Drempelvrees

Gepubliceerd op door Girls in Uniform21 reacties

Heb jij dat ook? Als ik voor het eerst iets voor het eerst op eigen houtje moet doen, stel ik dat dagen, soms weken uit, tot ik in tijdsnood kom, of al mijn moed verzameld heb. Dat geldt voor zoveel dingen, maar sinds ik naai, loop ik steeds weer tegen die drempel op. De schaar zetten in dat mooie stofje, een patroon overtekenen uit een onbekend boekje vol kriebellijntjes in alle kleuren van de regenboog, die linten van dat kleedje afknippen en afwerken met drukknoppen… Telkens weer zakt de moed me in de schoenen, zet ik het project opzij, en kies ik voor vertrouwde paden.

Een dik jaar geleden kocht ik een leuke blauwe rok. Het enige wat ik niet mooi vond, waren de twee bruine houten knopen. Niet erg, ik zou er wel eens nieuwe aanzetten. Het duurde een tijdje voor ik knopen naar mijn zin vond, maar eens die in mijn bezit, kon niets mij meer tegenhouden…

Dat was buiten die vervelende drempelvrees gerekend. Met mijn machine kan ik knopen aanzetten, iets waar ik bij aankoop erg blij mee was. Alleen had ik het nog nooit gedaan. Telkens ik de knopen zag liggen, dacht ik: “Oh ja, dat moet ik nog eens doen…”, maar in een beweging deed ik dan weer iets anders, want ik was zo bang dat het mis zou gaan. Wat als het niet lukt? Wat als ik mijn naald breek op de knoop? Of erger, wat als ik de knoop kapot maak?

img_6191

Gisteren was ik mijn getwijfel en getreuzel ineens grondig beu. Het moest er nu maar eens van komen. De oude knopen gingen er makkelijk af, en na een blik op de handleiding van mijn machine, bleek alles verbazend vlot te gaan. Die rok kan ik eindelijk dragen!

Herken jij mijn verhaal?
Heb jij ook drempelvrees of faalangst?
Hoe los jij dat op?

Tot snel,
Lieve

Bib Mechelen: mekka van naaiplezier

Gepubliceerd op door Girls in Uniform5 reacties

Het is toch altijd leuk om in een stadje te wonen waar de bibliotheek leeft. Ik heb schitterende jeugdherinneringen aan de bib in mijn dorp, maar met het ouder worden zijn mijn bezoekjes aan de boekentempel steeds zeldzamer geworden. Dat gaat nu veranderen! Want heeft Mechelen een superformule om naaifans aan te trekken.bib3

Je vindt er een creatief hoekje rond naaitechnieken, inspiratieboeken, verschillende naaiboeken met patronen, en het beste: alle benodigdheden om je patronen ter plaatse over te nemen. Er ligt ook nog een stapel naaitijdschriften om je helemaal uit te leven.

Het systeem is simpel: wil je een inspiratie- of naaiboek zonder patroon doorneuzen, dan kan je dat gewoon als boek uitlenen zoals elk ander romannetje. Is het een boek met patronen, dan vraag je gewoon aan de balie of ze je het patroon even geven, en neem je rustig het patroon over aan één van de grote tafels. Die boeken mogen de bib niet verlaten. Maar je basismateriaal zoals kalkpapier, lintmeter, latjes en potloden zijn aanwezig.  De naaitijdschriften kan je wel uitlenen, als het niet het meest recente nummer is, en de patronen vraag je beneden aan de inkom gewoon mee.bib4

De dame aan de balie was super sympathiek en vertelde me trots dat er een paar van haar collega’s zelf naaien en wat ideeën hadden aangedragen. Dat zie je, want de belangrijkste boeken rond technieken en patronen vind je terug: Handboek Naaitechnieken, Little Black Dress, Jurken van La Maison Victor, Mijn Tas, Zo Geknipt, boeken voor kinderkleding en nog een heleboel anderen.

bib1Verder kon ik er nog heel wat edities van Knippie, Burda en van La Maison Victor doorbladeren. Geen twijfel meer of ik een bepaald boek met leuke patronen moet kopen. Ik doe het gewoon niet en kom ze in alle rust lekker overtekenen. Ik heb vandaag al eens zitten neuzen in het boek Little Black Dress en yep, daar liggen al heel wat toekomstige projectjes op mij te wachten.

