Yvette van Droomstoffen en haar blogsters verrasten mij met een prachtige Hilco tricot, en de boodschap: “Maak er maar een luxueuze jurk voor jezelf van”. Ik stond perplex, en toen de eerste emotie achter de rug was, ging ik op zoek naar het ideale patroontje voor dit pareltje. Het was niet evident, want een bedrukte stof als deze spreekt voor zichzelf, en heeft dus geen ingewikkelde patronen nodig. Ik vond wat ik zocht in de Knip van november ‘15: een jurk met boothals, raglanmouwen en een mooi detail op de rug.
De binnenkant van de stof was zo mooi, dat ik even twijfelde die als goede kant te gebruiken. Maar dan verloor ik het reliëf-effect. Ik besloot twee centimeter bij te tekenen aan hals, armen en zoom, en plooide de stof naar buiten voor de afwerking. Zo lijkt het een beetje alsof de jurk met biais is afgewerkt. Ik zette de randen vast met een applicatiesteek, zodat ik geen doorlopende stikrand had. De elastiek in het rugpand stelde mij even voor problemen, maar bij de derde poging zat hij zoals het zijn moest. Al bij al een makkelijk parcours.
Het jurkje is erg soepel en draagt heel comfortabel. Het ging dus meteen mijn valies in en mee op vakantie naar Turkije, waar het ideaal was voor de frissere zomernachten (want 26 graden, brrrrr 😉 ). Het decor leende zich uitstekend voor een romantische fotoshoot bij zonsopgang.
Bedankt, lieve Droomstofblogsters, voor dit prachtige geschenk. Ik zal het koesteren en nog heel vaak dragen!
Tot snel,
Lieve
Ik stikte eerst mijn tunneltje voor de rijgveter en naaide daarna de naden aan elkaar. De uiteinden van het tunneltje had ik eerst nog dubbel kunnen stikken zodat de uiteinden niet zouden rafelen. Ik weet niet of ik gewoon lui was of met mijn hoofd er niet bij maar soit, ik heb dat dus niet gedaan. Maar omdat je die rijgveters feitelijk nooit losmaakt, is het zelfs niet nodig.
Voila, een leuke set gewichtjes, om stylish om je papieren tegen te houden en geen gezeul meer met conservenblikken. Nu nog hopen dat die vriendin er tevreden mee is…
in mijn kleerkast had ik nog een oude onderrok hangen, die ik al jaren niet meer gebruikte, en die precies de juiste lengte had. Ik knipte de elastiek eraf en zette de twee rokdelen aan elkaar. Ik plooide de naadwaarde naar binnen, en zette een elastiek aan de twee stukken. 
Een heupslip (bomma-model en kei comfy), en een lager model. Mijn eerste onderbroekenpoging was niet echt een succes, maar thuis kreeg ik wel de kriebels om het opnieuw en beter te doen.
Verder kon ik er nog heel wat edities van Knippie, Burda en van La Maison Victor doorbladeren. Geen twijfel meer of ik een bepaald boek met leuke patronen moet kopen. Ik doe het gewoon niet en kom ze in alle rust lekker overtekenen. Ik heb vandaag al eens zitten neuzen in het boek Little Black Dress en yep, daar liggen al heel wat toekomstige projectjes op mij te wachten.
Volgens de beschrijving, kon ik de plooien in de top weglaten als ik met een rekbaar stofje werkte, dus ik rekte de elastiek uit en stikte de volledige breedte van voor- en achterpand eraan. Al meteen bij de eerste pas bleek het model mij niet te staan. De top was te wijd, en plofte asymmetrisch over het elastiek heen. Ik besloot de plooien in de rok wél te maken, en dan te bekijken wat er te redden viel. Met een aantal figuurnaden in voor- en achterpand viel het al bij al nog mee. Jammer genoeg kon ik niet inschatten hoeveel de elastiek bij het stikken zou uitrekken, en sloot hij uiteindelijk niet zo mooi aan als ik zou willen.
onzus was zo lief met de hoed rond te gaan, zodat ik dit pareltje met kerst onder de boom vond. Intussen is mijn ‘broertje’ alweer enkele maanden mijn trouwe bondgenoot. Waarom ik deze machine koos? Eerst en vooral wilde ik een betrouwbaar toestel met een krachtige motor, zodat ik verschillende lagen jeans de baas kan, als ik dat ooit zou willen. Een machine die niet bang is van tricot, want je kan de druk van je persvoet aanpassen, zodat je soepel stofje niet naar binnen geduwd wordt, maar mooi meeloopt met de naald.
