Buitenstaanders vinden dat een vreemd concept: “Hoezo: je houdt niet van knoopsgaten maken? Maar je naait toch graag?” Alsof een hobby geen minder leuke kanten heeft. Ik vergelijk het met een hobbykok: het is toch niet omdat je graag een vijfgangenmenu op tafel zet, dat je de afwas of patatten schillen plots leuk vindt? Zou elke hobby, hoe graag je het ook doet, geen duister kantje hebben dat iedereen verafschuwt?

De titel is misschien een beetje overdreven maar toch… Ken je het gevoel dat je in een fase van je naawerk komt dat je iets moet gaan doen waar je als een berg tegenop ziet? Bijvoorbeeld, ik heb een schitterend bloesje gemaakt, maar dan komt die laatste stap, dat gruwelijke werkje: knoopsgaten maken. Ik hààt knoopsgaten maken. Ze zijn nooit zo mooi recht en symmetrisch als ik wil en er is veel kans dat ik in deze laatste stap toch nog mijn stof om zeep help. Op een proeflapje heb je na wat zwoegen het perfecte knoopsgat gemaakt, maar dan ga je naar het echte werk en loopt het mis…. Knoopsgaten maken: een afschuwelijk werkje.

Maar het zette me wel aan het denken. Wat is mijn top vijf van dingen die ik niet leuk vind aan naaien? Kom ik er wel met vijf? Waar zouden andere naaisters een broertje dood aan hebben? Even kijken: knoopsgaten staan dus al hoog op mijn zwarte lijst, maar ook verstelwerk verdient zeker een plaatsje. Ik blijf het maar uitstellen totdat het niet meer nodig is, men het vergeten is dat ze het gevraagd hebben of het te klein is. De reden is me nog niet duidelijk. Is het omdat ik meestal het kledingstuk niet zelf heb gemaakt of omdat het plots niet meer zo af is als ik dacht? Ik heb geen idee maar ik verkies om twee uur te tornen aan een kledingstuk boven een half uur verstelwerk te moeten doen. Af-schu-we-lijk.

Nog een leukje (of juist helmaal niet) is fronsen. Beurk! Mijn fronsaversie is waarschijnlijk recht evenredig met mijn fronskwaliteiten. Maar haat ik fronsen omdat ik het niet goed kan? Of kan ik het niet goed omdat ik het zo haat? Zware filosofische kost, I know, maar je moet er wel eens over nadenken. Ik zal heel ernstig overwegen of ik het kledingstuk begin als ik zie dat er gefronst moet worden. Ik kan er een hele avond over mopperen als ik het moet doen.

Wat nog? Oh ja, mouwen hebben ook zo een paar addertjes. Namelijk de mouwsplit en de manchetten. Ik zie eerst en vooral niet hoe die mouwsplitten erin moeten. Ik kan er een uur op staren zonder verder te geraken. Als ik het dan eindelijk doorheb, begint de miserie pas echt. Hatelijk gepriegel met kleine stukjes stof die nooit goed liggen en als kers op de taart moeten er verdorie ook nog knoopgaten voor gemaakt worden. In verschillende afmetingen! Een mens zou voor minder overwegen om het ding in de fik te steken. Soit, dat is meestal mijn gedachtengang bij mouwsplitten.

Nog eentje: een elastiek inzetten. Ik ben al slechtgezind voordat ik eraan begin. Eerst heel dat gepruts om die elastiek mooi op te delen en dan die stof ook nog spelden zodat het mooi verdeeld is. Daarna moet je dat nog vaststikken ook, liefst op een regelmatige basis en oh wee als je fout zit, want dan kan je die stretchsteek proberen te tornen, waar er feitelijk geen beginnen aan is. Je elastiek is waarschijnlijk beschadigd, je stof ook en je moet helemaal opnieuw beginnen met verdelen. Het feit dat deze activiteit vaak deel uitmaakt van verstelwerk, helpt mijn humeur natuurlijk ook niet naar betere hoogtes. Dus, geen grote fan van elastieken inzetten. Het is een hatelijk werkje, punt.

Voila, dat is mijn blacklist naaien. Waarschijnlijk fronsen (Nvdr: ‘anders’ fronsen hé) velen onder jullie nu de wenkbrauwen: “Hoe kan je daar een hekel aan hebben? Dat betekent gewoon dat je het niet goed doet.” Waarschijnlijk, maar ik ga er ook niet dol op worden, hoe vaak ik het ook zou doen.

Wat is feitelijk jullie blacklist? Stuur me jullie top 5 naaiactiviteiten die ze zouden moeten ‘afschaffen’. Ik ben benieuwd of jullie mijn aversies delen. Of misschien heb je gewoon geen black list? Mag ik mijn verstelwerk dan naar jou brengen?

Tot schrijfs,
Margot