De Celeste is een stijlvolle jurk waarmee je alle kanten uit kan. Je kan kiezen tussen een model met wijde of kokerrok, met of zonder mouwen. Ook met de ruguitsnijding kan je verschillende kanten uit: sexy diep of iets minder uitgesneden… Zo maak je vier verschillende jurken met het patroon.
Zoals we het gewend zijn van Blou is de pasvorm perfect. Ik hou van het matensysteem. Geen gepruts met confectiematen, je kiest puur op basis van je maten, genummerd vanaf 1 tot en met 7.
Begin april werd mijn grootmoeder -92 jaar jong- ziek en begon ze aan haar laatste reis. Al begreep iedereen dat het tijd was, dat ons memeetje terugkeek op een lang leven vol geluk -maar ook met veel verdriet- en dat ze blij was dat ze nu mocht gaan… toch was het afscheid heel erg zwaar.
Foto mei ’13
Als oudste kleinkind heb ik een leven vol mooie herinneringen aan mijn meme. Haar liefde voor mij, voor heel haar familie, haar glinsterende ogen, haar deugnieterij, haar levensvreugde, die zal ik altijd bij mij dragen. Al zag ik ze niet zo vaak meer de laatste jaren, nu ze er niet meer is, mis ik haar vreselijk.
Net als de rest van de familie mocht ik in haar huisje gaan kijken wat ik als herinnering aan haar wilde meenemen. In de zetel lag een beige-met-bruin Ikea dekentje. Het leek mij de perfecte basis voor een trui of een vestje, dus ik nam het mee naar huis.
Het dekentje was grof geweven en heel soepel. Ik besloot een Jacky vestje van La Maison Victor te maken, maar vond het wel nogal slap en doorzichtig voor dat doel. Een voering zou het wat meer body geven en ook de afwerking zou mooier zijn. Ik ben namelijk niet zo’n fan van een beleg…
Bij De Stoffenknop vond ik een leuke viscose-tricot die, ondanks de stijlbreuk, toch perfect bij het dekentje paste. Ik kocht meteen wat extra, want het leek mij leuk het vestje te combineren met een jurk. Het pailettenlint voor de afwerking van de randen kocht ik bij Mertens Mercerie.
Op zich is het Jacky vestje heel makkelijk te maken. Het patroon is niet ingewikkeld en de beschrijving van LMV is uitgebreid. Ik moest wel even nadenken hoe ik de voering zou aanpakken, maar met wat opzoekingswerk bleek ook dat niet zo moeilijk. Ik nam twee centimeter in aan de rugnaad omdat het vestje toch wat losjes om mijn lijf hing, maar voor de rest was de pasvorm heel goed.
Het naaien was wel vrij emotioneel… Naast mijn naaimachine staat een foto en het rouwkaartje van mijn meme. Bovendien beeldde ik mij in dat haar geur nog in het dekentje hing, ook al had ik het gewassen. Ik was bang het mis zou gaan met het jasje en ik zo het dekentje zou verpesten. Maar gelukkig liep alles min of meer zoals het moest.
Alleen bleek mijn eerste idee juist: het dekentje is niet zo geschikt voor een vestje. Zelfs met voering valt het te slap. Ik had het volledig moeten verstevigen… Ik ging dus op zoek naar een leuk haakje, zodat ik het vestje dicht kan doen en het niet zo vormeloos open valt. Mertens Mercerie heeft een groot assortiment leuke sluitinkjes en daar vond ik mijn gading.
Met de rest van de viscose maakte ik de Lina jurk van La Maison Victor. Ik twijfelde of het wel een goed model was voor mij, omdat het nogal recht leek en ik zo al vrij weinig vrouwelijke vormen heb. Maar wie niet waagt…
Dit wordt deze zomer zeker en vast mijn lievelingsjurkje! De combinatie van de print en de stofkwaliteit maken het een uit-de-wasmachine-op-de-kapstok-en-weer-aan jurk.
Ook de combinatie met de Jacky vest werkt, al ben ik misschien eerder fan van een combinatie vest-top-broek.
Wat denken jullie?