Dus Bib Mechelen, verheug u op een nieuwe enthousiaste klant! Misschien is dit wel een ideetje voor andere grote dorpen en steden? Ik ben alvast blij dat ik in Mechelen woon.

Tot schrijfs,

Margot

Viscose Abby

Gepubliceerd op door Girls in Uniform6 reacties

Toen ik zag hoe mooi Margot stond met haar jurk, kreeg ik meteen zin zelf ook het naaimagazine van Veritas in te duiken.  Zo’n Abby, dat leek mij wel iets. Ik had het ideale bloemenlapje liggen, een luchtige viscose waar ik spontaan bij wegdroomde. Ik zag mezelf al rondlopen met zo’n zwierige bloemetjesjurk.

img_5983

Bij Mertens Mercerie, waar ook de viscose en de voering vandaan komt, kocht ik een prachtige elastiek voor rond mijn middel. img_3456Volgens de beschrijving, kon ik de plooien in de top weglaten als ik met een rekbaar stofje werkte, dus ik rekte de elastiek uit en stikte de volledige breedte van voor- en achterpand eraan. Al meteen bij de eerste pas bleek het model mij niet te staan. De top was te wijd, en plofte asymmetrisch over het elastiek heen. Ik besloot de plooien in de rok wél te maken, en dan te bekijken wat er te redden viel. Met een aantal figuurnaden in voor- en achterpand viel het al bij al nog mee. Jammer genoeg kon ik niet inschatten hoeveel de elastiek bij het stikken zou uitrekken, en sloot hij uiteindelijk niet zo mooi aan als ik zou willen.

img_6008

Maar niet getreurd, ik ging aan de slag met de voering, en aan het einde van de rit is de jurk zeker draagbaar. Ik heb mijn zwierige bloemenjurk, maar moet besluiten dat het niet mijn favorietje zal worden. Ander en beter, zeker?

img_6004

Heb jij ook al eens een fout model gekozen? Of onderweg zoveel dingen verkeerd gedaan, dat je echt niet blij kunt zijn met het resultaat? Ik hoor het graag!

Tot snel,
Lieve

Mijn Brother Innov’is 100 op rapport

Gepubliceerd op door Girls in Uniform12 reacties

Deze titel vond ik zo leuk, dat ik hem van mijn lieve vriendin Margot gepikt heb. Ook ik zou graag iets vertellen over mijn trouwe naaimaatje. Met een paar weken naaiervaring bij Boho Atelier in de vingers, vond ik het, ergens eind vorig jaar, tijd om thuis aan de slag te gaan. Al na de eerste les voelde ik dat die veertien dagen tussen twee naaicafé’s in voor mij te lang waren. Het kriebelde serieus om meteen naar de winkel te lopen, maar een naaimachine is toch een niet te onderschatten investering. Natuurlijk kan je er voor 70 euro eentje kopen in de Aldi of de Lidl, maar ik hoorde en las overal dat zo’n goedkoop exemplaar je dromen van prachtige, eigengemaakte haute couture vaak voortijdig in de vuilbak laat belanden. Een beetje rondkijken en vergelijken kan dus helemaal geen kwaad!

Uiteindelijk viel mijn oog op de Brother Innov’is 100 en mijn schonaaimachineonzus was zo lief met de hoed rond te gaan, zodat ik dit pareltje met kerst onder de boom vond. Intussen is mijn ‘broertje’ alweer enkele maanden mijn trouwe bondgenoot. Waarom ik deze machine koos? Eerst en vooral wilde ik een betrouwbaar toestel met een krachtige motor, zodat ik verschillende lagen jeans de baas kan, als ik dat ooit zou willen. Een machine die niet bang is van tricot, want je kan de druk van je persvoet aanpassen, zodat je soepel stofje niet naar binnen geduwd wordt, maar mooi meeloopt met de naald.

