De laatste weken bouwde ik de spanning stilaan op… Jullie zagen al een leuke bonte tas passeren en kregen heel wat tips om zelf aan de slag te gaan met bont. Maar tot nu toe deelde ik enkel een snelle blik op het échte eindresultaat. Vandaag krijg je het eindelijk te zien: het chique bontjasje dat ik begin dit jaar maakte voor Katrien.

Toen Katrien me eind vorig jaar vroeg om een jasje voor haar te maken, gingen we op zoek naar een geschikt patroon en naar bijpassende materialen. Een uitstapje naar Stoffen Van Leuven eindigde met een grote zak vol kunstbont, stepper, garen, knopen, versteviging en een Burda magazine. In Burda Style 10-25 staat ‘blouson’ nummer 110, die aan alle eisen voldoet. Een heerlijk oversized jasje met sportieve snit: een korte double-breasted jas met brede sjaalkraag, verlaagde schouders en taps toelopende mouwen is helemaal wat Katrien in haar achterhoofd had toen ze de vraag stelde.

Het kunstbont, waar we allebei als een blok voor vielen, werd eerder al uitgebreid besproken. Stevige doch zachte haren met een prachtige glans, in bruine en zwarttinten, op een geweven rugpand. We moesten de hulp van eigenares Elke inroepen om ons de weg naar de bontjes te wijzen, want die lagen ‘verstopt’ in de verste kamers van de immens grote winkel. Wees dus niet bang, als dit prachtige bont niet meer te koop is bij Stoffen Van Leuven: vraag assistentie, de verkopers kunnen je zeker naar een even mooi alternatief leiden.

Knippen deed ik thuis, zoals je wellicht gezien hebt in dit leuke filmpje van het hele proces. Voor het naaien trok ik naar Malle, waar ik op weekend was met de Lovely Sew Ladies. Een ervaring die zeker voor herhaling vatbaar is! Helemaal klaar was het jasje echter niet. Ik wilde het eerst nog even laten passen door Katrien, want met de plaatsing van de knopen kan je een jasje net iets wijder of aansluitender maken. Het paste echter perfect en vorig weekend kwam ik dan eindelijk aan de knoopsgaten toe.

Je maakt een testknoopsgat of drie, en nog loopt het mis!!!

Brrrr knoopsgaten… Herken jij deze situatie? Je test je knoopsgaten op een restje stof, dat je op identiek dezelfde manier verstevigt als je vestje. Je maakt een testknoopsgat of drie, en durft het dan aan op je afgewerkte stuk. En nog loopt het mis!!! Ik gebruikte bovenop de bontlaag Avalon vlies en aan de binnenkant van het jasje scheurvlies, zodat het transport vlotter ging. Daarnaast maakte ik de knoopsgaten manueel, zodat ik niet aangewezen was op de grote slede die bij een automatisch knoopsgat hoort. Toch ging het eerste knoopsgat mis!

Er kwam een perfect knoopsgat van onder de machine, maar toen ik het vlies en de Avalon wegscheurde, raakte ik een aantal draadjes en begon het knoopsgat te rafelen. Natuurlijk merkte ik dat pas op nadat ik het had open gemaakt… Ik ging er nog eens over met een smalle zigzag, maar ‘als nieuw’ zal het nooit meer worden. Gelukkig zie je er niet veel van, met dank aan de honderden kleine bonthaartjes rond het knoopsgat. Nu maar hopen dat de ‘herstelling’ stevig genoeg is… Toen Katrien me vroeg of ik zelf tevreden was met het resultaat, kon ik dus jammer genoeg niet volmondig “ja” antwoorden.

Vorig weekend was het eindelijk zover: we trokken richting Evergem voor de ‘officiële overhandiging’ en de bijhorende professionele fotoshoot. Het weer was perfect: koud maar zonnig, weinig wind. Katrien was nerveus, maar dankzij de aanmoedigingen van Michael en mij, en van talloze wandelaars die langs de boswegel passeerden, slaagde ze er wel in als een volleerd model te poseren. Zie hoe ze straalt in haar jasje!

Weet je, ik maak zelden kledij voor iemand anders dan mezelf. Ik vind het veel te spannend en de angst om niet te slagen in mijn opzet om het perfecte kledingstuk te maken, zorgt ervoor dat ik niet vaak toehap als iemand het mij vraagt. Maar wat ben ik blij dat ik deze keer ja durfde zeggen! Dankjewel, Katrien, voor het vertrouwen. Dankjewel, dat je zonder tegenspruttelen voor onze lens wilde staan.

En bovenal: bedankt voor de jarenlange vriendschap!

Tot snel,
Lieve