Tag: #tricot

Delfts blauw

Gepubliceerd op door Girls in Uniform11 reacties

Ik verlang naar de zomer en naar vakantie… dus sloeg ik aan het dagdromen. Vorig jaar reisden we naar Turkije, en ineens besefte ik, dat ik daar foto’s genomen had van een top waar ik nog niets over geschreven heb! Hoog tijd dus, dat ik daar verandering in breng…

© Moors M - P1070960

Nu ben ik geen specialist in de materie, maar de stof deed mij sterk denken aan Delfts blauw. Toen ik ze in de winkel in mijn handen had, wist ik meteen wat het moest worden: een stijlvolle, chique top. Inge droeg een dergelijk topje, en was zo lief mij het handgetekende patroontje mee te geven. Hoe fijn dat de dames van Mertens Mercerie altijd begrijpen waar ik heen wil…

© Moors M - P1080016

Het was een simpel patroontje, met enkel voor- en achterpand. De hals en zoom plooide ik twee keer naar binnen en werkte ik af met een tweelingnaald. Ik wilde dat de mouwen soepel vielen, dus werkte ik die enkel af met een overlocksteekje.

Een uurtje werk, et voilà!

© Moors M - P1080002

Tot snel,
Lieve

Speeddate met mijn naaimachien

Gepubliceerd op door Girls in Uniform6 reacties

Op Facebook zie ik soms die berichten waarvan ik denk: “Hoe doen ze dat”? Zoals berichten met foto’s van een jurkje of broekje (en soms meerdere!) met de achteloze boodschap: “Heb ik vandaag even gemaakt”.  No biggie.

Ik snap dat niet. Hoe kan je in een etmaal zo een heel ding in elkaar zetten? Maar aangezien er wel meer mensen dat doen, dacht ik: dan moet ik dat ook kunnen. Dus besloot ik op een zondagochtend, vlak voor mijn vertrek naar Mali gewoon: “We maken vandaag een Aster”. Punt.

Ik had nog een leuke print liggen van Droomstoffen, cadeautje van de blogchallenge deze zomer, en had er al bijpassende boordstof bijgekocht. Het moest alleen nog gemaakt worden.

Dat het hele  patroon al getekend en uitgeknipt op je ligt te wachten, helpt natuurlijk. Ik moest het alleen maar op stof overnemen, wat heel wat tijd scheelde. Ik zette mijn truitje in een recordtempo  in elkaar, met enkel pauze om aardpeerpuree te maken en te eten.

En om 9 uur ‘s avonds: tadaa, een Aster. Mijn man was nog meer onder de indruk dan ik over mijn snelheid. Ik was vooral trots dat ik mijn tornmes niet had moeten gebruiken.  Maar in mijn bed dacht ik: was dit nu leuker, dat snelnaaien?

Eerst de voordelen van bliksemstikken: je kan veel sneller kan genieten van je eindproduct, en je hebt veel efficiënter gebruik gemaakt van je tijd, zodat je meer tijd hebt om leuke of huishoudelijke dingen te doen (zoals puree maken).

IMG_4538

Nadeel: ik zat me op te jagen alsof ik een deadline moest halen, en vond het een beetje zonde dat ik niet meer tijd nam om te prutsen op mijn naaisel, weg te dromen, of na twee uur even te stoppen om iets anders  te doen. Aangezien ik soms in het weekend de concentratie heb van een fruitvlieg, is lang naaien aan een stuk voor mij niet ontspannend. Het is het gepruts en dagdromen, dat het voor mij een leuke hobby maakt.

Dus, na een speeddate met mijn naaimachien en wat soulsearching achteraf, blijf ik liever bij mijn sukkeldrafje. Alleen het gedeelte dat je je tornmesje niet moet gebruiken, daar blijven we voor gaan.

En jij? Ben jij een snelle naaister? Of heb je ook meerdere dagen nodig om je stiksel tot een goed einde te brengen?

Tot schrijfs,
Margot

Schitterend harembroekje

Gepubliceerd op door Girls in Uniform9 reacties

Al twijfelde ik eerst of het sterrenstofje wel geschikt was voor een jongen, toen mijn schoonzus zei dat ze nooit genoeg broekjes voor mijn neefje Mathias kon hebben, ging het creatieve brein van tante Lieve in overdrive… Op zoek dus naar ottobre_design_kids_fashion_winter_nr_6_2011_seen leuk patroontje. Mathias leerde net kruipen, vertelde mijn schoonzusje, dus “grote knielappen zouden handig zijn”. Harembroekjes met knielappen zijn duidelijk niet zo dik gezaaid, maar de Lumberjack uit Ottobre Kids 6/11 vond ik wel stoer.