Lieve meme, het verdriet om je vertrek zal nog heel lang blijven nazinderen… Maar dankzij de gesprekken over jou met de familie, dankzij jouw nalatenschap in zoveel kleine dingen, zal je altijd dicht bij mij blijven. Ik hou van jou, memeetje… met heel mijn hart.
Op een stralende winterdag overtuigde Lieve mij om in een park in mijn buurt te poseren in mijn favoriete rode Harriet-jurk. Ook al was de buitentemperatuur een frisse 3 graden, dankzij haar vakkundige instructies konden we deze leuke fotosessie afronden voor onze vingers en tenen blauw uitsloegen.
Deze Harriet-jurk heeft een lange ontstaansgeschiedenis.
Eind 2016 werd ik instant verliefd op het patroon in LMV: de mooie kraag, de verfijnde stiksels… Ik zocht een mooie roodkleurige jersey bij Toverstof en ging vol goede moed aan de slag tijdens de open ateliers van Boho. Mijn eerste euvel was het aanpassen van het patroon. Driekwart- in plaats van korte mouwen en mijn heupmaat als referentie terwijl mijn bovenmaat een kledingsmaat kleiner is.
De tweede uitdaging was het inzetten van de rits. De stof was zo rekbaar dat ik het twee keer opnieuw moest inzetten. De derde uitdaging was het omzomen met een tweelingnaald… Na twee sessies van drie uur vlijtig naaien stond ik in een veel te ruime, vormloze jurk voor de spiegel. De moed zakte me in de schoenen.
Gelukkig kreeg ik hulp van Katrien bij het inspelden van mijn jurk tot een iets vrouwelijker model. De laatste kaap was het omzomen met een tweelingnaald… Helaas werd die laatste kaap nooit genomen en verdween de Harriet-jurk zowat een volledig jaar in mijn kleerkast.
Tot ik eind vorig jaar naar een feestje moest en uit pure noodzaak deze ‘onafgewerkte’ jurk aandeed. Ik kreeg zoveel positieve reacties dat ik helemaal niet meer dacht aan mijn koudwatervrees voor de tweelingnaald.
De jurk is ondertussen in haar imperfectie al ettelijke keren aan de buitenwereld getoond en komt nu eindelijk na bijna anderhalf jaar, dankzij de overtuigingskracht van Lieve, ook op onze blog.
Hebben jullie ook zo’n favoriet stuk met een lange ontstaansgeschiedenis, laat het mij weten. Het doet deugd te weten dat je niet alleen zit met je naaitwijfels…
Ik heb al eens verteld dat Pinterest een van mijn inspiratiebronnen is. Ik heb natuurlijk ook een speciaal bord waarop ik zaken pin die op mijn to-sew-list staan.
Deze foto was er eentje, een rok met een soort onderrok van ruit. Alles wat ik leuk vind ineen: het is anders, asymmetrisch en het heeft ruiten. I.Want.That!!!
Harriet is sowieso al een leuk patroon om in elkaar te zetten. Ik besloot om gewoon de hele jurk te maken, met als enige aanpassing lange mouwen, en pas daarna het stuk tartan te integreren.
Ik knipte mjin tartan onderrok schuin van draad, zodat de stof zich goed rond je benen wikkelt. Ik bevestigde eerst de onderrok en knipte dan een groot stuk grijze stof weg. Slik. Nog de randjes omzomen en tataa, daar is mijn onderrok.
Het fijne van punto di roma is dat het lekker meerekt, dus de rits kon gewoon achterwege blijven. Maar toen de jurk bijna klaar was, was mijn eerste reactie vooral: “Pffff”.
Het donkergrijze maakte het zo saai dat ik er onmiddellijk veel meer tartanstof aan wou toevoegen om het wat op te leuken. Maar tartan is geweven stof, dus die kan je niet zomaar combineren met rekstof, want dan scheuren de naden, en veel ruitstof had ik ook niet over… Dan maar enkel ruit toevoegen aan stukken die niet rekken en van mijn restjes tartan nog een riempje te maken. Ook het beleg, dat gedeeltelijk zichtbaar is bij Harriet, maakte ik in tartan.
Nog een paar goudkleurige knoopjes aan beleg en mouwen om het af te maken, en mijn Harriet is gehackt. Ben best blij met het resultaat. Ik kreeg er al heel wat leuke reacties op.
