Vandaag publiceerden we onze vijftigste post. Dat vraagt om een vreugdedansje!
Dikke kus,
Lieve, Margot en Tatiana
Auteur: Girls in Uniform
Drie stoere meiden en hun naaimachines... Een superleuke samenwerking tussen drie militairen en een politie-dame!
Boho all the way!
Op zoek naar een gezellig plekje om te leren naaien, en geen zin om een klassieke naaiopleiding te volgen? 
Dan zijn de workshops van Boho Atelier in Gent misschien wel iets voor jou! Onder de deskundige begeleiding van Katrien en haar bevallige assistentes doorloop je het parcours dat je zelf kiest. Heb je al wat naaiervaring, dan zijn de open ateliers zeker iets voor jou. Begin je vanaf nul en heb je nog wat meer begeleiding nodig, dan kies je voor een startersatelier. Daarna kan je nog andere ateliers volgen, zoals patroontekenen, haken of breien. Wat je ook kiest, het concept blijft hetzelfde.
Geen klassiek lessenplan bij Boho, je start meteen met een projectje. Als eerste stuk koos ik voor een omkeerbare tas. Bij de eerste ‘les’ kregen we een korte basisuitleg over de naaimachine, en kon ik meteen aan de slag. Hoe fier was ik toen ik na een paar lessen met de tas over de schouder de klas buiten stapte! De tas is dit jaar al meermaals op sleeptouw genomen, en was mijn reismaatje op de laatste vakantie naar Turkije.
Eens je eerste stuk klaar, stap je over op een basisrokje, en van daaruit kies je volledig vrij hoever je wil gaan, en hoe moeilijk je het wil maken. Tijdens de workshops
zijn Katrien en haar dames steeds in de buurt om je met raad en daad bij te staan, zonder belerend over je schouder te loeren. Ze adviseren je over patroon en stoffenkeuze, en helpen je de juiste technieken uit te voeren. Je knipt en naait aan je eigen tempo, en onder het genot van een drankje en een gezellige babbel tover je heel wat moois vanonder je machine. Er wordt wat afgelachen op die avonden, en ik leerde er Tatiana kennen, intussen een van mijn boezemvriendinnen. Ik ben alvast fan van het concept!
Meer weten over Boho Atelier? Surf naar www.boho.be.
Dikke knuffel,
Lieve
Terugblik op mijn allereerste naaiprojectje
Iets meer dan een jaartje geleden startte ik met naailessen bij Boho Atelier in Gent. Als ik eraan terugdenk, voel ik nog steeds de stress van die eerste rit naar Boho. Ik wist totaal niet wat mij te wachten stond, maar had in mijn handtas twee leuke stofjes voor een omkeerbare tas, en ik huppelde vol verwachtingen en enthousiasme de klas binnen.
Het warme onthaal door Katrien stelde mij op mijn gemak, en na een korte intro gingen we meteen van start met ons eerste projectje. Intussen sleep ik de tas al een jaar van hot naar her, en toen ik begin oktober op reis was in Turkije, kon ik het niet laten ze voor de lens te halen.
Al maak ik nog zoveel jurken, broeken of topjes, mijn eerste naaiwerkje zal toch bijzonder blijven. Het was de geboorte van een nieuwe passie, en de tas zal de hele wereld nog mogen afreizen, voor ik ze weggooi. Als dat er ooit van komt…
Wat was jullie allereerste naaiwerkje? Heb je daar ook zo’n bijzonder gevoel bij?
Tot snel,
Lieve
Een Aster voor een kieken
Het is altijd leuk om met iemand te kunnen chatten over de vooruitgang van je naaisel. Laatst stuurde ik een foto van een kip naar Lieve, toen ik aan mijn eerste Aster-trui werkte. De boodschap was: ik ben een kieken!
De bekende Astertrui is berucht om haar korte middel en mouwtjes, en haar vrij recht model. Mijn plan was: de mouwen en het lijfje verlengen en centreren en wat te versmallen door mijn naadwaarde gewoon weg te laten. Alles ging betrekkelijk goed, tot ik mijn eerste mouw had gestikt en het aantrok: niet te geloven: te smalaan de armen …Ik kon er net mijn bovenarmpje doorkrijgen, maar comfortabel was het niet. Blijkbaar was de naadwaarde van mijn mouwen weglaten een heel slecht idee…
Nochtans had ik de trui op een bestaande trui gelegd om te zien of ik goed zat. Maar ik had geen rekening gehouden met het feit dat de ene tricotstof veel meer rekt dan de andere. En de zwart-witte tricot die ik bij Marie Karo uit Mechelen had gekocht, was veel minder rekbaar. Kortom, ik was een kieken.