Ik vermoed dat een jongen van net geen jaartje oud nog niet met zijn handen in zijn zakken loopt, dus die liet ik weg. De knieplooitjes stikte ik ook niet, dat lijkt mij nogal pijnlijk als je kruipt, dus die knipte ik er, op het patroon, tussenuit. De donkerblauwe boordstof en softshell voor de knielappen en zakjes op de bibs, vond ik bij Veritas.

Dankzij de gulle bijdrage van een paar schenkers (dankjewel, lieve schoenmoeder en schoonzusjes!), kon ik het broekje ook, voor het eerst, perfect afwerken met mijn overlockmachine. Wat een luxe! Al maakt het naaien ook weer net iets spannender… helemaal op mijn gemak ben ik toch nog niet met de overlock….


Meestal naai ik enkel voor mezelf. Ik vind niet dat ik al goed genoeg ben om de kleerkast van anderen te vullen… maar ik moet zeggen: haar blik, toen mijn schoonzus het broekje voor het eerst zag, en de eerste keer dat Mathias het aanhad, die momenten vergeet ik nooit meer! Met dank aan Annelies trouwens, voor de leuke actieshots.

Naaien jullie vooral voor jezelf, of ook wel eens voor anderen? Vinden jullie dat ook zo spannend?

Tot snel,
Lieve

Infinate Love

Gepubliceerd op door Girls in Uniform9 reacties

Eeuwige liefde… da’s iets waar ik heilig in geloof. Ik wilde al langer eens aan de slag met flock- of flexfolie, en toen mijn creatieve vriendin Liesbeth een Brother Scan ‘n Cut kocht, zag ik mijn kans schoon. Ik zocht en zocht naar de juiste afbeelding, naar iets wat paste bij mij. Infinite Love… dat leek me op mijn lijf geschreven. Niet enkel zie ik mijn ventje, sinds meer dan 17 jaar, liever dan wie ook in mijn leven… mijn naaisels worden ook met ontzettend veel liefde gemaakt.

© Moors M - IMG_3939

Met een leuk sterrenstofje, gekocht op het Stoffenspektakel, maakte ik een dun lentetruitje met raglanmouwen. Het patroon was niet aan zijn debuut toe: de Kyotojurk van La Maison Victor hertekende ik al maanden terug tot een truitje. De pasvorm is perfect, dus gebruik ik het telkens weer. Af en toe sukkel ik eens met de kraag. Ik werk niet vaak met boordstof, en dan durft de boord wel eens openstaan. Ik koos er deze keer dan ook voor, de halsopening simpelweg te overlocken, om te vouwen, en door te stikken met een tweelingnaald. De hals werd er iets dieper door, maar dat vind ik net wel heel vrouwelijk. Liesbeth printte en knipte de tekst (dankjewel lieve meid!), ik streek hem er voorzichtig op, voor- en achteraan, et voilà, mijn truitje was klaar.

Een restje stof was net groot genoeg om mijn neefje van een harembroek te voorzien, maar daarover later meer…

Het naaien op zich, is zelden een probleem… maar ik moet mijn ventje telkens lastigvallen om leuke foto’s te maken. Het is heel vaak een superleuke samenwerking, maar deze keer heb ik het hem extra moeilijke gemaakt met mijn locatiekeuze. Ik wilde eens iets totaal anders, iets wat paste bij mijn sportieve t-shirt. Dus schommelen, glijden, hangen en klimmen… mijn schat moest zijn uiterste best doen om mij scherp in beeld te brengen. Maar ik ben zooooo blij dat hij dat voor mij wil doen! Dankjewel schat, dit is infinite love!

© Moors M - IMG_3731© Moors M - IMG_3841© Moors M - IMG_3906

Werk jij soms met flex- of flockfolie? Vind je dit geslaagd?

Tot snel,
Lieve

De Steph jurk, een beetje anders…

Gepubliceerd op door Girls in Uniform8 reacties

Na het succes van mijn warme trui jurk, wilde ik deze winter graag vaker een jurkje dragen. Toevallig had ik het ideale blauw-wit geblokte tricotje liggen, een cadeautje van Droomstoffen. Eigenlijk dacht ik hetzelfde Burdapatroon te gebruiken als mijn sweater met kant, maar aangezien die met raglanmouwen is, paste mijn patroon net niet op mijn lap stof. Gelukkig stond er in de laatste La Maison Victor wel een exemplaar dat kon dienen: de Steph jurk.