Weer een pin die ik kan catalogeren onder: ‘Done that’. Op naar de volgende, maar dan liefst eentje waar ik niet zomaar in mijn jurk moet knippen. Dat was echt wel even stressen.
Na een lange zending terug thuiskomen, geeft soms wat praktische problemen. Ik heb ongeveer al mijn paswoorden opnieuw aangevraagd, moest een halfuur zoeken naar mijn toegangskaart voor mijn werk, en wat is de pincode van mijn bankkaart ook alweer?
Soit, het feit dat ik een chaoot eerste klas ben en een geheugen heb als een zeef helpt waarschijnlijk niet. Maar die kleine vergetelheden maakten me bezorgd of ik nog de voorkant van een achterkant van mijn naaimachine zou herkennen. Naaien, verleer je dat feitelijk?
Er is maar één manier om er achter te komen, en dat is het eens testen. Ik heb snel mijn Marie van onder het stof gehaald, en het patroon van mijn eerste jurk erbij genomen. Gezien ons kikkerlandje vrij killig is, vooral na half jaar tropische temperaturen, wou ik nog een paar warme winterjurkjes produceren.
Om het mezelf wat makkelijker te maken gebruikte ik een patroontje dat ik al kende. Mijn eerste jurk, de Megan. Is wel wat symbolisch, mijn eerste jurk voor de tweede keer.
In mijn stoffendoos vond ik nog een geweven couponnetje van Marie Karo dat hier perfect voor was, en ik startte met naaien. Tot mijn grote opluchting (en verbazing) ging het erg goed. Patroondelen werden vlot aan elkaar gezet en zelfs op de juiste plaats, jawel!
De mouwen heb ik verlengd en ik heb ervoor gezorgd dat ze een beetje poften. Het kleedje is voor de rest erg sober en ik ben zot op pofmouwen. Geeft het iets extra girly.
Om toch nog een accentje te hebben in mijn Megan jurk, gebruikte ik een truc die ik van Lieve pikte 🙂 . De achterkant van de geweven stof heeft een mooie grijstint, dus als je die mouwen een beetje deftig omstikt, heb je onmiddellijk mooi afgewerkte mouwen met een leuk detail.
Achteraf gezien was deze jurk een van de vlotste projecten die ik al gedaan heb. Ik heb er mijn tijd voor genomen, en geprobeerd me enkel te focussen op het naaien, zonder dat ik dertig keer opsta om iets anders te doen. Dat heeft waarschijnlijk ook geholpen.
Besluit is dat ik het naaien niet verleerd ben. Integendeel, ik geniet er nog steeds van en heb weer heel wat ideetjes in mijn hoofd voor mijn volgende projecten. Lesson learned: een naaistop van zes maanden is geen ramp. De goesting blijft en eenmaal je de pedaal indrukt, ga je automatisch verder. Net zoals fietsen.
Een paar maand geleden stuitte ik per toeval op de Cobalt sweater, het allereerste patroontje van Blou. Ik mocht meedoen met de lanceringstour, en maakte al snel een tweede exemplaar. Wat een heerlijk, veelzijdig patroontje! Toen de meiden van Blou een oproep deden om hun tweede patroon te testen, stelde ik mij dus zonder aarzelen kandidaat.
Het Maya-patroon is er opnieuw eentje waar je alle kanten mee op kunt. Een top met lange of aangeknipte mouwen, een A-lijn jurkje, of eentje met een kokerrok. Voor de mama’s (in spé) is er zelfs een zwangerschaps- en borstvoedingsversie van dit patroon!
Omdat ik al een wikkeljurkje met uitlopende rok heb (het haalde de blog nog niet), koos ik voor het exemplaar met driekwart mouwen en rechte rok.
Al had ik er alle vertrouwen in dat Blou weer een toppertje gemaakt had, het was en bleef een test. Ik ging dus op zoek naar een soepel, betaalbaar tricootje. Dat vond ik in de koopjeshoek van de Stoffenknop in Merelbeke. Helemaal buiten mijn comfortzone, maar liefde op het eerste gezicht! Toch liep ik eerst nog drie keer de winkel rond, voor ik het kocht.
