Op twee weekends tijd stonden er drie feestjes en een laatavond dansles op de planning. Uitslapen kan ik niet, met dank aan mijn ijzesterk bioritme. Bovendien heb ik een buikvirusje onder de leden, en sta ik dus niet al te stevig op mijn benen.
Deze week had ik echter mijn stof geknipt, en volgende week staat er een trouwfeest op het programma, waar ik het nieuwe kleedje zo graag zou dragen… Toch snel even verder werken dus. ‘Snel’, weet ik uit ervaring, is nooit zo vlug als je zou willen. Dan pas begint het mis te gaan.
De zware tricot was makkelijk te verwerken, maar op de een of andere manier slaagde ik er toch in de stof in mijn machine te laten kruipen. Te dicht bij de rand gestart met naaien waarschijnlijk. Alles open vijzen, draadjes doorknippen en uithalen, opnieuw inrijgen en daar gaan we weer! De machine snort als een tevreden katje, en ik vergeet dat ik te moe ben om te naaien. Ik wissel constant af tussen het gewone en het overlockvoetje. Tussen de strech zigzagsteek, een gewone rechte steek en een overlocksteek.
Blij met het resultaat van mijn werk, moet ik op een bepaald moment de twee delen van mijn achterpand aan elkaar zetten met zigzag steek. Ik duw op het pedaal, en ineens lijkt het alsof mijn machine ontploft. Ik hoor een luide slag, en een alarm gaat af. Ik vloek en vraag mij luidop af wat er nú weer gebeurd is. Het resultaat? Ik vroeg mij al even af hoe Margot er toch telkens weer in slaagt naalden te breken. Dat was mij nog nooit overkomen. Nu wéét ik hoe! Ik deed het trouwens nóg beter: het staafje van mijn overlockvoetje is met bruut geweld afgebroken.
De oorzaak? Een kleine zigzagsteek is geen goede combinatie met een overlockvoet! De naald is keihard tegen het staafje van de voet gebotst, en zowel naald als staafje braken doormidden. Conclusie: Snel naar de winkel om een nieuw voetje van € 12,50. Mijn hoofd van lintjes kost geld! Er zijn zo van die dagen… dat je beter niet achter je machine kruipt.
Heb jij ook wel eens zo van die dagen? Vertel, want daar ben ik nieuwsgierig naar!
Tot snel!
Lieve
Lieve draagt een luchtmachtblauw uniform en werkt op de communicatiedienst van Defensie. Ze breide al een tijdje, maar breien gaat zo traag, en als het resultaat niet is wat je wil, kan je weinig anders doen dan de trui aan spullenhulp schenken. Dus schreef ze zich in voor een beginnerscursus naaien bij Boho Atelier in Gent, en voor eindejaar kreeg ze een Brother Innovis’ 100 cadeau van de hele familie. “Het kost mij soms bloed, zweet en tranen, maar het lukt mij meestal wel een project tot een goed einde te brengen. Je wil niet weten hoeveel fouten ik onderweg moet rechttrekken, maar dat ziet gelukkig niemand”, lacht ze: “Trouwens, er is maar één iemand die de binnenkant van mijn kleedjes te zien krijgt, en die is voorlopig best tevreden”.
Tatiana groeide op tussen de kostuums voor spektakels en allerhande oude kledingstukken die haar vader verzamelde als kostuumontwerper. Als kind naaide ze met haar broer knuffels in hun eigen kelderatelier. Na de aankoop van haar stikgezel, een eenvoudige Singer Simple, in 2013 sloeg de koudwatervrees echter toe en duurde het tot najaar 2015 dat ze de doos durfde opendoen. Op de beginnerscursus bij Boho Atelier in Gent leerde ze spreekwoordelijk de naaiwatertjes doorzwemmen en kon ze eindelijk genieten van de look en feel van stoffen en het zalig gezoem van de naaimachine. ’’Ik heb een stofverslaving, mijn kasten puilen uit, nu nog de tijd vinden om deze om te toveren in draagbare kledingstukken’’. Tatiana draagt een donkerblauw politieuniform maar zou graag de ontwerper eens tips geven om de vrouwelijke vormen beter te respecteren.
Margot installeerde zich achter een naaimachine puur uit nieuwsgierigheid en produceerde haar eerste naaisels onder de begeleiding van het internet en een boek. Ze zit nog in het beginnersstadium van het naaien maar is wel al gebeten door het virus. Haar trouwe stikcompagnon is een Pfaff select 150. “Maar soms is mijn trouwste partner het tornmesje… helaas”. Tijdens de werkweek draagt ze een kaki legeruniform. “Maar in mijn gewone kleerkast komt er geen kaki binnen, ook geen zelfgemaakt!” verklaart ze.