Het tricootje was nogal dun voor de winter, dus koos ik voor een mooie witte voering in een lichtrekbare stof. De jurk en de voering zaten relatief snel in elkaar, maar de twee netjes in elkaar steken, dat was een ander paar mouwen ;-). Al weken voordien lag ik ervan wakker…

p1080347

Ik maakte eerst de rolkraag (gelukkig merkte ik hier opnieuw op, dat ik geen standaardhoofd heb, want het kon er weer niet door!!!), zette de korte randen aan elkaar, plooide de goede kant naar buiten, en streek de onderste centimeter naar binnen. Daar stak ik de rand van de voering tussen, zodat de afwerking aan de hals heel mooi werd. Ook de mouwen lukten vrij goed. Ik vouwde een hoekje van de voering om de naad van de ingezette mouw, en trok het geheel naar buiten. Rondom rond stikken, en ze zat er proper in.

Zakken naaide ik niet in de jurk. Ik zie het nut echt niet in, van zakken in een kleedje. Het ziet er alleen enorm onflatteus uit, als je met je handen in je zakken staat. Militaire brainwash? Het kan zeker! Daarnaast versmalde ik de jurk een heel stuk. Ik hou toch net iets meer van een jurkje met een taille erin, in plaats van die wijde gevalletjes. Van de lengte haalde ik toch een dikke 10 centimeter af, zodat ze net boven de knie valt. Voeg een lederen riem en mooie laarzen toe, en klaar is mijn winteroutfit!

Op een zonnige winterdag trok ik met mijn statief naar het park, voor een hele lange selfie-sessie. De toevallige passant trok grote ogen, en zelfs mijn buurvrouw jogde langs. Toch wel makkelijker, om met een fotograaf op stap te gaan. Maar bon, het is me gelukt, denk ik.

p1080371bis

Wat vind jij ervan?

Tot snel,

Lieve

Ingewikkelde Elisa

Gepubliceerd op door Girls in Uniform7 reacties

Enkele maanden geleden besloot ik er dan toch voor te gaan…. het eerste kleedje voor mezelf naaien. Aangezien ik goed voorzien ben van oren en poten, ging ik op zoek naar een patroon dat mijn voller figuur toch op de juiste plaatsen zou accenturen en mijn rondere zones (lees buik en billen) niet teveel in de verf zou zetten. Mijn oog viel op de Elisa jurk van La maison Victor (winter 2014), een mooie wikkeljurk in soepele tricot met speciale schouderstukken.

Bij toverstof in Destelbergen raakte ik instant verliefd op een leuk (kinder-) tricotstofje in zachtgrijs, met gansjes. De eerste uitdaging was het patroon aanpassen aan mijn figuur, en dus het rokgedeelte een maatje groter maken en verlengen. Met de hulp van Katrien van Boho naaiatelier lukte dat vrij gemakkelijk. Vervolgens moest ik goed nakijken hoe ik de stof knipte om de gansjes niet per ongeluk een omgekeerde vlucht te bezorgen. Blijkbaar interpreteerde ik het patroon verkeerd voor de riem, waardoor ik deze te kort knipte en bijgevolg plots geen knoop meer zou kunnen maken, als de delen in elkaar staken. Het naaien ging erg traag, ik was duidelijk bang om fouten te maken, en bij een eerste doorpas bleken de speciale schouderstukken plots meer op gapende openingen. Ik snoerde ze letterlijk de mond. De mouwen moest ik ook versmallen en na  twee maanden was hij dan eindelijk klaar.

Helaas werd het toen herfst en een beetje te koud om mijn wikkeljurk te dragen. Hij verdween in mijn kleerkast, tot ik een baksteenrode sous-pull vond met bijpassende kousen, en mij aan een wintercreatie met gansjes waagde. Met succes want de complimentjes bij de collega’s bleven niet uit en mijn ingewikkelde Elisa vond zo toch haar weg uit mijn kleerkast!

Vond je Elisa ook zo ingewikkeld, laat het mij gerust weten!

 Tot schrijfs,

Tatiana

Romeo… of toch maar Julia?