De test verliep heel vlot. Net als bij de Cobalt, zijn er verschillende printmogelijkheden voor dit PDF patroon. Ik koos voor de A0-versie met naadwaarde. De handleiding is opnieuw heel overzichtelijk, en zo geraakte ik zonder problemen aan het einde van de rit.
Wat ben ik blij met mijn Maya-jurk! Het kleedje in viscose-tricot zit zalig. De kraag, de overslag en plooitjes in de taille maken het een heel vrouwelijk en elegant model, en de stof geeft het nét dat beetje extra. Ik ben zeker dat er niemand op de hele wereld rondloopt met deze jurk.
PS: Voor de gelegenheid ging ik op stap met een ‘nieuwe’ fotograaf. Hanne en ik kwamen met elkaar in contact dankzij de handige burenapp Hoplr, en zij maakte deze prachtige foto’s van mij. Meer werk van Hanne vind je op haar site.
Jurkjes… elke keer denk ik: “die maak ik niet meer, ik heb er nu meer dan genoeg”. Ik ben namelijk niet echt een jurkjesmeisje. Tot voor kort droeg ik ‘s zomers vooral rokjes of shorts met een topje, en in de winter ging ik voluit voor jeansbroeken en een truitje. Sinds ik naai, is mijn kledingstijl echter radicaal veranderd. Niet enkel hangt mijn kast nu vol met leuke én draagbare jurken, ook prints en kleuren waar ik tot op dat punt zelfs nooit naar keek, draag ik nu met plezier.
Natuurlijk grijp ik nog terug naar mijn ‘oude’ combinaties, want die zijn zo comfortabel. In de zomer is een jurkje echter toch zo handig. Je hoeft niet na te denken over een geschikte combinatie, en met de juiste schoen eronder ben je voor elke gelegenheid gekleed. In de koudere seizoenen kies ik voor laagjes en sjaaltjes, in combinatie met nylons en een mooie laars. Ja, sinds ik wat vaker jurkjes draag, gaat er een hele wereld voor mij open. Maar toch… nu heb ik er wel genoeg in mijn kast hangen.
Tot ik een leuk gebloemd viscosetricootje toegestuurd kreeg van Studio Sanne. Zeg nu zelf… deze stof vraagt er toch om een herfstjurkje te worden? Jammer genoeg maakte ik een inschattingsfoutje, en koos ik voor het ‘verkeerde’ patroon. Ik vond jurk nr. 1 uit ‘Stitched By You’ herfst 2016 zo mooi in het boekje! De mooie V-hals, gecombineerd met de speciale plooien langs de halslijn spraken mij enorm aan. Ook het aansluitende model zag ik helemaal zitten.
Uitgezonderd een kleine aanpassing ter hoogte van mijn heup, en de versmalling van de mouwen, was de pasvorm meteen goed. De V is net diep genoeg om stijlvol te zijn. Maar die plooien… die swingen de pan uit. Ze blijven niet liggen hoe het zou moeten, waardoor het bovenstuk er soms een beetje rommelig uitziet.
Gelukkig is het een herfstjurk, en zoals ik al zei: in de frissere seizoenen draagt deze koukleum laagjes. Met een mooie cardigan en een sjaaltje is de jurk perfect draagbaar. En eigenlijk… ze zit heerlijk, en als ik de foto’s bekijk, vallen die plooien ook heel goed mee!
Eind goed, al goed dus!
Tot snel, Lieve
PS: Onze huisfotograaf kon de foto’s niet nemen, en dus ging ik aan de slag met statief en selfiestick. Weg prachtige decors (ik durfde de tuin niet uit), weg mooie fotobewerkingen (ik zie er nogal grijs uit precies)… just me, mijn gsm en fototoestel. Ongelofelijk hoe snel je gewend raakt aan zo’n fantastische fotograaf in de buurt.
Eind september ontvluchtten we het kouder wordende Vlaanderen richting de zon. Een beetje bang voor de sterke wind trokken we naar hotel Lopesan Baobab in het zonnige Gran Canaria, waar de thermometer nog makkelijk temperaturen van 30 graden aangaf.
