Toen de uitnodiging voor een Halloween-instuif in mijn inbox verscheen, huppelde ik van plezier. Mezelf optutten vind ik super, en als ik me dan nog mag verkleden, is het helemaal een feestje! In de verkleedkoffer op zolder vond ik de nodige attributen voor een betoverende outfit, maar een jurk ontbrak. Waarom niet gewoon zelf eentje maken?
Op reis in Turkije kocht ik voor een prikje twee meter heerlijk zwierige zwarte synthetische tricot. Ik verlengde de rok van een patroon uit Knip (november ’15) en maakte de boothals dieper, zodat hij over mijn schouders valt. In de zijnaad van de rok maakte ik een split tot boven de knie. Mijn eerste idee was om de randen in te knippen tot lange pieken, driehoeken eigenlijk, maar bij de eerste pas vond ik de jurk zo mooi, dat ik besloot ze wat neutraler te houden, in de hoop ze nadien nog eens te kunnen dragen. De boordjes plooide ik dus naar binnen, en ik werkte ze af met een fantasiesteekje.
Ergens in de kast vond ik nog een semileren riem die een maatje te groot was. Ik haalde ringetjes bij Veritas, en verkortte de riem een stukje. Om de riem opnieuw aan de gesp vast te maken, moest ik zo’n ringetje door het ‘leer’ slaan, dus ik besloot het eens te testen vooraf. Gelukkig maar, want voor ik de techniek onder de knie had, maakte ik drie ringen kapot.
Moraal van het verhaal:
Tot schrijfs,
Lieve
in mijn kleerkast had ik nog een oude onderrok hangen, die ik al jaren niet meer gebruikte, en die precies de juiste lengte had. Ik knipte de elastiek eraf en zette de twee rokdelen aan elkaar. Ik plooide de naadwaarde naar binnen, en zette een elastiek aan de twee stukken. 
Volgens de beschrijving, kon ik de plooien in de top weglaten als ik met een rekbaar stofje werkte, dus ik rekte de elastiek uit en stikte de volledige breedte van voor- en achterpand eraan. Al meteen bij de eerste pas bleek het model mij niet te staan. De top was te wijd, en plofte asymmetrisch over het elastiek heen. Ik besloot de plooien in de rok wél te maken, en dan te bekijken wat er te redden viel. Met een aantal figuurnaden in voor- en achterpand viel het al bij al nog mee. Jammer genoeg kon ik niet inschatten hoeveel de elastiek bij het stikken zou uitrekken, en sloot hij uiteindelijk niet zo mooi aan als ik zou willen.
onzus was zo lief met de hoed rond te gaan, zodat ik dit pareltje met kerst onder de boom vond. Intussen is mijn ‘broertje’ alweer enkele maanden mijn trouwe bondgenoot. Waarom ik deze machine koos? Eerst en vooral wilde ik een betrouwbaar toestel met een krachtige motor, zodat ik verschillende lagen jeans de baas kan, als ik dat ooit zou willen. Een machine die niet bang is van tricot, want je kan de druk van je persvoet aanpassen, zodat je soepel stofje niet naar binnen geduwd wordt, maar mooi meeloopt met de naald.
Gaandeweg besefte ik, dat die spaghettibandjes toch niet zo mooi zouden worden als in mijn fantasie, dus hertekende ik het naar een halterjurk.
In Burda Classics herfst/winter 2013/14 stond een prachtige halterjurk en ik ging, onder de deskundige leiding van Susi en Katrien van 
Met de winter voor de deur kijk ik er al naar uit ’s avonds gezellig in de zetel te zitten, gewikkeld in een dekentje, gekleed in een lekker warme pyjama. 
