Categorie: Lieve

Drempelvrees

Gepubliceerd op door Girls in Uniform21 reacties

Heb jij dat ook? Als ik voor het eerst iets voor het eerst op eigen houtje moet doen, stel ik dat dagen, soms weken uit, tot ik in tijdsnood kom, of al mijn moed verzameld heb. Dat geldt voor zoveel dingen, maar sinds ik naai, loop ik steeds weer tegen die drempel op. De schaar zetten in dat mooie stofje, een patroon overtekenen uit een onbekend boekje vol kriebellijntjes in alle kleuren van de regenboog, die linten van dat kleedje afknippen en afwerken met drukknoppen… Telkens weer zakt de moed me in de schoenen, zet ik het project opzij, en kies ik voor vertrouwde paden.

Een dik jaar geleden kocht ik een leuke blauwe rok. Het enige wat ik niet mooi vond, waren de twee bruine houten knopen. Niet erg, ik zou er wel eens nieuwe aanzetten. Het duurde een tijdje voor ik knopen naar mijn zin vond, maar eens die in mijn bezit, kon niets mij meer tegenhouden…

Dat was buiten die vervelende drempelvrees gerekend. Met mijn machine kan ik knopen aanzetten, iets waar ik bij aankoop erg blij mee was. Alleen had ik het nog nooit gedaan. Telkens ik de knopen zag liggen, dacht ik: “Oh ja, dat moet ik nog eens doen…”, maar in een beweging deed ik dan weer iets anders, want ik was zo bang dat het mis zou gaan. Wat als het niet lukt? Wat als ik mijn naald breek op de knoop? Of erger, wat als ik de knoop kapot maak?

img_6191

Gisteren was ik mijn getwijfel en getreuzel ineens grondig beu. Het moest er nu maar eens van komen. De oude knopen gingen er makkelijk af, en na een blik op de handleiding van mijn machine, bleek alles verbazend vlot te gaan. Die rok kan ik eindelijk dragen!

Herken jij mijn verhaal?
Heb jij ook drempelvrees of faalangst?
Hoe los jij dat op?

Tot snel,
Lieve

Viscose Abby

Gepubliceerd op door Girls in Uniform6 reacties

Toen ik zag hoe mooi Margot stond met haar jurk, kreeg ik meteen zin zelf ook het naaimagazine van Veritas in te duiken.  Zo’n Abby, dat leek mij wel iets. Ik had het ideale bloemenlapje liggen, een luchtige viscose waar ik spontaan bij wegdroomde. Ik zag mezelf al rondlopen met zo’n zwierige bloemetjesjurk.

img_5983

Bij Mertens Mercerie, waar ook de viscose en de voering vandaan komt, kocht ik een prachtige elastiek voor rond mijn middel. img_3456Volgens de beschrijving, kon ik de plooien in de top weglaten als ik met een rekbaar stofje werkte, dus ik rekte de elastiek uit en stikte de volledige breedte van voor- en achterpand eraan. Al meteen bij de eerste pas bleek het model mij niet te staan. De top was te wijd, en plofte asymmetrisch over het elastiek heen. Ik besloot de plooien in de rok wél te maken, en dan te bekijken wat er te redden viel. Met een aantal figuurnaden in voor- en achterpand viel het al bij al nog mee. Jammer genoeg kon ik niet inschatten hoeveel de elastiek bij het stikken zou uitrekken, en sloot hij uiteindelijk niet zo mooi aan als ik zou willen.

img_6008

Maar niet getreurd, ik ging aan de slag met de voering, en aan het einde van de rit is de jurk zeker draagbaar. Ik heb mijn zwierige bloemenjurk, maar moet besluiten dat het niet mijn favorietje zal worden. Ander en beter, zeker?

img_6004

Heb jij ook al eens een fout model gekozen? Of onderweg zoveel dingen verkeerd gedaan, dat je echt niet blij kunt zijn met het resultaat? Ik hoor het graag!

Tot snel,
Lieve

Mijn Brother Innov’is 100 op rapport

Gepubliceerd op door Girls in Uniform12 reacties

Deze titel vond ik zo leuk, dat ik hem van mijn lieve vriendin Margot gepikt heb. Ook ik zou graag iets vertellen over mijn trouwe naaimaatje. Met een paar weken naaiervaring bij Boho Atelier in de vingers, vond ik het, ergens eind vorig jaar, tijd om thuis aan de slag te gaan. Al na de eerste les voelde ik dat die veertien dagen tussen twee naaicafé’s in voor mij te lang waren. Het kriebelde serieus om meteen naar de winkel te lopen, maar een naaimachine is toch een niet te onderschatten investering. Natuurlijk kan je er voor 70 euro eentje kopen in de Aldi of de Lidl, maar ik hoorde en las overal dat zo’n goedkoop exemplaar je dromen van prachtige, eigengemaakte haute couture vaak voortijdig in de vuilbak laat belanden. Een beetje rondkijken en vergelijken kan dus helemaal geen kwaad!

