Wanted: Margot

Margot vertrok een paar weken terug voor een half jaar naar Mali. Voor ons dé ideale gelegenheid om eens terug te blikken op haar naaisels. Want eigenlijk… kunnen we haast niet wachten tot ze terug is, om te zien, wat ze nog in petto heeft.

aster1Een Aster voor een kieken

De titel alleen al en ik kon er mij al van alles bij voorstellen… Zó typisch Margot ☺ ! Super enthousiast over een ‘makkelijk’ patroon, de drempelvrees al voorbij en erin vliegen… en dan… oeeeeeeeeeps!

Anderzijds, van doorzetten heeft ze kaas gegeten, dat  kan ik jullie verzekeren. Alternatieve oplossingen zoeken is dan ook handelsmerk. En zoals jullie zelf hebben kunnen vaststellen mocht het resultaat er (opnieuw) wezen. And let’s be honest… herkenbaar, toch?!

Maatje, ik zal je missen op de blog… geniet ditmaal maar eens van onze blunders de komende maanden.

Have a safe trip!

An

 

IMG_5835Jumpsuit Iris

Margot en ik… onze eerste kennismaking was niet zo hartelijk. Zij was een super journaliste, maar kon wel eens hard uit de hoek komen, en eerlijk gezegd had ik een beetje schrik van haar. Toen samen een jongerenstage moesten leiden, was ik dus wat terughoudend. Maar in die week hebben we elkaar gevonden. Margot is zoveel meer dan een officier. Ze is warm en lief, zorgzaam, slim en grappig.  We lachen heel wat af samen, en werden door de jaren heen hartsvriendinnen.

Een klein jaartje geleden ontdekten we ook nog eens een manier om onze vriendschap en gezamenlijke passies te verdiepen. De blog draait om naaien én schrijven, mooier kan het heus niet worden. Bovendien gaf het ons hét ideale excuus om eens wat vaker af te spreken.

Zo’n afspraakje was de fotoshoot in het park in Mechelen. Het vroor bijna, maar Margot stond daar schaars gekleed in haar prachtige Iris jumpsuit. Ik nam de foto’s, en lachte toen ik (half gemeend) kloeg over mijn bevroren handen. Margot, een doorzetter? Inderdaad!

Meiske, laat ze ginder maar eens zien uit welk hout je gesneden bent. En weet dat ik je mis…

Lieve

 

IMG_4904Abby met een twist

Margot heeft een heel goede smaak…..ook als het op stoffen en mooie patronen aankomt. Ze weet precies wat ze wil en heeft het doorzettingsvermogen om er ook te geraken, zelfs al kost het haar heel wat puzzelwerk, aanpassingen en geduld. Haar Abby jurk heeft alles wat ik zelf in een jurk zoek: een mooie kleurencombinatie en een prachtige fitting. Ik bewonder haar moed, om al doende te leren, en daarbij tot  zo’n fantastisch resultaat te komen.

Vanaf onze eerste kennismaking en brainstorming voor de blog, herinner ik mij dat ze heel direct uit de hoek kan komen. Geen poespas bij haar, je weet wie je voor je hebt staan, hoe ze de dingen ziet en waar ze naartoe wil. Dat vind ik ook terug in haar naaisels.

Dus Margot, ook al hebben we soms een andere visie op de zaken, ik bewonder je omwille van deze kwaliteiten, en ben zeker dat je die ook in Mali goed zal kunnen gebruiken. Hou je taai en proud to be a girl in uniform samen met jou!

Tatiana

Nvdr: Bedankt Michael, voor de leuke poster!

Wie is An?

Zoals Margot al aanhaalde, kennen we elkaar al enkele jaren, en hebben we elkaar beter leren kennen door onze tijd op de schoolbanken in het leger.

M_A zit

Ondanks het feit, dat ik opgegroeid ben tussen de textiel stofjes, had ik er helemaal geen feeling mee, totdat ik na een persoonlijk dieptepunt op zoek ben gegaan naar een nieuwe hobby voor mezelf… en het naaien wel eens een kans wou geven. Ik kwam tot de vaststelling, dat de goedkope naaimachine mijn drang tot meer fameus in het bedwang hield, dus ik ging al snel over naar een professionelere versie, tot grote verbazing van mijn omgeving, zoals Margot.

