liggen, en dat gewoon smeekte om daarvoor gebruikt te worden.  Alleen… het was wat dunnetjes en zou me op mijn fietstochtje weinig warmte of bescherming tegen de wind bieden. Dan maar voeren, hoewel ik afwerking met voering niet makkelijk vind. Een zachte grijze fleece en wat boordstof van Nostex zouden me zeker warmer houden.

© Lieve Deduytschaever 180516 07

Ik heb lang getwijfeld of ik de boordstof en de rits in het roze zou doen. Ik ben wel een meisje maar het leek me iets te Barbie-achtig. Om toch een klein roze detail te hebben deed ik de sierstiksels op mijn schouders en aan de rits met een roze garen. Een klein  Barbie-gehalte dus…

© Lieve Deduytschaever 180516 08

Hoewel de voering het ding lekker warm maakt, vloekte ik wel bij het afwerken, want die voering netjes op de boordstof omplooien en stikken is niet simpel. Ik had gelukkig al wat training gehad met de hoodie voor broerlief dus ik was best tevreden over het resultaat. Totdat ik het ding eens aandeed en zag dat het als een zak rond mijn lijf hing. De nuchtere opmerking van manlief: “Daar mag toch wat ingenomen worden” was voldoende om het tornmesje weer boven te halen. Ik heb uit beide zijden zes centimeter uitgehaald, wat natuurlijk weer aanpassingen vroeg aan de boordstof.

© Lieve Deduytschaever 180516 06

Je kan je al inbeelden hoe lang ik heb zitten werken om die vest wat te ont-zakken. Nu ben ik er tevreden mee: een vrolijk jasje met mini-barbiegehalte en een warme voering, die me waarschijnlijk beter gaat dienen in de winter als nu in het voorjaar.

© Lieve Deduytschaever 180516 04

De koude wind gaat me op de fiets niet meer kunnen deren in mijn zelfgemaakte Esther. Maar die kilometers op de loopband… die blijven pijnlijk, vooral de laatsten.

Tot schrijfs,
Margot

Mega Megan

megan1Iedereen herinnert zich nog het stofje waarmee je je eerste draagbare kledingstuk maakte. Bij mij was het een soort mint-groen. Maar wat ik me beter herinnerde, was mijn  eerste duurdere stofje. Geen simpele katoentjes meer, maar iets waar je meer voor betaalt en waar je iets speciaals mee wilt maken.

Het was in mijn boek van Love at First Stitch dat ik de Meganjurk zag, en ik kon niet wachten om het ding te maken: simpel model met figuur- en plooinaden, en leuke korte mouwtjes. De kleur was direct beslist: iets roze, maar geen kauwgumtint. In Nostex van Mechelen zag ik een geweven, oud-roze stof die me direct aansprak, maar ook allerlei alarmbellen deed afgaan: zoiets duur voor mijn tweede kledingstuk… Zag ik het weer niet te groots? En geweven stof – is dat makkelijk los te tornen? Maar de verkoopster zag de foto in het boek en flapte er uit: “Dat zou echt wel perfect zijn”. Ja, wat moet je dan als beginneling nog zeggen?

megan2Voor mij had de jurk veel nieuwe technieken. Eigenlijk; een jurk maken was gewoon nieuw. En wat zei ik ook alweer over lostornen van geweven stoffen? Juist…  Dus om mijn stofstress wat te verminderen, maakte ik voor de eerste keer een toile met baalkatoen. De rok in katoen heb ik niet afgemaakt, maar het bovenste gedeelte inrijgen, de mouwen inzetten, je plooi- en figuurnaden overtekenen, daarna aanpassen (en uit miserie weer naar je eerste ontwerp terugkeren)… Yep, mijn toile was een goed idee.

megan3Met iets meer zelfvertrouwen ben ik aan het echte werk begonnen. Het moeilijkste was de figuurnaden van je top mooi laten overlopen in de nepen van de rok. En zorgen dat je niet teveel moet lostornen… want dat was niet te doen.