Creatief zijn, betekent dat je oplossingen vindt voor je flaters. Maar naast het feit dat stretchsteken al enorm moeilijk uit te halen zijn, zag ik mijn stiksels niet tussen de tricot. Voor een mouwtje van een halve meter heb ik een meer dan een uur zitten uithalen, om zo weinig mogelijk het gebreide weefsel niet kapot te trekken. Ik heb blijkbaar meer geduld dan ik dacht.
Maar dan, wat doe ik ermee? Heel de mouw eraf halen, zag ik niet zitten. Dus ofwel moest ik nog drastisch afvallen ofwel zette ik er een stuk tussen. Het laatste dan maar… Door een beetje spaarzaam mijn tricots te knippen had ik van beiden nog een mooie rechthoek over, dus kon ik makkelijk twee stroken van 5 cm knippen. Ik dacht er even aan om een zwarte strook bovenaan te plaatsen, maar dan moest ik nog meer losmaken. Niet dus!
Dus stroken van dezelfde stof ertussen steken, en mijn probleem was opgelost. Dan vrolijk verderwerken en de boordstof aan de mouwen en het lijfje bevestigen maar… weeral probleem. De boordstof voor mijn lijfje was niet breed genoeg, waarschijnlijk hier weeral te enthousiast versmald… Hetzelfde verhaaltje van herknippen, en op het moment dat ik dacht dat ik er was, stikte ik eerst nog de boordstof met de naden aan de buitenkant. Ik moet echt stoppen met de tv aan te zetten als ik aan het naaien ben. Het is met mijn aandachtsspanne geen goede combinatie…
Maar na al die kip-avonturen ben ik toch erg blij met mijn eerste Aster. Mijn eerste herfstoutfit! En nu weet ik ook waarom iedereen zo enthousiast is over dit model van La Maison Victor.
Hopelijk kan ik mijn volgende projectje met minder getorn afwerken… dit is alvast eentje om te onthouden voor het Grote Blunderboek.
Tot schrijfs,
Margot
Patroon: Aster trui uit magazine La Maison Victor, editie maart-april 2016
Stof : tricot en zwarte elastische tricot uit Marie Karo Mechelen
Kennismaking met het rolmes
Ik mag dan graag naaien, de voorbereidingen vind ik eigenlijk een kleine verschrikking. Een patroon kiezen (teveel keuze), stof kiezen (hoe weet ik nu hoe die stof gaat vallen?), patroon overnemen (uiteraard de merktekens vergeten) en vervolgens de stof knippen. Om één of andere reden geeft het knippen van de stof mij het meeste stress: ik wil graag zo goed mogelijk knippen en vooral het maximum uit mijn (soms behoorlijk dure) stof halen. Helaas heb ik nog niet de juiste techniek of juiste schaar ontdekt om mijn stof goed te knippen. Er verschijnen happen in de bochten en door het optillen van de stof zit ik er steeds enkele millimeters naast.
Maar op een dag ontdek ik dankzij Margot, mijn mede-blogster, dit kleine wonder: een rolmes van 45mm. Op Snaply verkrijgbaar met snijmat formaat A1 en een liniaal. Gedaan met mijn snijfrustraties!
Ok, snijden met een rolmes vraagt wel wat handigheid en concentratie! Gebruik altijd een snijmat, zeker als je geen diepe krassen wil op je tafel, parket, linoleum of andere gebruikelijke ondergrond. Het snijvlak is vlijmscherp, dus hou je vingers en nagels best uit de buurt. Voor de kleine (en grotere) vingertjes is er trouwens een extra beschermingskap voorzien om na gebruik het rolmes terug op te bergen. Je mag ook enkel voorwaarts snijden, dus niet heen en weer want dat doet je stof samentrekken.. Het rolmes rust perfect op een liniaal, dus rechte stukken zijn nu een makkie. De bochten vragen een soepele hand, maar blijkbaar lukt het mij beter dan met een schaar. En voor mij het allerbelangrijkste, de resultaten op tricotstoffen zijn even perfect als op katoen!
Ik ben dus heel tevreden met mijn rolmes! En nog een budgetvriendelijke tip: rolmesjes vindt je in verschillende maten in bijna alle doe-het-zelf zaken (GAMMA, Brico,…), de goedkopere snijmatten zijn verkrijgbaar bij Action.
Tot schrijfs,
Tatiana
Lingerieles 2: beha in kant
Mijn tweede naailes bij Queen B in Scherpenheuvel, om lingerie te leren maken. We zijn klaar voor het zware werk: een beha. Sabine waarschuwde ons dat dit niet zo makkelijk werd als een slip, en begon eerst met wat theorie.
Een heleboel uitleg rond soorten kant (rekbare kant , welke kantzijde de meeste rekwaarde heeft, rekening houden met de tekening die gespiegeld moet terugkeren in de cups), het gebruik van charmeuse en tule, picot elastiek en de zaagtandsteek. Kan je nog volgen?