Gepubliceerd op door Girls in Uniform14 reacties

Ergens julia-cardigan-openingin het voorjaar zag ik een bericht op de blog van Droomstoffen verschijnen. Het vestje dat Yvette droeg, heeft meteen mijn hart gestolen. Ik bestelde dus de grijze glitterstof en haalde het patroon  in huis.

Yvette verzekerde mij dat het een heel simpel patroon was, maar toch stuitte ik opnieuw op mijn drempelvrees. Stof en patroon bleven dus een hele tijd liggen, wachtend tot ik de moed verzameld had om eraan te beginnen. Deze week stond ik voor mijn kleerkast, en besloot ik dat ik dringend truitjes nodig had. Lag er niet zo’n mooi gebreid tricootje in mijn stoffendoos? Ja hoor, ik ging aan de slag, en een paar uur later was ik een truitje rijker.

moors-m-6u6a5206

De kleinste maat was perfect voor mij, ik heb er helemaal niets aan moeten veranderen. Ik koos voor een versie met dubbele afwerking aan de randen, waardoor er nergens zoompjes zichtbaar zijn en de binnenkant van de cardigan hetzelfde is als de buitenkant. Dat maakt de afwerking net iets luxueuzer, en het truitje wat warmer.

Volgende keer maak ik een versie in een blazerstofje, en zonder boordje aan de mouwen. Dat wordt volgens mij ook een heel leuk vestje.

moors-m-6u6a5015

Bedankt aan de fotograaf, mijn ventje Michael, die er telkens weer in slaagt, mij op mijn best in beeld te brengen!

Tot snel,
Lieve

Sterrentruitjes – to be continued

Gepubliceerd op door Girls in Uniform11 reacties

Blauw is met vlag en wimpel mijn lievelingskleur. Toen ik als jong meisje op de Visitatie zat, vonden mijn klasgenootjes het vreselijk een uniform te moeten dragen. Ik was er blij mee, want ik mocht elke dag blauw dragen! Van blauw word ik blij, en het staat mij ook nog eens heel goed. Je vindt de kleur dan ook overal terug in mijn garderobe.img_5627

Sinds ik zelf mijn kleren maak, grijp ik ook steeds vaker naar een leuke print. Mijn Astertrui werd een sterrentruitje, en ook in mijn home-made pyjama vind je sterretjes terug. Het kan dus toeval zijn, maar op het Stoffenspektakel in Kortijk viel mijn oog meteen op een leuke sweaterstof met… inderdaad… blauwe glittersterretjes! Glitter, sterren én blauw: op mijn lijf geschreven!

Het patroontje lag uitgetekend voor mij klaar. De Burda Young 7678 passeerde hier al de revue. Ik hou van de vleermuismouwen, van de lengte, tot net op mijn billen (want ik gruwel van een blote rug!) en van de manier waarop het losjes rond mijn bovenlichaam valt. Het leuke aan nimg_5709aaien is: je kan eindeloos variëren met een patroon, en zelfs bij de derde versie is het toch weer iets totaal anders! Zo werkte ik bijvoorbeeld de halsboord deze keer anders af. Ik gebruikte geen boordstof, en daardoor stond de kraag nogal recht omhoog. Ik plooide de hoekjes van de halsboord om, zodat het in de verte nu een beetje lijkt op een enveloppehals…

Sweaters zijn weer in, en daar ben ik superblij om. Wil ik deze trui iets gekleder dragen, dan combineer ik hem met een jeansjasje, een leuk sjaaltje en hakken. Ga ik voor een sportievere look, dan kies ik voor de ‘naakte’ versie op een jeans en met sneakers. Ben ik de trui ooit beu, dan ga ik er gewoon lekker mee sporten. Dit kan niet missen!

Heb jij ook zo’n patroon waarmee je eindeloos kan variëren? Een kledingstuk dat je zo graag draagt, dat je er talloze versies van maakt?

Tot snel!
Lieve

 

Een mooi kerstverhaal

Gepubliceerd op door Girls in Uniform6 reacties

moors-m-6u6a4410“Het was de nacht voor Kerstmis en alles was stil…”

Zo begint één van de meest bekende kerstgedichtjes ooit. Ons Girls-kerstverhaal klinkt net iets anders: het was de maand voor Kerstmis en alles was rustig… tot… Lieve met het idee kwam: “Laten we alle drie dezelfde jurk maken en met het resultaat onze kerstshoot doen”. Ha ja leuk, maar drie keer dezelfde jurk, gaat dat niet saai zijn?