Toen ik deze Brother koos, vond ik het niet zo erg dat er maar dertig steken mogelijk waren. Letters en cijfers behoren niet tot de opties, maar ik heb wel zes mogelijk knoopsgaten, die ook automatisch gemaakt worden. Nu ik wat beter kan naaien (alles is relatief natuurlijk), mis ik echter af en toe een leuk fantasiesteekje. Het zou ook wel leuk zijn als ik de namen van mijn neefjes op hun t-shirt kon borduren.

Ik ging volop voor het gebruiksgemak, en extraatjes zoals een automatische draadinrijger en draadafsnijder zijn mooi meegenomen. Aan het einde van mijn stiksel hecht de machine automatisch, trekt ze de draden door de stof, en snijdt ze de draadjes af. Ik kan de stiksnelheid aanpassen, wat zeker in het begin wel handig was, en dankzij de vrije arm kan ik ook kleine stukjes, zoals een armsgat of een polsboord, makkelijk afwerken. De dubbele LED verlichting was ook een pluspunt, want ik naai meestal ’s avonds. Ik wilde per sé een harde koffer, zodat mijn ‘broertje’ ook mee kan op uitstap met mijn naaivriendinnen.

Voor iedereen rondom mij is het heel duidelijk:
♥ I love my sewing machine ♥
Ze krijgt van mij een dikke 9 op 10.

Ben jij ook zo blij met de jouwe?

Tot snel,
Lieve

Mijn maatje Sofie

Gepubliceerd op door Girls in Uniform6 reacties

Naaien doe je nooit alleen: je kondigt je project aan, vraagt om raad tijdens je maakproces, snauwt naasten af bij problemen,  stoeft met je creatie… yep, er zijn veel mensen betrokken bij het naaiproces.

maatje-sofie2Een stille partner aan mijn zijde is mijn maatje Sofie, de paspop. Initieel gekocht om een avondkleed op te hangen zodat dat mooie ding niet wegkwijnt, weggepropt in de kast.

Maar regelmatig verwisselt Sofie haar galaoutfit voor wat lappen stof, wordt ze volgespeld en wordt er uren met haar gedraaid en geprutst. Nee, Sofie heeft het niet makkelijk, maar ze klaagt nooit.

Een paspop met jouw maten is eigenlijk onontbeerlijk. Op een pop zie je of je de stukken mouw aan het samenspelden bent, in plaats van aan een jaspand.  Als je niet gezegend bent met veel ruimtelijk inzicht, is het uitproberen op een pop erg belangrijk om grote blunders te voorkomen.

maatjesofie3Sofie is wel gemaakt uit isomo dus ik vrees dat over een jaartje, ze wel schade gaat ondervinden van al die speldjes. Ik denk er ook aan om ooit zo’n verstelbare paspop te kopen, zodat je al je lichaamsmaten helemaal kunt nabootsen.

Nu is dat niet het geval:  mijn rug is breder dan die van Sofie, en mijn breedste punt komt niet overeen met haar taille. Dat is dus wel belangrijk te onthouden: ” ’t Is niet omdat het Sofie past, dat ik er ook in geraak.”

Met een verstelbare paspop kan je ook andere personen hun maten beter nabootsen (mochten er ooit mensen zo moedig zijn om mij naaiprojecten toe te vertrouwen).

maatje-sofie5

Maar de aankoop is nog niet aan de orde,  mijn naaimaatje is nog lang niet afgeschreven.

Ik heb trouwens geen idee hoe ik dat ooit aan Sofie zou moeten uitleggen….

Tot schrijfs,

Margot

Patronen overtekenen op puinzakken

Gepubliceerd op door Girls in Uniform11 reacties

Ook zo aan het sukkelen met het overtekenen van je patroon op papier? Zie je niet meer welke lijn naar waar loopt?

wp-1474829489678.jpgOm die visuele spaghetti iets duidelijker te maken, kan je doorzichtig plastiek gebruiken.