Uiteindelijk viel mijn oog op de Brother Innov’is 100 en mijn schonaaimachineonzus was zo lief met de hoed rond te gaan, zodat ik dit pareltje met kerst onder de boom vond. Intussen is mijn ‘broertje’ alweer enkele maanden mijn trouwe bondgenoot. Waarom ik deze machine koos? Eerst en vooral wilde ik een betrouwbaar toestel met een krachtige motor, zodat ik verschillende lagen jeans de baas kan, als ik dat ooit zou willen. Een machine die niet bang is van tricot, want je kan de druk van je persvoet aanpassen, zodat je soepel stofje niet naar binnen geduwd wordt, maar mooi meeloopt met de naald.

Toen ik deze Brother koos, vond ik het niet zo erg dat er maar dertig steken mogelijk waren. Letters en cijfers behoren niet tot de opties, maar ik heb wel zes mogelijk knoopsgaten, die ook automatisch gemaakt worden. Nu ik wat beter kan naaien (alles is relatief natuurlijk), mis ik echter af en toe een leuk fantasiesteekje. Het zou ook wel leuk zijn als ik de namen van mijn neefjes op hun t-shirt kon borduren.

Ik ging volop voor het gebruiksgemak, en extraatjes zoals een automatische draadinrijger en draadafsnijder zijn mooi meegenomen. Aan het einde van mijn stiksel hecht de machine automatisch, trekt ze de draden door de stof, en snijdt ze de draadjes af. Ik kan de stiksnelheid aanpassen, wat zeker in het begin wel handig was, en dankzij de vrije arm kan ik ook kleine stukjes, zoals een armsgat of een polsboord, makkelijk afwerken. De dubbele LED verlichting was ook een pluspunt, want ik naai meestal ’s avonds. Ik wilde per sé een harde koffer, zodat mijn ‘broertje’ ook mee kan op uitstap met mijn naaivriendinnen.

Voor iedereen rondom mij is het heel duidelijk:
♥ I love my sewing machine ♥
Ze krijgt van mij een dikke 9 op 10.

Ben jij ook zo blij met de jouwe?

Tot snel,
Lieve

De ‘Lieve’ jurk

Gepubliceerd op door Girls in Uniform9 reacties

Er zijn zo van die dagen dat je je geïnspireerd voelt. Het lijkt wel alsof je alles aankan, en je barst van de energie. Op zo’n dag durf ik meer dan anders. Zo kwam het, dat ik opnieuw met mijn prachtige bloemenstofje aan de slag ging, en zelf een jurkje ontwierp.

In welk kleedje voel ik mij elegant en sexy? Wat draag ik graag op een zonnige dag? Wat past bij de print van het zwierige tricootje? Die vragen stelde ik mij voor ik aan de slag ging met het patroon. Aangezien ik geen jota verstand heb van patroontekenen, baseerde ik mij op een luchtig vakantiejurkje dat ik al jaren met plezier draag. Ik legde het op mijn patroonpapier, en tekende de contouren over tot onder de borst. Op die lijnen legde ik een topje, waarvan ik de bovenste helft overtekende en knipte.

Het was een simpel ontwerp voor een jurkje met spaghettibandjes. Ik paste na elke stap, zodat ik het letterlijk op mijn lijf kon maken. img_2213Gaandeweg besefte ik, dat die spaghettibandjes toch niet zo mooi zouden worden als in mijn fantasie, dus hertekende ik het naar een halterjurk.

Bovenaan het borststuk, fronste ik de stof, voor een licht hartvorming decolleté. De tricot is doorschijnend, dus voerde ik de jurk volledig. De zilveren, fold over elastiek boordt het bovenlijfje af en loopt door in de nek.

Op een weekendje Brugge met mijn vriendin Katrien, bleek onze kamer het ideale decor voor een fotoshoot in stijl… Een beetje onwennig vleide ik mij neer op de sofa. Et voilà, dit is het resultaat!

Wat vind je ervan?

