Battle of the Blanches

Altijd leuk als de Girls afspreken. Naaien voor een goed doel, een stoffenuitstapje… als het maar met naaien te maken heeft en gezellig wordt. Voor ons laatste uitje besloten we onze eerste stappen te zetten in het tassen maken. Nu ja, eerste stappen… ik had al eens een etui gemaakt en testte de Stinger mee uit. En Lieve… Lieve maakte al genoeg tassen om een eigen boetiek te beginnen. Maar An en Tatiana waren onbekend in tassenland. Een Katrienette’s workshop Blanche, een schattige barrel bag met (kurk)lederen details, zou daar verandering in brengen.

De Blanche is een populair model van Swoon. De workshop duurt een hele dag en vraagt wel wat voorbereiding. We kregen op voorhand het patroon en de tutorial om ons huiswerk te doen. We trokken dus met onze voorbereide lapjes naar Oost-Vlaanderen, waar Katrien, de koningin van kurkleer, rivetten en verstevigingen, ons door alle stappen zou loodsen.

Het bleek een flinke boterham om Blanche in elkaar te zetten. Ik las de Swoon-handleiding al eens door, maar het leek me toch ingewikkeld. Gelukkig is Katrien de rust zelve, die ons elk op ons eigen ritme liet werken en elke stap voor iedereen uitlegde, met heel wat praktische tips. Katrien geeft vaak workshops dus ze kent de valkuilen en moeilijke puntjes van de Blanche rond naadwaarden, paspels en verstevigingen als geen ander.

Vijf dames die elke een Blanche assembleren, je zou een getetter van jewelste verwachten maar feitelijk was het erg rustig aan de naaitafel, ieder geconcentreerd aan haar machine met soms eens een plagende opmerking of bemoediging naar elkaar. Want hoewel we allemaal supergoed voorbereid waren, waren er de nodige hobbels op de weg, zoals naaimachinepanne en zijpanden die niet luisteren. Maar de Girls zijn vasthoudend en naaimachines die niet luisteren worden gewoon vervangen door een reservemachine van Katrien.

Tegen de middag begonnen alle lapjes al meer een Blanche vorm te krijgen, dus kwamen de lekkere broodjes net op tijd. De lunch was ook ideaal om pakjes uit te wisselen met naaispullen en stofjes die we zelf niet konden gebruiken. Joepie, weer nieuwe stofjes! Dat waren niet de enige cadeautjes die dag, want Lieve trakteerde de Girls elk op een leuke beker met ons logo, Tatiana gaf ons ons mooie naaitasje en ook Katrien had een attentie meegebracht. We werden verwend!

Na de lunch togen we weer aan het serieuze werk, want de moeilijkere stappen van Blanche kwamen er aan. Vooral de zijpanden aaneenzetten beloofde een uitdaging te worden. Maar met de tips van Katrien en met hééééél veel wonderclips geraakten we vlot door die stap. De laatste loodjes om in de avond één voor één een prachtige tas te kunnen presenteren.

Helaas voor mij viel de avond sneller dan ik een Blanche kon maken. Ik had plechtig beloofd aan manlief om tijdig thuis te zijn, omdat hij ook ergens naartoe moest. Dus helaas is mijn Blanche nog niet af. Maar de andere dames hebben pareltjes gemaakt en we hebben allemaal weer wat tassenwijsheid opgedaan.

Katrien, nog eens een dikke merci voor je begeleiding. Je hebt er voor ons een schitterende dag van gemaakt met een prachtige Blanches.

Bedankt meiden, voor jullie gezelschap en humor tijdens de noeste arbeid.

Ik kijk alvast uit naar onze volgende workshop.

Tot schrijfs,

Margot

Rock chick – jasje gepimpt

Heb jij ook zo’n kledingstuk, waar je zo van houdt, dat je het draagt tot het bijna letterlijk uit elkaar valt? Zo heeft ook Jess, een echte rock chick, een onverbrekelijke band met haar zwarte jasje. Ze draagt het al jaren, en kon er zelfs geen afscheid van nemen toen het helemaal versleten was.