Een praktisch en goedkoop voorbeeld zijn de puinzakken uit de Action. Groot genoeg als je ze open knipt, en je ziet door al de lijnen je patroon weer.

wp-1474829519666.jpg

 

Je tekent gewoon met een balpen of een permanente stift. Bovendien glijdt je schaar erdoor als door boter. En het plastic is veel sterker als doorsnee patroonpapier.

wp-1474829506452.jpgLet op: in de winkel liggen ze niet bij de andere vuilzakken maar in de doe-het-zelf-afdeling.

Nuttige tip? Wat gebruik jij als alternatief voor het kalkpapier? 

Tot schrijfs,

Margot

  

Naaiboek Love at First Stitch

Gepubliceerd op door Girls in Uniform3 reacties

Hoe begin je met naaien? Je kan natuurlijk naailessen volgen, maar omdat ik niet zeker was of naaien iets zou worden, begon ik in mijn uppie… via Internet en met het boek ‘Love at First Stitch’.

Startend met hoe je een naaimachine inrijgt en het voorzichtig maken van je eerste steken op een lapje, naar steeds moeilijkere zaken. Altijd stap voor stap uitgelegd met veel foto’s. Op het einde van een projectje krijg je tips om je kledingstuk te personaliseren.

lovefirststitch3

Door de duidelijke uitleg, het enthousiasme en de aanmoedigingen van de schrijfster Tilly Walnes wordt je zelfvertrouwen groter met elk nieuw stuk.

Als je het boek dichtslaat, heb je o.a. twee rokjes, twee kleedjes, een blouse en een pyjamabroek als uitbreiding voor je garderobe, en ken je toch al aardig wat basistechnieken. Het boek ademt vintage, zowel in lay-out als in de stijl van de stukken, maar jij kiest met je stoffen hoever je hierin wilt meegaan.

lovefirststitch2De patronen staan op aparte grote patroonbladen, wat ook wel leuk is. Als beginner ben je namelijk nog niet klaar voor een visuele spaghetti van lijnen, omdat er zes patronen op een blad staan. Het was wél even aanpassen toen ik een ‘echt’ patroon voor mijn neus kreeg.

Conclusie: ‘Love at First Stitch’ is een naaiboek perfect voor de beginner, leuk geschreven, met duidelijke uitleg en leuke projectjes. En vooral, het geeft je enkel meer zin om je naaikunsten verder te ontdekken.

Tot schrijfs,

Margot

De ‘Lieve’ jurk

Gepubliceerd op door Girls in Uniform9 reacties

Er zijn zo van die dagen dat je je geïnspireerd voelt. Het lijkt wel alsof je alles aankan, en je barst van de energie. Op zo’n dag durf ik meer dan anders. Zo kwam het, dat ik opnieuw met mijn prachtige bloemenstofje aan de slag ging, en zelf een jurkje ontwierp.

In welk kleedje voel ik mij elegant en sexy? Wat draag ik graag op een zonnige dag? Wat past bij de print van het zwierige tricootje? Die vragen stelde ik mij voor ik aan de slag ging met het patroon. Aangezien ik geen jota verstand heb van patroontekenen, baseerde ik mij op een luchtig vakantiejurkje dat ik al jaren met plezier draag. Ik legde het op mijn patroonpapier, en tekende de contouren over tot onder de borst. Op die lijnen legde ik een topje, waarvan ik de bovenste helft overtekende en knipte.

Het was een simpel ontwerp voor een jurkje met spaghettibandjes. Ik paste na elke stap, zodat ik het letterlijk op mijn lijf kon maken. img_2213Gaandeweg besefte ik, dat die spaghettibandjes toch niet zo mooi zouden worden als in mijn fantasie, dus hertekende ik het naar een halterjurk.

Bovenaan het borststuk, fronste ik de stof, voor een licht hartvorming decolleté. De tricot is doorschijnend, dus voerde ik de jurk volledig. De zilveren, fold over elastiek boordt het bovenlijfje af en loopt door in de nek.