Voor het eerst sinds ik noodgedwongen een ‘adempauze’ nam op het werk, vond ik er totale rust. De uitputting, de stress, het schuldgevoel en de angst voor wat mij te wachten staat zijn er nog, maar op vakantie kon ik er even afstand van nemen. Even weg van de therapie en het ‘echte leven’ kon ik in dit paradijselijk oord mindful voor mezelf zorgen, mijn nieuw-aangeleerde vaardigheden oefenen en energie opdoen voor wat in het verschiet ligt.
Terugkijkend op het hobbelige parcours van de laatste jaren, weet ik dat mijn creatieve hobby en deze blog twee steunpilaren geweest zijn die ervoor zorgden dat ik recht bleef. Ze boden mij een rustpunt in de ratrace die mijn leven geworden was. Daar ben ik ontzettend dankbaar voor!
Ik kon dus niet zomaar op vakantie vertrekken zonder deze steunpilaren met mij mee te dragen. Los van het feit dat het superleuk is zelfgemaakte kledij aan te doen, blik ik met deze kleren ook terug op de afgelegde weg…
Een jaartje geleden werd ik op slag verliefd op dit heerlijk soepele tricootje met felrode klaprozen. Deze zwierige rok hangt in de zomer nauwelijks in mijn kast, en moest natuurlijk ook mee op vakantie!
Dit shortje leent zich voor heel wat gelegenheden. Ik maakte het tijdens onze recyclagemaand, en op zonnige dagen grijp ik er steeds naar terug.
Een twijfelaartje, dit Abby-jurkje. Gelukkig heb zette ik mijn twijfel opzij, en draag ik het nu geregeld. Heerlijk luchtig, en het voornaamste: wasmachine uit, kapstok op en aandoen! Tijdens de vakantie was het hét ideale avondjurkje.
Dé revelatie van deze zomer. Toen het viraal ging, was ik verwonderd. Zo’n simpel Odette jurkje, en zoveel leuke commentaren! Heerlijk om dragen, aan het zwembad op blote voeten of ’s avonds met een hakje onder.
Ja hoor, ook aan het zwembad was mijn shortje een welkome gast.
Last but not least: mijn zilveren Cobalt. Wat een heerlijk shirtje is dit toch!
Natuurlijk had ik niet enkel ‘oude’ stukken in mijn valies… We gingen ook een paar keer op stap met nieuwe naaisels, zoals de Cobalt van Blou. Binnenkort zie je hier nog een rok en een shortje verschijnen.
Op vakantie had ik ook mijn derde steunpilaar bij, mijn rots in de branding. Niet alleen blijft hij naast me staan bij elke stap op weg naar genezing, hij zorgt ook keer op keer voor prachtige foto’s van mijn naaisels. Schatje, ik hou van jou!
Wil je meer zien van Michael z’n werk, ook buiten de foto’s die hij voor deze blog maakt? Volg hem dan op Instagram.
In september vorig jaar gingen Margot en ik de uitdaging al eens aan, in maart ging ik er nogmaals voluit voor, en intussen loopt de derde editie van de Sew Challenge, georganiseerd door Davina.
Aangezien ik niet op haar blogmeet aanwezig was, stuurde Davina mij een verrassingspakket op, met daarin volgende criteria: “Maak iets met het stofje van Mon Depot, gebruik daarbij het garen van de Naaimachine Kliniek en geef de creatie cadeau aan iemand”. Langs haar neus weg vermeldde ze nog, dat het stofje best wel een uitdaging was. Slik.
Toen ik de doos opende, hield ik dus mijn hart vast. Wat had het lot voor mij in petto??? Mijn mond viel bijna open, want het eerste wat ik zag, was een prachtige, glanzende stof, heel soepel, en bezaaid met bloemen en vogeltjes. Het deed mij denken aan een dure Japanse kimono. De doos garen die erbij zat, maakte mij helemaal gelukkig. Wat een prachtig pakket! Het duiveltje op mijn schouder fluisterde in mijn oor: “Zoiets moois geef je toch niet zomaar weg?”
Het engeltje op de andere schouder was echter sterker, en ik deed op mijn Facebookpagina en op Instagram een oproep om een ‘slachtoffer’ te vinden. Er was wel wat interesse, en een keuze maken was niet evident. Gelukkig is Mon Depot helemaal niet gierig, en kon ik makkelijk twee mensen gelukkig maken met een cadeautje. Het eerste zie je hier vandaag.