Tot snel,
Lieve

Bloemenweelde

Gepubliceerd op door Girls in Uniform6 reacties

Er zijn zo van die stofjes waar je meteen verliefd op wordt… Toen ik vorig jaar door de stoffen van de outlet-parkingverkoop bij Mertens Mercerie snuisterde, trokken de vrolijke rode klaprozen meteen mijn aandacht. Er zat nog drie meter op de rol, en die werd de mijne!

Mijn eerste idee was een hele mooie, lange, vloeiende jurk te maken. Maar waarom die prachtige stof verspillen aan één stuk, als ik er drie kan maken? Ik koos voor twee jurkjes en een zwierig rokje. burdaIn Burda Classics herfst/winter 2013/14 stond een prachtige halterjurk en ik ging, onder de deskundige leiding van Susi en Katrien van Boho Atelier, aan de slag. Jammer genoeg liep de lessenreeks eind mei ten einde, en bleef de jurk dus half afgewerkt liggen. Op de een of andere manier begrijp ik niets van de beschrijvingen in Burda, en ik durfde het niet aan ze alleen af te werken.

Gelukkig wilde mijn vriendin Liesbeth een namiddagje samen met mij naaien. Ze begreep, net als ik, weinig van de beschrijving, maar twee hoofden denken beter dan een, en stap voor stap begon de jurk er toch op te lijken. Ik was dan ook in de wolken: mijn feestjurk zou op tijd klaar zijn voor ons tienjarig huwelijksfeestje begin september. Maar Liesbeth was pas vertrokken, of het ging alweer mis… Het is een superdun en fragiel tricootje, en de afwerking van de zoom ging volledig mis. Mijn mooie feestjurk is een stuk korter geworden dan voorzien, en daar word ik wel een beetje droevig van. Ze is eerder geschikt voor een dagje aan het strand, als voor een chique cocktailparty…

Ik ben nog op zoek naar een manier om de verloren lengte te compenseren. Met een lint, of een kantrand misschien. Of heb jij een leuke tip voor mij? Ik lees het graag!

Tot snel!
Lieve

Sew-challenge accepted!

Gepubliceerd op door Girls in Uniform31 reacties

Een tijdje geleden gingen Margot en ik naar een supergezelligd blogmeet, georganiseerd door Davina. We schreven ons ook in voor onze allereerste sew challenge. Twee weken geleden ging Margot aan de slag met haar criteria, deze week mag ik mijn resultaat tonen!

Stephanie en ik daagden elkaar uit. Toen ik de criteria las die zij voor mij bepaald had, moest ik toch even slikken… Juffrouw kersjes wilde dat ik een broek naaide, met een knipoog naar the army en met een streepje fluo. OMG, een broek??? Er rolden inderdaad al twee broeken van onder mijn naaimachine. Al zijn ze perfect draagbaar, de weg ernaar toe was telkens heel bumpy. Fluo? Als ik iéts nóóit draag, zijn het felle kleuren. The army lag ook al moeilijk; I’m airforce, baby! Camouflage draag ik enkel als ik er écht niet onderuit kan…

De vertwijfeling was echter van korte duur. Na een brainstorm met Margot, zag ik het helemaal zitten! Met de winter voor de deur kijk ik er al naar uit ’s avonds gezellig in de zetel te zitten, gewikkeld in een dekentje, gekleed in een lekker warme pyjama. Yvette hielp mij de volgende dag al aan een mooie mosgroene tricot, gecombineerd met een alternatieve sterren-camouflageprint. Voor een streepje fluo zorgde ik met een fel geel-groen lintje, en met drie superschattige sterrenapplicaties uit Veritas. Ook over het model hoefde ik niet lang na te denken: in het boek Love at First Stitch staat het patroon van een heerlijk losse pyjamabroek. De Kyotojurk uit La Maison Victor hertekende ik tot een bijpassend shirtje.

Ik weet alvast wat ik inpak voor mijn volgende militaire kamp. Eens kijken of mijn collega’s de humor ervan inzien 😜.

Wat denk je, ben ik geslaagd in de uitdaging?