Ik had er blijkbaar héél enthousiast over verteld, want initieel ging ze haar Pfaff 150 (die toen nog ergens goed was opgeborgen) aan mij overlaten… Ondertussen heeft zij de kriebel nog veel harder te pakken dan ik, en heeft haar naaimachine overuren gedraaid. Gezien haar nakende vertrek naar Mali, zal ze haar Marie eventjes moeten missen.

Valt het je trouwens op dat we allebei een ander uniform dragen op de foto’s? Margot trekt naar een heet en zanderig land, en draagt dan ook de desert camouflage en boots met de blauwe muts van de Verenigde Naties. Ik blijf in het groene Belgenlandje, en show mijn dagelijkse plunje in woodland camouflage met de zwarte combats. In het dagelijkse leven kleuren we dus hetzelfde, en ook onze baret van de genie is dan identiek.

M_A rug (2)

Als trouw(st)e (?) fan van de blog, werd me gevraagd of ik het overblijvende duo zou kunnen versterken, zodat het geduld van de trouwe volgers niet teveel op de proef wordt gesteld. Ik was vereerd, maar ik besefte ook meteen, dat ik het tempo van het huidige trio onmogelijk kan combineren met mijn werk en familie. Desalniettemin werd ik wel aangetrokken door de idee om mijn (knoei-)ervaringen te delen met een groter publiek.

Aangezien ik Lieve ook al enkele malen via het werk heb ontmoet, stelde ze voor om de werkmethode van de blog uit te leggen. Na een gezellige avond met een drankje en een hapje en een overdosis aan naai-ideeën heb ik de zware taak aanvaard, om Margot in beperkte mate te vervangen.

Zoals Margot en ik hetzelfde uniform én muts delen, zo deel ik met Lieve toevallig ook dezelfde naaimachine. Misschien deel ik binnenkort iets op de blog met Tatiana…?

Naaimachine An (3)

Tot binnenkort,

Gastblogster An

Once a girl in uniform…

Vrouwen in uniform… best stoer hé.20170305_110944

Tatiana, Lieve en ik krijgen vaak nog verbaasde reacties, als wij over ons beroep vertellen. Ons uniform: het intrigeert mensen en we dragen het met trots. Maar onze werkplunje staat voor meer dan enkel een interessant gespreksonderwerp, het staat ook voor bepaalde plichten, verantwoordelijkheden en soms… gaan die voor op onze gezinsleven, onze vrienden en onze hobby’s.

Je hoort het al, deze girl heeft even andere verplichtingen: ik vertrek voor een half jaartje naar Afrika. Naar Mali, om als communicatieverantwoordelijke te werken bij de VN operatie. Een opportuniteit, een avontuur, iets spannends, waar ik natuurlijk naar uitkijk.

20170306_222701

Ik moet wel even slikken, als ik zie wat ik even opzij moet zetten. Wat ik even een paar duizenden kilometers van mij verwijderd zie: mijn man, mijn familie en vrienden, en natuurlijk… mijn naaimachine, want die gaat niet mee.

20170305_120841

Mijn stofjes en naaimaatje zijn even opgeborgen, en ik heb nog een voorraadje tekstjes aangelegd, om Lieve en Tatiana toch niet volledig in de steek te laten. Toch zullen de volgende maanden de berichtjes van mij een stuk schaarser worden.

Maar… ons geüniformeerd trio blijft een trio, want we hebben nog een charmante girl in uniform gevonden.  Haar naam is An en we stellen haar snel aan jullie voor. Ik ken haar uit de opM_A recht (3)leiding, en door de jaren en cursussen heen, zijn we vriendinnen geworden. Zij is, samen met Lieve, feitelijk de reden dat ik met naaien begonnen ben: ze konden er beiden zo enthousiast over vertellen.

Ik vind het super, dat ze hier nu ook haar naaiavonturen komt vertellen, en ik hoop dat ze evenveel plezier als ik aan beleeft, om haar stiksuccessen en blunders met jullie te delen. Ik kijk er alvast naar uit om haar avonturen te lezen.

Wat mij betreft: ik heb uit pure wanhoop wat breinaalden en haakpennen, met wat bollen wol, in mijn reiskist gestoken, om toch iets creatiefs te kunnen doen. Als ik daar iets van kan creëren, dan krijgen jullie het te horen, van jullie correspondent uit Afrika.

An, succes en ik kijk uit naar je eerste tekst.

Tot schrijfs, tot over zes maandjes.

Margot in uniform