Ik beken, ik ben een jongensmama, en vind het zalig om mijn twee jongens te zien rondhuppelen in een mooi hemdje. Als beginnend naaister ontdekte ik al snel dat sommige patronen in naaitijdschriften wel voor nummertje één pasten, maar te krap zaten voor nummertje twee. Aangezien een patroon aanpassen nog niet tot mijn standaardskills behoort, zocht ik naar een alternatief.

Mijn zoektocht naar het ideale patroon bracht mij uiteindelijk bij het Theo-hemdje van zonen09. Je kan kiezen tussen een small- of een standaardversie binnen elke maat. De vormgeving van het patroon en het bijhorende boekje zijn heel zorgvuldig uitgewerkt, en ideaal voor een beginnend naaister zoals ik. Stap voor stap legt Sharon uit hoe je de verschillende onderdelen moet naaien en welke variaties er bij elke stap mogelijk zijn (lange/korte mouwen, kleine accenten, borstzakjes met/zonder paspel, gebiesde zakjes,….). Je kan dus eindeloos variëren naar eigen smaak. Bovendien is er een groot voordeel aan dit patroon, je moet niet overlocken of zigzaggen, en toch zijn alle naden heel mooi weggewerkt. Wat een zaligheid!

Ik vond een supermooie coupon bij Toverstof in Destelbergen, met pauwtjes op. Nummertje één stond alvast te popelen om het op zijn lentefeest aan te trekken. Hij was dan ook zo fier als een pauw met zijn pauwtjeshemd. In plaats van klassieke knopen, koos ik voor kamsnaps in verschillende kleuren, om het geheel een speelse toets te geven. Nummertje twee hoopt nu dat broerlief er gauw uitgroeit!

Tot schrijfs!
Tatiana



Soms heb je gewoon zin om eens iets lekker simpels te maken. Iets eenvoudigs en snel klaar. Aan de andere kant zijn er nog zoveel zaken die je als aspirant-naaister wilt uitproberen dat je jezelf steeds uitdagingen stelt. Als goeie Belg vinden we weer een compromis: een simpel T-shirt, maar in tricot te naaien, en mouwen en zoom af te werken met een tweelingnaald.
Resultaat : een fijn leuk T-shirt dat enig staat op een jeans of een donkere broek; sportief en chique tegelijk. De volgende keer maak ik het T-shirt wel iets langer. Met het omzomen vond ik hem net iets te kort Maar het patroon is zeker een blijvertje.



Lieve draagt een luchtmachtblauw uniform en werkt op de communicatiedienst van Defensie. Ze breide al een tijdje, maar breien gaat zo traag, en als het resultaat niet is wat je wil, kan je weinig anders doen dan de trui aan spullenhulp schenken. Dus schreef ze zich in voor een beginnerscursus naaien bij Boho Atelier in Gent, en voor eindejaar kreeg ze een Brother Innovis’ 100 cadeau van de hele familie. “Het kost mij soms bloed, zweet en tranen, maar het lukt mij meestal wel een project tot een goed einde te brengen. Je wil niet weten hoeveel fouten ik onderweg moet rechttrekken, maar dat ziet gelukkig niemand”, lacht ze: “Trouwens, er is maar één iemand die de binnenkant van mijn kleedjes te zien krijgt, en die is voorlopig best tevreden”.
Tatiana groeide op tussen de kostuums voor spektakels en allerhande oude kledingstukken die haar vader verzamelde als kostuumontwerper. Als kind naaide ze met haar broer knuffels in hun eigen kelderatelier. Na de aankoop van haar stikgezel, een eenvoudige Singer Simple, in 2013 sloeg de koudwatervrees echter toe en duurde het tot najaar 2015 dat ze de doos durfde opendoen. Op de beginnerscursus bij Boho Atelier in Gent leerde ze spreekwoordelijk de naaiwatertjes doorzwemmen en kon ze eindelijk genieten van de look en feel van stoffen en het zalig gezoem van de naaimachine. ’’Ik heb een stofverslaving, mijn kasten puilen uit, nu nog de tijd vinden om deze om te toveren in draagbare kledingstukken’’. Tatiana draagt een donkerblauw politieuniform maar zou graag de ontwerper eens tips geven om de vrouwelijke vormen beter te respecteren.
Margot installeerde zich achter een naaimachine puur uit nieuwsgierigheid en produceerde haar eerste naaisels onder de begeleiding van het internet en een boek. Ze zit nog in het beginnersstadium van het naaien maar is wel al gebeten door het virus. Haar trouwe stikcompagnon is een Pfaff select 150. “Maar soms is mijn trouwste partner het tornmesje… helaas”. Tijdens de werkweek draagt ze een kaki legeruniform. “Maar in mijn gewone kleerkast komt er geen kaki binnen, ook geen zelfgemaakt!” verklaart ze.