Op een weekendje Brugge met mijn vriendin Katrien, bleek onze kamer het ideale decor voor een fotoshoot in stijl… Een beetje onwennig vleide ik mij neer op de sofa. Et voilà, dit is het resultaat!

Wat vind je ervan?

Tot snel,
Lieve

Het tornmesje: een fantastische uitvinding!

Gepubliceerd op door Girls in Uniform10 reacties

Het tornmesje, in het frans découd-vite en in de volksmond décovit, is één van mijn favoriete naaitools. Niet zozeer omwille van haar functie – het losmaken van stiksels –  want dat betekent dat er weer één van mijn naaiexperimenten mislukt is. Telkens als ik het moet bovenhalen bewonder ik haar vorm, een soort bbqvork met een lange smalle tand en een korte tand met een bolletje. Wie is er ooit op gekomen om dit mesje te ontwerpen als handige naaihulp?

Eigenlijk weet niemand exact wanneer het tornmesje is ontstaan, vermoedelijk ergens op het einde van de 19e eeuw door een slimme naai(st)er. Een van de eerste patenten werd uitgegeven in 1883 aan W. Miller in de VS voor een vingerhoedje met een klein mesje aan. Dit mesje sneed de draden van naaisels op dezelfde manier door als de huidige tornmesjes. Pas in 1898 ontwierp ene John Fisher in Canada een instrumentje dat enkel bedoeld was om draadjes door te snijden.

patent-miller

Patent W.Miller  1883 (www.google.com)

Enkele jaren later, in 1904, ontstond het eerste tornmesje met de bewuste vorkvorm.

patent-minter

Patent Minter 1904 (www.google.com)

Pas in 1973 wordt in de VS een patent voor veertien jaar aangevraagd voor het tornmesje in de huidige vorm. Had mijnheer Ament ooit durven dromen dat zijn mesje 43 jaar later zowat standaard in elke naaidoos zou zitten?

20160805_161639

In mijn naaidoos zitten er alvast drie. Hoeveel exemplaren hebben jullie?

Tot schrijfs,

Tatiana

 

 

Bloemenweelde

Gepubliceerd op door Girls in Uniform6 reacties

Er zijn zo van die stofjes waar je meteen verliefd op wordt… Toen ik vorig jaar door de stoffen van de outlet-parkingverkoop bij Mertens Mercerie snuisterde, trokken de vrolijke rode klaprozen meteen mijn aandacht. Er zat nog drie meter op de rol, en die werd de mijne!

Mijn eerste idee was een hele mooie, lange, vloeiende jurk te maken. Maar waarom die prachtige stof verspillen aan één stuk, als ik er drie kan maken? Ik koos voor twee jurkjes en een zwierig rokje. burdaIn Burda Classics herfst/winter 2013/14 stond een prachtige halterjurk en ik ging, onder de deskundige leiding van Susi en Katrien van Boho Atelier, aan de slag. Jammer genoeg liep de lessenreeks eind mei ten einde, en bleef de jurk dus half afgewerkt liggen. Op de een of andere manier begrijp ik niets van de beschrijvingen in Burda, en ik durfde het niet aan ze alleen af te werken.

Gelukkig wilde mijn vriendin Liesbeth een namiddagje samen met mij naaien. Ze begreep, net als ik, weinig van de beschrijving, maar twee hoofden denken beter dan een, en stap voor stap begon de jurk er toch op te lijken. Ik was dan ook in de wolken: mijn feestjurk zou op tijd klaar zijn voor ons tienjarig huwelijksfeestje begin september. Maar Liesbeth was pas vertrokken, of het ging alweer mis… Het is een superdun en fragiel tricootje, en de afwerking van de zoom ging volledig mis. Mijn mooie feestjurk is een stuk korter geworden dan voorzien, en daar word ik wel een beetje droevig van. Ze is eerder geschikt voor een dagje aan het strand, als voor een chique cocktailparty…

Ik ben nog op zoek naar een manier om de verloren lengte te compenseren. Met een lint, of een kantrand misschien. Of heb jij een leuke tip voor mij? Ik lees het graag!

Tot snel!
Lieve