Soit, er zit dus een technisch kantje aan het hele maakproces van een beha. Gelukkig krijgen we van Sabine een gedetailleerde werkbeschrijving, en een uitgetekend patroon voor elke dame, zodat we met onze persoonlijk project kunnen starten. Omdat de patroondelen voor een beha uit lycra en kant niet helemaal overeenkomen, moeten we als groep kiezen. We besluiten om voor een exemplaar uit kant te gaan. De materialen krijgen we allemaal in mooi pakketje, tot de strikjes voor op de beha toe. Gelukkig, want ik zie mezelf nog niet alle stoffenwinkel afschuimen op zoek naar charmeuse, rekbare kant en goede kwaliteit picotelastiek. Bij Sabine ben ik zeker dat het goede kwaliteit is.
Het vraagt de tweede en het overgrote deel van mijn derde naaidag om tot een beha te komen. Gelukkig is het gezellig naaien met vijf dames, en wordt er naast naaien ook voldoende gebabbeld, onder het genot van koekjes en nootjes.
Hoewel Sabine ons begeleidt bij elke stap, weet ik niet goed waar ik mee bezig ben. Het is pas als je de meeste patroondeeltjes aan elkaar zet, dat je langzamerhand ziet wat je gemaakt hebt. Tot er daar plots een beha voor je ligt. Terwijl ik met verbazing naar dat zwarte ding zit te kijken, merkt Sabine lachend op: “Ja Margot, je hebt echt een beha gemaakt. Ga hem maar eens passen”. Hij zit supercomfortabel. Als je het stiksel in detail zou bekijken, merk je snel de foutjes en de scheve lijnen op. Maar hey, ik ben een beginner hé…
Mijn beha is niet perfect, maar ik weet nu hoe het moet. Net zoals met alles dat je naait, is het nu een kwestie van oefenen en proberen. Ik heb weer iets leren te maken, waarvan ik dacht dat ik het nooit zou kunnen. 
Veel respect voor Sabine die van haar hobby haar beroep maakte en schitterende dingen weet te maken met kant en lycra. Ik zit daar nog lang niet, maar heb weer wat drempelvrees overwonnen.
Tot schrijfs,
Margot
Een heerlijke ‘Droomstoffen’jurk
Yvette van Droomstoffen en haar blogsters verrasten mij met een prachtige Hilco tricot, en de boodschap: “Maak er maar een luxueuze jurk voor jezelf van”. Ik stond perplex, en toen de eerste emotie achter de rug was, ging ik op zoek naar het ideale patroontje voor dit pareltje. Het was niet evident, want een bedrukte stof als deze spreekt voor zichzelf, en heeft dus geen ingewikkelde patronen nodig. Ik vond wat ik zocht in de Knip van november ‘15: een jurk met boothals, raglanmouwen en een mooi detail op de rug.
De binnenkant van de stof was zo mooi, dat ik even twijfelde die als goede kant te gebruiken. Maar dan verloor ik het reliëf-effect. Ik besloot twee centimeter bij te tekenen aan hals, armen en zoom, en plooide de stof naar buiten voor de afwerking. Zo lijkt het een beetje alsof de jurk met biais is afgewerkt. Ik zette de randen vast met een applicatiesteek, zodat ik geen doorlopende stikrand had. De elastiek in het rugpand stelde mij even voor problemen, maar bij de derde poging zat hij zoals het zijn moest. Al bij al een makkelijk parcours.
Het jurkje is erg soepel en draagt heel comfortabel. Het ging dus meteen mijn valies in en mee op vakantie naar Turkije, waar het ideaal was voor de frissere zomernachten (want 26 graden, brrrrr 😉 ). Het decor leende zich uitstekend voor een romantische fotoshoot bij zonsopgang.
Bedankt, lieve Droomstofblogsters, voor dit prachtige geschenk. Ik zal het koesteren en nog heel vaak dragen!
Tot snel,
Lieve
Stoffen gewichtjes
Een van mijn eerste projectjes om te leren stikken, waren stoffen gewichtjes gemaakt uit een kussensloop. Erg handig om patroonbladen plat te leggen en niet meer te laten verschuiven. Een vriendin zag mijn zakjes en was jaloers, dus …maak ik ze gewoon nog eens 🙂
Hoe ga je te werk?
Vier rechthoekjes snijden met een rolmes, twee veters om de zakjes dicht te snoeren, een paar leuke knopen om de zakjes wat op te fleuren, en je vulling natuurlijk. Bij mij waren dat gedroogde boontjes: het heeft wat gewicht, blijft goed houdbaar en het belangrijkste… ik lust het niet. Maar je kunt evengoed linzen, erwten of rijst gebruiken.