Wat de andere deelneemsters aan de blogchallenge maakten, kan je zien bij Lilliepawillie, Do-Didit, Emma en Mona, Naadjes en Draadjes, Yerasi, De Zussen, Juffrouw Kersjes, Sisko By Mieke, Mijn Leven met 4 helden en Sewlisi

Tot snel!
Lieve

De kleine dingen des levens

Gepubliceerd op door Girls in UniformEen reactie plaatsen

Al ben ik zelf geen mama, de kindjes van onze broers en zussen vinden in mij een superenthousiaste suikertante. Toen mijn creatieve schoonzus mij vroeg haar borduurwerkje op een babydekentje te stikken, was ik meteen enthousiast… om vlak daarna schrik te krijgen dat ik het zou verpesten. Nooit eerder nam ik zoveel tijd vooraf om dingen uit te proberen en proeflapjes op fleecestofjes te stikken. Want stel je voor dat ik haar noeste arbeid de vuilbak in moest gooien, omdat het lelijk gestikt was?

img_5043

Gelukkig was ik nodeloos bang, want het was een makkelijk werkje. Niets om fier op te zijn dus, maar het resultaat is toch zo schattig, dat ik het met jou wilde delen!mathias-moors

Maak jij wel eens iets voor je kindjes? Deel je foto’s en verhalen gerust met ons, wij zijn benieuwd!

Tot snel,
Lieve

De wonderen van het driegen…

Gepubliceerd op door Girls in Uniform6 reacties

Misschien valt het niet zo op als je mijn tekstjes leest, maar ik ben eigenlijk wat je noemt een ‘luie naaister’. Het voorbereidingswerk neemt de meeste tijd in beslag, maar is net het deel dat ik verafschuw. Ik heb namelijk niet zo veel geduld. Bij mij moet het vooruit gaan!

Mijn vriendin Veerle, een ervaren naaister, zweert bij driegen. Ik kies bijna altijd voor spelden, en dan gebruik ik er zo weinig mogelijk. Menige ervaring met het decovitje heeft er echter toch voor gezorgd dat ik voor mijn jumpsuit de naald ter hand nam.sewing-1092797_1920 En, oh wonder, ik ontdekte de voordelen van een degelijke voorbereiding!

Driegen of rijgen gebruik je om stofdelen aan elkaar vast te maken, zodat ze niet verschuiven tijdens het stikken. Vooral bij soepele stoffen, zoals dunne tricot of viscose, kan dat wel eens mis gaan. Ten tweede is driegen ook heel handig vlak voor de eerste pas. Als je panden aan elkaar gestikt zijn, wordt het een heel werk om de maten nog aan te passen. Je driegdraad trek je er makkelijk uit. Ten derde kan je een gedriegde stof makkelijker plooien en strijken. Vierde voordeel: je hoeft niet te stoppen met stikken om de naalden uit je stof te halen. Eigenlijk win je dus tijd!

Een paar tips:

  • Gebruik een iets dikkere draad in een contrasterende kleur, zodat je hem na het stikken makkelijk kan verwijderen.img_6183
  • Maak grote, losse steken. Trek de draad niet aan, want dan gaat je stof rimpelen of kreuken. Het kan ook makkelijk met de machine. Ik selecteer een grote, rechte steek, maar hecht niet aan begin en einde.
  • Stik net naast je rijgdraad, en niet op dezelfde lijn. Zo stik je de draad niet vast, en kan je hem nadien, jawel, makkelijk weghalen. IMG_5188

Heb je iets aan deze tips? Veel succes met het driegen!
Lieve

Van naald tot draad – Mertens Mercerie in Melle

Gepubliceerd op door Girls in Uniform24 reacties

Er zijn zo van die winkels waar je steeds met veel plezier naartoe gaat. Van zodra ik er voor het eerst een stap binnen zette, was ik fan van Mertens Mercerie, en nog meer van Inge en Nancy, de twee supertoffe dames die de winkel uitbaten.

De zaak startte in 1970 in een klein winkeltje in Gent, en is vandaag één van de grootsten in Oost-Vlaanderen. Als ik er binnen stap, waan ik mij in een sprookjeswereld vol fleurige stoffen, knopen in alle kleuren en maten, elastiek per lopende meter, handige hulpmiddeltjes, paspoppen, naaidozen, linten en biais in alle mogelijke vormen en kleurtjes… Ik neem mij telkens voor de vinger op de knip te houden, want ‘ik heb niets nodig’, maar ik vind er toch steeds dat ene patroon waar ik al lang van droomde, dat handige draadsnijdertje, of dat mooie stofje dat naar mij lag te lonken, en stap er toch weer buiten met een shoppingtas vol heerlijkheden.

En het wordt nog leuker… Enkele malen per jaar nodigen Inge en Nancy een outlet stoffenkraam uit op de parking voor de winkel. Dan kan je naar hartelust snuisteren door rollen prachtige stoffen aan mini-prijsjes. Laat het dit weekend nu nét weer zover zijn! Allen daarheen!!!!

