Enkele maanden geleden besloot ik er dan toch voor te gaan…. het eerste kleedje voor mezelf naaien. Aangezien ik goed voorzien ben van oren en poten, ging ik op zoek naar een patroon dat mijn voller figuur toch op de juiste plaatsen zou accenturen en mijn rondere zones (lees buik en billen) niet teveel in de verf zou zetten. Mijn oog viel op de Elisa jurk van La maison Victor (winter 2014), een mooie wikkeljurk in soepele tricot met speciale schouderstukken.
Bij toverstof in Destelbergen raakte ik instant verliefd op een leuk (kinder-) tricotstofje in zachtgrijs, met gansjes. De eerste uitdaging was het patroon aanpassen aan mijn figuur, en dus het rokgedeelte een maatje groter maken en verlengen. Met de hulp van Katrien van Boho naaiatelier lukte dat vrij gemakkelijk. Vervolgens moest ik goed nakijken hoe ik de stof knipte om de gansjes niet per ongeluk een omgekeerde vlucht te bezorgen. Blijkbaar interpreteerde ik het patroon verkeerd voor de riem, waardoor ik deze te kort knipte en bijgevolg plots geen knoop meer zou kunnen maken, als de delen in elkaar staken. Het naaien ging erg traag, ik was duidelijk bang om fouten te maken, en bij een eerste doorpas bleken de speciale schouderstukken plots meer op gapende openingen. Ik snoerde ze letterlijk de mond. De mouwen moest ik ook versmallen en na twee maanden was hij dan eindelijk klaar.
Helaas werd het toen herfst en een beetje te koud om mijn wikkeljurk te dragen. Hij verdween in mijn kleerkast, tot ik een baksteenrode sous-pull vond met bijpassende kousen, en mij aan een wintercreatie met gansjes waagde. Met succes want de complimentjes bij de collega’s bleven niet uit en mijn ingewikkelde Elisa vond zo toch haar weg uit mijn kleerkast!
Vond je Elisa ook zo ingewikkeld, laat het mij gerust weten!
Tot schrijfs,
Tatiana


2017 moet een jaar van monstertjes worden. Allerlei zaken waarvan een klein stemmetje in mijn hoofd zegt: “Dat kan jij toch niet maken, dat mislukt gegarandeerd!”. Zulke monstertjes, zoals allerlei zakken, cirkelrokken en kindermantels, wil ik leren tackelen in 2017. Ik wil vooral het monstertje van warhoofdigheid de nek omwringen, en meer gefocust werken. Ah ja, en liefst nog al mijn projectjes met plezier maken. Als ik dat alles kan, dan zal 2017 al wel om zijn, zekers?
2016 zal voor mij het jaar blijven, dat drie meiden in uniform elkaar vonden in een gedeelde passie. Ik zie Tatiana, Margot en mezelf nog in de tuin zitten, lachend en grappend, vol ideetjes om van deze blog een ‘hit’ te maken. Het trio klikte wonderwel in elkaar. Sindsdien is elke vergadering, fotoshoot of brainstorm voluit genieten. Mijn voornemens voor 2017? Mijn naaitechnieken blijven verbeteren (want ja, ik heb nog veel te leren), maar vooral: massa’s leuke dingen beleven met die twee prachtige meiden!
2016 stond in het teken van ontdekken, zowel op naaivlak als op blogvlak. Wat konden we zelf al en hoe konden we elkaar inspireren? Zouden we ook anderen kunnen meenemen in onze naaiavonturen? Ik vind dat we alvast tevreden mogen terugkijken naar onze ontdekkingstocht! Bedankt aan mijn immer geduldige mede-avonturiers Margot en Lieve! Mijn uitdaging voor 2017 is heel eenvoudig: ik ga dit jaar naaien op bestelling. Ik heb in de kerstperiode aan elk van mijn familieleden gevraagd om op een kaartje te noteren welk kledingstuk ze heel graag op maat willen krijgen.De teller staat ondertussen op negen stuks dus ik weet wat gedaan. Uiteraard zal ik af en toe de hulp moeten inroepen van de andere Girls In Uniform, wat ongetwijfeld weer tot heel veel plezier zal leiden!!



“Het was de nacht voor Kerstmis en alles was stil…”
Het resultaat staat aan de kersboom. Het is schitterend, hoe we alledrie, met een identiek patroon, drie compleet verschillende Eva’s tevoorschijn toverden. De stofkeuze gaf al een enorm verschil; de donkerblauwe versie kan je stoerder dragen met een paar laarzen. De rode jurk is leuk op een feestje, en Lieve koos voor een glanzende stof, ideaal voor formele gelegenheden. Eva laat zich op vele manieren vertalen naar een leuke jurk.
