Ik stikte eerst mijn tunneltje voor de rijgveter en naaide daarna de naden aan elkaar. De uiteinden van het tunneltje had ik eerst nog dubbel kunnen stikken zodat de uiteinden niet zouden rafelen. Ik weet niet of ik gewoon lui was of met mijn hoofd er niet bij maar soit, ik heb dat dus niet gedaan. Maar omdat je die rijgveters feitelijk nooit losmaakt, is het zelfs niet nodig.
Nadat ik de zakjes had gevuld, heb ik ze wel dichtgestikt, zo dicht mogelijk bij de vulling om geen boontjes te laten ontsnappen. Als je dan je rijgveter aantrekt, zie je niets meer van dat stiksel.
Voila, een leuke set gewichtjes, om stylish om je papieren tegen te houden en geen gezeul meer met conservenblikken. Nu nog hopen dat die vriendin er tevreden mee is…
Kennen jullie nog handige zelfmaakhulpjes?
Tot schrijfs,
Margot
Witchcraft
Toen de uitnodiging voor een Halloween-instuif in mijn inbox verscheen, huppelde ik van plezier. Mezelf optutten vind ik super, en als ik me dan nog mag verkleden, is het helemaal een feestje! In de verkleedkoffer op zolder vond ik de nodige attributen voor een betoverende outfit, maar een jurk ontbrak. Waarom niet gewoon zelf eentje maken?
Op reis in Turkije kocht ik voor een prikje twee meter heerlijk zwierige zwarte synthetische tricot. Ik verlengde de rok van een patroon uit Knip (november ’15) en maakte de boothals dieper, zodat hij over mijn schouders valt. In de zijnaad van de rok maakte ik een split tot boven de knie. Mijn eerste idee was om de randen in te knippen tot lange pieken, driehoeken eigenlijk, maar bij de eerste pas vond ik de jurk zo mooi, dat ik besloot ze wat neutraler te houden, in de hoop ze nadien nog eens te kunnen dragen. De boordjes plooide ik dus naar binnen, en ik werkte ze af met een fantasiesteekje.
Ergens in de kast vond ik nog een semileren riem die een maatje te groot was. Ik haalde ringetjes bij Veritas, en verkortte de riem een stukje. Om de riem opnieuw aan de gesp vast te maken, moest ik zo’n ringetje door het ‘leer’ slaan, dus ik besloot het eens te testen vooraf. Gelukkig maar, want voor ik de techniek onder de knie had, maakte ik drie ringen kapot.
Moraal van het verhaal:
Tot schrijfs,
Lieve
Mijn strijd tegen de skinny jeans
Een mooi passende en flatterende jeans draag ik meestal tot hij tot op de draad versleten is. Gisteren wilde ik mezelf in mijn favoriete skinny jeans wurmen. Dat is altijd een strijd. Na het douchen lijkt het wel of dat ding er alles aan doet om niet gedragen te moeten worden… Het is net of de broek ineens twee maten te klein is, en ik krijg ze enkel met het betere trek en sleurwerk omhoog. Daarbij trek ik de broek aan de riemlusjes naar boven, draaiend met mijn heupen en huppelend van het ene been op het andere. Deze keer, en niet voor het eerst, moest ik echter de strijd tegen de broek staken, omdat een lusje de tegenwerkende krachten niet aan kon, en ik het lostrok, met een gapend gat als gevolg.
Meestal leg ik de broek dan opzij, tot ik met een hele stapel verstelwerk naar de naaister ga. Maar sinds een paar weken durf ik zelf al eens experimenteren met retouches en herstellingen. Een jeans verstellen, zo moeilijk kan het toch niet zijn? Jammer genoeg kan ik het gat niet gewoon dichtnaaien met het afgescheurde lapje, en daar dan de lus opnaaien. Daarvoor zet ik tijdens dat geworstel te veel kracht op de stof.
Ik besloot de jeans eerst te verstevigen. Ik plooide het lapje terug op zijn plaats, en naaide op de scheurrand met een zigzagsteek een stukje jeans tegen de achterkant. Daarna stikte ik, voor de stevigheid, nog een paar keer met een rechte steek schuin heen en weer over het herstelde gedeelte. Uiteindelijk naaide ik het lusje terug op zijn plaats, net naast de oranje, originele steek. Hier ging ik een paar keer voor- en achteruit, zodat ook dit stevig blijft zitten.
Waarschijnlijk zijn er elegantere manieren om dit gaatje te verstellen (eentje vind je hier), maar ik ben heel blij met het resultaat. Als je er niet met je neus op zit, zie je het niet eens. Misschien had ik beter lichtblauw garen gebruikt, maar dat had ik niet meteen liggen… Intussen heb ik het een paar keer getest, en voorlopig houdt het stiksel stand tegen mijn getrek en gesleur aan de broek…
Tot snel!
Lieve
Girls in Uniform 