Ooit was het een tof jasje, daar kan ik niet omheen. Jess staat er ook supergoed mee. Maar mijn creatief brein schoot meteen in overdrive toen ik de schade zag. Wat kon ik doen, opdat ze de levensduur van haar jasje nog wat zou kunnen verlengen?

©Lieve Deduytschaever 170822 03

Eerst dacht ik eraan, de losse stukjes terug op hun plaats te lijmen… maar dat zou een onoogelijke puzzel geworden zijn. Toen ik het jasje aan een nader onderzoek onderwierp, had ik een aha-erlebnis: waarom die losse vellen er niet helemaal aftrekken, en er een stukje zwarte kant over naaien? Toevallig had ik nog voldoende over van mijn projectjes tijdens de kantmaand.

(Nvdr: Doet mij eraan denken, dat ik die prachtige rok eigenlijk nog maar één keer gedragen heb. Daar moet ik dringend iets aan doen!)

©Lieve Deduytschaever 170822 09

Ik ken mijn limieten, en probeerde het jasje niet uit elkaar te halen. De stiksels zijn dus zichtbaar aan de binnenkant van het jasje, door de voering heen. Maar… wat een transformatie! Stiekem ben ik wel fier op mijn werk.

En Jess? Die ziet er superknap uit in haar ‘designer jasje’.

©Lieve Deduytschaever 170828 02

Tot snel,
Lieve

Mama’s Leonie

Moederdag is net als Valentijn. Al zouden we, in een ideale wereld, elke dag onze mama in de bloemetjes mogen zetten, toch doen we een keer per jaar, begin mei, extra moeite. Die dag is het feest voor alle moeders, behalve voor die in Antwerpen 😉

Mijn mama is een stijlvolle, kokette dame, en tasjes heeft ze nooit te veel in haar kast, al denkt mijn papa daar anders over 😊. Toen mama en ik een maandje geleden samen gingen lunchen, had ik dus ‘Mijn tas’ van Elisanna & Fynn onder de arm. We doorbladerden samen het mooie boek, en mama zwichtte voor de Leonie, al wilde mama toch liever een iets © Lieve Deduytschaever 060525kleiner reismodelletje. Geen probleem, ons Lieve zag het helemaal zitten, en na een gezamenlijk bezoekje aan Mertens Mercerie, was ik er klaar voor.

Had ik het toch wat onderschat? Ik vrees van wel… Rekenen is niet mijn grootste talent, en het hertekenen van het patroon in de juiste verhouding, nam toch wat tijd in beslag. Ik betwijfelde of alles aan het eind van de rit wel in elkaar zou passen. Bovendien gingen we heel enthousiast voor glanzend nepleer, helemaal in mijn mama’s stijl. Ik had er beter eens over nagedacht, want… spelden laten onuitwisbare sporen na, en elke steek mis, is een gaatje. Bovendien lukte het wel, om de stof te strijken met een doek er tussen, maar in vorm strijken, dat lukte dan weer niet. Ook mijn machine vond de verwerking niet zo leuk. Ondanks de aangepaste persdruk, gleed het nepleer niet soepel onder de voet door, sloeg de naald af en toe steken over, en moest ik mijn machine een paar keer schoonmaken en opnieuw inrijgen, om het tot een goed einde te brengen.. Pffffff, waar was ik aan begonnen?

Het kostte mij meer tijd en moeite dan ik ooit had durven dromen, maar aangezien de volhouder wint, raakte mijn moederdagcadeautje toch klaar. En toen… bleef er een mini stukje nepleer plakken aan DE STRIJKDOEK! Ik dacht dat ik door de grond zou zakken… Camouflage was nog de enige optie. Jammer, jammer, jammer.

© Lieve Deduytschaever 060505

Als kleine verrassing, maakte ik met de restjes twee bijpassende portemonnaiekes op basis van een gratis patroontje op Pinterest. Daar kan mama dan wat kaarten en kleingeld in kwijt.

Hopelijk kijkt mama door alle schoonheidsfoutjes heen, want aan het einde van de rit, is het toch dit wat telt:

Mama, dit cadeautje is met heel veel liefde speciaal voor jou gemaakt.

 Dikke knuffel,
je oudste x