Jawel, een oplettende lezer heeft het meteen gespot: ik ging opnieuw aan de slag met mijn fa
voriete Burda-patroontje, nummer 7678, dat jammer genoeg nog haast nergens te krijgen is. Sorry dames! Yvette van Droomstoffen en haar blogsters stuurden mij een mooie lap luchtige, middenblauwe tricot. De meiden weten intussen ook al dat blauw mijn lievelingskleur is, en sloegen daarmee de nagel op de kop.
Alleen… zo’n dun stofje vind ik nogal onthullend. Ieder detail van je lichaam tekent af, wanneer je er iets mee maakt. Bij een los model, zoals deze Burda, valt het wel beter mee, maar toch… Ik ging dus op zoek naar ‘camouflage’. Eerder ging ik al eens aan de slag met rekbaar kant, gekocht bij Mertens Mercerie. Ik werkte de mouwen van mijn sweater af, en had nog een mooie lap over. Ideaal dus, om mijn shirt te pimpen! Het werd een beetje puzzelen, maar aan het einde van de rit, had ik net genoeg kant voor de hele voorkant. De mooi afgewerkte rand van de stof, gebruikte in om achteraan ook een kantdetail te verwerken.

Om het mezelf wat makkelijker te maken, reeg ik beide voorpanden eerst aan elkaar, zodat ik het shirt in elkaar kon zetten, alsof de tricot-met-kant één stuk was. Het kraagje achteraan was wat rekken en trekken, stikken en herstikken, maar van daaruit liep alles min of meer zoals het moest. Ik vind het resultaat heel chique en feestelijk. “Precies uit een boetiekje”, vertelde mijn lieve schoonzuster. Een mooi compliment!

Laat het maar snel lente worden, zodat ik het kan dragen… want zo’n fotoshoot aan -3°C is toch maar friskes. Hoewel, het zonnetje scheen, en mijn liefste slaagde er toch maar weer in, mij op mijn best in beeld te brengen (dankjewel schatje!).
Onze romantische kant-maand is vlot gestart, een prachtig t-shirt en een stoere sweater gingen deze post vooraf. Welke creatie vond jij het leukste, en ben je zelf ook al aan de slag gegaan met kant? Ik ben benieuwd!
Tot snel,
Lieve









in het voorjaar zag ik een bericht op de blog van Droomstoffen verschijnen. Het vestje dat Yvette droeg, heeft meteen mijn hart gestolen. Ik bestelde dus de grijze glitterstof en haalde 





aaien is: je kan eindeloos variëren met een patroon, en zelfs bij de derde versie is het toch weer iets totaal anders! Zo werkte ik bijvoorbeeld de halsboord deze keer anders af. Ik gebruikte geen boordstof, en daardoor stond de kraag nogal recht omhoog. Ik plooide de hoekjes van de halsboord om, zodat het in de verte nu een beetje lijkt op een enveloppehals…

2017 moet een jaar van monstertjes worden. Allerlei zaken waarvan een klein stemmetje in mijn hoofd zegt: “Dat kan jij toch niet maken, dat mislukt gegarandeerd!”. Zulke monstertjes, zoals allerlei zakken, cirkelrokken en kindermantels, wil ik leren tackelen in 2017. Ik wil vooral het monstertje van warhoofdigheid de nek omwringen, en meer gefocust werken. Ah ja, en liefst nog al mijn projectjes met plezier maken. Als ik dat alles kan, dan zal 2017 al wel om zijn, zekers?
2016 zal voor mij het jaar blijven, dat drie meiden in uniform elkaar vonden in een gedeelde passie. Ik zie Tatiana, Margot en mezelf nog in de tuin zitten, lachend en grappend, vol ideetjes om van deze blog een ‘hit’ te maken. Het trio klikte wonderwel in elkaar. Sindsdien is elke vergadering, fotoshoot of brainstorm voluit genieten. Mijn voornemens voor 2017? Mijn naaitechnieken blijven verbeteren (want ja, ik heb nog veel te leren), maar vooral: massa’s leuke dingen beleven met die twee prachtige meiden!
2016 stond in het teken van ontdekken, zowel op naaivlak als op blogvlak. Wat konden we zelf al en hoe konden we elkaar inspireren? Zouden we ook anderen kunnen meenemen in onze naaiavonturen? Ik vind dat we alvast tevreden mogen terugkijken naar onze ontdekkingstocht! Bedankt aan mijn immer geduldige mede-avonturiers Margot en Lieve! Mijn uitdaging voor 2017 is heel eenvoudig: ik ga dit jaar naaien op bestelling. Ik heb in de kerstperiode aan elk van mijn familieleden gevraagd om op een kaartje te noteren welk kledingstuk ze heel graag op maat willen krijgen.De teller staat ondertussen op negen stuks dus ik weet wat gedaan. Uiteraard zal ik af en toe de hulp moeten inroepen van de andere Girls In Uniform, wat ongetwijfeld weer tot heel veel plezier zal leiden!!

moest trekken aan de stof, om alles mooi te laten aansluiten. Het fotokatoen rekte haast niet, dus daar moest ik af en toe heel creatief zijn om het op te lossen. Ik stikte rij per rij, op een centimeter van de rand, aan elkaar. Van zodra twee rijen klaar waren, streek ik de randen open, en stikte ik de rijen aan elkaar. Zo groeide de plaid gestaag.
Tot snel,
“Het was de nacht voor Kerstmis en alles was stil…”
Het resultaat staat aan de kersboom. Het is schitterend, hoe we alledrie, met een identiek patroon, drie compleet verschillende Eva’s tevoorschijn toverden. De stofkeuze gaf al een enorm verschil; de donkerblauwe versie kan je stoerder dragen met een paar laarzen. De rode jurk is leuk op een feestje, en Lieve koos voor een glanzende stof, ideaal voor formele gelegenheden. Eva laat zich op vele manieren vertalen naar een leuke jurk.



