Door al het naaiwerk, is mijn brei een beetje in de vergeethoek geraakt. Voor mijn verjaardag, vorig jaar in januari, had ik van een goede vriendin zes bollen wol gekregen, in principe genoeg voor een trui. Het was een dik garen (Katia North – 52 % Scheerwol, 48 % Acryl) in een prachtig petrolblauw. Ik wist meteen wat ik ermee wilde maken: een lekker warme cardigan. In La Maison Victor stond het ideale patroon: de Rosina cardiagan.
Jammer genoeg waren mijn bolletjes wol van een andere dikte, maar aan de hand van een proeflapje kon ik de stekenverhouding aanpassen, en alles omrekenen. Ik breide een paar rijtjes boordsteek aan de start van elk pand, omdat ik zoiets wat mooier vind qua afwerking, waar het originele patroon meteen van start ging. Met een naald nr 9 ging het breien razendsnel en ik had net voldoende wol voor de hele trui.
Toch was ik niet echt tevreden, want hij leek onafgewerkt. Ik breide dus nog een mooie boordstrook, en zette die aan de rand van de voorpanden en in de hals. Ik ben klaar voor de koude maanden! Wat vinden jullie ervan?
Tot snel,
Lieve
Ik hou ervan om de patroonstukken voor de eerste keer te zien. Misschien omdat ik nog een groentje ben, en elk patroon iets nieuws herbergt. Maar je tafel helemaal leeg maken om ze erna te overladen met A0 papieren, je kalkbladen of 
Ik ben geen nauwkeurig type, ben van nature een grote chaoot, en ik werk zelden iets tot in de puntjes af. Dus mezelf dwingen om elk lijntje zo precies en netjes mogelijk te kopiëren, is een soort mentale training. Een voorbereiding op het naaiwerk met de belofte aan mezelf: dit stuk gaat mooi en zonder fouten afgewerkt worden.
Al die lijnen en kleuren vervagen direct tot een visuele diarree, die je stante pede hoofdpijn geeft. Als je zo’n patroon enkel voor jezelf gebruikt, kan je jouw maat eerst in fluo aanzetten, voor je het overtekent.
aaien is: je kan eindeloos variëren met een patroon, en zelfs bij de derde versie is het toch weer iets totaal anders! Zo werkte ik bijvoorbeeld de halsboord deze keer anders af. Ik gebruikte geen boordstof, en daardoor stond de kraag nogal recht omhoog. Ik plooide de hoekjes van de halsboord om, zodat het in de verte nu een beetje lijkt op een enveloppehals…
2017 moet een jaar van monstertjes worden. Allerlei zaken waarvan een klein stemmetje in mijn hoofd zegt: “Dat kan jij toch niet maken, dat mislukt gegarandeerd!”. Zulke monstertjes, zoals allerlei zakken, cirkelrokken en kindermantels, wil ik leren tackelen in 2017. Ik wil vooral het monstertje van warhoofdigheid de nek omwringen, en meer gefocust werken. Ah ja, en liefst nog al mijn projectjes met plezier maken. Als ik dat alles kan, dan zal 2017 al wel om zijn, zekers?
2016 zal voor mij het jaar blijven, dat drie meiden in uniform elkaar vonden in een gedeelde passie. Ik zie Tatiana, Margot en mezelf nog in de tuin zitten, lachend en grappend, vol ideetjes om van deze blog een ‘hit’ te maken. Het trio klikte wonderwel in elkaar. Sindsdien is elke vergadering, fotoshoot of brainstorm voluit genieten. Mijn voornemens voor 2017? Mijn naaitechnieken blijven verbeteren (want ja, ik heb nog veel te leren), maar vooral: massa’s leuke dingen beleven met die twee prachtige meiden!
2016 stond in het teken van ontdekken, zowel op naaivlak als op blogvlak. Wat konden we zelf al en hoe konden we elkaar inspireren? Zouden we ook anderen kunnen meenemen in onze naaiavonturen? Ik vind dat we alvast tevreden mogen terugkijken naar onze ontdekkingstocht! Bedankt aan mijn immer geduldige mede-avonturiers Margot en Lieve! Mijn uitdaging voor 2017 is heel eenvoudig: ik ga dit jaar naaien op bestelling. Ik heb in de kerstperiode aan elk van mijn familieleden gevraagd om op een kaartje te noteren welk kledingstuk ze heel graag op maat willen krijgen.De teller staat ondertussen op negen stuks dus ik weet wat gedaan. Uiteraard zal ik af en toe de hulp moeten inroepen van de andere Girls In Uniform, wat ongetwijfeld weer tot heel veel plezier zal leiden!!
moest trekken aan de stof, om alles mooi te laten aansluiten. Het fotokatoen rekte haast niet, dus daar moest ik af en toe heel creatief zijn om het op te lossen. Ik stikte rij per rij, op een centimeter van de rand, aan elkaar. Van zodra twee rijen klaar waren, streek ik de randen open, en stikte ik de rijen aan elkaar. Zo groeide de plaid gestaag.
Tot snel,
“Het was de nacht voor Kerstmis en alles was stil…”
Het resultaat staat aan de kersboom. Het is schitterend, hoe we alledrie, met een identiek patroon, drie compleet verschillende Eva’s tevoorschijn toverden. De stofkeuze gaf al een enorm verschil; de donkerblauwe versie kan je stoerder dragen met een paar laarzen. De rode jurk is leuk op een feestje, en Lieve koos voor een glanzende stof, ideaal voor formele gelegenheden. Eva laat zich op vele manieren vertalen naar een leuke jurk.
Ik weet niet of jullie dat ook hebben maar ik vrees altijd dat ik op een dag op droog zaad ga zitten. Niet met stofjes (stel je voor!) maar van ideeën. Dat je op een dag gewoon inspiratieloos door al je boekjes bladert en denkt: “ik zal dat dan maar maken zeker?”
Zodat die pin, die al maanden op mijn bord staat, weer dat tikkeltje extra geeft aan mijn volgende creatie.
Girls in Uniform 