Een mooi passende en flatterende jeans draag ik meestal tot hij tot op de draad versleten is. Gisteren wilde ik mezelf in mijn favoriete skinny jeans wurmen. Dat is altijd een strijd. Na het douchen lijkt het wel of dat ding er alles aan doet om niet gedragen te moeten worden… Het is net of de broek ineens twee maten te klein is, en ik krijg ze enkel met het betere trek en sleurwerk omhoog. Daarbij trek ik de broek aan de riemlusjes naar boven, draaiend met mijn heupen en huppelend van het ene been op het andere. Deze keer, en niet voor het eerst, moest ik echter de strijd tegen de broek staken, omdat een lusje de tegenwerkende krachten niet aan kon, en ik het lostrok, met een gapend gat als gevolg.
Meestal leg ik de broek dan opzij, tot ik met een hele stapel verstelwerk naar de naaister ga. Maar sinds een paar weken durf ik zelf al eens experimenteren met retouches en herstellingen. Een jeans verstellen, zo moeilijk kan het toch niet zijn? Jammer genoeg kan ik het gat niet gewoon dichtnaaien met het afgescheurde lapje, en daar dan de lus opnaaien. Daarvoor zet ik tijdens dat geworstel te veel kracht op de stof.
Ik besloot de jeans eerst te verstevigen. Ik plooide het lapje terug op zijn plaats, en naaide op de scheurrand met een zigzagsteek een stukje jeans tegen de achterkant. Daarna stikte ik, voor de stevigheid, nog een paar keer met een rechte steek schuin heen en weer over het herstelde gedeelte. Uiteindelijk naaide ik het lusje terug op zijn plaats, net naast de oranje, originele steek. Hier ging ik een paar keer voor- en achteruit, zodat ook dit stevig blijft zitten.
Waarschijnlijk zijn er elegantere manieren om dit gaatje te verstellen (eentje vind je hier), maar ik ben heel blij met het resultaat. Als je er niet met je neus op zit, zie je het niet eens. Misschien had ik beter lichtblauw garen gebruikt, maar dat had ik niet meteen liggen… Intussen heb ik het een paar keer getest, en voorlopig houdt het stiksel stand tegen mijn getrek en gesleur aan de broek…
Tot snel!
Lieve
in mijn kleerkast had ik nog een oude onderrok hangen, die ik al jaren niet meer gebruikte, en die precies de juiste lengte had. Ik knipte de elastiek eraf en zette de twee rokdelen aan elkaar. Ik plooide de naadwaarde naar binnen, en zette een elastiek aan de twee stukken. 
Een heupslip (bomma-model en kei comfy), en een lager model. Mijn eerste onderbroekenpoging was niet echt een succes, maar thuis kreeg ik wel de kriebels om het opnieuw en beter te doen.
Verder kon ik er nog heel wat edities van Knippie, Burda en van La Maison Victor doorbladeren. Geen twijfel meer of ik een bepaald boek met leuke patronen moet kopen. Ik doe het gewoon niet en kom ze in alle rust lekker overtekenen. Ik heb vandaag al eens zitten neuzen in het boek Little Black Dress en yep, daar liggen al heel wat toekomstige projectjes op mij te wachten.
Volgens de beschrijving, kon ik de plooien in de top weglaten als ik met een rekbaar stofje werkte, dus ik rekte de elastiek uit en stikte de volledige breedte van voor- en achterpand eraan. Al meteen bij de eerste pas bleek het model mij niet te staan. De top was te wijd, en plofte asymmetrisch over het elastiek heen. Ik besloot de plooien in de rok wél te maken, en dan te bekijken wat er te redden viel. Met een aantal figuurnaden in voor- en achterpand viel het al bij al nog mee. Jammer genoeg kon ik niet inschatten hoeveel de elastiek bij het stikken zou uitrekken, en sloot hij uiteindelijk niet zo mooi aan als ik zou willen.
onzus was zo lief met de hoed rond te gaan, zodat ik dit pareltje met kerst onder de boom vond. Intussen is mijn ‘broertje’ alweer enkele maanden mijn trouwe bondgenoot. Waarom ik deze machine koos? Eerst en vooral wilde ik een betrouwbaar toestel met een krachtige motor, zodat ik verschillende lagen jeans de baas kan, als ik dat ooit zou willen. Een machine die niet bang is van tricot, want je kan de druk van je persvoet aanpassen, zodat je soepel stofje niet naar binnen geduwd wordt, maar mooi meeloopt met de naald.
Een stille partner aan mijn zijde is mijn maatje Sofie, de paspop. Initieel gekocht om een avondkleed op te hangen zodat dat mooie ding niet wegkwijnt, weggepropt in de kast.
Sofie is wel gemaakt uit isomo dus ik vrees dat over een jaartje, ze wel schade gaat ondervinden van al die speldjes. Ik denk er ook aan om ooit zo’n verstelbare paspop te kopen, zodat je al je lichaamsmaten helemaal kunt nabootsen.
Om die visuele spaghetti iets duidelijker te maken, kan je doorzichtig plastiek gebruiken.
Let op: in de winkel liggen ze niet bij de andere vuilzakken maar in de doe-het-zelf-afdeling.
De patronen staan op aparte grote patroonbladen, wat ook wel leuk is. Als beginner ben je namelijk nog niet klaar voor een visuele spaghetti van lijnen, omdat er zes patronen op een blad staan. Het was wél even aanpassen toen ik een ‘echt’ patroon voor mijn neus kreeg.
Girls in Uniform 