We waagden het erop, en spraken af de Evajurk te maken, een leuke asymmetrische tricotjurk met een watervalkraag. Gezien de plooitjes in het midden, kozen we stofjes zonder print, maar voor de rest deed elke Girl haar zin met de stof.

moors-m-6u6a4398Het resultaat staat aan de kersboom. Het is schitterend, hoe we alledrie, met een identiek patroon, drie compleet verschillende Eva’s tevoorschijn toverden. De stofkeuze gaf al een enorm verschil; de donkerblauwe versie kan je stoerder dragen met een paar laarzen. De rode jurk is leuk op een feestje, en Lieve koos voor een glanzende stof, ideaal voor formele gelegenheden. Eva laat zich op vele manieren vertalen naar een leuke jurk.

Blijkbaar bezitten de Girls ook een apart taalgevoel, want hoewel we dezelfde beschrijving volgden, interpreteerden we ze elk anders. De watervalkraag van Lieve en Tatiana is uit één stuk, terwijl ik twee delen aan elkaar naaide, en ook de plooitjes aan de buikstreek en de rug zijn anders uitgevoerd.

Die kleine verschillen en accenten, dat maakt ons zo’n leuk trio. Je patroon als richtlijn gebruiken, om er toch, met je eigen stijl en keuzes, een compleet andere draai aan te geven. Om dan samen een glas te drinken, cadeautjes uit te wisselen, en elkaars creaties te bewonderen en ervaringen te delen. Daar gaat het bij ons drietjes om: samen naaiavonturen beleven, en er vooral veel plezier in hebben.

moors-m-6u6a4467

We hopen dat jullie diezelfde nieuwsgierigheid, spanning, fierheid, maar vooral plezier aan jullie naaisels beleven.

Met dank aan Michael Moors voor de leuke shoot!img_7353

Alvast allemaal een vrolijk Kerstfeest gewenst!

De Girls In Uniform

Stijlvol voeden in het openbaar

Gepubliceerd op door Girls in Uniform3 reacties

Al ben ik zelf geen moeder, ik hoorde van heel wat vriendinnen, dat ze zich wat ongemakkelijk voelen, wanneer ze buitenshuis hun baby aan de borst leggen. Je hebt geen privacy en het is een beetje gênant: de mensen kijken vanuit hun ooghoeken naar je (“kunnen ze mijn borst zien???”), en soms krijg je vervelende reacties. Al bekijkt niet elke mama het op die manier. Mijn beste vriendin -mama van mijn neefje- ziet het zo: “Ik vind het heel natuurlijk. Maar de maatschappij kijkt daar anders naar, zoals je vaak leest in de krant. Ik kende dé manier om aanstoot te vermijden, en aan te tonen dat voeden ook op een serene manier kan, zonder er veel tam tam rond te maken”.

En daarvoor kwam ze gelukkig naar mij toe… Toen ze mij vroeg om een borstvoedingssjaal te maken, moest ik er geen twee keer nadenken. We trokken gezellig samen naar Mertens Mercerie, en kozen er twee stevige tricootjes uit. Zo’n sjaal is eigenlijk wel makkelijk gemaakt: de lengtemaat komt overeen met de stofbreedte, en ik maakte de sjaals 80 cm breed. Eerst zoomde ik de lange kant om, en ik naaide de korte uiteinden met de goede kanten aan elkaar. Omdat de sjaal te groot is om nog eens te voeren (wat een pak stof heb je dan rond je nek hangen!!!), zorgde ik voor een extra brede naadwaarde, die ik nog eens omplooide en vaststikte, zodat er geen rafelranden zichtbaar zijn.

img_7119

Het resultaat: twee cirkelsjaals die mijn vriendinnetje gewoon rond de hals kan dragen, maar die ze in de breedte over haar zoontje kan draperen, als hij aan de borst ligt. Tijdens het fotograferen zat ik er met mijn neus op, en ik heb nergens een spoortje bloot gezien. Mijn vriendin vertelde: “Toen ik deze zomer met mijn drie zonen naar de speeltuin ging, moest ik niet naar huis om de kleinste te voeden. Zelfs de twee grootsten merkten er niets van. Wat een luxe!”

Wat een mooi, intiem tafereeltje is dit toch! Borstvoeden, het natuurlijkste in de hele wereld. Ik ben zo dankbaar dat ik er getuige van mocht zijn, en dat ik dit met jou mag delen.img_7099

Tot snel,
Lieve