Ik kreeg wel de goede raad altijd uit te kijken met ringen, want blijven haken achter de stof is een groot risico.  Maar ik ben zo trots op het resultaat.

Mijn Meganjurkje… om zoveel redenen, een megasucces.

Tot schrijfs,

Margot

Sew challenge: jurk op aanvraag

sew-challenge1Een maand geleden deden Lieve en ik mee aan een blogmeet annex sew challenge (lees: Lieve schreef ons in en ik ging mee). Ik had nog nooit van het ene noch het andere gehoord, dus weeral een nieuwe uitdaging. De blogmeet bleek een leuke ontmoeting met andere dames die over naaien blogden. We zaten daar maar liefst met vijfentwintig dames gezellig te tateren. Nooit gedacht dat er zoveel naaiblogs waren, ik moet dringend bijlezen…

Dan de sew challenge: ik krijg van iemand drie criteria om een kledingstuk te naaien en ik geef op mijn beurt een andere naaifervente drie zaken waaraan haar kledingstuk moet voldoen. Tegen een bepaalde datum moet je over je resultaat bloggen, uiteraard.

Van Miranda, van de blog Inspinration, moest mijn kledingstuk aan de volgende eisen voldoen: een jurkje (perfect, ik wou er net nog eentje maken), voor alledaags gebruik (oh nog beter!!) en ten derde: met minstens een techniek waar je wat tegenop ziet (hmm oke…).sew-challenge7

Een jurkje voor alle dagen, maar dan wel in een winterstofje uit Nostex en een patroon dat je ook met laarzen kan dragen. Het silhouette van de Audrey Jurk, waar Lieve zich eerder ook al aan waagde, uit het Veritas magazine leek geschikt.

sew-challenge2Nu nog die moeilijke techniek… ik ging enerzijds voor een blinde rits (niet echt moeilijk, gewoon rottig) en anderzijds een gedurfde print: een dikke katoen met geometrisch dessin, zodat het puzzelen werd om alle lijnen mooi te laten doorlopen.

Gepuzzel werd het: eerst en vooral zorgen dat je alle delen op dezelfde hoogte uitknipt, zodat de print aan beide schouders doorloopt. Dan moeten de neepjes en de naden ook aan beide kanten gelijk vallen, en dat is niet simpel. Gelukkig bestaat de Audrey jurk maar uit drie delen, dus moet je niet veel patroondelen laten doorlopen.

sew-challenge6De rits er inzetten bleek weer moeilijker. Blinde ritsen zijn nooit mijn vrienden geweest; ik slaag er nog steeds niet in die in één keer goed te stikken. Nu moest ik niet alleen zorgen dat die rits goed zat, maar ook dat de print van beide rugpanden mooi doorliep. Stress…

Na de vierde poging heb ik me neergelegd bij 95% nauwkeurigheid. Enfin, ook de derde criteria had ik netjes opgevolgd.

Normaal gezien moet je de bovenstukken nog verstevigen met een beleg, maar twee lagen van die dikke stof, plus de stikranden? De dame van de stoffenwinkel raadde me het vriendelijk af, en suggereerde dat ik in de plaats een volledige voering zou maken. Ik ben blij dat ik naar haar geluisterd heb.

sew-challenge-8De voering was wat moeilijker af te werken aan de armen, waarschijnlijk omdat ik verkeerd begonnen was. Maar nu ben ik helemaal op de hoogte hoe het moet, én hoe je het kunt oplossen.

Mijn eerste winterjurkje is een feit, hoewel de fotoshoot bij tropische temperaturen gebeurde. Maar hij past super met een paar zwarte laarzen en een zwart jasje, hoewel ie iets korter uitviel als verwacht. Dus Miranda, ben ik geslaagd in de uitdaging?

Tot schrijfs,

Margot