Nancy en Inge zijn niet enkel klantvriendelijk en sympathiek, ze staan ook altijd klaar met raad en daad en vriendelijke woord, zelfs als het druk is. Het zou niet de eerste keer zijn dat ik met een half afgewerkt stuk, en ten einde raad, de winkel binnenstap. Hoe moest ik dat beleg ook alweer afwerken? Zou ik hier nog een extra drukknopje opnaaien, of werk ik beter met een haakje? Die jurk is veel te groot, waar kan ik ze best innemen? Geen nood, een van de dames weet hoe ik het moet aanpakken. Spelden en hulpmiddeltjes bij de hand, tonen ze het voor, zodat ik thuis verder kan. Logisch toch, dat de naaisters van heinde en ver afzakken naar deze bijzondere plek?

Meer weten? Inge en Nancy zijn erg actief op hun Facebookpagina, en je vindt alle nodige info op hun site.

Heb jij ook zo van die naaiplekjes waar je steeds weer naartoe trekt? Stuur ons een berichtje met de info, dan springen wij er misschien ook eens binnen.

Tot snel!
Lieve

Feestelijke jumpsuit

Gepubliceerd op door Girls in Uniform5 reacties

Een van de redenen dat ik gestart ben met naaien, was dat ik heel moeilijk passende kledij vind in de klassieke ketens. Ik ben ‘gezegend’ met een sportief figuur, maar heb weinig vrouwelijke vormen. Een taille kan je bij mij met wat goede wil nog vinden, maar heupen zijn onbestaande. Daarom vallen de meeste kleren aan mijn onderstel te wijd uit. Ik ben dan ook al jaren op zoek naar een leuke jumpsuit, die niet als een patattenzak om mij heen hangt.

De Alex jumpsuit uit het eerste Veritas naaimagazine leek mij ideaal! Alex jumpsuit - Veritas naaimagazine nr 4Elegant en toch een beetje stoer, met een wijdvallende top en een broek die onderaan mooi aan het been aansluit. Ik zag het al helemaal voor mij: gecombineerd met een glittertopje en met zilveren sandaaltjes eronder, zag ik mij deze zomer al furore maken op talloze tuinfeestjes of zelfs op een trouwfeest. Eerder casual zou ik hem dan combineren met een mooi paar sneakers en een sportief topje. Ik koos voor een soepele blauwe viscose, eveneens uit Veritas, en ging vol enthousiasme aan de slag.

Bij het knippen van de stof wist ik het al: viscose is niet mijn vriend! Het is net of de stof een heel eigen leven leidt. Knippen is niet mijn grootste talent, en ik worstelde om de vorm van mijn patroon aan te houden zonder al te grote afwijkingen. Het bleek al meteen bij de top dat ik er niet in geslaagd was perfect te knippen, dus moest ik al mijn handigheid gebruiken om de verschillende delen op elkaar te passen, maar het lukte mij wonderwel. Voor de mouwen en halslijn werkte ik voor het eerst met biaislint, wat in mijn ogen de afwerking toch wat professioneler doen lijken. De schuine rand van het voorpand werkte ik af met een beleg, en ik was stiekem fier op het perfect rechte tegenstiksel.

De broek was echter een heel ander verhaal. Ik werkte de zakken af met paspellint, en gebruikte daarbij een blinderitsvoet. Daardoor zit de paspel heel dicht tegen de vouw van de broeksrand, wat ik persoonlijk wel leuk vind. Ik werkte de zak af met een leuke siersteek. In elkaar stikken ging heel vlot, maar bij de eerste pas zag ik toch een patattenzak voor me. IMG_3253

Toen ik de broek losliet, viel hij als een hoopje stof op mijn voeten. Al hoopte ik dat het mooier zou worden eens de broek en de top aan elkaar hingen, ik besliste toch om de voor- en achter middennaden een centimeter in te nemen. En ja hoor, eens broek en top aan elkaar genaaid, viel het geheel mooi op zijn plaats. Op naar het eerstvolgende feestje!

Schrijf je in een reactie wat je ervan vindt?

Tot snel,
Lieve

Patroon: Alex jumpsuit – Veritas naaimagazine nr 4, of is het 1?
Stof: Viscose – Veritas
Aanpassingen: Alle zijnaden van de top werden met 1 cm ingenomen. Ook de naden voor en achter van de broek werden met 1 cm verminderd. De broekzakken heb ik dicht genaaid, omdat ik het niet mooi vond dat ze open stonden. De drukknop laat ik weg, en ik heb de top volledig dichtgenaaid om openvallen te voorkomen