Sylvie heeft mij de laatste maanden meer dan eens een hart onder de riem gestoken. Zij verdient een bloemetje! Bovendien zag ik haar in verbeelding al lopen in een lange soepele jurk uit deze stof. Sylvie is een mooie vrouw (letterlijk én figuurlijk) met een prachtig figuur, dus ik was heel blij dat ze een jurk van mij wilde dragen. Naar het patroontje moest ik niet lang zoeken, want vorige zomer maakte ik een korte versie van de jurk voor mezelf. En ja hoor, een meet- en twee pasbeurten later, stond Sylvie daar, wondermooi in ‘mijn’ jurk uit Burda Classics herfst/winter 2013/14.
Bedankt, Sylvie, voor je vertrouwen in de goede afloop, en omdat je zo overduidelijk blij was met de jurk.
Neem het van me aan, Davina: ik ben superblij dat je mijn grenzen opnieuw verlegd hebt met deze uitdaging. Het is een prachtig stofje, heel makkelijk te verwerken, het garen kwam goed van pas (naast het zwart, heb ik de versteviging boven de splitten in een bijpassend blauw gestikt), en ik werd helemaal gelukkig omdat ik het cadeau mocht geven. Dankjewel!
Wat denk je? Ben ik geslaagd in deze uitdaging?
Tot snel,
Lieve
Benieuwd naar de andere uitdagingen? Deze dames vertellen je er vandaag meer over:
Af en toe waag ik me eens aan een experiment… Ik was helemaal gek op een roze strechkatoentje, gekocht bij Toverstof, en wilde er een jurk met spaghettibandjes mee maken. Een patroon had ik niet meteen voorhanden, dus waarom zou ik mij niet baseren op het jurkje dat ik eens maakte, overgetekend van een bestaand exemplaar? Ik haalde het patroontje van toen boven en knipte de stof.
Maar… ik was vergeten dat het eerste jurkje toch wel heel aansluitend was. Lees: het sloot om mijn lichaam als een korset, en een push-up bh was niet meer nodig! Toen ik de roze panden in elkaar stikte en voor het eerst paste, kon ik nauwelijks ademhalen. Verdorie, wat nu gedaan? Ik kon er natuurlijk een rokje van maken, want vanaf de heupen was het ok, maar dat is toch eeuwig zonde van de mooie stof?
Gelukkig trokken mijn vriendinnen en ik een paar dagen later naar de Kempen, voor een weekendje vol naaiplezier. Er zat niets anders op dan een strook stof in de zijnaden van mijn onafgewerkte jurk te naaien. An had nog wat fournituren nodig voor haar project, dus trokken we met een bon uit de goodybag gezwind naar Miss Anaïs. Ik vond er een prachtig stukje stof, waarvan ik vermoed dat het kant is… Een beetje duur, maar gelukkig had ik niet zoveel nodig en kregen we -dankzij de bon- een korting van 20%.
Wat volgt, is een heel parcours van naaien, passen, opnieuw stikken, terug passen… Telkens kon ik rekenen op de assistentie van mijn twee vriendinnetjes. De jurk werd letterlijk op mijn lijf gemaakt. Zonder hen was het nooit gelukt. Dankjewel, An en Liesbet! Als ik eens iets terug kan doen…
Jammer genoeg weet ik wel zeker, dat ik dit jurkje niet ga dragen. Het is toch wel heel apart geworden… In mijn ogen is het een kruising tussen een communiejurkje (een beetje bloot, maar ik heb het dan over de combinatie van de stoffen) en een sexy nachtkleedje. Intussen heb ik er de schaar in gezet. Deze mooie stoffen krijgen binnenkort een andere bestemming.
Heb jij dat ook wel eens, dat er ogenschijnlijk niets mis is met een naaisel, maar dat je het toch niet wil dragen?
Tot snel,
Lieve
PS: Het slechte gevoel dat ik bij de jurk heb, is zelfs zo erg, dat ik niet de straat op durfde voor de foto’s. Mijn ventje en ik bleven dus binnen de grenzen van ons eigen tuintje. Michael Moors slaagde er toch maar weer in, er iets moois van te maken. Bedankt schatje!